Sam Beam, de Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, heeft met ‘Around the well’ een 2CD verzameling klaar van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Totnutoe had hij sinds 2002 vier cd’s, enkele EP’s en singles uit. Het laat een prima overzicht en evolutie horen van deze talentrijke songwriter. Z’n folkamericana kent een introverte start op akoestische gitaar en –tokkels en een pianotoets om dan gaandeweg iets extraverter te klinken. Op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ merkten we al de bredere aanpak en op deze overzicht dubbelaar horen we gaandeweg zo’n sobere begeleiding.
Dromerig, sfeervol en intiem pakkende songs van vervlogen tijden, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door mans warme, melancholische stem. En moeiteloos zet hij composities van anderen om naar zijn hand, waaronder Ben Gibbard’s (DCFC) “Such great heights”, The Flaming Lips’ “Superman” en “Love vigilantes” van New Order.
’Around the well’ vormt een mooi carrière overzicht van deze interessante Amerikaanse singer/songwriter …

Explosions In The Sky stal z’n naam niet op deze ‘nine – nine – o/nine’. Ze lieten het aan onze verbeelding over of de wereld nu op deze avond zou vergaan. De instrumentale, filmische postrock van de Texanen gaat al een paar platen mee. Het kwartet trok op tournee zonder een nieuwe plaat in het verschiet. Trouwens, ‘All of a sudden I miss everyone’ dateert al van 2007! Op de daaropvolgende tour leek het einde nabij, want de zenuwslopende agenda liet sporen na … Wisselende optredens qua dynamiek, enthousiasme en intensiteit!
De band kan in ons landje rekenen op een horde ‘die-hard’ fans, die net als de band trouw zweren aan de (aanstekelijke, licht verteerbare) postrock ‘pur-sang’, zonder elektronisch vernuft en vocodervocals. Het kwartet was dan ook verwonderd van de massale belangstelling op deze feerijke, idyllische plaats in het Rivierenhof.

Anderhalf uur dompelden ze ons onder in hun broeierige, aanzwellende en uitwaaierende gitaren, distortion, pedaaleffects, gitaarstormen, repetitieve, dreunende bastunes en bezwerende, opzwepende percussie. Een frisse, hard-zacht aanpak met forse uitspattingen op regelmatige basis. Een vertrouwd concept weliswaar, maar de bezinning had de batterij terug opgeladen. Ze kozen voor een rauwe en subtiele melancholische sound, die net de routine kon omzeilen en een vinnig optreden bood! Ze lieten de vervlogen pianotunes zelfs achterwege.
Sfeer creëren, daar ging het ‘em finaal om bij het sympathieke kwartet; tot het EITS –decor behoorden de trance, het lichtjes heen en weer bewegen met hun instrumenten en door de knieën zijgen.
De nummers werden aan elkaar geregen. We hoorden alvast de sobere, slepende, snedige en krachtige elegantie van “Six days at the bottom of the ocean”, “First breath after coma”, “Your hand is mine” en “The only moment we wore alone” (op het eind) uit het bepalende en ongenaakbare ‘The earth is not a cold place …’, wat hier en daar op een kreet van herkenning werd onthaald door de fans van het eerste uur. En regelmatig waren er de explosies, de donderslagen en de verbeten felle partijen ( o.a. door dubbele percussie) van stukken “Birth & death of the day” en “great death”. Zalvend werkten de sfeervolle tussenstukjes.

Explosions In The Sky slorpten hun publiek op in een adembenemende emotionele droomtrip.
Een puike live prestatie van een band die het spelplezier terugvond en enthousiast, schuchter met de woorden “Thanks for your time, you’re very kind listening to us” besloot. Overduidelijk tijdens deze gig was dat zij dé pleitbezorgers zijn van de ‘oer’postrock!

Ook de breekbare americana/countrypop van het Limburgse Krakow werd smaakvol ontvangen. Het kwintet, onder de afwisselende vocale tandem Piet de Pessemier (gitaar) – Niné Cipoletti (toetsen/piano), balanceerde ergens tussen de slowcore van Low, de country van Sparklehorse en het dromerige Young’s ‘Harvest’. Het ging van het aanstekelijke “Far-away look” (titelsong van de tweede cd) naar het intieme “What a woman” … verstilde pracht, puur, echt en vol tederheid, dat af toe forser en krachtiger klonk zoals op het afsluitende rauwe “Dinosaur”. Een verdiende respons van het publiek dat ook de leden van Explosions ontroerde …

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism Arenberg, Antwerpen

Een niet alledaags combo vormt Of Montréal uit Athens, Georgia. De groep romdom Kevin Banrnes is al bijna tien jaar bezig, is al toe aan hun negende plaat en blijft in het indie undergroundcicruit floreren. De groep brengt geen reguliere pop, zweeft (letterlijk) ergens tussen indie, neopsychedelica, glamrock en experimental r&b. Ze stralen sfeertjes uit van de oude Bowie en de huidige Scissor Sisters style.
We horen vijftien dromerige tracks vol muzikale ideetjes. De songs onderstrepen de gevarieerde en veelzijdige aanpak; keerzijde vormt de wisselvalligheid. Barnes en de zijnen verwachten soms ietwat teveel inspanning van hun luisteraars, door de onverwachtse wendingen en de dosis avontuur. De groep bewijst veel in huis te hebben met songs als “An elurdian instance” en “Gallery piece”, houden je in de ban met enkele uitgesponnen nummers “Nonpareil of wisdom” en “Plastis wafer” en laten je even op adem komen met enkele intermezzo’s om er dan opnieuw freewheeling tegenaan te gaan, luister maar naar “Wicked wisdom”, “For our elegant castle” en “Triphallus, to punctuatel”. In deze creatieve sound lijkt er voor elk wat wils. Maar het is geen evidentie om er van te houden …

De bevallige blonde Zweedse singer/songwritster Lisa Ekdahl is al vijftien jaar bezig en heeft al enkele Grammy’s op de schouw staan als één van de best debuterende artiesten in ’94. Ze bracht een paar jaar terug een mooie compilatie uit en slaagt er nog steeds in overtuigende platen te maken, waarvan ze het materiaal solo, met twee of met een kwartet brengt.
We horen op deze nieuwe plaat (slechts) negen sfeervolle, dromerige songs, gedragen door haar fragiele, hemelse stem en geruggensteund door een sobere begeleiding van akoestische gitaar, piano, toetsen en viool. De sensuele songs zijn subtiel uitgewerkt en liggen in een zelfde lijn. Haar Engelstalige songs refereren aan de muzikale aanpak van An Pierlé & White Velvet. Ze hebben een jazzy ondertoon en overtuigen door hun emotionele sterkte. Lisa Ekdahl heeft alvast haar steentje bijgedragen in de Zweedse female pop!

Het Londense Oi Va Voi staat bekend voor hun broeierige mix van pop, folklore, zigeunermuziek, klezmer en jazz. De band laat zich niet in één hoekje duwen en koos voor een brede, sfeervolle aanpak, wat een pak boeiende songs oplevert. Het ‘vaste’ kwartet kende een pak tegenslagen met hun violiste Sophie Solomon en hun zangeressen KT Tunstall, Alice MacLaughlan, die een solocarrière wensten uit te bouwen. Maar met de zalvende vocals van Bridgette Amafahs en de bevallige begeesterende violiste Anna Phoebe heeft Oi Va Voi een nieuw houvast. We horen net als op de twee vorige platen, dromerig en groovy materiaal. Maw Oi Va Voi zweert bij voldoende afwisseling en variatie. Op een nummer als “The magic carpet” goochelt de band met latino en Midden –Oosten percussie.
De band stoeit graag met stijlen en  zorgt voor een uiterst kleurrijke sound op ’Travelling the face of the globe’. Een puik resultaat van deze lieflijke band, die je beslist live eens aan het werk moet zien, want dan klinken ze extravert, snedig en dansbaar!

Een artistiek indierockend bandje lijkt Akron/Family wel. Ze gaan een paar fikse stappen verder dan Port o’Brien, Fleet Foxes, Arcade Fire en Band Of Horses die binnen het Akron/Family concept uiterst toegankelijk klinken.
Het kwartet uit Brooklyn NY komt pas nu in de picture met ‘Set ‘em wild, set ‘em free’, ondanks het feit dat ze al een paar platen uithebben. Ze putten uit de ‘60’s psychedelica en pop van Beach Boys, Captain Beefheart en zorgen voor een opmerkelijke groove van pop, americana, freejazz en elektronica. De band heeft zin voor avontuur en experiment, geven aan hun evenwichtige dromerige, broeierige composities breed uitwaaierende, onverwachtse wendingen, bepaald door een bezwerende soms ietwat hoog uithalende zang en een goed op elkaar afgestemde stemmenpracht. Grillige songs als “Everyone is guilty”, “River”, “Gravelly mountains of the moon”, “Many ghosts” en het noisy schreeuwende “MBF” staan tegenover het sfeervolle “Creatures”, “The alps & their orange evergreen”, “They will appear” en “Sun will shine”, wat het geheel uiterst boeiend, spannend en adembenemend maakt.

Faith No More onderneemt een reünie(festival)tour en in het kader daarvan verscheen een ‘greatest hits’ plaat. Er werd gretig geput uit albums als 'The real thing', 'Angel dust' en 'King for a day'. FNM bracht stevig rockend, poppy als avontuurlijk, creatief materiaal, een pittig gekruide, tijdloze mix waarin uitstapjes richting funk, metal, jazz, soul, punk en progrock te horen zijn. Niet voor niks worden ze omschreven als funkmetal pioniers.
De band draait rond de weirde superieure zanger/componist Mike Patton (die we kennen van een pak projecten Mr Bungle, Fantomas, Tomahawk, Peeping Tom). We vergeten de andere leden niet, die elk op hun manier een belangvolle bijdrage leverden tot dit epische geluid: keyboardspeler Roddy Bottum, bassist Billy Gould en drummer Mike Bordin. Origineel gitarist Jim Martin zien we niet tijdens de tour; hij had geen zin om mee te doen aan de reünie en werd vervangen door Jon Hudson die ook meespeelde op de laatste langspeler 'Album of the year'.
Cd 1 bevat de smaakvolle songs zoals we FNM het best kennen: van “The real thing”, “Epic”, “We care a lot” naar “Caffeine”, “R’n’r”, “Be aggressive”, “Midlife crises”, “A small victory” tot “Evidence”, “Ricochet”, “Ashes to ashes” en de melige Commodores cover “Easy”.
Fun en sarcasme met de nodige scherpte …
Cd 2 op z’n beurt zijn b-sides en rarities. We horen enkele snedige rockers als “Absolute zero” en “Light up and let go”, horen de psychedelica doorklinken op “New improved song”, er is het hoempapa absurdisme met “Das schutzenfest” en de cd sluit en verve af met de sfeervolle live “This guy’s in love with you”.
Kijk, de dubbelaar is een absolute aanrader voor wie wil kennismaken met deze invloedrijke band, voor de anderen die de platen van FNM in de kast hebben, is dit alvast een bont overzicht van hun indrukwekkende oeuvre.
Het zorgt voor jeugdsentiment en toont aan hoe bepalend zij wel waren voor de huidige rits math/prog/experimenterende rockbandjes …

Wolf Parade – Handsome Furs, het zijn twee bands waarin zanger/gitarist Dan Boeckner een actieve rol opneemt. Wolf Parade deelt hij met toetsenist Spencer Krug; de band laveert ergens tussen Arcade Fire, Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Spoon en Built to Spill.
Met z’n vrouw Alexei Perry deelt hij naast de lakens … Handsome Furs. Het duo brengt snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door z’n declamerende zang (wat soms aan Dave Eugene Edwards doet denken). Door het rauwe rock’n’roll gehalte leunt het duo aan de Kills. Ze brengen een gevarieerd album uit van aanstekelijke, broeierige indierock … negen kernachtige songs en drie tussendoortjes. Het catchy “Evangeline” kan alvast de doorbraak betekenen naar een breder publiek, de rock’n’roller kan z’n hart ophalen met “Legal tender”, “Talking hotel arbat blues” en de electrofreaks zullen gewonnen zijn door “All we want, baby, is everything”,  “I’m confused” en “Nyet spasiba”..

De naam van de songschrijfster Roos Rebergen gonst al enkele jaren in de Nederlandse pop- en kunstwereld. Het jonge meisje met het rode piekhaar heeft met medewerking van Tom Pintens (ex Zita Swoon) en Tjeerd Bomhof (van Voicst) een puur, eerlijk, ontwapenend Nederlandstalig debuut uit. In haar dromerige, sfeervolle songs treedt ze in de voetsporen van ‘godfathers’ Spinvis, Robert Long en Boudewijn De Groot. Ze speelt met klanken en woorden. Ook schuilt de oude Zita Swoon stijl om de hoek.
Een beeldrijk, dromerig, filmisch sfeertje creëert ze door een (minimale) geluidskunst van gitaar, soundscapes, elektronica en blazers; ze stoeit, lacht, huilt met gevoelens en situaties. “Jongen gaat het leger in”, ”Boerderij” en “Buitenboord” biedt grootse kleinkunst, een broeierige opbouw  horen we op “Onder invloed”, “Volle magen” en “Alleen”; en “Te heet gewassen” en “Alles draait” gaat richting mainstreampop.
Roosbeef heeft een persoonlijke warme, kwetsbare en intieme plaat uit …

De debuutplaat van Little Boots, waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt, is er eentje met hitpotentieel. De helft van de nummers op ‘Hands’ zijn toegankelijke, onschuldige, lieflijke electropopsongs, die richting disco, kitsch en dance uitgaan. “Earthquake”, “Stuck on repeat” en de singles “New in town” en “Remedy” vormen het uitgangsbord, onder haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. “Ghost” en “Mathematics” hebben dan minder beat en meer pop dan electro. Ze slaagt erin je vast te houden met de sfeervolle afsluiters “Tune into my heart”, “Hearts collide” en “No brakes”, … rustig wegdromend in de armen van … Op “Symmetry” hielp Phil Oakey van The Human League vocaal een handje, wat nogmaals de ‘80’s electro invloedssfeer onderstreept.
Ondanks de paar minder songs (waaronder “Click”, “Meddle”, … ) heeft Little Boots net voldoende fraais in huis om te overtuigen. ‘Hands’ is een gelikte, gepolijste, afgewerkte plaat, die refereert aan de eighties van Eight Wonder, Pet Shop Boys, de ‘90’s Kylie, Goldfrapp en past in het rijtje van de huidige synthdames La Roux, Lykki Li en Robyn.