Zornik – Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest!
28 + 29-11-2025
Het was ergens eind 2024 dat Koen Buyse, zanger en spil van Zornik , reeds ‘de setlist’ van de twee ‘rewind’ optredens lanceerde. De idee was het volgende: laat de fans de playlist bepalen voor een ‘best-of’ concert. De respons was zo enorm, waardoor een tweede concert volgde.
Twee avonden lang Zornik met ‘best of’ songs dus.
Het werd een weergaloze, bombastische rockshow, iets waarin deze Belgische band Zornik goed in was en is. Het vijftal bracht dit op schurende, vlammende wijze, een twee uur lang …
Het begon nog vrij braaf met hun zachtere nummers. Maar zo te zien, kwam het publiek duidelijk voor hun gekozen o zo bekende hits.
De Vlaamse Muse stond er met een mooie lichtshow op een kerstlichtachtige achtergrond waarop af en toe woorden verschenen die ons hielpen bij het meezingen. We merkten echter dat dit niet nodig was. Zowat iedereen kon alle nummers meebrullen. Een waar zangfeest.
Naarmate de set vorderde ging het tempo, het volume en ook de temperatuur de hoogte in. “Hey Girl” en “It’s so unreal” deden the AB trillen en beven.
Even kregen we nog een rustmomentje met de akoestische versies van “4 millions minutes” en “Keep me down”, waarbij Koen met micro en gitaar alleen, midden het publiek plaatsnam. Hier merkten we nog hoe goed deze man kon zingen.
Terug het podium op gingen alle registers open en vlamden de nummers door de boxen naar een hoogtepunt toe, “Scared of yourself”.
De rustpauze was kort en ze verblijdden ons met nog vier meesterwerkjes waaronder een bijna metalversie van “Black Hope Shot down” en het eeuwig uitzinnige “Goodbye”. Iedereen ,ook wij, schreeuwde zich schor.
Koen bedankte ons vele keren tijdens de show en na het spetterend concert was de hele band tot tranen toe bewogen. Ontroerend, deugddoend voor iedereen, band als publiek!
Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest! Een geslaagde formule, die playlist bepaling van het ‘rewind’ concert.
Er mogen er meer zijn van dit!
Setlist: Get whatever you want, Love Affair, Destination Zero, The Enemy, This song is just for you, Sad she said, Hey Girl, It’s so unreal, 4 millions minutes, Keep me down, Believe in me, Once again, The Backseat, Scared of yourself.
You move me, Black Hope shot down, Goodbye, Scared of yourself ( Peter Luts Remix),
Als support zagen we het Leuvense Pelican Dealer. Ze speelden afwisselend rauwe, ruwe als speels catchy indierock. Uitermate boeiend op die manier. Koen Buyse riep via sociale media op de band zeker te bekijken, het kan druk zijn om naar Brussel te rijden, dus wees op tijd om dit beloftevol gezelschap te zien; een oproep die door het publiek werd beantwoord, want er was al heel wat volk opgedaagd, die enthousiast reageerde en onder de indruk was van deze Pelican Dealer. In het oog te houden dus
Organisatie: FKP Scorpio + Ancienne Belgique, Brussel
Dead Serious – Een unieke beleving na meer dan 32 jaar, een terugkeer langs de grote poort
Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde. Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Ze hebben een vrij succesvol parcours afgelegd, waarbij hun enige album 'It's a Nice Day' zelfs tot in Duitsland heel goed werd ontvangen. De band gooide de handdoek in de ring bij het tragisch overlijden van drummer Marc Vereecken; ook toen de voormalige zanger en frontman Armand Thiebaut in 2021 overleed, leek een terugkeer van Dead Serious niet meer mogelijk. Twee bandleden zijn ondertussen erg actief bij Cult of Scarecrow, die intussen ook goed bezig zijn en een succesvol parcours aan het afleggen zijn.
Onder impuls van nieuw jong geweld, besloot de band in 2025 het toch opnieuw te proberen. Met Jan Schepens (ex-Aerostone) op gitaar, Xavier Weekers (o.a. Tyrant King) op drums en William Lawson (frontman van Promise Down), waaide een nieuwe wind door de band. Oorspronkelijke leden Jan Van Der Poorten (gitaar) en Gunther 'Gunny' Poppe (bas) vullen de line-up van Dead Serious aan.
In een overvol café ’t Verdriet in Zele, deed de band een try-out show, een eerste optreden na 32 jaar inactiviteit! Het werd een groot succes, een terugkeer langs de grote poort dus.
Vooraleer de boel ontplofte, mocht eerst de formatie Swinging Dildos (***1/2) optreden, om iedereen in de juiste stemming te brengen. Dit was 'rechttoe-rechtaan' Hardcore van de heren uit Hamme. De zanger stond gewoon tussen het publiek te brullen, terwijl de muzikanten vuurkrachtige riffs speelden. We werden meteen omver geblazen.
Maar het bleef ietwat teveel in dezelfde richting bonken, waardoor de aandacht wat verslapte naarmate de set vorderde. Een muzikaal oplawaai zondermeer van deze swingende dildos, maar niet meer, niet minder …
Dead Serious – try-out na meer dan 32 jaar – Een unieke beleving
Dat dit een feestelijke terugkeer moest worden stond in de sterren geschreven … Met opblaasbare eendjes, rondvliegende dildo's, verschroeiende riffs en een beer van een zanger die met bulderende stem en molenwiekend met zijn imposante armen het publiek aanporde, werden we meteen murw geslagen. “March of the pets”, “It's a nice day” en “Donald and Daisy” waren uppercuts en de eerste crowdsurfers begonnen eraan …
“What The Duck” zorgde ervoor dat er nog meer eendjes rondvlogen. “Beerdrinkers” en “Stagedive to heaven” - met een verwijzing naar wie ons ontvallen is - zorgde voor een emotionele rollarcoaster en meezing momenten.
De zanger werd op handen gedragen, net als gitarist Jan Schepens. De oude garde van Dead Serious genoot eerder ingetogen met volle teugen van wat er gebeurde, net als de fans van het eerste uur.
Uiteraard is de originele bezetting niet te vervangen, en iconische figuur als Armand Thiebaut en drummer Marc Vereecken zeker niet. Maar met deze line up kan het het combo van Dead Serious voor de wind gaan.
“Beware of Ducks” en slotstukken “March of Pets” - nog eens -, “Not Dead Not Serious” dienden mokerslagen toe en zorgden voor een apotheose.
In hun thuisstad Zele zetten Dead Serious de puntjes op de 'i', virtuozen die ervoor gaan in het spelplezier van hun pure thrash metal.
Een onvergetelijke, feestelijk terugkeer langs de grote poort dus. Een tijdloze indruk liet deze
thrash rollercoaster na van jewelste!
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Organisatie: Dead Serious + Café ’t Verdriet, Zele
The Fuzztones – Wat een energieke set!
Vele bezettingswijzigingen en een stevige reputatie van podiumcapriolen, prijkt de legendarische band The Fuzztones (*****), rond de enigmatische rockveteraan Rudi Protrudi, nog steeds hoog op verlanglijstjes van concertorganisatoren. In De Casino mochten ze in het kader van 'DC Rocks' reeds in het verleden optreden. In een goed gevuld De Casino bewezen ze waarom ze zo graag omarmd worden door het publiek.
Opener The Mudgang (****)een legendarische Belgische undergroundband bestaat al veertig jaar. Een goed rockende stekelige sound siert hen. Ze deelden het podium al met grootheden Iggy Pop, The Lyres, Green on Red en The Scabs. De Gentse band toonde aan hoe belangvol ze zijn geweest en hoe ze het nog steeds zijn. Gaandeweg wisten ze hier het publiek in te palmen. Ze gingen ervoor. 'The Real thing' daar draait het ‘em om bij The Mudgang. De verpulverende riffs, de drumsalvo’s en een beweeglijke frontman warmden het publiek ideaal op. Klasse!
The Fuzztones begonnen hun set lekker 'fuzzy' en psychedelisch. Een kabbelende start waarbij we even wegzweefden. Maar met songs als “Ward 81” en “Highway 69” begon het te knetteren; vuurballen die de zaal in vuur en vlam zetten. Er ontstond al af en toe eren moshpit. The Fuzztones kregen meer grip op het publiek. Sublieme songs als “The green slime” en “Brand new man” volgden. De registers werden open getrokken.
We kregen een wervelende finale met het spijkerharde “Epitaph For head”, “Cinderella”, “Strychine” en het onaardse “She’s wicked”, garage rock’n’roll pur sang met een knipoog naar The Sonics, ook zo’n legendarischer band in het genre. Wat een apotheose.
The Fuzztones gingen van lekker psychedelisch, fuzzy' naar verpulverend hard en strak. Wat een energieke band die al vele wissels kende , maar toch steeds goed op elkaar ingespeeld blijft!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Fuzztones
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8877-the-fuzztones-28-11-2025?Itemid=0
The Mudgang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8876-the-mudgang-28-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Liminanas - Psychedelica in de cinema
Een beetje onwennig en stijf van de stress stond de jonge Rosie Stuart op het podium, alsof het haar vuurdoop was voor een publiek van meer dan 10 concertgangers. Stuart leek ook de mening toegedaan dat ze zich constant moest verontschuldigen voor haar aanwezigheid. Een beetje meer assertiviteit was welkom geweest.
Met haar elektrische gitaar begeleidde ze zichzelf in een stel songs die met een beetje goede wil al eens deden denken aan de jonge PJ Harvey of aan Amanda Palmer, maar als haar stem oversloeg werd het soms wel pijnlijk. Er is duidelijk nog werk aan de winkel, zowel qua podiumact als qua songs.
The Liminanas uit het diepe Franse Zuiden zijn in principe een duo, maar live wordt het gezelschap uitgebreid tot een zeskoppige band, waardoor alles een flink stuk forser en gedrevener klinkt. Marie en Lionel Limanana zijn geen ego’s die zelf in de picture willen staan, ze reduceren zichzelf gewoon tot groepslid en geven hun bandleden voldoende ruimte en tijd om te schitteren met de versterkers wagenwijd open.
Na al die jaren hebben ze een eigen in fuzz gedrenkte sound ontwikkeld die schatplichtig is aan zowel Serge Gainsbourg, The Raveonettes, The Velvet Underground als Brian Jonestown Massacre. Met deze laatste zijn ze geregeld al eens samen de studio ingetrokken, net als met een handvol andere boeiende gasten als Bobby Gillespie, Jon Spencer en zelfs Laurent Garnier. Het toont alleen maar aan hoe veelzijdig deze band is.
Het is altijd hun betrachting geweest om hun geluid zowel een cinematografisch als een psychedelisch karakter te geven, en in hun live set wordt dat nog geaccentueerd door een reeks prikkelende videoprojecties die perfect matchen met de hypnotiserende sound.
The Liminanas kwamen gestaag op gang met een greep songs uit hun nieuwste album ‘Faded’ (“Spirale”, “Prisoner of Beauty” en “Shout”) maar ze waren pas echt goed op dreef met “J’adore Le Monde” en het lekker ritmische “Down Underground”, waarin dat typische heerlijke sixties orgeltje een eerste keer kwam opdraven. Het verslavende repetitieve karakter van hun songs werd ten top gedreven in “Salvation”, “Shadow People” en een geweldig “Istanbul Is Sleepy”. Dat is net wat een Limananas gig zo indrukwekkend maakt, in hun live versies worden de songs steevast uitvergroot tot iets magisch en komen ze terecht in een wall of sound die zijn weerga niet kant.
Met de Cramps cover “TV Set” werd ook nog eens het rock’n’roll-gehalte aangewakkerd en in de bis werd de hypnose tot een hoogtepunt gedreven met een minutenlang aanzwellend “Rocket USA”, de Suicide song waar The Liminanas een fenomenale invulling aan gaven.
In een tijdspanne van 15 jaar hebben The Liminanas al een reeks fijne plaatjes uitgebracht, maar dit is toch vooral een band die je live moet beleven want op het podium drijven ze je van de ene climax de andere in.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Marcel zingt Boudewijn – Een muzikaal erfgoed dat blijvend mag gehoord worden!
Marcel De Groot
Marcel zingt Boudewijn … Het idee om zijn vaders repertoire te vertolken, speelde al langer in Marcel’s hoofd. Met zijn drieën op akoestische gitaar speelden ze een goed anderhalf uur een mooi overzicht van z’n oeuvre van de Lage Landen kleinkunst, die de sterkte van het Nederlandstalige lied en de songtekst na al die jaren nog steeds ondersteunt.
Gezien pa de podia vaarwel heeft gezegd enkele jaren terug, hij is 81 intussen, wil zoonlief het muzikaal vlammetje nog niet volledig uitdoven. Met multi-instrumentalisten en virtuozen Martin Bakker (Nits, Gruppo Sportivo, Freek de Jonge …) en Rens van der Zalm (Frank Boeijen, Youp van ’t Hek …) wordt gegrasduind in het rijk gevulde oeuvre van Boudewijn.
We horen het puike, sterke songwriterschap van Bouwewijn samen met Lennaert Nijgh én van Neerlands Hoop (Freek De Jonge en Bram Vermeulen). En tussenin krijgen we verhalen en anekdotes uit de unieke carrière.
Het hoeft niet te worden gezegd … Boudewijn De Groot was een Groots en één van de Bekendste sing/songschrijvers van Nederland, begonnen als protestzanger, die de kleinkunst groot heeft gemaakt. Hij werd bekend met een pak songs als “Welterusten meneer de president”, “Het Land van Maas en Waal”, “Als de rook om je hoofd is verdwenen”, “Meester Prikkebeen”, “Jimmy (de eenzame fietser)” , “De zwemmer”, “Meisje van 16”, … enzovoort, enzoverder….
Boudewijn De Groot bewees hoe eenvoudige Nederlandstalige pop kon raken, prikkelen en overtuigen.
We kregen er hier een selectie van te horen , met ook andere nummers die hij als liedjeskoppel schreef al of niet met Nijgh of leeftijdsgenoten Neerlands Hoop. En het project Vreemde Kostgangers met wijlen Henny Vrienten en de onlangs overleden George Kooymans werd niet vergeten.
‘Het oeuvre van pa is een erfgoed dat blijvend mag gehoord worden’ , haalde zoon Marcel prompt aan. Hij zorgde voor een boeiende set vol nostalgie, sober, sfeervol, ingenomen, dromerig, broeierig van aard. We zien hier waar artiesten als Bart Peeters, Gorki, De Mens, Noordkaap, Bazart, Yevgueni of Zesde Metaal en de rits Nederlandse artiesten als MAM, The Scene, Tröckener Kecks of Spinvis ergens de mosterd hebben vandaan gehaald.
Het begon allemaal zeemzoeterig in een sunday afternoon warme gloed door songs “Eva”, “Als jij niet van mij houdt” en “Hoe heet het nu ook alweer” , nummers die nu net de donkere dagen van november ondersteunen, waarbij je wat dichter bij elkaar schuift of elkaar de hand vastneemt.
Naast de akoestische gitaren of bas werd de accordeon of mandoline boven gehaald, wat de sound wat afwisselde en kleur bood. Een lichte swing, groove was dan ook niet veraf in het intense, sfeervolle materiaal, o.m. op “Ballade voor de vriendinnen van 1 nacht”, “Vrijgezel” en “Vondeling van Ameland”.
In deze muzikale reis krijgen we middenin enkele kleppers van herkenbaarheid, “Verdronken vlinder” en “Testament van m’n jeugd”. Ademruimte voor de instrumentatie dan op “Terug van weggeweest”. Het warme onthaal deed de drie deugd.
Een eerbetoon aan het Vreemde Kostgangers project aan de twee overleden grootheden hadden we met het integere “Scheiding”.
Een uiterst amicale set dus met de stem van Marcel die dichtbij pa leunt. We dreven verder zachtjes op een wolk terug in de tijd met “Tip van de sluier”, “De avond (ik geloof in jou)” en twee geschreven composities “Mallebabbe” (Rob De Nijs) en “Annabel” (Hans De Booij), in een feller uptempo ritme en met een zeker meezinggehalte.
… Alsof Simon & Garfunkel er mee gemoeid waren hier …, we hoorden hen in de background, ook zij waren net als Boudewijn De Groot en Lennaert Nijgh twee grootse namen in het schrijven en zingen van composities.
Mag Festival Dranouter het festival zijn waar deze drie mogen staan, na Pa-lief, die bijna twintig jaar geleden er één van de avonden afsloot. Het zijn zo van die dingen, die nummers van Bouwewijn die ons doen besluiten dat we te maken hadden met een knap zanger/ songschrijver wiens songs niet mogen godvergeten of begraven zijn ….
Organisatie: Kursaal, Oostende
Flasyd + Fruit Tones - Prachtige double bill
Flasyd + Fruit Tones
Fruit Tones mochten hun tour afsluiten in de Pit's en waren daar ondanks een wat schrale opkomst duidelijk heel gelukkig mee. Blijkbaar krijg je voor een optreden op een maandagavond in hun thuisstad Manchester geen kat de deur uit. Het drietal is al actief sinds 2014 en kwam hun gloednieuwe derde plaat, ‘Easy peelers’, voorstellen.
Terwijl we tegenwoordig worden overstelpt met postpunkbands uit Groot-Brittannië, die krampachtig proberen het wiel opnieuw uit te vinden, geeft Fruit Tones geen zier om vernieuwing en zweert de band bij muziek die al duizenden keren is voorgedaan. En toch voelde hun mix van sixties garagerock en oer-Britse pubrock als een verkwikkende douche na een zweterige zomerdag.
Tom Harrison heeft een heerlijk lijzige stem die hij af en toe wellustig liet vibreren terwijl zijn compacte gitaarsolo's pure rock-'n-roll in de geest van Chuck Berry ademden. Samen met de driftig meppende drummer Tom Walmsley en bassist CJ Wood, die de songs geregeld kleurde met sterke backing vocals, serveerde hij ongecompliceerde budget rock die me soms deed denken aan Mickey Jupp. Nummers als "Easy peelers" en "Nothing but a headache" klonken zo urgent en meeslepend dat je haast zou zweren dat het covers waren.
Toch konden we ook één echte cover noteren: het niet meteen verwachte "F-'oldin' money" van The Fall (origineel: "$ F--olding Money $" van Tommy Blake uit 1959), waarmee Harrison stadsgenoot Mark E. Smith wou eren.
Flasyd uit Brooklyn, New York werd aangekondigd als een volledig vrouwelijke punkband maar in de Pit's bleek dat toch even anders uit te pakken. Net voor de tour hadden Kim Sollecito en Bratt de groep immers verlaten. Hun plaatsen werden ingenomen door twee mannen (bas en drums) en een vrouw (gitaar) waarvan ik de namen schuldig moet blijven. Het maakte wellicht weinig verschil:
Flasyd is vooral het project van frontvrouw Syd Suuux en kende in haar jonge bestaan reeds talloze personeelswissels. De band heeft één volwaardig album gemaakt, ‘Always fast, hardly accurate’, dat blijkbaar niet fysiek is verschenen, waarop Syd Suuux haar gal spuwt tegen giftig machismo en ongelijkheid.
In de Pit's opende Flasyd met een lange instrumentale intro waarin de gitariste alle ruimte kreeg om haar duivels te ontbinden. Ze deed dat niet meteen op de makkelijkste manier, maar toch met onmiskenbare panache. Hoewel niet alle riffs even origineel waren - enkele leken zelfs geleend van The Stooges - bleef haar onorthodoxe, behoorlijk heavy klinkende gitaarspel een hele set lang boeien.
Toch bleef ook zij wat bungelen in de schaduw van Syd Suuux, die zonder veel moeite alle aandacht naar zich toe wist te zuigen. De manier waarop ze rond de microfoonstandaard kronkelde, met de micro omgekeerd boven haar hoofd, verried haar verleden in het theater en als model. Haar rauwe, monotone zang vormde de sluitsteen van een fusie van noise, hardcore en punk die het experiment niet schuwde, maar misschien net iets te serieus was.
De lange pauzes tussen de nummers - wellicht een gevolg van de inderhaast samengestelde bezetting - haalden bovendien de vaart uit de set waardoor enkele toeschouwers afhaakten. Toch bleef dit intrigeren tot het einde en werd het zelfs even geinig toen de drummer van Fruit Tones zich plotseling een weg naar voren wurmde om enkele woorden mee te brullen.
Het werd een heel mooie avond, waarin Fruit Tones een ware revelatie bleek en ook Flasyd de nodige punten uit de brand wist te slepen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
Dishwasher_ - Jazzclub - Als grenzen vervagen…
Sinds de oprichting in 2019 heeft het Gentse trio Dishwasher_ (*****) alle mogelijke muren tussen genres weggevaagd om een fris klinkend geluid te creëren. Met hun titelloze debuutalbum, dat in april 2023 via Sdban Ultra werd uitgebracht, zette de band de kroon op een indrukwekkend eerste hoofdstuk.
Ondertussen heeft Dishwasher_ niet stil gezeten, nu is er een nieuwe plaat uit. 'Anemoia'; deze kwam eind oktober op de markt en werd sterk onthaald. Live is Dishwasher_ een band die de grenzen van improvisatie en experiment in jazz aftast, tot ze vervagen en kunnen worden verlegd.
In een goed vol gelopen De Casino hielden ze iedereen een uur lang in de ban, en namen ze hen mee in hun boeiende, kleurrijke wereld.
De grote sterkte van Dishwasher_ is het combineren van verschillende stijlen op doordachte wijze tot een samenhangende als onverwachtse ervaring op virtuoze wijze. Het is allemaal uitgekiend, die speelsheid en improvisatie. Muzikaal gaat het naar een climax toe, met onderhuids een rock aanvoelen.
Een dynamische mix van genres, met energieke rock en sfeervolle stukken door saxofoon en de onverwachtse overgangen naar een feestelijke Ierse folkklank. Wat een muziukaal avontuur hier, met behopud van de jazz roots.
We krijgen aanstekelijke en groovy klanken van bas, elektronica, klanken, zwevende percussie en drums. Het gaat van intimiteit naar een lichtjes oorverdovende climax.
Het publiek is verbouwereerd en weet hen warm te onthalen. Er volgen geen bisnummers, het hoefde ook niet want de mooie trip die het trio had aangeboden was mooi en kleurrijk.
Bassist Louise Van Den Heuvel, Drummer Arno Grootaers en Saxofonist Werend Van Den Bossche zijn doorwinterde jazz muzikanten, die hun roots trouw zijn gebleven. Maar elk van hen deelt ook een voorliefde voor andere muziekstijlen, van rock, folk en elektronica.
Ze bouwen hun nummers dan ook laagje per laagje op, tot een climax is bereikt met warme , analoge synths klanken.
Die veelzijdigheid zorgde er reeds in 2022 voor dat we onvoorwaardelijke fan zijn geworden van Dishwasher_
Nu in 2025 zetten ze dit nog steeds in de verf, zowel op plaat als live. Als grenzen vervagen , dan kan binnen het jazz genre Dishwasher_ tegen komen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Funeral Dress – Punk is dead - Is punk nu uitgedoofd … of niet als we Funeral Dress horen
Funeral Dress is al 1987 bezig, en door de jaren heen bewezen ze mee dat punk nog altijd niet is uitgedoofd. Momenteel staat Funeral Dress er nog steeds als een ondoordringbaar blok graniet op het podium. Ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit 'Goodbye?'. Is Punk nu uitgedoofd, dood … of niet?. Een vraag die al diverse malen werd gesteld , met uiteenlopende antwoorden.
Onder de noemer 'Punk is Dead' doet onze Belgische Punktrots Funeral Dress optredens in verschillende clubs. Het bracht hen op een koude november avond ook naar De Casino in Sint-Niklaas. Een knallend antwoord dat punk nog springlevend is … Boenk erop!
Het is een gewoonte om op hun tour ook een jonge, talentvolle band op sleeptouw te nemen. Begin dit jaar was dat Luna en de Maanstenen in Trix, die ons compleet omver wisten te blazen. "De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het 'em. Er zit potentieel in deze drie . Deze 'zelf verklaarde Friet-Steak-Punk' konden we dus wel smaken", schreven we.
Deze keer mocht de Gentse formatie HetZe (****) als eerste optreden. Deze band haalt zijn inspiratie uit fastcore, hardcore, power violence en D-beat. 'Snel, agressief en energiek' is hun motto.
De band is ook actief in de Europese underground scene en heeft verschillende albums en een pak optredens op hun conto staan. Met die ervaring binnen de scene, speelden ze dan nu in Sint-Niklaas. Furieus en zonder opkijken bestormde HetZe hett podium. In een klein half uurtje, dreven ze het tempo voortdurend op tot ongekende hoogtes, een adempauze werd het publiek niet gegund. Er volgden enkele kleine moshpit en de al even furieus solerende zangeres ging de fans persoonlijk opzoeken. Alles ging zo razendsnel waardoor we totaal verweesd achterbleven. Wat een wervelende sensatie!
Sensationeel? Dat zijn The 5z (*****) ook al vele jaren. De band brengt een mengeling van covers en eigen nummers, in een eigenzinnig kleedje gestopt, melodieus en rechttoe-rechtaan Zoals dat hoort eigenlijk. “Are you ready (.. for some darkness)'' luidde dat kantje absurditeit en humor. Speels virtuoos eigenzinnig gaat het combo te werk, o.m. op “Rocky”, “Do you remember rock'n' roll radio” en “Fight for you right”, coversongs die nieuw leven werden ingeblazen. Feestje bouwen is het uitgangspunt. De blazers waren alvast een toegevoegde waarde.
The 5z ging goed door op een “So Long”, “Nervous Breakdown”, “Gay Bar” en “Richochet”, niet voor de hand liggend , maar met respect voor het origineel, voorzien van een eigen 'punk' inbreng.
In een wervelende finale zet de band de puntjes nogmaals op de 'i' met songs als “Go with the flow” en “California ûber alles”, ook al twee classics in het genre.
The 5z overblufte zichzelf en dat was mooi. Met een dosis gretigheid en humor bevestigden ze dat punk inderdaad nog niet is uitgedoofd .
Met “Punk is back in Town” vloog Funeral Dress (*****) er direct keihard in, het publiek ging gretig in op de uitnodiging, en er ontstond reeds vroeg een moshpit en een potje 'pogo'. “Burn the City” en “Dead and Glory” waren twee knallers. We waren nog maar aan het begin van deze wervelende punkset.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt op “Ik mut just niks” - meegebruld door de fans; “Shoulder to shoulder” en “Cops are no human beings” waren de volgende uppercuts. Een song als “All politicians are cunts” blijkt nu nog helaas relevant te zijn, als we de mistoestanden rondom ons heen bekijken.
Funeral Dress sleept zijn publiek mee in zijn verhaal en schopt tegen de schenen. “Welcome from the underground” luidt een dosis absurditeit in. Twee in een clown pak en met een soort Pinokkio pak zorgden dansers voor een extra dosis humor. Op “Fuck the fucking Fuck” stonden er zelfs twee dansers met een middelvinger als hoofd op het podium, ze sprongen zelfs in het publiek. Middelvingers gingen hierp rompt de hoogte in.
“Sex , drugs, rock'n'roll' are ok” is een leuze die stevig werd meegebruld, rustpuntjes waren er niet gegund. Het onvolprezen “Pogo never stops” bevestigde het nogmaals.
Alsof dat niet genoeg is, beklommen fans het podium op de apotheose van de set, “Party on”, gevolgd door “Leaving on a jetplain”. Gitarist Stef crowdsurfte met zijn gitaar in de arm, tot helemaal achteraan en dook vrij snel weer vooraan het podium op.
De finale werd ingezet met “Don’t dicate”. De verbluffende punk rollercoaster werd besloten met “Goodbye?”. Met een vraagteken inderdaad, want Funeral Dress neemt vooralsnog geen afscheid van het podium. Er volgen in 2026 nog fijne optredens en festivals.
Na circa veertig jaar geeft Funeral Dress het ultieme antwoord op de vraag of punk nu uitgedoofd of dood is . Punk is maar uitgedoofd of zo dood als je dat zelf wil, zoals je dat zelf beleeft, en hoe je als mens er zelf mee omgaat… Dat was duidelijk!
Neem nu gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8859-funeral-dress-21-11-2025?Itemid=0
The 5z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8858-the-5z-21-11-2025?Itemid=0
Hetze
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8867-hetze-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DITZ - Onstuimige post-punk zet Wintercircus op zijn kop
Opus Kink is een nieuwe opkomende band die alom geprezen wordt in de Britse pers. En dat is voor een keertje niet overdreven, Opus Kink lijkt ons immers een olijke en driftige bende met bijzonder veel jeuk in de onderbroek. Dit prettig gestoorde zeskoppige gezelschap speelt stekelige en tintelende indie-rock met een hoek af. Een sound die niet in een hokje is te brengen, het pendelt van disco naar folk en passeert langs new wave en Britpop. Maar het werkt bijzonder aanstekelijk, is lekker dansbaar en het swingt de pan uit. Een stel blazers die het boeltje om de haverklap komen opzwepen zorgt voor het aanhoudende feestgehalte en de set wordt dusdanig opgebouwd dat zowat iedereen na een half uurtje de dansbeentjes heeft losgegooid, de één al wat voorzichtiger dan de ander.
Feit is dat Opus Kink met okselfrisse en bruisende songs als “I Wanna Live With You”, “I Love You, Baby” en “St. Paul of the Tarantulas” hier een nieuw publiek voor zich heeft gewonnen. Hier gaan we gegarandeerd nog van horen.
DITZ is ongetwijfeld één van de meest opwindende sensaties die in het kielzog van Idles van over het kanaal zijn overgevaren. Met ‘The Great Regression’ en ‘Never Exhale’ heeft de band 2 indringende albums uitgebracht die barsten van de woede en spanning.
En die spanningsboog weten ze beslist ook op het podium te creëren met snerende post-punk die al eens omslaat in noise, een bas die klinkt alsof er bomen moeten omgehakt worden en gitaren die knarsen en bijten als The Jesus Lizard en The Birthday Party in hun beste dagen.
Zanger (of zangeres, wie zal het zeggen) Cal Francis heeft een charisma over zich waarmee de hele zaal in een handomdraai wordt ingepakt, één vingerknip volstaat om een uitzinnige moshpit aan te steken. Francis zuigt de aandacht naar zich toe met een act die al wel eens theatraal oogt maar nergens pretentieus is.
Een mens zou haast vergeten dat hierachter een strakke en geweldige band staat te spelen, want de sound die wordt gecreëerd is scherp, snedig en uitermate roerig. Prijsbeest “Taxi Man” zit vooraan in de set en zet al een eerste keer de boel op zijn kop, Francis smijt zichzelf het publiek in en doet het ganse zootje ontploffen.
Dat aangewakkerde vuur zal voor de rest niet meer verdwijnen. Met “God On A Speed Dial” en “Four” wordt nog wat meer giftig zuur in de set gekieperd en onder een onheilspellende basdreun nestelt Francis zich nog maar eens in de meute om er een dreigend “Smells Like Something Died In Here” te declameren.
Ook het lange “Britney” is zo een sluipmoordenaar die ons langzaam in een wurggreep neemt om uiteindelijk genadeloos toe te slaan. Het kan ook korter, de vuistslag “Seeking Arrangments” is een punksneer van amper anderhalf minuutje en een hitsig “The Warden” drijft de zaal tot boven het kookpunt.
De razernij van DITZ wordt zelfs nog uitzinniger met de totaal uit zijn voegen gebarsten afsluiter “No Thanks, I’m Full”.
Alles. Moet. Kapot.
Organisatie: Democrazy, Gent
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Gorik Van Oudheusden aka Zwangere Guy stond voor zijn grootste zaalopdracht in zijn thuisstad Brussel, en het was meteen volledig uitverkocht.
Voor Zwangere Guy ‘Papa ZG’ was dit een droomshow: hij groeide op in de wijk Ganshoren, op nog geen 800 meter van de Heizel waar de Arena staat. ‘Wie is Guy’, zijn eerste album uit 2019, evolueerde naar de persoon zelve ‘Wie is Guy echt? … Ruig, getekend, breekbaar, dankbaar,… Die symboliek kwam duidelijk naar voren en gaf het concert extra emotionele lading.
Zwangere Guy bracht niet alleen bruut geweld en rauwe energie, maar ook veel kwetsbaarheid. Hij sprak open over zijn verleden, zijn verslaving, verlies en hoe hij dankzij zijn familie en omgeving een nieuw leven vond. Dat raakte velen in de zaal.
Tijdens nummers als “Beter leven” en “Gorik pt 2” voelde je de zaal meeleven — teksten over pijn, verlossing en hoop klonken zwaar, maar brachten troost. Er viel een onverwachte stilte over de zaal — niet omdat het publiek afwachtte, maar omdat iedereen luisterde. Echt luisterde. Je hoorde de emotie in zijn stem, die net niet brak maar wel zwaarder klonk.
De arena werd kleiner, intiemer, alsof hij niet voor 15.000 man stond maar voor een kleine kring van mensen die hij in vertrouwen nam. Hij bedankte expliciet zijn moeder, dochter en zus die in de zaal aanwezig was. Het gaf de show iets heel integers, broos, breekbaar en menselijks.
Tegelijk was er de rauwe kracht: nummers als “Frontal”, “RAF”, “Guttergang” gaven het concert die typische Zwangere Guy-intensiteit, met moshpits, blote bast en elektronische beats.
Het publiek ging volledig mee: de zaal kolkte, de energie was hard en intens alsof je op een festival stond, maar dan binnen in een arena. Zwangere Guy, live begeleid door Umi Defoort en PJ Seaux, het blijkt een gouden trio te zijn … én natuurlijk aan vrienden geen gebrek, STIKSTOF is nooit ver weg bij Zwangere Guy en een potje kickboks met Krikke94 zorgde voor een waar (boks)gala.
Zwangere Guy maakte een evolutie, van moeilijke jeugd, verslaving en chaos, naar stabiliteit, reflectie en dankbaarheid. Hij sprak open over zijn worstelingen, maar ook over hoop en groei: “Ik ben honderd keer gevallen voor ik recht stond”.
Het contrast — vroeger en nu — gaf het concert veel emo en kracht. Ook een portie maatschappijkritiek was nooit veraf . De man is een waar vredesapostel geworden!
Het was niet enkel show, maar ook een eerbetoon en een soort van ‘thuiskomen’. Ja, er werd geschiedenis geschreven, en hij wou dat we warm , knus tegenover elkaar zijn.
Natuurlijk, een warm hart voor iemand die het wel gelukt is om uit de miserie te geraken met een groot besef dat vele anderen niet deze uitkomst hebben. Waar het onkruid ongehinderd verder groeit uit de tegels, voor hen moet Zwangere Guy een voorbeeld zijn.
Het concert van Zwangere Guy in de ING Arena was geen louter feest of spektakel maar eerder een levensverhaal – rauw, eerlijk, emotioneel. Het was alsof je getuige was van zijn transformatie: van jongen uit de Brusselse blokken tot man die zijn demonen overwon, dankbaar en vastberaden. Het was een krachtige, intense, oprechte en memorabele show.
Zwangere Guy bewees dat hij niet alleen een straatrapper is, maar ook een verteller van zijn eigen waarheid, met genoeg emotie en energie om een arena te vullen én te raken. Een rasartiest die rappen een andere dimensie heeft gegeven, een goochelaar met rake woorden die rechttrekken wat scheef is gegroeid. Een verlosser, een vredesduif, -apostel.
Een persoonlijke reis die iedereen meesleept!
In maart 2026 terug te zien in Vorst Nationaal, Brussel en op de zomerfestivals. Wees erbij!
Eerdere live 2025 Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Organisatie: Live Nation ism Busker+ All Things Live Belgium
Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Jah Wobble’s Invaders Of The Heart
Een leuke, ontspannende, kleurrijke, warme wereldlijke trip werd ons een goed twee uur lang aangeboden door de unieke Britse bassist/songwriter en dichter Jah Wobble. Met z’n Invaders Of The Heart, waaronder z’n twee zonen, werden we stapsgewijs meegesleept in een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige sounds zonder de realiteit te verliezen …
Jah Wobble is een toonaangevende, invloedrijke bassist die een rauwe, hoekige, diepe hypnotiserende groove in z’n bas geluid bracht. Het was alvast bepalend voor het werk bij de eerste PIL platen, met de ‘Metal box’ uit 79 , postpunk avant la lettre, als absoluut meesterwerk. De dreunende, stuwende, pulserende, grauwe, emotievolle baslijnen waren iets unieks, speciaals en grensverleggend.
De ‘Metal box’ kwam hier vanavond met mondjesmaat aan bod , onder het motto ‘Rebuilt’ , een herbewerken in dubstijl, iets waarmee hij na het PIL avontuur zich mee bezig hield. De amicale man gaf af en toe tijdens deze muzikale trip een vocale declamerende voordracht .
Jah Wobble heeft een goed op elkaar ingespeelde band, met hemzelve als gedelegeerd verantwoordelijke en dirigent. Intrigerend in dit muzikaal verhaal is dat de songs ontdaan worden van hun oorspronkelijke identiteit en compactheid. De nummers worden door hun kunde en aanvoelen in een soort jam gespeeld. Ze krijgen een avontuurlijke, creatieve insteek, zonder dat de originele melodie uit het oog wordt verloren. Ze zijn gebaseerd op een repeterende ritmiek, groove en galmende dubs, die ons in een gemoedelijk ontspannend sfeertje brengen en de dansspieren prikkelen.Kenmerkend is dat allerlei stijlen en genres in elkaar verweven zijn. Op die manier krijg je een amalgaan van pop, rock, psychedelica, jazz, George Clinton P-funk, soul en dance met een link naar de Midden-Oosten Arabische world, afro en dubreggae.
We worden meegesleept, -gevoerd in galmende dubby wereldmuziek. De set was er eentje van een soort ‘katharsis’, een beleven, ondergaan, ervaren in een repeterend los, zalvend, gemoedelijk, groovy, opbouwend virtuoos samenspel, waarbij ze elkaar blindelings aanvoelen en vertrouwen.
Wat recent materiaal wordt geïntrigeerd met enkele bepalende ‘Metal box’ songs, onbekend materiaal en 90 s interessant werk van ‘Rising above Bedlam’ en ‘Take me to God’.
In een dub symphony van kleurrijk galmende klanken krijgen we een ontrafeling van de songs als een “Becoming more like God” , “Visions of you”,” Liquidator” en ‘Theme from Get Carter”, aangevuld met enkele ‘Metal box’ honneurs als “Poptones”, “Careering” en covers als een “The chain” (Fleetwood Mac); daarnaast ook onbekend materiaal die de songmelodie en de jam, gecoördineerd -chaotisch, doen samenvloeien. Naar het eind toe kregen we nog een lange dub van “How much are they”, die new wave instant classic met Holger Czukay en Jaki Liebezeit.
Trouwens, in die 90s kregen we de doorbraak van heel wat bands en artiesten die de world van Jah integreerden, o.m. Cornershop , Fundamental, Sinead O'Connor, Asian dub foundation, Transglobal Underground, Natacha Atlas, Dreadzone en recenter Gorillaz; verder hoor je ook ergens die psychedelica van een Ozric Tentacles of Hawkwind.
Het werd telkens warm en sterk onthaald in een goed volgelopen Wintercircus en dat deed Jah Wobble en z’n Invaders deugd. De world inslag werd soms nog iets groter wanneer zijn twee zonen erbij kwamen , de ene dweepte mee met de percussie en de andere maakte gebruik van traditionele Keltische en Chinese instrumenten.
Even meegeven dat de twee als support-act ook voor de dag kwamen onder Tian Qiyi. Die twee maakten er in hun klein half uurtje een filmisch concept van, die ons deed denken aan de soundtrack van de ‘48 days’ movie. Ook zij brachten met pa Jah een boeiende meditatieve, zwevende, bezwerende trip, waarbij het kenmerkende basspel in dit kleurrijke palet zijn plaatsje opeiste.
Hoedanook dit was een world trip pur sang, enthousiast, vitaal en vol passie gespeeld in een liefdevol dub jammend kleedje, die spontaniteit, speelsheid, gevoel en kunde met elkaar deden verweven.
Het was echt mooi even te kunnen ontsnappen uit onze dagdagelijkse realiteit, zonder deze echt volledig te verliezen. Puik optreden dus!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
