Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.

Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde.  Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers  aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel  volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.

Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/

Organisatie: Gracia Live

In de jaren tachtig werd Robert Cray onthaald als de nieuwe wonderboy van de blues, de man die een nieuwe frisse wind blies in het genre en daarmee tot in de mainstream en zelfs tot in Torhout Werchter geraakte. Beetje vreemd, want eigenlijk speelde Robert Cray een vrij conventionele soort blues die clean genoeg was om niemand tegen de borst te stuiten en die niet echt iets wereldschokkend nieuws te bieden had.
Na al die jaren is de aandacht voor de man zijn muziek sterk geluwd en tot normale proporties teruggebracht. Robert Cray heeft zich gewoon verder kunnen perfectioneren in zijn geliefkoosde genre en heeft een hoop meer dan behoorlijke maar weinig opvallende platen gemaakt (zo een 20 albums ongeveer en die zijn min of meer onderling verwisselbaar, u heeft genoeg aan een stuk of drie).

In een uitverkochte Zwerver bleek vanavond dat Cray aan zijn formule trouw is gebleven. Proper gespeelde en cleane blues met een pak soul en enkele funky uitstapjes. Een goedgeluimde Robert Cray toonde zich niet alleen een begenadigde gitarist maar ook een uitmuntende zanger. Die heldere stem van hem barstte van de soul en zijn gitaarsolo’s waren vloeiend en tot in de puntjes verzorgd. Er werd duidelijk binnen de strakke lijntjes gekleurd wat echter niets afdeed aan de intensiteit en de bezieling van Cray en zijn band, waarin vooral de bedrijvige keyboardspeler Jim Pugh een hoofdrol speelde.
Robert Cray sprong spaarzaam om met het oudere materiaal waar het gros van het volk nochtans wel zat op te wachten. Hij speelde daarentegen een hoop nieuwe songs die weliswaar allemaal netjes binnen zijn gekende afgelijnde stijl pasten. Toch waren het oudjes als “Phone boot” en vooral “Smoking gun” die voor gensters zorgden.
Verrassend was het hele gebeuren niet, muzikaal viel het altijd binnen de juiste plooien, en dat was ook de betrachting van de groep.

Wat groep en publiek betrof een geslaagde set dus, wat ons betrof mocht er wat meer modder aan de blues hangen. Robert Cray was wel aardig op dreef, maar het ware een stuk spannender geweest mocht hij wat meer uit de bol zijn gegaan, hoewel we er aan twijfelen of ie dat überhaupt ooit al eens gedaan heeft.
Desalniettemin een genietbaar optreden van een klasbak die de blues (en de soul) in het bloed en de aderen heeft zitten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robert-cray-band-11-07-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren) 

Le Splendid in Lille is een concertzaal waar je er niet meteen ééntje zou verwachten. Een gebouwtje met een relatief kleine ingang herbergt grotendeels ondergronds een charmant concertzaaltje, en op 3 juli 2012 was dat zaaltje de setting voor het optreden van Stephen Marley.

Na een uitgebreide intro, waarin de Reggae-master zelf nog nergens te bespeuren is, is het zover. Na het huldigen van de Rastafarai-vlag komt Marley, zoals het een ‘Rasta-Man’ betaamd relaxed het podium op, en de sfeer is meteen gezet. Op de vraag: “Do you like Reggae Music?”, is het antwoord dan ook voorspelbaar.  Het publiek weet duidelijk voor wie ze gekomen zijn, en het duurt dan ook geen volledig nummer voor de zaal verandert in één deinende massa, en al snel wijst de thermometer “marcelleke” aan. Marley en band (en misschien ook een beetje de lichtman van dienst) kleuren de zaal rood, geel en groen...

Mr. Marley is echter niet alleen gekomen. Hij laat zich voor de gelegenheid vergezellen door ‘Jasmin Karma’. Helaas is haar naam ook het meest interessante. Wat volgt is een weinig inspirerende popsong, die behalve het feit dat toevallig de begeleidingsband van Marley op het podium staat, weinig met reggae te maken heeft. Dat allemaal tot daaraan toe, ware het niet dat Miss Karma ook niet echt in staat is om de toon te pakken te krijgen en heel het nummer zowat onderaan de zanglijn bungelt.
Het publiek trekt er zich gelukkig niet al te veel van aan en de sfeer heeft er niet echt onder te lijden. Ze gaan gewoon verder. Dat Stephen de zoon is van één van ’s werelds grootste reggae-iconen ooit, dat hoef ik waarschijnlijk aan niemand meer te vertellen, maar hijzelf benadrukt dat toch nog even met een ongelooflijk getrouwe versie van papa’s “Buffalo Soldier”. Ook het veelzeggende “No cigarette smoking in my room” kan op de nodige respons rekenen.
Tijd voor afwisseling. Deze keer in de vorm van mondharmonica, en die mens heeft dat duidelijk nog gedaan. Een soort vreemde mix van blues en reggae is het logische gevolg, maar werken doet het zeker.

Al bij al een apart concert, en al zal Stephen (net zoals al Bob’s andere nakomelingen) muzikaal altijd een beetje naast zijn vader gezet worden, Le Splendid heeft er duidelijk van genoten.

Peace man!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stephen-marley-03-07-2012/

Organisatie: Break Productions, Lille

In  een periode waarin de festivals volop losbarsten kwam The Mars Volta het concertseizoen in de AB afsluiten. Door Rock Werchter werd de band dit jaar blijkbaar over het hoofd gezien, te ingewikkelde muziek waarschijnlijk voor de Schuer. Het is inderdaad zo meer een Pukkelpop bandje, iets voor freaks en fijnproevers.  Maar ook daar staan ze (nog) niet op de affiche, op geen enkel Belgisch festival trouwens. Doe er iets aan !

De eigenzinnige band kwam hier de nieuwste plaat ‘Noctourniquet’ uitgebreid voorstellen. Amper twee andere songs kregen we, de rest kwam uit dat nieuwe album. Geen probleem voor ons, wij vinden ‘Noctourniquet’ een uitmuntend plaatje.
Dat het allemaal draait om Cedrix Bixler Zavala en Omar Rodriguez Lopez mocht wel duidelijk zijn. De heren hebben eenmalig nog eens At The Drive In terug in het leven geroepen, maar zijn nu alweer volledig gefocust op The Mars Volta. Cedrix Bixler Zavala zag er wel heel rock’n’roll uit (Slash meets MC 5) en zijn stem was al even indrukwekkend als zijn imposante afro kapsel. Hij ging bij momenten nogal hyperkinetisch te keer, maar dat was omdat hij zich volop inleefde in die fantastische songs. In de prachtsong “The malkin’ jewel” neigde Bixler Zavala zelfs heel even naar Nick Cave en in het lang uitgesponnen bluesy “Broken English Jam” exposeerde hij wel heel uitbundig zijn vocale prestaties. Heerlijk nummer trouwens, deze wel zeer ruime interpretatie van de Marianne Faithfull klassieker, waarin ook Omar Rodroguez Lopez bewees dat zijn gitaarkunsten van een andere planeet zijn. Helaas is die song is op geen enkele plaat te vinden, tijd om op zoek te gaan naar Live bootlegs.
De gedrevenheid en bezetenheid van deze jongens zorgde er voor dat we een uitzonderlijk en elektrisch geladen concertje kregen met freaky en psychedelische uitstapjes  als “In Absentia” en adembenemende rustige momenten als “Trinkets Pale of Moon” en het wonderbaarlijk mooie “Empty vessels make the loudest sound”.

Voor zij die zaten te wachten op gekend werk sloot de band af met “Goliath” uit ‘The bedlam in Goliath’, zo een typisch lange gelaagde en krachtige Mars Volta song. Daarna was het jammerlijk al gedaan. Geen tijd voor bisnummers, maar we hadden anderhalf uur hoogstandjes gekregen, en dat was al meer dan voldoende.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-mars-volta/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel