Ronker – Ronker laat de AB uit z’n oevers treden
Funfact : Je tourt met try-outs de kleinere zalen af, zit vol splinters en glasscherven van de door moshpits afgebroken zalen, om dan je moment-suprême te moeten annuleren door ziekte? Niet dus : door de goede zorgen, warmte en liefde werd alle bacteriën, Jasper bespaarde ons geen details, verdreven door alleraardigste Naomi. De extra heesheid bracht z’n al schorre stem naar de donkerste krochten van de rauwe resonantie. Laatste resten kan je uitzweten op het podium toch?, dus op naar de AB!
Ruwe bolster, blanke pit. Met de kracht van je stem kan je makkelijk afgebladderde verf afschra-pen, gitaarrifs die snijden als een zaag met widia-kop en drumslagen waarbij Thor’s hamer ver-bleekt. Maar toch, off scène allemaal de allerzachtste dudes die je kan vinden.
Met het uitbrengen van hun eerste plaat in 2024 , 'Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy', hadden ze al gauw een grote fanbase, en een grote kunstzinnige vriendengroep. In die vriendengroep bulkt het van talent met groepen als The Rats, Sad Boys Klub, Dressed like Boys, Ligthspeed…
Die creatieve kruisbestuiving is een katalysator voor iedereen en waar we het einde nog niet van gezien hebben. En de gun-factor is ook zo groot, want iedereen die niet moest optreden was hier ook vanavond! En dat de samenwerking goed is, blijkt duidelijk uit het feit dat Jasper meewerkte en mee-producete aan de eerste EP van Sad Boys Klub, en hun leadgitarist maakt nu ook deel uit van Ronker. En hij schreef ook al mee aan „Snuff“, ( waarvan Jasper vertelde bij een vorige try-out dat dankzij deze samenwerking Ronker nu ook triestige muziek maakt… ); Een song op hun tweede plaat: ‘RESPECT THE HUSTLE, I WON’T BE YOUR DOG FOREVER’ die ze nu kwamen voorstellen in de AB. Een mooie bewijs van creatieve complementairheid en eeuwige vriendschap.
De mannen van de Denderstreek zijn het gewoon om te sleuren met zandzakken om uit hun oevers tredende rivieren te bedwingen. En dat toonde Jasper. Bij het begin nodigde hij de ‘bakkies’ uit om het podium te betreden en de kunstvorm crowdsurfen te beoefenen. Maar deze activiteit heeft etikette en regels, dus als er een ‘dijkbreuk’ was van overvloed aan surfers, gebruikte Jasper z’n ervaring en maande aan tot ‘liefde en zachtheid voor elkaar’. Niemand sterft op een Ronker-show, bleek later nog nodig.
WIJF
De band, met mooie tijgerprint als backdrop, die zichzelf omschrijft als ‘Woest, wakko, wijf’, bracht een mix van stonerrock, noise en post-punk die perfect aansloot bij de energie van de avond.
Centraal staat de stem van frontvrouw Marie De Graeve, die moeiteloos schakelt tussen een man-tra-achtige kalmte en een rauwe ‘orkaankracht’. De riffs van Tuur De Graeve en de pompende baslijnen van Jens Vanden Meersschaut zorgden voor een muur van geluid die de AB Box deed trillen.
Met oa. hun gloednieuwe single "Maniac" fungerend als het sluitstuk van hun Alter Ego-tijdperk en liet een band horen die klaar is voor de grotere podia.
De debuutsingle "Hysterical" die live nog intenser binnenkwam, waarbij de ‘hysterische’ zang-lijnen de zaal volledig wakker schudden. "Circles" is één van de vaste waarden in hun setlist die de band groovie maakt.
Wijf bewees in de AB dat ze meer zijn dan een belofte. Hun live-performance is van een professi-oneel, bijna intimiderend niveau. Ze waren niet zomaar een opwarmer, ze waren de perfecte kata-lysator voor de chaos die Ronker later zou ontketenen.
HEISA
Ze staan bekend om hun ‘verse, chorus, weird stuff’-formule, en dat was in de AB niet anders. Ze brachten een set die balanceerde tussen de wiskundige precisie van mathrock en de verpletterende intensiteit van noise.
Jacques Nomdefamille (bas/zang), Koen Castermans (gitaar) en Jonathan Frederix (drums) ope-reerden als één machine. De zang werd, zoals we van hen gewend zijn, ingezet als een extra in-strument. Vaak vervormd en zwevend boven de hypnotiserende ritmes.
"Nandor" & "Flowers" van hun recente album ‘TROIS’ (2025) vormden de ruggengraat van de set. "Flowers" bracht een ongemakkelijke schoonheid naar voren, terwijl "Nandor" met zijn hoekige riffs de zaal dwong in een collectieve trance.
Misschien wel hun meest toegankelijke ‘oorwurm’,"The Harmonist", waarbij de pompende bas-lijn de fundering legde voor koortsachtige gitaaruitbarstingen. Een nummer dat live de vergelijking met Tool alle eer aandeed was "Shifting", met complexe ritmes die moeiteloos overgingen in een muur van distortion.
HEISA bewees waarom ze een van de meest spannende live-acts van het moment kunnen zijn.
Hun muziek is niet gemaakt om gezellig bij mee te knikken, maar om je in te verliezen. De com-binatie van de bombastische drums en die beklemmende sfeer zorgde ervoor dat de spanning in de AB Box tot het breekpunt werd opgebouwd.
Ze lieten een publiek achter dat zowel gedesoriënteerd als diep onder de indruk was. De ideale staat om aan de pletwals van Ronker te beginnen.
RONKER
Wanneer de ‘speednoisers’ van Ronker een releaseshow aankondigen in de Ancienne Belgique, weet je dat het geen avondje rustig neerzitten wordt. Helm en scheenlappen zijn geen overbodige luxe!
Vanaf de eerste tunes van opener "Tall Stories" en het titelnummer "Respect the hustle", werd duidelijk dat de band gegroeid is: de agressie is gebleven, maar de nummers zijn gelaagder en de hooks groter.
Frontman Jasper De Petter smeet zich met een intensiteit die de wetten van de biologie tartte.
Hoewel de setlist bulkte van de moshpit-vriendelijke kleppers, zag ik nu een marcelleke en zwem-short passeren .. We kregen „Slow murder“, "No Sweat", „Clear the air“, „Shame“, „Kennedy“ en "HIIT", maar het hart van de show lag bij "Snuff".
Deze ‘slowburner’ werd live extra glans gegeven door de begeleiding van piano en trompet, wat een ijzingwekkende, bijna sacrale sfeer creëerde in de zaal. Het was echter ook tijdens dit nummer dat de realiteit even inbrak: een toeschouwer werd onwel, waardoor Jasper het concert onmiddellijk stillegde. De bezorgdheid bij Jasper en de rest van de band was oprecht: ‘verbinding’ is voor Ronker duidelijk meer dan een marketingterm.
De reguliere set werd afgesloten met een verschroeiend "Limelighter". Jasper maakte zijn reputatie als podiumbeest waar door de tribunes in te kruipen en zich vervolgens weer in het publiek te storten.
De encore was een zegetocht op zich. Naast de eigen krakers "MJ", "Disco dust" en "Hools", transformeerde de AB in een soort ‘Ronker Soundmixshow’ met verrassende hommages aan Gorki: "Ooit was ik een soldaat" en zelfs een huwelijksaanzoek op het podium …
Om dan nog volledig wild te gaan op de tunes van „Bonkers“ van Dizzee Rascal. ( Omgevormd door Jasper tot „Ronker“. )
Ronker bewees in de AB dat ze klaar zijn voor de echt grote podia. Ze combineren de rauwe kracht van hardcore met een volwassen muzikaliteit die weinigen hen nadoen.
Wie erbij was, weet: ‘Niemand sterft tijdens een Ronker-show’, maar je komt er wel als een ander mens buiten.
CD review 2026 Respect the hustle, I won’t be your dog forever
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9022-ronker-08-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Toutpartout ism Ancienne Belgique, Brussel
Stereoseat - Een interessante band met een eigen smoel en sterke live presence
Album voorstelling van Stereoseat met als support An Evening with Knives.
De Crossover was goed volgelopen voor de release avond van ‘Moanster’, het nieuwste album van Stereoseat.
Lees intussen de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De avond werd geopend met het Nederlandse An Evening With Knives. Een goede combinatie met Stereoseat aangezien beide bands moeilijk in één hokje te plaatsen zijn. Het drietal warmde de zaal perfect op met hun enthousiasme en hun ferme songs die je metal/rock met progressieve elementen zou kunnen noemen.
Daarna was het aan de beurt van Stereoseat. Er werd gestart met de single “Erbay”. Daarna kregen we “Moanster”, “Artique”, “Shadow Lover” en “Broomstick”. Al heel wat gekend nieuw materiaal dus. Het fijne is ook dat er toch heel wat gebeurt op het podium. Toetsenist Maarten De Meyer springt in het rond met zijn synths alsof hij ADHD heeft. Zanger Tom Van Dorpe is ook niet meteen een standbeeld op het podium ondanks het feit dat hij zingt én gitaar speelt. Nu en dan kwam hij op de voorgrond en ook tussen het publiek. Hij legde zich op een gegeven moment op de grond tijdens het spelen en gaf ook tijdens een nummer zijn gitaar aan een tienster uit het publiek. Ze mocht de gitaar aanslaan terwijl men de boel met de band terug op gang trok. Ongetwijfeld een moment dat het meisje nooit meer zal vergeten. Ook gitarist David Van Glabeke en drummer Jelle Lefebre kweten zich uitstekend van hun taak.
Naast het nieuwe materiaal werden er toch ook enkele oudere nummers gebracht zoals: “Eskobar”, “Sluthead” en “Arcade”. Na een sterke set en performance kwamen ze nog terug voor één bisnummer zijnde “Waltz”.
Stereoseat: een interessante band die een eigen smoel heeft en live meer dan de moeite waard is.
Bandcamp voor vinyl en digitaal: https://stereoseat.bandcamp.com/
Organisatie: Stereoseat
Smith-Kotzen - Sterke live show van virtuozen
De Europese tour van 2026 ging van start in Madrid op 3 februari. Na Spanje en Frankrijk was dit het vierde optreden van hun tour. Zik-Zak, met een capaciteit van zo’n 300 personen, was de eerste speelplek op Belgische bodem van deze tour.
The Kris Barras Band mocht het voorprogramma op zich nemen. Eigenlijk was een groot deel van Kris zijn leven, naast muzikant, gevuld met jawel een succesvolle professionele carrière in de Mixed Martial en Muay Thai.
Zijn eerste album “Death Valley Paradiuse” in 2022 haalde destijds de Britse albumlijsten. Het werd omschreven als luid, en klonk zwaarder en donkerder dan ooit. Het recentste album dateert van 2024 ‘Halo Effect’.
Rond 19:50u ging het licht uit, en kwam Kris en zijn band op het podium. We kregen keiharde riffs, meeslepende refreinen en technisch vernuftige solo’s te horen. Veel beweging op het podium, met een charismatische zanger. Het werd gesmaakt, en er was interactie tussen publiek en Kris.
Kris Barras Band werd vergezeld door Manning op gitaar, Billy Hammett op drums en nieuwste lid Frazer Kerslake op bas.
Na het schitterende voorprogramma stonden Smith-Kotzen klaar met hun band. Stipt 21u. ging de set van start.
Adrian Smith, bekend van Iron Maiden en Richie Kotzen, bekend van The Winery Dogs, Mr. Big zijn samen Smith-Kotzen, een duo dat klassieke blues-rock, hard rock en soul combineert. Op het podium werd het duo versterkt door bassiste Julia Lage (Vixen) en drummer Bruno Valverde (Angra). Hun tweede album ‘Black Light / White Noise’ (2025) kreeg al veel lof. Met deze voorkennis wisten we toen al dat het hier niet fout kon lopen.
De set ging van start met “Life Unchained”, dat al snel gevolgd werd door “Black Light” en “Wraith”.
Ondanks enkele gitaarwissels tijdens “Black Light”, zat de sfeer heel goed. Je zag dat de heren en de band er duidelijk zin in hadden. De eerste nummers van de set zijn op hun nieuwste plaat ‘Black Light/White Noise’ te horen. Achtereenvolgens kregen we toen “Wraith” en “Glory Road” te horen. Voor we “Hate and Love” te horen kregen, kwamen beide heren aan het woord, waarbij vermeld werd dat dit nummer van hun eerste EP ‘Better Days’ een van hun favorieten is.
De nummers vloeiden vlot in elkaar over, waarbij we telkens vlot soleerwerk tussen beide heren te horen kregen. Elk met hun eigen unieke klank en gitaartechniek.
De set combineerde uptempo rockstukken met meer melodische stukken, wat zorgde voor een ritme dat de zaal betrokken hield. Ook “Got A Hold on Me” van hun eerste EP (‘Better Days’) kregen we te horen.
We kunnen het samenvatten als een sterke balans tussen nummers van het nieuwe album en oudere Smith-Kotzen nummers.
Smith en Kotzen wisselden meermaals complexe riffs, harmonieën en solo’s uit, waarbij elk zijn eigen stijl inbracht — Smith met zijn klassieke rock-blues feel, Kotzen met soulvolle leadlijnen. Bij de gitaren zagen we verschillende Jackson versus Fender gitaar ‘battles’, welke steeds mooi in elkaar vloeiden.
Smith z’n eerder bluesy vocalen en de rockstem van Kotzen vormden steeds een stevig geheel. Beide stemmen waren op zijn best.
De volledige band werd voorgesteld vooraleer het schitterende “White Noise” werd ingezet. Na wat grapjes tussen beide heren, ging de show weer verder. In de laatste nummers voor de bis werden er 3 gekozen van het vorige album. Achtereenvolgens kregen we dus “Scars”, “Running” en “Solar Fire”. Laatste nummer mag zeker tot de publiekslieveling behoren.
De bis ronde ging van start met “You Can’t Save Me” van Richie Kotzen. Als finaal slot kregen we “Wasted Years” van Iron Maiden te horen, wat voor de aanwezigen met een achtergrond in Maiden-muziek, een perfecte afsluiter was. Het was me eerder al opgevallen hoeveel Iron Maiden t-shirts aanwezig waren.
Het concert van Smith-Kotzen in de Zik Zak was een sterke live-show met virtuoze gitaren, energieke ritmesectie en een zorgvuldig opgebouwde setlist.
De combinatie van nieuw materiaal (‘Black Light / White Noise’), oud werk en perfecte covers maakte het tot een memorabele avond.
Voor we het al goed beseften was het concert voorbij gevlogen. De show duurde ruim anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Smith-Kotzen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9018-smith-kotzen-07-02-2026?Itemid=0
The Kris Barras Band
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9019-the-kris-barras-band-07-02-2026?Itemid=0
Setlist
Life Unchained - BL/WN - Black Light - BL/WN - Wraith - BL/WN - Glory Road - S/K - Hate and Love - Better Days - Blindsided - BL/WN - Taking My Chances - S/K - Darkside - BL/WN - Outlaw - BL/WN - Got a Hold on Me - Better Days - White Noise - BL/WN - Scars - S/K - Running - S/K - Solar Fire - S/K
Bis: You Can't Save Me (Richie Kotzen cover) - Wasted Years (Iron Maiden cover)
Organisatie: Zik-Zak, Ittre ism FKP Scorpio
Hooverphonic in de Lotto Arena – ‘The magnificent tree’, 25Y. en afscheid dat niet werd uitgesproken!
Het concert van Hooverphonic in de Lotto Arena voelde als een momentopname in een overgangsfase. Officieel werd het woord ‘afscheid’ nergens uitgesproken, maar alles aan deze avond ademde wel degelijk afscheid.
Dit was het laatste zaalconcert met strijkers en dirigent, een indrukwekkend ensemble van 21 muzikanten achter de band. Daarna volgen nog clubshows in Europa en festivaloptredens deze zomer. En dan… mag Alex Callier opnieuw op zoek naar een nieuwe zangeres. Of keert één van de eerdere vervangers van Geike Arnaert alsnog terug? De vraag bleef onbeantwoord, maar hing tastbaar in de lucht.
De avond begon bedachtzaam, met een trage opbouw die de Lotto Arena voorzichtig op temperatuur moest brengen. Met iedereen op zitplaatsen voelde de zaal groot en afstandelijk, alsof er letterlijk een ruimte moest worden overbrugd tussen podium en publiek. Alex Callier was zich daar duidelijk van bewust. Op een bepaald moment grapte hij zelfs dat het publiek vooral niet in slaap mocht vallen, een kwinkslag, maar tegelijk een erkenning dat het ijs nog gebroken moest worden. Via korte bindteksten probeerde hij die brug te maken.
Geike bleef intussen haar schuchtere zelf. Geen grote woorden of uitgesproken interactie, maar wel een ingetogen présence in het midden van het podium. Ze straalde op haar eigen manier en nam zichtbaar haar tijd om de warmte uit de zaal toe te laten. Muzikaal werd ze daarbij omringd door een strak spelende band: Raymond Geerts tekende voor de herkenbare Hooverphonic-gitaarsound, Frank Duchêne zorgde voor de sfeervolle toetsenpartijen en Arnout Hellofs hield alles subtiel maar trefzeker samen achter het drumstel.
Toch duurde het even voor de wisselwerking met het publiek echt voelbaar werd. Pas vanaf “Jackie Cane” kwam het concert definitief in schwung. De afstand tussen podium en zaal smolt weg en de herkenning deed haar werk. Dat momentum werd volledig benut met Badaboum, waarin Geike een intens duet aanging met gitarist Pieter Peirsman. Dat nummer werkte als een kantelpunt: emotie, dynamiek en connectie vielen plots perfect samen.
Ook de podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De strijkers waren volledig achteraan opgesteld, met de band ervoor verspreid. Tussen de muzikanten ontstond letterlijk leegte, een visuele afstand die ongewild symbool stond voor het nakende vertrek van Geike. Die thematiek werd nog versterkt door de songteksten. Verschillende nummers die Alex schreef over verbroken relaties en afscheid kregen in deze context een extra emotionele lading.
Het emotionele hoogtepunt volgde aan het einde van de set, wanneer Alex de band voorstelde. Bij de aankondiging van Geike sprong de hele zaal spontaan recht voor een lange staande ovatie. Een moment dat duidelijk langer duurde dan zij had verwacht en dat haar zichtbaar ontroerde.
Die emotie nam ze mee naar de laatste nummers en de bisrondes, waarin ze hoorbaar en voelbaar iets terug gaf aan het publiek.
Het allerlaatste nummer, “Hidden Stories”, werd uiteindelijk een puur kippenvelmoment. Geike’s stem kwam hier volledig op de voorgrond, breekbaar en intens, gedragen door minimale begeleiding.
Wanneer het publiek samen met de band een zacht ‘lalala’-moment deelde, verdween elke resterende afstand tussen podium en zaal. Voor even was er geen verleden, geen toekomst, alleen een gedeeld moment dat alles samenvatte wat deze avond zo bijzonder maakte.
Setlist: Intro – Autoharp - The Magnificent Tree - Out of Sight - You Love Me to Death - Hiding in a Song - No More Sweet Music - 2Wicky - The Wrong Place – Stranger - Anger Never Dies – Romantic – Eden - Vinegar & Salt (pianoversie) - Jackie Cane - The Night Before - Mad About You – Badaboum - Amalfi (met snippet van Lana Del Rey’s Video Games)
Encore: Nirvana Blue - The World Is Mine – Sometimes
Encore 2: Hidden Stories
Het concert in de Lotto Arena was geen uitbundig feest, maar een ingetogen, emotioneel geladen avond. Geen expliciet afscheid, maar wel één dat voelbaar was in de ruimte, in de stiltes, in de teksten, en vooral in die lange staande ovatie die meer zei dan woorden ooit hadden kunnen doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9020-hooverphonic-06-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Earth - Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken
Al van in de jaren '90 is Earth één van die bepalende bands in instrumentale psychedelische postrock en dronemetal, opgericht in Olympia, Washington onder gitarist Dylan Carlson. De band was aanvankelijk actief tussen 1989 en 1997. Hun debuut uit 1993 wordt gezien als een baanbrekend werk binnen het genre.
In de jaren 2000 keerde Earth terug, met Adrienne Davies op drums. De sound evolueerde deels maar bestaat nog steeds uit logge, trage voortslepende soundscapes soms naar een climax toe, die vaak de kaap van 10 minuten overschrijden.
We zagen Earth in de Club Wintercircus in Gent. De trip was er eentje van een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken
De muzikale roes begon al met het duo Nataša Grujovi & Steve Moore (****), twee multi-instrumentalisten die op intieme wijze het publiek weten te boeien. Nataša Grujovi & Steve Moore slagen erin het publiek stil te krijgen. Hun langgerekte hypnotiserende, bedwelmende, zachtmoedige set was een mooi klankentapijt, die ons naar adem deed happen.
Earth (****) was hier beduidend luidruchtiger. De totaalbeleving is hier belangrijk. We horen monotone, rituele en spirituele soundcapes/drones van drum, gitaar aangevuld met o.m. een trombone. Innerlijk genot en intens beleven dus. Songs als een “Scalphunter’s Blue” - aangekondigd als een nieuwe song – “Miami Morning coming Home” en “Engine of Ruin” passen perfect in dit muzikaal plaatje.
We hoorden verbluffende riffs van Dylan Carlson, verpletterend oorstrelend mooi, samen met het drumwerk van Adrienne Davis. De sound werd iets breder door de andere muzikanten. Het is ook fijn dat het publiek geregeld, al dan niet met een kwinkslag werd aangesproken, maar in de grote lijnen liet EARTH dus vooral de muziek voor zich spreken.
Traag opbouwend naar een zekere climax toe, een epische sound creëren die net niet zorgt voor het overschrijden van geluidsnormen, en daarnaast net niet te stil klinkt.
Lang uitgesponnen songs als “Junkyard Priest” en het duo “Raiford (The Felon Wind)/The Dry Lake” voelen heel intens als breekbaar aan. Net de grote sterkte van Earth trouwens. Songs die weten te raken door het monotoon, repetitief opbouwende, spannende karakter. Je laten meeslepen in dit muzikaal verhaal is de boodschap.
Verder kregen we nog prachtige parels als “Misunderstood/Impossible Dreams” waarmee ze de regulaire set afsloten. “The Bees made honey in the Lion Skull” werd toegevoegd. Mooi emotievol meeslepend.
De muziek van Earth moet je niet enkel horen, maar ook voelen, verstild en drone-gewijs oorverdovend. Muziek die diep raakt en tot de verbeelding spreekt, balancerend tussen de harde realiteit en de fantasie.
Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken!
Setlist: Scalphunter’s Blues - Miami Morning Coming Down - Engine of Ruin - Miami Morning Coming Down II (Shine) - Junkyard Priest - An Inquest Concerning Teeth - Raiford (The Felon Wind) / The Dry Lake - Misunderstood / California and Other Impossible Dreams Encore: The Bees Made Honey in the Lion's Skull
Organisatie: Democrazy ism VierNulVier, Gent
TTSSFU schiet opnieuw raak in een uitverkochte Grand Mix
TTSSFU speelde een uitverkocht concert in de kleine zaal van de Grand Mix in Tourcoing, en dat bleek opnieuw een avond die bleef nazinderen. De zaal stond gezellig vol, het publiek was aandachtig én gretig, en de band leverde precies wat je van hen hoopt: een korte maar intens rake set.
De avond werd op gang getrokken door Belljars, een lokale band uit Lille. In het shoegaze-genre brachten zij een bijzonder energiek en geëngageerd voorprogramma, met sterke nummers en een overtuigende live-uitstraling. Geen opwarmertje om snel te vergeten, maar een band die duidelijk haar publiek wist mee te nemen. Niets dan lof dus voor Belljars, die de lat meteen hoog legden.
TTSSFU zelf hield het compact: amper tien nummers, maar elk daarvan kwam binnen met serieuze impact. Dit was al de derde keer dat ik de band live aan het werk zag, en dat in evenveel landen. De eerste kennismaking was op showcasefestival Left Of The Dial in Rotterdam, gevolgd door een concert eind vorig jaar in het Cactus Café in Brugge, en nu dus Tourcoing, Frankrijk. Het is mooi om te merken hoe een band blijft groeien, terwijl de intensiteit en oprechtheid overeind blijven.
De setlist was strak en doeltreffend, zonder overbodige franjes:
Sick - Call U Back – Upstairs – GOAT – Everything – Baggage – Forever – Weekend - Studio 54 - I Hope You Die
Wat deze avond extra bijzonder maakte, was het persoonlijke moment met frontvrouw Tasmin. Nadat ze de vorige keer nog mijn portret op de setlist had getekend, kwam ze deze keer tijdens het voorlaatste nummer haar zonnebril op mijn neus zetten. Kleine gestes, maar ze maken een wereld van verschil. Het is altijd leuk — en een beetje surrealistisch — wanneer artiesten hun fans beginnen te herkennen en die band tastbaar wordt.
TTSSFU bewees in Tourcoing dat je geen lange set nodig hebt om indruk te maken. Met een intense performance, een sterke connectie met het publiek en een zorgvuldig opgebouwde set liet de band een uitverkochte zaal voldaan achter. Een concert dat opnieuw bevestigde waarom deze band live zo hard blijft binnenkomen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TTSSFU
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8993-ttssfu-16-01-2026?Itemid=0
Belljars
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8992-belljars-16-01-2026?Itemid=0
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Green Milk From The Planet Orange - Avontuurlijke mix van postrock en psychedelica
Zelden een concertavond meegemaakt waarbij de twee groepen zo goed bij elkaar aansloten. Twee avontuurlijk ingestelde trio's waarin de gitarist de dans mocht leiden en zowel de bassist als de drummer telkens een even prominente rol opeisten. Het werd een avond vol niet voor de hand liggende muziek die helemaal niet van deze tijd leek, maar door het publiek gul werd ontvangen.
Muziek waarvan je je afvroeg: waar maken ze die nog? Zowaar in Oostende, zo bleek. Soy Fish, zo heette de band met Haroun Minhas aan het roer. Een gitarist die, wars van alle hypes, zijn eigen koers voer. Zijn avontuurlijke gitaarspel kronkelde zich een weg door het schemergebied van jazz, experimentele rock, psychedelica en progrock waarbij ik meende invloeden van Jimi Hendrix te horen en ook John McLaughlin even in gedachten kwam.
Ik kon niet altijd volgen maar dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn. Dat onvoorspelbare maakte het net zo mooi. Een volledig instrumentale trip, die één keer werd onderbroken door een soort monoloog die Minhas via zijn smartphone activeerde.
Dit had zwaar op de hand kunnen zijn, maar dat was het helemaal niet, mede door de twee al even intrigerende muzikanten naast hem. De pulserende bas van de bijzonder expressieve David Colameo en de bruisende drums van Louis Feys (zoon van Serge) zorgden ervoor dat alles licht verteerbaar en appetijtelijk bleef.
En dan waren er nog die Engelstalige bindteksten van Haroun Minhas, die hij af en toe wat opvrolijkte met een kwinkslag in het Oostends.
Kortom, een smaakvolle set waarbij ik Soy Fish die paar misstappen richting temerige jazzrock graag vergeef.
Groen en oranje zijn onverwacht wel heel actuele kleuren geworden. Gelukkig had Green Milk From The Planet Orange (GMFTPO) daar niets mee van doen en liet het trio uit Tokio ons zelfs even de dagelijkse realiteit vergeten.
GMFTPO tourt momenteel door Europa; dit was hun vierde van 27 shows, ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Hoewel dat laatste niet helemaal klopt.
De band werd 25 jaar geleden opgericht maar kapte ermee in 2008 om in 2016, met een nieuwe bassist, een comeback te forceren. GMFTPO noemt zichzelf een progrockband – ‘progressive rock never dies’, is de lijfspreuk van zanger-gitarist dead k - maar veel progrock heb ik niet gehoord. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Ik zou hun muziek eerder omschrijven als een avontuurlijke mix van postrock en psychedelica. Het was een mooi zicht: met zijn drieën zittend rond een denkbeeldig kampvuur. Althans voor wie vooraan stond, de mensen achteraan zullen daar wellicht een andere mening over hebben. Slechts een enkele keer verwaardigden ze zich om recht te staan, waarbij dead k dan ook meteen boven op zijn stoel klom.
Maar uiteindelijk ging het hem om de muziek en die mocht er verdomd wezen. Het lange openingsnummer ontvouwde zich vanuit een knap geboetseerde soundscape waarna het langzaam en bijna onopvallend in crescendo ging. Het had een hypnotiserend effect, maar dat werd plots bruusk onderbroken door de zang van dead k waarmee hij leek te solliciteren bij een hardcoreband. Die zang vormde niet echt een meerwaarde, tenzij de teksten relevant waren natuurlijk, maar daar heb ik geen fluit van verstaan. Nu bleef de zang vrij beperkt terwijl het instrumentaal voortdurend vingers en duimen aflikken was.
Hoewel het zeer zeker drie topmuzikanten waren, lieten ze zich niet betrappen op het etaleren van hun technische virtuositeit en gaven ze steeds voorrang aan de emotionele impact. De impulsieve gitaar van dead k baande zich een weg door de meest prachtige melodieën. Al even opmerkelijk was de solide en melodieuze bas van Damo, die soms leek te gaan zweven, balancerend op zijn stoel met zijn benen in de lucht. En dan had ik het niet eens over A (hoe kort kan een naam zijn?), de baarlijke snelheidsduivel achter het drumstel.
Deze unieke combinatie van drie muzikanten met elk een eigen, erg uitgesproken visie leverde pure schoonheid op. Na het bijzonder mooie "Tragedy Underground", de nieuwe, 22 minuten durende single maakte GMFTPO er ietwat onverwacht een einde aan.
Wat mij betreft had dit gerust nog een tijdje mogen doorgaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Siglo xx - try-out – Het coldwave vuurtje is terug aangewakkerd
Er zijn zo van die Belpop undergroundlegendes … Eentje was Siglo xx die begin jaren 80 furore maakte, dan ergens een kleine dertig op een waakvlammetje stond, om dan sinds 2018 nieuw leven te worden ingeblazen.
In 2021 was er ‘40 Y’ later, we tellen er nu 5 bij … Het combo klinkt nu de dag van vandaag intens, donker, rauw, grillig, strak, spannend, apart, eigenzinnig binnen die mooie noemer van new-/coldwave, kortom postpunk avant la lettre en na al die jaren sterk overtuigend!
In de originele bezetting vinden we ze niet meer, maar het is duidelijk dat Siglo xx in deze formule ‘alive & kicking’ is, scherp, gedreven, meeslepend, donker onderkoeld. Jeugdsentiment in een modern opgestoft zwart jasje, die er na al die jaren in slagen ons nog steeds bij het nekvel te grijpen. De songs kregen een broeierige injectie en spanning, er worden mokerslagen toegediend, zonder aan intensiteit en donkerte te verliezen. Zwartgallige, grillige zielsmuziek blijft de rode draad, die het nauwst beantwoordt aan een Joy Division en de eerste jaren van New Order. Toegegeven, we leefden toen in een andere tijd, waar de toekomst onzekerheden had met crisissen, zoekende was (is het nu beter?!), geen perspectieven bood, zeker in Limburg vanwaar deze band afkomstig was, met de sluiting van de mijnen, die de muziek beïnvloedde. We werden in die jaren overspoeld met enkele albums, single EPs, rarities, compilaties enz.
Het muzikaal waakvlammetje maakte dat Siglo xx kon overleven. De songs zijn deels meegegroeid met de tand des tijds, zoals postpunk nu wel klinkt. Met hen zie je waar bands als Editors, Interpol, White lies of dichter bij huis Customs, Whispering sons de mosterd vandaan haalden.
De donkerte van de Belpop siert met bands als deze (remember Aroma di amore, De Brassers of Red Zebra), ook al was het meer underground. Ze hebben nooit de erkenning gekregen in hun sterkste levensjaren. Op die manier bleef Siglo xx op de cultradar. Muziek die kon troosten en niet troosten en in die coldwave had het iets unieks, beetje rebels eigenwijs.
45 jaar later is het een uitgebreid combo geworden, met toevoeging van altsax, flute en een violiste in sommige nummers. En dat ze van zich afbijten, hoorden we met de gitaristen, de diepe basstunes, de keys, de opzwepende, bezwerende drums en allerhande muzikale tierlantijnjes tussenin. Het toont aan dat Siglo xx muzikaal niet heeft stilgestaan.
De huivering en protest voelde je in sommige video’s, tja hier schuilde ergens ook wel een Godspeed of Amenra. We werden in hun wereld gedropt met “Until a day”, “Endless corridor”, “Shadows”, “Guilt and desire” en “Silent house”, die diep terug groeven in hun archief. Ze intrigeerden door de donkere repeterende crescendo opbouw , de rauwe ritmiek en de balans introspectief- extravert, zonder het sfeervolle, dromerige, sombere, zwarte kader te verloochenen. En inderdaad , hier zorgde de bijhorende instrumentatie van altsax, viool en flute voor een kleurrijker geheel, met kenmerkende projecties op het achterplan.
Er schuilt ook een zeker escapisme, het willen ontsnappen in hun materiaal, maar met een lichtje in de verte. We behielden het aparte, unieke karakter met een “After the dream” en “Sister suicide”. Meegaand met de tand des tijds durfde het combo gaandeweg forser, krachtiger, feller te klinken, zoals op “The pain came”, “Sister in the rain”, “End of the night” (met een industrial tintje) en het gekende “Individuality”, die nu terug in de belangstelling komt door een promoclipje. Niet verwonderlijk eigenlijk, hun sound is ook filmisch en lijkt wel getekend voor een soundtrack van allerhande mistroostigheid. “No one is innocent” is er dan eentje met weerhaken, die dreigend, triest als alternatief, explosief, noisy klinkt. Een snedig waverockende “Factory” en “The beginning” sloten de set overtuigend af.
Nee, we kregen spijtig genoeg in de bis geen depri-gevoelige “The naked and the death”, die de aanzet vormde van hun carrière, wel het gekende “Dreams of pleasure” en “The act of war”, die moeiteloos op een album van Joy Division terecht konden. Schitterend hoe deze twee intense, opbouwende, broeierige, boeiende nummers een stevige touch kregen. Wat een sterke afsluiters. De C-Mine in Genk kon hier een warme gloed krijgen.
Het muzikaal concept van Siglo xx is nog niet ten eind, het vuur is terug aangewakkerd. Na de try-outs was er hun optreden in een uitverkochte AB.
Ze hebben nog een rits concerten in het vizier, het komende najaar, een rewind zeker waardig. Postpunk avant la lettre, of hoe onderkoelde wave, punk, somberheid, duisternis en spanning elkaar vinden …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut at AB, Brussel op 17 januari 2026
Siglo xx
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8948-siglo-xx-17-01-2026?Itemid=0
Rehash neu klang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8947-rehash-neu-klang-17-01-2026?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Little Kim & Friends - A Dolly Day to remember - Voor één avond lag Dollywood aan de Leie
Little Kim (Kimberly Claeys) is een bezige bij. Als ze niet op tournee is met haar solo-materiaal, met Kadril of met Guido Belcanto, dan verzint ze nog wel iets anders. Ze zat bijvoorbeeld al mee in een John Prine-tribute en we mochten eerder ook al genieten van A Country Night To Remember, een ode aan het genre. Met A Dolly Day To Remember bracht ze die twee formules samen: een eerbetoon aan haar heldin Dolly Parton, met een uitgebreide bezetting. Dat zorgde deze maand voor een reeks volle zalen. Wij gingen luisteren op de slotavond van de tournee, in een uitverkocht Leietheater in Deinze.
Het moment van deze korte tournee was raak gekozen, zo net voor de 80ste verjaardag van de Amerikaanse country-diva. Eind vorig jaar leek het er overigens even niet goed uit te zien voor haar, toen ze werd opgenomen in het ziekenhuis, maar enkele dagen later kon ze haar fans en de rest van de wereld geruststellen. We zijn nog niet van haar af. En de taaie tante treedt overigens nog steeds op, ondanks haar 80 lentes.
In de bezetting op het podium van het Leietheater zagen we vooral bekende gezichten van bij eerdere Little Kim-concerten, met onder meer Bruno Deneckere en Andries Boone. De uitbreiding kwam van het Belgische countryduo Eriksson-Delcroix en van verteller Christophe Vekeman. Toegegeven, vooraf vreesden we een beetje dat een verteller de vaart uit de voorstelling zou kunnen halen. Maar die vrees was onterecht, want hij kan perfect doseren in zijn wist-je-datjes en anekdotes over het leven en de muzikale loopbaan van Dolly Parton. En geboeid vertellen is een kunst op zich. En, in Deinze kunnen ze geboeid luisteren. Ook niet onbelangrijk.
De set – deze keer zonder Nederlandstalige interpretaties - was minutieus opgebouwd. Na opener “My Tennessee Mountain Home” werd al verrassend snel “Coat of Many Colors” weggegeven. Die hartverscheurende en heel autobiografische song hadden we misschien eerder in de finale verwacht, maar dit werkte ook goed. In de eerste helft zaten voorts nogal wat nummers uit de periode dat Dolly Parton aan deze kant van de oceaan nog niet zo bekend was.
Niet alle gebrachte nummers van A Dolly Day To Remember zijn door Dolly Parton geschreven, maar er was altijd een link met de verhalen die Vekeman bracht of met de mensen op het podium. Zo is “If Teardrops Were Pennies” het eerste lied van Dolly Parton dat Bruno Deneckere en Little Kim ooit samen brachten, in de Missy Sippy. En zo is “Islands In The Stream” het ‘trouwfeestlied’ van het duo Eriksson-Delcroix, maar op hun trouwfeest zelf is het nog even wachten. Iets met een op café verloren verlovingsring nog voor de aanzoek kon gebeuren. Het komt allemaal ooit wel goed.
Een selectie maken voor één avond is altijd een beetje verliezen. Want Dolly Parton heeft zowat 3.000 eigen nummers geschreven en opgenomen en ze was/is ook niet vies van een cover. In de verhalen komt een stukje over Elvis Presley en dan wordt ‘zijn’ “In The Ghetto” ingezet. Van dat nummer heeft Dolly Parton dus ook ooit een cover uitgebracht als single.
Uiteenzetten wie welke song of welk deel van een song gezongen heeft, dat zou ons te ver leiden, maar laat het ons erop houden dat misschien vooral de twee zingende dames fel uitblonken, elk in hun eigen stijl en timbre. Wel leuk is dat een nummer uit één van de Trio-albums (van Dolly Parton met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, drie dames dus) in het Leietheater gezongen werd door Bruno en Bjorn, de twee zingende mannen op het podium. Voorts zat ook bij de muzikanten iedereen perfect in zijn rol. Het spelplezier spatte van het podium af.
De duiding van Vekeman gaf de songs wel vaak nog een extra laagje. Zijn inleiding zorgt mee voor het eerste echte kippenvelmoment bij “I Will Always Love You” en zo volgden er nog wel een paar. “Down From Dover” is op zich al geen vrolijk lied, maar als je dan te horen krijgt wat op de achtergrond speelde bij Dolly Parton, dan snijdt die song nog harder door je ziel. Dan zitten we al aan het kantelpunt van de avond en gaan we naar de grotere hits. Allemaal kwamen ze aan bod in Deinze, van “Jolene” tot “9 To 5” en “You Are”.
Persoonlijk had ik nog graag “Heartbreaker” op de setlist zien staan, maar zo zal wel iedereen in de zaal er één of meer hebben die hij nog graag eens had teruggehoord. Uit de concerten van A Country Night To Remember had Little Kim nog “Blue Bayou” meegebracht en ze bracht die song alweer met heel veel passie.
Na de staande ovatie van een uitverkocht Leietheater moest er snel nog een toegift gekozen worden en dat werd uiteindelijk een swingende herneming van “My Tennessee Mountain Home”.
Little Kim en haar vrienden hebben een gouden formule in handen. Er zijn vast nog wel een paar interessante aanleidingen te vinden om nog meer bij een breed publiek bekende country-artiesten te eren met een avondvullend programma. Dat allemaal terwijl we geduldig wachten op nog een nieuw album van haar.
Organisatie: Cultuursmakers ism Leietheater, Deinze
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98580-little-kim-ademhalen-is-een-veel-persoonlijker-album-dan-moederland
https://musiczine.net/index.php/nl/item/92708-little-kim-friends-a-country-night-to-remember
Briqueville - Zwarte kerst
Briqueville, Divided & Bloed
Een affiche met drie hardvochtige bands was het perfecte tegengif voor al dat kleffe kerstgedoe. Dank u wel, Popallure!
In deze hoogtijden van de meligheid was een beetje tegenstroom immers zeer welgekomen. Die van Bloed hadden dat goed begrepen, met een frontale portie agressieve industrial-metal werd de menigte hardhandig uit zijn kerstmodus gerukt. Bloed klonk bij momenten misschien een beetje te schreeuwerig, maar de broers en zus waren wel in hun opzet geslaagd, namelijk de boel keihard door mekaar rammelen tot alle kerstballen volledig aan diggelen waren geslagen.
Divided heeft met ‘Light Will Shine’ alvast een sterk album achter de kiezen, maar live zat nog niet alles op de juiste plaats. Hun hardvochtige metal klonk soms te chaotisch om echt te overtuigen. Aan de songs lag het nochtans niet, want met “Cinder”, “Days Undone” en “The Vicious Loop” hadden ze bijzonder sterk materiaal in de aanbieding, maar er zaten nog iets te veel barsten en gaten in het pleisterwerk. We twijfelen er echter niet aan dat het met deze jongens goed komt, want hier zat verdomd wat agressie, power en branie achter.
Nog wat oefenen om volgende zomer volop te schitteren op Alcatraz, moet zeker kunnen.
Hoofdgerecht van de avond was natuurlijk de mysterieuze post-metal van Briqueville. Na al die jaren is de identiteit van de groepsleden nog steeds geheim en blijven ze gehuld in maskers en donkere gewaden. Het houdt alleen maar de magie en het mysterie dat rond hun persoontje hangt, in stand en het komt de muziek zeer goed uit. Want hoe meer waas en geheimzinnigheid er rond deze band hangt, hoe intenser en boeiender ze klinken.
De sound van Briqueville was ook vanavond weer gedreven, atmosferisch en immer dreigend.
Met als aftrap een bezwerend en lang uitgesponnen “Akte VI” zat het al meteen goed, er hing een bruisende en duistere atmosfeer in de lucht die voor de rest van de avond niet meer zou verdwijnen.
Briqueville schakelde geregeld over van innemende post-metal naar snoeiharde doom-metal en weer terug. De vocale prestaties bleven beperkt tot enkele profetische uitroepen van de keyboardspeler, voor de rest was dit een magische instrumentale trip langs monumentale riffs, epische en onheilspellende uitweidingen en verslavende drums.
Briqueville bracht wederom een begeestering teweeg die ze de ganse de tijd wisten aan te houden en helemaal op het einde naar een climax stuurden met een verschroeiend “Akte IV”.
We werden een dik uur en een kwart meegezogen in hun mystieke, donkere en bevreemdende wereld en hadden het daar volledig naar onze zin.
Dat ze nog maar een tijdje die kappen en maskers blijven ophouden, het zit hun muziek als gegoten.
Maar wordt het nu niet stilaan tijd voor nieuw werk? We zijn immers benieuwd naar het vervolg van dit avontuur, er mogen nog een stel nieuwe aktes in dat epische boek vastgelegd worden.
Organisatie: Popallure
Kerstmis met Christoff - Een zalige muzikale tijd tijdens de kerst, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid
Intimiteit en Verbondenheid, Terugblikken en Vooruitkijken, het zorgt muzikaal dat de kerst concerten ‘Kerstmis met Christoff’ iets amicaals, bijzonders, magisch zijn. Inderdaad Warme Gezelligheid is de troef van ‘Kerstmis met Christoff’, al jaren dé onbetwistbare kerstkoning!
Christoff trekt traditiegetrouw in december op tournee met zijn band en vier getalenteerde zangeressen. De sympathieke Oost-Vlaming maakt de sombere, donkere dagen in een uitgebreide kersttour iets gemoedelijker, draaglijker, intenser, sympathieker, letterlijk ‘licht’-er zelfs, waar hij zijn favoriete kerstklassiekers brengt.
Een muzikale kameleon in het genre is hij, van singer, schlager tot theaterconcerten van ‘Christoff zingt Tura’, weet hij moeiteloos de focus te verplaatsen naar één van zijn meest geliefde tradities: zijn reeks kerstconcerten.
Hij geeft het zelf aan "Kerst is een heel belangrijk feest voor mij. Ik vind het zalig om kerst te vieren met alleen maar mensen die je graag ziet”. Een sfeer die hij maar al te graag dootrekt in zijn jaarlijkse kerstconcerten. Het zijn woorden die we ook horen van een Andre Rieu.
Christoff draagt de titel ‘Kerstkoning van Vlaanderen’ met recht en plezier. Alles wat Kerstmis zo bijzonder maakt – de gezelligheid, de lichtjes, de lekkere gerechten, de muziekjes.
En die muziekjes konden we een goed anderhalf uur horen van dit kersticoon, die vertrouwd eigentijds de kerstnummers aanpakt. Tussenin konden de vier dames met hun prachtige indringende, heldere, dromerige stemmen, die hem met zijn warme stem op het podium vergezelden, zelf hun momentjes pakken. Een mooie afwisseling, net als de ruimte die z’n twee muzikanten aangeboden krijgen. De fonkelende kerstlichtjes aan de kerststal durfden nog feller te fonkelen.
We werden geloodst in deze kerstsfeer met nummers als “Kerstmis met jou”, “Witte kerstmis”, “Sneeuwtapijt”, “Als een vlinder”, “Een ster die voor ons schijnt” en de christelijke touch van “Onze Vader”, “De ster” , “Gloria Hallelujah” en “Engelbewaarder”.
Of van anderen als “De roos (Ann Christy), “Rode rozen in de sneeuw” (Marva), “I have a dream” (Abba), “De kleine trommelaar” (‘little drummer boy’) én met een schouderklop aan wat goede vriendin Belle Perez overkwam, met het plotse overlijden van haar man.
Een mix van eigen kerstnummers, traditionals en covers kregen we, soms wel in alle talen, van Nederlands, Engels, Frans en Duits. Ze werden meegeklapt, -geneuried, -gezongen in deze prachtige locatie, de OLV Ter Duinenkerk. De gezangen en de echoes zinderden na. Mooi om even stil bij te staan en even te bezinnen. Als je ziek bent heb je maar één wens, als je gezond bent, kun je verder dromen. Rouw en verdriet, maar dankbaar zijn dat iemand om je geeft, van je houdt. Terugblikken van wat gebeurd is én vooruit kijken wat de toekomst brengt, met bovenal een goede gezondheid en een samenhorigheidsgevoel, blijven geloven in een mooie wereld. En deze sfeervolle muziek, die ontroert en verblijdt. Da’s het vurig verlangen en de ultieme wens van Christoff.
Je kon genieten van een zalige muzikale tijd van ‘Kerstmis met Christoff’, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid door z’n warmhartige songs en warme stem. Zondermeer een vroijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar op zijn plaats…
Organisatie: Concertevents ism House Of Entertainment
Abel Ghekiere - Emoties verbonden met het leven
Abel Ghekiere (*****) is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze.
Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Dat merkten we eerder dit jaar op het festival BRDCST, waar we hem zagen optreden in de Kerk. "Samen met z'n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip."; schreven we.
In een goed vol gelopen De Casino zou hij dat ‘trucje’ in een intimistisch kader nog eens overdoen.
Doordat de band heel dicht bij zijn publiek zat, konden de heren en dame nog intensiever tewerk gaan. Door de toevoeging van die ‘field recordings’, ontstond sowieso een vaak bevreemdend mooie aanvoelende verhalenlijn. Die op zijn beurt mooi werd uitgebeeld door breed, kleurrijk klankentapijt. Abel Gekiere zit samen met zijn muzikanten op het pad van de intimiteit, maar soms wordt het gaspedaal wat ingedrukt, wat zorgt voor een emotioneel beladen climax. Net dat, die golvende beweging, voortdurend schakelen zorgt ervoor dat dit geen hapklare brok is, maar goed is voor de avontuurlijke jazzliefhebber.
Iedereen genoot op zijn eigen wijze, de muzikanten gingen speels met elkander en het publiek om. En dit ondanks de ernst van sommige songs, die vaak pijn en vertwijfeling omvatten. Maar overal zie je een lichtje aan het einde van de tunnel.
Net wanneer je een lijn meent te ontdekken, verandert het gezelschap weer van versnelling. En laat je verweesd achter.
Meer dan een uur lang deelt Abel Ghekiere prikkels uit, waarbij je best je fantasie de vrije loop laat. Het publiek reageert enthousiast en Abel krijgt voor zijn inzet een verdiend daverend, rechtstaand applaus.
Meer nog, het publiek roept hem terug voor een bisnummer waardoor hij met zijn band moet improviseren want dat was blijkbaar niet voorzien binnen hun set. Als volleerde jazz muzikanten kan dit geen probleem zijn, dus werd nog een laatste keer muzikaal alle emoties losgelaten.
Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn. Elke song heeft z’n persoonlijk verhaal, en je voelt aan of het ook van jou kan zijn.
Die uitgekiende muzikale wijze van Abel Ghekiere brengt ons als persoon tot een soort gemoedsrust. In die circa 90 min wist Abel Ghekiere iedere aanwezige heel diep te raken, een zalving voor de ziel? Knap!
Pics homepag @Piet Breda
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
