Ao (try-out) – ‘Malandra’, Ao op kruissnelheid
Het Belgische kwartet Ao gaat een mooie toerkomst tegemoet. De tweede plaat ‘Malandra’ betekent de definitieve doorbraak en hun, net als de titelplaat, warme tegendraadse bossanova popelektronica heeft een onaardse schoonheid. Een goed anderhalf uur werden we heen en weer geslingerd in deze muzikale omlijsting.
Ao is in de Belgische scene een uniek pareltje en biedt bijna een genre op zich door hun groovy etherische, elektronische ambiente fadopop in Portugese Madredeus stijl, Spaanse Rosalia, IJslandse Sigur Ros en Franse Gotan Project stijl. Het kwartet gaat creatief, avontuurlijk te werk en zet in op een wisselende sfeerschepping. Pop en experiment vinden elkaar moeiteloos en het klinkt spannend door de verrassende, onverwachtse wendingen. Speels , intiem, meeslepend omgaan met klanken, om er dan een extraverte touch aan te geven door de aanzwellende keys, beats en percussie, terwijl de fluwelen vocals van Brenda Coryn en het Zuid-Amerikaanse gitaargetokkel dwarrelt in die sound. Het klinkt aanstekelijk, weemoedig, mooi in die zonnige, zomerse tunes alsook is het iets apart, bizar dat baadt in grimmigheid en in een waas van geheimzinnigheid, die dan net die Zuiderse roots ondermijnen. Ons een beetje op ‘t verkeerde zetten als het ware …
… En dat voelden we goed aan als we de set ondergingen. We werden meteen gedropt in hun stijlvariaties, die ons bij de leest hielden met “Me condena”, “Sofrimento” en het nummer “Speak”, van het debuut ‘Ao mar’. Het bracht ons naar het herkenbare “Orgulho”, één van de singles van hun nieuwe tweede album, dat opvalt door het akoestische gitaargetokkel, de bedwelmende, bezwerende, ophitsende percussie en de verwaaide soundscape/elektronica, gedragen door de indringende , sfeervolle vrouwelijke vocals . Het handelsmerk van Ao zondermeer.
Ao klinkt ritmisch chaotisch en is charmant ontroerend, grillig als intelligent, sluw. In die wisselende muzikale emoties worden we meegevoerd, meegesleept.
Het volgende “Onda” en “Meninas” zijn op hun beurt heftig, stevig als spaarzaam, gevoelig en worden bepaald door een soort rapzang en hoog uithalende vocals. Ze maken en houden het boeiend, spannend, intrigerend.
Elke song heeft wel z’n verhaal horen we van Brenda , er is o.m. een verhaaltje die ze hoorde van haar mama of verder vertelt ze van een observatie vanuit een koffiebar, of over ons lot enz.
Het brengt ons naar de filmische, sfeervolle krautrock van “Cinza” , vernuftig bij elkaar gehouden door de elektronica en haar stem.
De titelsong “Malandra” gaat alle kanten uit , wordt sfeervol ingezet met handclaps, spaarzame percussie, bouwt op, zwelt aan, meer groove , meer percussie; er zijn de sensuele danspasjes, die hier iets destructiefs uitstralen; tja, de song blaast warm-koud samen en past in het kader van Q. Tarantino. Al die variaties, wissels, het versmelt de melodie en het experiment. Niet evident maar sterk.
Die instrumentatie is bijzonder op elkaar afgestemd. “Sorte” valt op door het warme getokkel en de percussieve beats. “Acorda” neigt naar opera en boeit door de verrassende wendingen, en “Cada vez” prikkelt de dansspieren en klinkt dus dansbaar extravert.
Er wordt nu teruggeblikt naar de meeslepende oudjes “More” en “Muhler”, waarmee het muzikale avontuur van Ao allemaal begon, die de klemtoon wat meer legde op elektronica soundscapes, percussie en Brenda’s stem.
Tot slot de doorbraak single van ’t moment, het groovende “Talvez” die een swing maakt naar Rosalia. Het is de aanzet naar een emotievol, bezwerend, avontuurlijk crescendo krachtig wordend slot, waarbij de vier elkaar perfect aanvoelen in de instrumentatie. “Aren’t you tired” en “Volta” worden zelfs door de lichtinval naar een hoger niveau getild; letterlijk meegezogen zijn we door de trancy opbouwende, variërende ritmiek.
De try-out was veelbelovend, popalternatief. Ao is opgewarmd. Ze spelen er nog zo’n eentje in de N9, die hen moet klaarstomen naar de AB, de zomerfestivals en een uitgebreide najaarstour, die het tweede album ‘Malandra’ moet doen nazinderen. Ao op kruissnelheid dus!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Eefje De Visser – ‘Vlijmscherpe’ voorstelling in thuisstad
Woensdag 25 februari, niet enkel de eerste echte Gentse Lente-inval of terrasjes-dag van 2026, maar vanaf 20 uur vooral een uitverkochte Eefje De Visser passage in de Vooruit! Al 10 jaar noemt ze Gent haar thuisstad en daar speelt ze dan ook graag 3 avonden op rij in teken van nieuwe plaat ‘Vlijmscherp’.
Geen voorprogramma, dat heeft de Gentse (já, dat mag ik zeggen nu) niet nodig. Oplettende kijker zag achteraan in het rood multi-talent Noa Lee, onlangs nog bekroond met MIA voor Best Musician, dat belooft.
Het duistere “Lange Vinnen” maakte vanaf de eerste noten (én lichten) duidelijk dat dit het soort zaal is waar ze het best tot haar recht komt. Vorige passages op Werchter, of zelfs een headline-positie op Best Kept Secret vorige zomer, waren indrukwekkend, maar toch net niet zo innemend als haar clubtours. Toen ik haar kort kon spreken na een intieme show vorig jaar in Berlijn gaf ze zelf ook stiekem toe zich in deze setting het meest thuis te voelen. Opvallende afwezige op de setlist was “Stilstand” die ze vaak laat overvloeien in deze openingssong, maar met een logische sterke focus op de nieuwste plaat vergeven we haar.
Met “Net na de val”, “Gloeien” en “God Los” wordt het tempo er al meteen even (misschien net iets te vroeg) uitgehaald. De samenhang tussen de twee recentste platen ‘Vlijmscherp’ en ‘Heimwee’ wordt duidelijk, ze doopt deze shows speels om tot de mini-afsluittour van het dubbelalbum. Meer dan een simpele ‘Dankjewel Gent’ gebruikt ze niet om deze te binden. Met het terug iets meer duistere “Storm” komt het leven in de zaal terug. Ook het podium komt tot leven, waar de backingvocals nu ook instaan als dansers. De typische Eefje De Visser trio-choreografie is gearriveerd.
Tijdens een opeenvolging van iets rustigere (en best gelijkaardige) songs “Wacht”, “Verte” en “Blindelings” wordt telkens op een ander bandlid gefocust om de aandacht erin te houden. Het tempo dreigt opnieuw wat uit te doven, maar met symbolisch titeltracks “Vlijmscherp” en “Heimwee” (inclusief fietslicht choreo) snel na elkaar is De Vooruit duidelijk toe aan deel 2 van de show.
Het sterkste drieluik van de setlist schudt de zaal terug helemaal wakker, het bevel ‘Gent, hef het glas!’ uit ‘De Parade’ wordt gehoorzaam opgevolgd en met publiekslieveling “Bitterzoet” wordt nog maar eens duidelijk hoe sterk dat gelijknamige album uit 2020 wel niet is. Tijdens de lyrics ‘Je verblindt me in tegenlicht’ een felrood tegenlicht de zaal insturen is ook weer een typisch stukje perfect lichtwerk, 100% Eefje De Visser.
Meest recente radio-hit “Onomkeerbaar” inclusief catchy joggende choreo sluit dit krachtige stuk perfect af, wat een song!
Na het live steeds innemende “Vlammen”, wordt de band geïntroduceerd om later volledig af te sluiten met het opzwepende “Weekenden” en nieuwe (en live extra sterke) “Tikkend”. Tot op straat of in de supermarkt Eefje, of dat is toch waar ze beloofde haar te kunnen tegenkomen.
Setlist: Lange vinnen – Net na de val – Gloeien – God los – Storm – Wacht – Verte – Blindelings – Vlijmscherp – Heimwee – De parade – Bitterzoet – Onomkeerbaar – Ontsnapt – Vlammen – Scheef – Groen – Weekenden – Tikkend
Organisatie: Democrazy, Gent + VierNulVier, Gent ism Live Nation
Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!
Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar één band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.
Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent, de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.
Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen, nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …
Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!
Pics homepag @Eric Vandenbroek
Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge
Satellites - De verrijzenis van Lou Reed
Na tien jaar en in een deels vernieuwde bezetting staat de Lou Reed-tributeband Satelittes er terug. Het publiek in @ The Finish verwelkomt de heren en dame met open armen. Van heinde en verre (zelfs uit Izegem!) is men gekomen om dit concert live bij te wonen.
“Vijf rock-minnende zestigers en één frivole zangeres”, zo omschrijven ze zichzelf, en meer heeft deze band ook niet nodig om het werk van Lou Reed opnieuw tot leven te wekken. Wat ooit begon als een spontaan idee in een rokerig repetitie-kot, is uitgegroeid tot een hechte band die met zichtbaar plezier en overtuiging het podium opstapt. Geen verkleedpartij of gratuite imitatie, maar een oprechte muzikale buiging voor een icoon.
De setlist is rijk en gevarieerd: startend met “Real Good Time Together” en “Sweet Jane” gaat het vloeiend over naar “Femme Fatale”. Die femme, frontvrouw Marie, speelt een cruciale rol. Niet alleen geven haar stem en présence extra kleur aan het geheel, haar métier als kinesiste kan zeker van pas komen om de krakende knoken van de andere bandleden na de show te helpen herstellen. Ze zat met een hoestje – een fan van het eerste uur fluisterde ons in dat ze de hele week ziek was en nog tot ’s middags koorts had – maar dat deerde niet. Naast haar staat Koen D’haene, die met zijn karakterstem de nummers meedraagt. Hij zoekt niet naar een perfecte kopie, maar naar de juiste sfeer - en vindt die ook!
De gitaren zijn in handen van Lode “Lou” Van Assche en Koen Derieuw (die laatste bij sommigen ook bekend als de vader van boks-sensatie Oshin), en samen zorgen ze voor het snedige, soms schurende geluid dat deze muziek nodig heeft.
Met “Stephanie Says” (later herwerkt als “Caroline Says”) en ook “Sally Lane” wordt nog maar eens duidelijk hoeveel vrouwen een prominente plaats innemen in Reeds repertoire. “Waiting for the Man” en “Pale Blue Eyes” tonen dan weer dat zowel de klassiekers en als de minder evidente parels van The Velvet Underground een plaats krijgen. Ook John Cale wordt geëerd vanwege zijn onmiskenbare rol in de sound van de nummers.
Wat opvalt, is de vanzelfsprekendheid waarmee de band zich door dat immense oeuvre beweegt. Luk De Byttebier legt met zijn bas een solide fundament, terwijl Geert Almeye achter de drums de motor draaiende houdt. De sluwe zilveren vos wou blijkbaar vroeg naar huis en probeerde “Satellite of Love” over te slaan, maar dat plan werd snel afgevoerd. Sommige evergreens laat je nu eenmaal niet liggen.
De muzikanten houden duidelijk van wat ze spelen, en dat enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek wordt moeiteloos meegezogen in een avond die draait om liefde, vakmanschap, en de tijdloze kracht van goede songs en “propere nummers”.
Slotakkoord “White Light / White Heat” wordt begeleid door een nietsontziende stroboscoop die de grijze haren in de zaal fel doet oplichten en de intensiteit de hoogte in stuwt.
Als bisnummer krijgen we nog het romantische “Oh! Sweet Nuthin’”, opgedragen door gitarist Lode aan zijn partner Marijke, de fonkel in haar ogen duidelijk zichtbaar.
Onder luid applaus wordt de avond verdergezet aan de bar, waar er nog duchtig wordt gekeuveld over de strak gespeelde en goed gerepeteerde ode aan een eigenzinnige man en dito band.
Wie ze ook eens aan het werk wil zien, heeft nog een kans op zaterdag 21 maart in DE L!NK Sint-Eloois-Winkel, maar ’t is voor de rappe, mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. voor info en tickets!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daan Vanassche
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9045-the-satellites-21-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Satellites ism The Finish, Zwevegem
Wednesday - Sfeervol, intens, toch ietwat ongemakkelijk
Wednesday speelt al geruime tijd een belangrijke rol in de alternatieve muziekscene. Met vijf albums waarin zachte indiecountry wordt verweven met rauwe shoegaze en grunge, bouwt Karly Hartzman gestaag aan haar eigen geluid. Na zes jaar brak ze met MJ Lenderman, ook bandlid, waaruit het prachtige album ‘Bleed’ voortkwam – een van de beste albums van 2025.
De verwachtingen voor het concert waren dan ook hooggespannen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Bleary Eyed, een stevige shoegaze slowcore-band uit Philadelphia. Tijdens hun eerste Belgische show brachten ze een krachtige mix van shoegaze, grunge en slowcore, doorspekt met elektronische samples. De harde, scheurende gitaren wisselden af met zachte, afstandelijke zang van beide gitaristen, wat verrassend goed samenging met de intense noise.
Soms deed hun geluid denken aan Alex G, maar vooral aan bands als Slowcrush, Fugazi en Husker Du. Het hoogtepunt was “Birds”, dat traag en ingetogen begon om vervolgens volledig te ontploffen. Hoewel de zang niet altijd perfect was, deed dat niets af aan de beleving. Met dit strakke halfuur maakte Bleary Eyed een indrukwekkende eerste indruk op het Belgische publiek.
De spanningen voor de hoofdact waren voelbaar toen Wednesday onder een pikdonkere en rokerige sfeer het podium betrad. Met “Reality TV Argument Bleeds” werd meteen de toon gezet, waarbij de trage intro plotseling werd opgeschud door klievende steelgitaarsolo’s. Frontvrouw Karly Hartzman had weinig opwarming nodig; in “Got Shocked” liet ze haar stembanden al flink rekken. Alles viel op zijn plek met “Fate Is…”, dat als een trage shoegazegolf over het publiek rolde. Het contrast tussen snoeihard en breekbaar rustig, zoals op de platen, kwam live volledig tot zijn recht. “The Burned Down Dairy Queen” klonk zeer americana en country en werd ingetogen gebracht.
Een kruising tussen Snail Mail en The Beths flitste voorbij bij de stevige solo’s in “Wound Up Here (By Holdin On)”. Hoewel het publiek zichtbaar genoot, bleef het tussen de nummers opvallend stil, wat Karly soms ongemakkelijk leek te maken. Toch klonken “Hot Rotten Grass Smell”, “Candy Breath” en het heerlijk countryrollende “Phish Pepsi” overtuigend, contrastrijk en oprecht. Van dat ongemakkelijke gevoel was niets te merken tijdens “Gary’s II”, waarin ze solo en zeer zuiver inzette.
Contrastrijk was ook “Pick Up That Knife”, waarin ondanks de moeilijke thema’s toch een boodschap van hoop doorklonk. Op en neer, luid en stil, toonde de band hiermee hun kunnen tijdens een van de hoogtepunten van de avond. De countrycover “She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles)” paste verrassend goed in de set en deed denken aan Waxahatchee en MJ Lenderman. Hitsingle “Elderberry Wine” werd met volle overtuiging gespeeld en viel in de smaak bij de uitverkochte zaal.
Om zichzelf te ontspannen en het publiek op te zwepen, ging Karly in de laatste nummers voluit, wat leidde tot een moshpit tijdens “Bitter Everyday”. Nog meer energie bracht ze met “Townies”, dat uitmondde in een heerlijk uitgesponnen noisy afsluiter. Het beste van haar stem spaarde ze voor de slotnummers “Bull Believer” en vooral “Wasp”, waar ze haar gitaar achterwege liet om alles eruit te schreeuwen.
Hoewel de band strak speelde, bleef het concert door het merkbare ongemak van de frontvrouw net niet volledig overtuigen. Toch was het publiek dankbaar en gaf het zich volledig over aan deze intense en sfeervolle avond.
Setlist: Reality TV Argument Bleeds - Got Shocked - Fate Is… - The Burned Down Dairy Queen - Wound Up Here (By Holdin On) - Hot Rotten Grass Smell - Candy Breath - Phish Pepsi - Gary’s II - The Way Love Goes - Pick Up That Knife - She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles) (cover) - Elderberry Wine - Bitter Everyday - Townies - Bull Believer – Wasp
Organisatie: Botanique, Brussel
Buzzcocks - Nevermind the Sex Pistols, Buzzcocks are here to stay
Over tijdslijnen valt altijd te discussiëren, maar tot nader order geldt 1976 als ‘year zero’ van de punkbeweging. Het treft dat Buzzcocks precies even oud zijn als hun eigen genre, dus laten ook de Engelse pioniers vijftig jaar muzikale weerspannigheid niet onopgemerkt voorbijgaan. Sinds de vroegtijdige dood van frontman Pete Shelley in 2018 waakt het enige overgebleven oerlid, gitarist Steve Diggle, over de nalatenschap van de band die door Noel Gallagher ooit werd omschreven als ‘second best band ever from Manchester’.
Afgelopen zaterdag hielden Buzzcocks halt in Kortrijk met hun ‘Attitude Adjustment Tour’, genoemd naar het tweede album uit het post-Shelley tijdperk. Een dag eerder waren ze nog te zien in De Casino, Sint-Niklaas.
Voor een band op leeftijd zonder oorspronkelijke zanger zijn de opties beperkt. Waar generatiegenoten als Sex Pistols met Frank Carter kozen voor een jonge brulboei zonder verleden binnen de groep, bewandelen Buzzcocks de omgekeerde, authentieker aanvoelende weg. Hoewel medeoprichter Diggle de androgyne en vocale scherpte van wijlen Shelley mist, scoorde hij —omringd door drie jonkies die zich de hele avond in zijn schaduw ophielden— toch opvallend hoog op de graadmeter van de geloofwaardigheid. En ja, het hielp daarbij dat zijn uitgesproken voorliefde voor mods (Kinks/The Who) en pubrock (Dr. Feelgood) al meteen doorsijpelde in de instrumentale opener. Enkel gewapend met een mondharmonica waande de ‘nieuwe’ frontman zich even de piepjonge Van Morrison, die midden jaren ’60 met Them menige pub in en rond Dublin onveilig maakte met vuige rhythm ‘n’ blues.
Door te kiezen voor een mix van classics uit hun eerste glorieperiode (1977-1979) en recenter werk school er wel degelijk enig risico in de aantrekkingskracht van de setlist. Met het trio potige poppunk-evergreens “What Do I Get”, “I Don’t Mind” en “Everybody’s Happy Nowadays” kon echter bezwaarlijk van een valse start worden gesproken. Diggle zat strak in het pak en had qua attitude veel weg van de prille Paul Weller; zijn veel jongere kompanen speelden puntgaaf en deden de Buzzcocks-legacy alle eer aan. Om niet, zoals de Pistols, te verzanden in een louter nostalgische act had de groep ook een half dozijn ‘hap-slik-weg’ powerpop nummers uit de post-Shelley catalogus in petto. Op plaat verraden ze soms de eerste tekenen van creatieve bloedarmoede, maar live werden ze met voldoende weerhaakjes de zaal ingeslingerd om de vaart erin te houden.
Diggle heeft als nieuw gezicht van de groep duidelijke stappen gezet en waagde zich sporadisch zelfs aan bindteksten waarin hij de staat van de wereld overschouwde. Ingeleid door zijn persoonlijke herinnering aan de horrorbeelden van 9/11 bevestigde “Sick City Sometimes” andermaal zijn status als beste Buzzcocks nummer sinds de reünie midden jaren ’90. Over de liefde —het was tenslotte 14 februari— had de veteraan vooral cynische woorden veil. Geen verwelkte rozen dus in Kortrijk, maar wel heerlijke heen en weer stuiterende poppunk pareltjes over lust, lijf en leden als “Orgasm Addict” en “Promises”.
En wie had ooit gedacht dat er in de bijna 71-jarige punkheld ook een protestzanger zou schuilen? Diggle trapte de encores moederziel alleen af met het akoestische “All Gone To War” en kwam daar overtuigend mee weg. Wie uit nostalgische overwegingen naar Kortrijk was afgezakt —ja, ze waren met velen— kreeg vervolgens een ‘grand final’ voorgeschoteld die strak stond van de opwinding: “Time’s Up” en “Boredom” werden opgevist uit de in eigen beheer uitgebrachte debuut-EP ‘Spiral Scratch’ (toen nog mét Howard Devoto), gevolgd door het onvermijdelijke Valentijnsanthem “Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've?)” en het lang uitsponnen “Harmony in My Head”.
Hebben we Pete Shelley gemist vanavond? Hebben Buzzcocks nog een toekomst met Steve Diggle aan het roer? Maar vooral: hebben we ons geamuseerd? Driewerf ja!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas op 13-02-2026 @Wim Heirbaut
Buzzcocks
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9024-buzzcocks-13-02-2026?Itemid=0
River
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9023-river-13-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Wolf Banes - 40 jaar rock ’n' roll
The Wolf Banes + Rosie Stuart
The Wolf Banes bestaan 40 jaar en vieren dat met een tournee langs de betere Vlaamse zalen als De Roma, Het Depot en De Casino. Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem en troffen daar een band die ondanks een rijk gevuld verleden nog steeds de blik op de toekomst heeft.
The Wolf Banes kwamen in 1986 aan de oppervlakte met een gedeelde derde plaats in Humo’s Rock Rally. De band die toen won (The Peter Pan Band) , daar hebben we daarna niet zoveel meer van gehoord. The Boy Wonders, waarmee The Wolf Banes de bronzen medaille moesten delen, zou later uitgroeien tot Red Zebra. Zo zie je maar dat je niet altijd moet winnen in een talentenjacht om door te breken.
De programmatoren van de Schakelbox hadden voor een leuke combi gezorgd met Rosie Stuart. Dit bandje won zopas nog De Nieuwe Lichting van Studio Brussel, een talentenjacht die vandaag dezelfde impact heeft als Humo’s Rock Rally vroeger. Een beetje generationeel contrast dus, maar er zijn ook veel gelijkenissen. Rosie Stuart pakt de start van de carrière heel oldschool aan: singles uitbrengen op vinyl, meedoen in band battles en vooral heel veel live gaan spelen in allerlei kroegen en jeugdhuizen.
In Waregem zagen we de band Rosie Stuart op halve kracht, met enkel frontvrouw Roosje en gitarist Kamiel. De drummer moest met zijn andere band spelen. Het maakte dat we de songs konden beoordelen zonder de ruis die een volledige band soms kan zijn. En het moet gezegd, de muziek, de lyrics, de akkoorden, … het blijft allemaal mooi overeind. Rosie Stuart weet het nochtans veel oudere Wolf Banes-publiek makkelijk in te pakken. In deze beperkte bezetting komen de al vaak aangehaalde referenties van PJ Harvey (op haar debuut ‘Dry’) en Sinéaid O’Connor meteen opzetten. Ook de melancholie van The Cranberries zit er wat in en de grinta van Le Butcherettes.
Het duo stond met heel veel zelfvertrouwen in de Schakelbox. Muziek zit hen dan ook in de genen. Roosje’s moeder zat in de Kortrijkse cultband Midnight Men en Kamiel’s moeder speelde tot voor kort bij punkband Next!. De set was minutieus opgebouwd van rustig tot furieus, met de singles “Vegan” en “Cupid” als apotheose. Hier gaan we nog van horen. Single “Cupid/Vegan” is uit bij Labelman (Heisa, Ronker …).
Daarna was het tijd voor The Wolf Banes. De 40ste verjaardag van deze rockband was de aanleiding voor deze ereronde langs de betere clubs, maar deze band verdient het eigenlijk elk jaar om zo nog eens aan de borst gedrukt te worden door het publiek. De voorbije 40 jaar ging met de spreekwoordelijke ups en downs voor deze generatie- en genregenoten van Derek And The Dirt en The Scabs. De hoogdagen moeten de jaren ’90 geweest zijn. Toch als je de gemiddelde leeftijd van het publiek in de Schakelbox ziet. Maar er was ook een split en een lange stilte waarin elk van de bandleden zijn eigen weg ging. The Wolf Banes hebben punk en garage als hoofdingrediënt, maar ze hebben ook heel wat klassieke rock- en popsongs opgenomen.
Ze openden in Waregem met “(Shit I Love) Barbara Carrera”, een ode aan de actrice die de moordenares Fatima Blush speelde in de James Bond-film ‘Neder Say Never Again’. Met die song openen ze al sinds het begin der tijden. Ook een vaste waarde is “I Only Wanna Be With You”, hun cover van Dusty Springfield.
Daarna volgden wat minder bekende nummers en nummers van hun nieuwe album ‘Sugar Skull’, uit 2024. Ergens halverwege de set zat dan “As The Bottle Runs Dry”, misschien wel hun bekendste hit. Dit zeemans/drinklied werd indertijd opgenomen met George Kooymans van Golden Earring als producer. De handen gaan in de lucht en echt iedereen in het publiek zingt mee. Bij de minder bekende songs zat ook “Melody in G”, een song die een hit had moeten zijn, maar uitgebracht in 2014 toen de wereld niet meer zat te wachten op snedige rock.
Het materiaal uit ‘Sugar Skull’ weet vlot te overtuigen en dat zal nadien ook blijken uit de verkoop van de merch. Tijdens het concert haalt frontman Wim Punk herinneringen op aan wijlen Paul Van Bruystegem. Hij werd vooral bekend als de bassist van Triggerfinger, maar voor hij bij die band aantrad, had hij er al een lange rit op zitten als gitarist bij The Wolf Banes.
In de nieuwe bezetting zonder Monsieur Paul zitten vaste waarden en nieuwkomers, elk met een lange lijst van veroordelingen bij bands als Red Zebra en Irish Coffee. Bassist Pip Vreede moet zowat de enige artiest uit Vlaanderen zijn die cool genoeg is om met een bolhoed op het podium te staan.
De andere bekende singles werden opgespaard tot het einde: “The Clown”, “Miles Away From Here”, “Where Is The Party?” en “Fire In The Woods”. Opnieuw wordt elk woord meegezongen of toch gelipt door het publiek. In de toegift zit nog “Let’s Make Luv”, een anthem waar heel wat bands jaloers op zouden moeten zijn.
The Wolf Banes zijn nog steeds een energieke rockband die makkelijk het publiek op sleeptouw neemt langs ouder en nieuw werk. Dat ze hun 40ste verjaardag kunnen vieren als band is mooi, maar het hoeft zeker geen eindpunt te zijn.
INFO
https://musiczine.net/index.php/nl/item/82266-planet-of-peace-single
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, De Casino, Sint-Niklaas, 05-02-2026 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9003-the-wolf-banes-05-02-2026?Itemid=0
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Sylosis - Sylosis etaleert als band in topvorm en doet ons hunkeren naar album ‘The New Flesh’!
Sylosis, Revocation, Distant & Life Cycles
Revocation brengt de eerste schade toe, Sylosis etaleert als band in topvorm en doet ons hunkeren naar album ‘The New Flesh’!
Life Cycles kan ik kort over zijn, door het vroege aanvangsuur kon ik pas aansluiten tijdens de set van de Amerikaanse deathcore band Distant, dus moest ik deze band aan mij laten voorbij gaan. Nuja, Distant bracht ook niet veel soelaas in mijn ogen, de klank stond wel goed, maar ik miste toch wat variatie in hun stijl die mij kon overtuigen. De zanger haalde verschillende trucjes uit om het publiek te laten bewegen, wat maar bij enkelingen lukte. Vele breaks die de blastbeats even halt toe riepen, maar als conclusie was deze band maar een ietwat povere voorzet voordat de bal kon binnengekopt worden door de hoofdacts.
Revocation maakte hun podium in snel tempo klaar en zanger van het eerste uur David Davidson – getooid in een T-shirt van Metallica uit de H&M – gaf het sein met opener “Cronenberged” van hun laatste album die verscheen in 2025. De klank was heel goed in deze concertzaal in Gent, gelegen naast jeugdhuis Asgaard, dus dit was alvast een welkome verrassing.
De band speelde goed georganiseerd, de bandleden (muv de drummer) mocht elk hun eigen stem laten deelnemen in de technisch death/thrash stijl en het publiek begon lekker warm te lopen.
We keerden terug naar hun beginjaren met “Existence is Futile”, waarbij de strot van de zanger lekker ruw klinkt, nummer “Diabolical Majesty” heeft zijn naam niet gestolen want hier moet je direct een zalige riff incasseren en zijn de gitaren en bas de aanvoer van energie die dit nummer laat ontploffen. Een live nummer om U tegen te zeggen!
De circle pits waren geen uitzondering meer vooraan het podium en de band ging door op hun vlotte tempo zonder al te veel stille momenten.
Afsluiter “The Outer Ones” liet de hoofden meedeinen op alweer het prachtige drumwerk van maniak Ash Pearson! Het uurtje vloog voorbij waar album ‘Netherheaven’ de meeste songs op de setlist had ingepalmd achteraf gezien.
Ik heb alvast genoten van de riffs die uit de gele gitaar werden gesleurd, maar vooral het werk van de drummer steeg erboven uit! Zeker en vast voor herhaling vatbaar…
Zo’n bands zouden toch wat meer op festivals mogen vertoeven, mijn gedacht. Terwijl het stilletjes warmer begon te worden in de zaal, werd het decor voor de hoofdact van de avond vlot geïnstalleerd.
De verschillende stroboscopen werden vakkundig gepositioneerd en het viertal van Sylosis maakte na een Kiss klassieker hun opwachting onder luid applaus om hun set van melodische death/thrash/metalcore te starten.
De stroboscopen hulden de zaal in blauwe gloed en opener “Erased” maakte duidelijk dat we geen rustige avond tegemoet gingen gaan … én terwijl de drums een salvo aanvoerden gingen vele vuisten de lucht in. In dit nummer komen zowel cleane als zware vocalen aan bod, maar zoals ik meestal aangeef in reviews, ben ik toch meest fan van de ruige strot.
We kregen deze avond een cadeautje in deze set want ze speelden een nieuw nummer (“All Glory, No Valour”) van hun toekomstige plaat ‘The New Flesh’ (releasedatum: 20 februari 2026) - Ter info: het titelnummer werd wel al losgelaten een tijdje geleden op hun sociale media - En als dit het nummer het niveau van de plaat aantikt, wel, dan wordt dit zowiezo een bommetje!
Oh ja, er werd expliciet gevraagd om niks te filmen met de smartphone, wat dan ook netjes door de aanwezigen werd nageleefd – bravo!
En laten we dan maar direct springen naar in mijn ogen/oren het beste nummer van de avond getiteld “Heavy is the Crown”, één van de zovele singles die deze band in de loop der jaren heeft uitgebracht. Zo machtig uitgebalanceerd dat dit nummer is, de catchy groove die in dit nummer gepropt is werkt heel aanstekelijk, en de riffs verplichten je om mee te schuddebollen.
Ander pareltje in de set was dan weggelegd voor “Servitude” die begint met een grommende stem van frontman Josh Middleton om over te gaan in een prachtige mid tempo opbouw van de verschillende muzikanten, om dan opeens te ontploffen met een riff die snelheid ademt en de boel vooraan door elkaar schudde. Jaja, dit nummer is op het lijf geschreven om het tempo van circlepits in crescendo te laten gaan.
Er was geen moment verveling te bespeuren onder het publiek en door het enthousiasme vooraan op het podium kon het niet meer mislopen deze avond. De manier waarop deze mannen een riff of ritme op een ondertoon laten weerklinken om bijgevolg te laten exploderen is er bonk op.
Ook dikke duim voor het fantastische lichtspektakel bij de nummers (hoera voor de lichtman of vrouw) die de zaal de gepaste dynamiek meegaf.
Eventjes op adem komen voor de mannen om vlug terug te keren en te verkondigen dat we vooralsnog één van de beste fans van hun tour zijn en af te sluiten met twee toegiften. Nummer “Deadwood” deelde nog een laatste dreun uit om af te sluiten met “The New Flesh”. Of hoe leuk een doordeweekse donderdag kan zijn!
Zowel Revocation en Sylosis zijn vandaag de winners, samen met diegenen die er live bij waren. En nu? Tja, afwachten tot 20 februari tot hun nieuw materiaal kan beluisterd worden!! Zeker doen!
Organisatie: Returnbookings
Brihang – Theatertour solo ‘Cut op de set’ – Een emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek
Brihang, voor hij even de pauzeknop induwt en zich voor een hele tijd terugtrekt om in stilte te werken aan nieuw materiaal, onderneemt onze West-Vlaamse rapper/woordkunstenaar nog een heuse theatertournee, die definitief z’n derde album ‘Droomvoeding’ uitwuift. Anderhalf uur werden we meegesleept in mans emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek, wat suucesvol werd onthaald.
In tien jaar tijd is Brihang uitgegroeid tot een groots artiest in ons landje. Drie albums lang (‘Zolangmogelijk’, ‘Casco’ en ‘Droomvoeding’) weet hij ons al te begeesteren. Hij wist wel elke club uit te verkopen en was op elk festival te zien . Hij omfloerst z’n integere hippop met zijn poëzie, zijn verhalen en spaarzame sounds. Hij heeft een groot observatie vermogen, bekijkt, beluistert de omgeving waarin hij zich bevindt en maakt de link naar eigen ‘uit het leven gegrepen’ levens- reiservaringen, hij staat stil bij de evoluties in het leven en specifiek bij de uitbreiding van z’n gezin en z’n rol als vader. We hebben hier het vaderschap, de relatie (verandering) met de mama en de dagdagelijkse warme zorg met het opvoeden van z’n kindje.
Hij is een beetje ons Belgische Spinvis als filosoferend woordkunstenaar. Hij is er één die speelt met woorden en brengt persoonlijke verhalen onder in een maatschappijkritische bril.
Tijdens de theatertournee werpt hij een blik op z’n werkkamertje waar een bureau, stoel, lamp en z’n laptop staat. Hij voelt en creëert geluidjes en knutselt ze aan elkaar, hier gebeurt het allemaal solo. En op het podium dan, krijgen we net de inkijk in dat kamertje en hoe de songs groeien en evolueren.
Hij trekt ons moeiteloos in alle intimiteit grappig mee in z’n muzikaal verhaal. Sober elegant sprak hij alle leeftijden aan. Een geslaagde succesvolle theatertour als slotakkoord van z’n recentste plaat, die sterk singlemateriaal had als “Berg”, ”Rommel” en “Telefoontje”.
De songs worden melodieus, gevoelig, creatief voorgesteld door de sounds op z’n laptop en z’n zegzang/raps. Een vormgeving met allerlei geluidjes en sampletjes met voorgeprogrammeerde pianoloops, keys en beats. Kleur krijgt het met wat verbeeldingskracht en een showtje die hij maakt met z’n draaiende bureaustoel en z’n ‘tillift-ende’ bureau, die letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven verkent.
Leuk om te zien en te horen allemaal. Hij is bezig op z’n toetsenbord, veert/springt recht, zingt/rapt -intiem/uitbundig-,stapt en hotst heen en weer op het podium of doet een zwierige zwaai op z’n bureaustoel of hij gaat de hoogte in op z’n bureau. Hij boeit het publiek en grossiert in z’n oeuvre van tien jaar hard werk. Op die manier wordt de aandacht sterk behouden.
De songcreatie is als de groei van de foetus in “Mama’s buik”, die de set in alle donkerte start. “Accepteren” en “Kleine dagen” volgt. De eigen ervaringen, gevoelens uit het leven gegrepen, deelt hij met liefde met ons. Het publiek voelt zich aangesproken en voelt de connectie met zichzelf en met Brihang.
Hij wordt warm ontvangen. Brihang houdt van z’n publiek en het publiek van hem. Het is uitermate genieten, even stilstaan bij jezelf en de omgeving, in de spiegel kijken van wat je allemaal-doormaakt.
Het brengt ons bij het sfeervolle “Berg”, die ons letterlijk doet wegzweven van de realiteit door de psychedelica geluidjes en met de omhoog getilde bureau. Ook “Alles loopt anders” brengt diezelfde ludieke insteek. “Rommel” op z’n beurt mag een beetje als rommel klinken met die ‘ge-autotunede’ zangpartijen.
Het publiek krijgt hier zelfs wat ruimte om een nieuwe song mee uit te werken, “Magazijn(ier)”. Een tekstvel wordt door ons ingepraat en ingezongen. Hij verwerkt het in het nummer dat nu in volle ontwikkeling is. Hij knutselt en creëert het in elkaar met omgevingsgeluidjes van zo’n groot magazijn die je ‘s avonds alleen betreedt door het echoënde gestap en gepraat tegen jezelf, en waar de lichten aanfloepen. Met een knipoog verhaalt hij het hier als volgt ‘al die nummers van Brihang, die zijn zo irritant, wie verlost ons van de pijn’ . Een mooie muzikale vondst.
“Steentje” heelt de pijn door de ‘aiaiai’s. “Ver weg” doet ons nog eens in en boven de wolken zweven. “Telefoontje”, tot slot, weet ons diep te raken, met een verhaallijn van mensen die iets meemaakten en het op een bandje vertellen. Het klinkt integer, pakkend, donker, emotievol; en net op het moment dat we naar adem happen, weet hij met een humoristische kwinkslag het naar een ander niveau te brengen, leuk, ontspannend, door allerlei wc geluidjes of bel/gong geluidjes (bij aanvang van een concert in de theaters) die hij opnam in de verschillende zalen. En dan legt hij er tot slot nog ne lap op met het verbeten, vingerwijzende, maatschappijkritische “Cut op de set” , de titel trouwens van deze theatertour. De set wordt overtuigend afgesloten. De lichtinval op de persoon Brihang deed de rest.
Hij kon nog wel een tijdje doorgaan met ander en bekend materiaal als “Zee van tijd” of “Binnenkant”, maar in dit anderhalf uur konden we even stilstaan bij de persoon en z’n unieke (muzikale) leefwereld . De rust is ‘em nu eventjes gegund …
Organisatie: Fake records ism Leietheater, Deinze
Ozark Henry – ‘August Parker’, andere werkwijze, andere persoon!
Ozark Henry, Marigo Bay
Een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in de huidige muzikale leefwereld van Ozark Henry, het alterego van Piet Goddaer. Na 8 jaar stilte is er een nieuw album uit ‘August Parker’, die een andere werkwijze en persoon inluidt. Muziek herleiden tot pure essentie , minder effecten en samples, maar het mooi sober, spaarzaam -gevoelig-uitbundig, kil-warm houden .
In die 8 jaar heeft hij niet stilgezeten, werkte hij aan allerhande projecten, samen met modeontwerpers, bedrijven, enz, zette hij zich in voor allerlei campagnes, stampte in de kuststreek Koksijde, waar de Kortrijkse West-Vlaming nu gehuisvest is, mee het festival ‘At sea’ uit de grond en werd ‘Birthmarks’, doorbraak album bij uitstek in 2001, een paar jaar terug even terug in de spotlight geplaatst .
Plaatwerk is er dus nu opnieuw uit , ‘August Parker’, verschenen in het najaar van 2025. Een ander persoon, een andere werkwijze ; hij is iemand die extraverter voor de dag komt op het podium, het publiek nauwer betrekt bij de songs en die hebben nu net een intens mooi, gevoelig, sober, breed klankenspectrum. De bescheiden, zachtaardige mens, de zanger-multi-instrumentalist, nam het album op in ‘Immersive Sound’, een format waarmee je muziek in 3D ervaart, in z’n Ozark Henry studio. Goddaer ziet het als Muziek en Ruimte herleiden in z’n pure essentie. Een nieuwe emotionele dimensie, een soort beeldhouwen met kunst.
Een rijkelijk gevuld oeuvre in dertig jaar, die het oude met het nieuwe verbindt. Het gaat van een ‘This last warm solitude’, ‘Birthmarks’, ‘The sailor not the sea’, ‘The soft machine’ naar ‘Hvelreki’ en ‘Us’, die de link maken naar ‘het nu’, muziek die de brug vormt tussen kwetsbaarheid en kracht, verandering en veerkracht; ‘barsten vertellen verhalen’ zijn de thema’s, die het heerlijke afwisselende materiaal van ‘August Parker bepaalt.
En jawel, als je doorheen die dertig jaar grossiert, kom je aan een klankbord sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende, indringende, heldere stem. Of er was de radiovriendelijkheid met z’n plaatwerk. Melodie, durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
We horen groovy, knusse songs en er is de meer intense, directe, dynamische, dansbare aanpak. Een goede spannende opbouw, ingenomen, filmisch als meeslepend, pittig, met weerhaken.
Goddaer treedt nu meer op het voorplan, durft expressief, energiek te zijn en krijgt het publiek mee in z’n verhaal.
Met vier staan ze op het podium, o.m. de dames Hanne Torfs (kennen we van School is cool) en Sarah Pepels (kennen we voorheen van Portland). Als (backing) vocalistes, keys en cello geven ze het melancho – soundscape materiaal een andere sobere, spaarzame als bredere insteek. Geen gitaar of baswerk te vinden deze keer.
“Don’t go Jerusalem” opent de set en je wordt opgenomen in die allesbepalende sfeervolle groove die de set herbergt. Ergens het Hoge Noorden in klimaat-opwarming, beeldrijk van aard door de elektronica, percussie met de bijhorende instrumentatie en de kenmerkende vocals.
Trouwens, het is er eentje die we koesteren in het oeuvre, gezien de song nergens op plaat terug te vinden is.
“In the wild” en “La donna e mobile” volgden, emotievolle popelektronica. Herkenbaarheid hadden we eventjes met de gekende single “Word up” , om dan echt avontuurlijk te werk te gaan, met huiverende screamo’s, verrassende wendingen, electro experimentjes en die popelektronische melodie. Alternatief melodieus sterk en sfeervol, broeierig, licht dansbaar, etherisch donker. Een sfeer die hangt over de nieuwe “Eight”, “Pharoah” en het ietwat oudere “Sun dance”.
Er mag ook wat mee electro en beats zijn in een zweem van Daan en Daft Punk., o.m. op “Memento” en “Interesexual”. De dansspieren worden geprikkeld.
De huidige single “Light” klinkt zomers, zwoel, wereldlijk met een Caribbean inslag; het geeft een warm lounge gevoel.
De mime speelt een meer belangvolle rol op het avontuurlijke “Learn to love me”. Het is de aanzet naar puik single materiaal , sterkhouders door de jaren heen als “Out of this world”, “At sea”, “Sweet instigator”, “Indian summer”, “This one’s for you” en “It’s be your sacrifice”. De songs zijn wat aangepast door de jaren. De dames krijgen meer ademruimte in hun spel en vocale inbreng.
Hij was ook te zien in ‘Liefde voor Muziek’ en het wordt niet vergeten; Goddaer heeft met “Heroes”, z’n hero in David Bowie, die hier spaarzaam elegant gehouden wordt door cello en piano loops.
In de bis is er nog “The end” (van The Doors) met talrijke zwaarbewolkte soundscapes. Het besluit de set. En even ervoor kregen we het even sober gehouden, “We will meet again” en “Martyr”, die andere single van ‘August Parker’.
Het materiaal kreeg een fraaie insteek. Goddaer mag zich centraal positioneren en voegt er in die popelektronische aanpak bevreemdende geluidjes aan toe. Door de drums, de synth/keys, cello en de vrouwelijke (backing) vocals, is de sound afwisselend innemend als opengetrokken. Een ander persoon, een andere werkwijze dus.
De set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een nieuw jasje aangemeten, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen. Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert, delegeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt. Deze muzikale ervaringen ervaren we positief en worden even positief onthaald.
Ook de support act houden we in het oog, Marigo Bay, een Belgisch-Amerikaanse singer-songwritster uit Brussel, die haar popelektronisch materiaal solo brengt met voorgeprogrammeerde sounds. Met haar variërende warme, zwoele, ingetogen stem brengt ze een positive vibe. Ze debuteerde reeds in ‘the voice of vlaanderen’ en kreeg met Goddaer een goede hulp . Met de vrouwelijke boom aan artiesten kan ze in 2026 definitief doorbreken.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set @Cactus Club, Brugge op 20 februari 2026
@Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9036-ozark-henry-20-02-2026?Itemid=0
(Cactus Club ism Stricto Tempo)
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Democrazy, Gent
Midlake - Een concert dat er boenk op was
De drie succesingrediënten van Midlake - De Texaanse folkrockband Midlake streek neer in het Wintercircus in Gent voor een avond die aanvoelde als een warme omhelzing in winterse tijden. “Gent is altijd een beetje thuiskomen”, klonk het vanop het podium, en zelden voelde een concert zo terecht als een thuiskomst.
Hieronder een overzicht van de drie kernformules van hun unieke recept
Hemelse stem en filmische sfeer
Vanaf opener “Bethel Woods” werd duidelijk hoe hecht dit zestal speelt. Drummer McKenzie Smith, medeoprichter van de band, dreef de songs met vaste hand vooruit. De zang van Eric Pulido klonk zuiver en gedragen, bijna kerkelijk bij momenten. Die hemelse stemmengloed werd versterkt door atmosferische projecties op de achtergrond die de muziek netjes visueel vertaalden. “Children of the Grounds” en “Young Bride” bevestigden wat we al wisten: Midlake schrijft perfect afgewerkte popsongs die nooit opzichtig worden, maar zich langzaam onder je huid nestelen. Bij “The Ghouls” en “It Covers the Hillsides” werd het geluid weidser, heerlijk om de nummers van de nieuwe plaat “A Bridge to Far” live te horen.
Melancholie als bindmiddel
Een van de hoogtepunten van de avond was zonder twijfel “We Gathered in Spring”: melancholisch, breekbaar, en intens. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Ook de titeltrack “A Bridge to Far” werd opvallend warm onthaald: er werd zowaar mee geneuried door het publiek, dat volgens een kwinkslag van de band ‘gemiddeld net iets ouder’ was dan ze zich herinnerden. Het grapje werd met veel zelfrelativering gebracht en leverde een collectieve glimlach op. Bij “Acts of Man” en “Antiphon” viel opnieuw op hoe trefzeker de arrangementen zijn: subtiele dynamiek, gelaagde gitaren en ruimte voor detail. “Roscoe” (nog steeds de grote publieksfavoriet) werd luid meegezongen en zorgde voor een eerste uitbarsting van pure euforie.
Dwarsfluit en monstersolo
Eerder op de avond was er ook ruimte voor de promotie van solowerk en kleurde een dwarsfluit soms subtiel het geluid, een detail dat de songs extra adem gaf, maar nooit opdringerig. De afsluiter “The Old and the Young” (tijdens de encore) mondde uit in een monstersolo die gerust naast die van Lynyrd Skynyrd’s “Free Bird” mag staan: lang uitgesponnen, meeslepend, en bij momenten bombastisch! Het was zo’n moment waarop de tijd even ophoudt te bestaan en muziek het volledig overneemt. Na de gitaarsolo kreeg het publiek bovendien nog een krachtige drumsolo voorgeschoteld, een knipoog naar het ritmische fundament waarop Midlake al jaren bouwt.
Midlake een bracht mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. De band bewees in Gent dat ze nog altijd meesters zijn in het scheppen van sfeer: tijdloze songs, een hechte band en een publiek dat (ongeacht, of eigenlijk desondanks, de gemiddelde leeftijd) elk woord en elke noot koestert. Een concert dat er boenk op was.
Organisatie: Democrazy, Gent
Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
De 26-jarige Britse vond de voorbije jaren al haar weg naar grote zalen en goedgevulde festivalweides in de vorm van support voor Sam Fender, Olivia Rodrigo en ja, zelfs het Wembley Stadium met Taylor Swift (!). Toch verkoos Holly de kleinere clubs met akoestische set-up, in combo met vaste pianist Seth, voor een gezelligere slaapkamer re-connectie met de fans.
De eer was op maandag 9 februari in de intiemere AB Club om na een schrijfpauze van een 2-tal jaar een sneak-peak van komende plaat ‘Cruel World’ te brengen, opvallend inclusief volledige outfit & kapsel vanop de nieuwe albumhoes, een heuse nieuwe ‘era’, misschien een tip van Swift…
De spits werd om 20u stipt in een al goedgevulde AB Club (niet geheel onlogisch met een 280 personen capaciteit) afgebeten door de 22-jarige ‘DIY bedroom-pop singer’ Woody uit Londen. Spannend was het zeker niet, maar met een stem die doet denken aan een jonge Justin Bieber kreeg het publiek wel een klein halfuurtje aan wegijlende autobiografische liefdesliedjes. Mooi om zien hoe hij erna gezellig tussen het publiek kwam staan met een pintje tijdens de -ook voor hem- eerste Holly Humberstone solo-show sinds 2024.
Na een halfuurtje pauze werden 3 minuten op voorhand (Holly Humberstone had er duidelijk zin in!), de eerste noten van nieuwste single “To Love Somebody” ingezet. De op plaat meer opzwepende single kwam ook in akoestische setting mooi tot haar recht, een meer dan geslaagde opener, ondanks de drukte in de AB Main Hall (waar The Kooks aan hun 2e passage van de Vlaamse triomftocht van 5 optredens in 2026 begonnen). Holly’s specialiteit is niet alleen gothic-sounding love songs, maar ook het instant meezing-gehalte van deze songs. Vooral live kunnen deze bij het 2e refrein al worden meegezongen en dat was vooral bij de nummers van de nieuwe plaat duidelijk hoorbaar. De 60er op 1e rij met merchandise aan bevestigde dit, ik herken hem van Holly’s eerste Belgische passage een aantal jaar terug in Werchter Klub C, vermoedelijk raakte ook hij daar verslaafd aan Holly’s melodieën.
Snel na de opener volgde met “Paint My Bedroom Black”, “The Walls Are Way Too Thin” en “Into your room’” wat gekender werk uit vorige 2 platen. Meer dan een schattige ‘thank you guys’ of een oprechte ‘I’m so scared this feels like my first day back on the job’ had ze niet nodig om deze te binden.
Het heeft haar deugd gedaan na een snel- en op hotelkamer-geschreven vorige plaat (zelfs on the road op de Taylor Swift Era’s tour) eindelijk wat tijd te kunnen nemen om 2 jaar lang mentaal en creatief te groeien én te schrijven. Zoals zelf aangegeven was “Die Happy” haar eerste eindproduct van deze periode, een perfecte world-building single die een duidelijke Tim Burton toon aangeeft voor plaat ‘Cruel World’. 1000% on-brand, zeemzoete gothic love-song.
Met “Falling Asleep at the Wheel” kwam streamings-gewijs al snel haar grootste hit voorbij, duidelijk voelbaar in de AB waar vooral de zangstemmen rondom mij de hoogte ingingen. Het daaropvolgende “Kissing in Swimming Pools” miste akoestisch wel net een beetje het ruige gehalte dat het op plaat zó sterk maakt (Sample riff van Mazzy Star’s “Fade Into You” bleef nu uit). Met lyrics zoals in ‘This bathing suit I would die for you”’ toonde ze nogmaals het dramatische pop-genre waar ze zo in uitblinkt. Deze was trouwens haar favorite ever written, ook het mijne als ik eerlijk ben – maar breng voor je volgende Werchter passage die Mazzy Star sample maar terug Holly ;-).
Nadat ze op Britse wijze –‘I probably shouldn’t say this, but fuck it!’- de release van de komende plaat per ongeluk liet vallen (volgende maand al (!)), liet ze met “Beauty Pageant” een eerste steekje van de avond vallen. Haar tot nu toe meest persoonlijke en kwetsbare liedje ging in de refreinen net niet zuiver en miste zo de connectie met het publiek een beetje. Gemakkelijk op te lossen door erna meteen publiekslieveling “Scarlett” er tegenaan te gooien. Met ‘We go together like bad British weather on the one day I made plans’ zomaar één van haar meest catchy lyrics.
Titelsong van komende plaat ‘Cruel World’ is haar favoriet van het komende album en ook hierbij verklapte ze al dat een indrukwekkende music video er snel zal aankomen. Met een duidelijk andere up-beat instrumental zeker een frisse wind in de set én in haar repertoire, sterk. Met het daaropvolgende “Lucy”, een lullaby geschreven voor haar zus, werd het tempo er even uitgehaald. Countrified “White Noise’”, ook vanop de komende plaat, bewees echter nogmaals de sterkte van de Britse, instant meezingbare crying in the club popsongs. Geschreven in Nashville, deze laatste van het drietal onuitgebrachte nummers klonk opvallend het meest als een toekomstige hit – ‘Play a sad song dj I just wanna sway tonight, since I lost my baby all I wanna do is cry/die’.
Tijd voor terug wat vertrouwder werk, “Friendly Fire” en “Deep End” zorgden voor terug wat punten van herkenning bij het publiek. Nummers waarbij ze jaren geleden bij eerste passage in Brussel als support van toen zelf nog onbekende Lewis Capaldi voor het eerst merkte dat ze een eigen carrière aan het bouwen was. Fast-forward naar 6 jaar later en gelijk heeft ze gekregen. Met een spoiler-alert voor de oplettende fans in de zaal – ‘I’ll be back in a couple of months with my full band and the full album’– zit een 2e passage op Werchter er dik in. Wat zou ze perfect passen als Barn-opener, hopelijk heeft Herman Schuermans het gehoord.
Na afsluiter “Dive” was meer dan een zoete ‘see you soon ‘ niet nodig om het publiek na een uurtje voldaan huiswaarts te sturen. Deze laatste was overigens duidelijk de favoriet van de enthousiaste 60er op rij 1, moge ook hij op Werchter zijn!
Setlist: To Love Somebody - Paint My Bedroom Black - The Walls Are Way Too Thin - Into Your Room - Die Happy - Falling Asleep At The Wheel - Kissing In Swimming Pools - Beauty Pageant – Scarlett - Cruel World – Lucy - White Noise - Friendly Fire - Deep End – Dive
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
