Sire, wordt er in ons Belgenlandje nog echte hard rock gemaakt? “Ja” was zijn antwoord, en om onze vorst een handje te helpen, voegen we er aan toe dat je daarvoor in Rijkevorsel terecht kan.
Gipsy On The Rocks zijn niet echt nieuw want een drietal jaar geleden verscheen van deze muzikanten reeds een EP en na vele zweetparels komen deze Kempenaars nu met een full cd op de klippen.
Deze band wordt gevormd door Hanne Hofmans (een dame dus) en je zult op deze cd weliswaar geen enkel nieuw geluid ontdekken, maar hetgeen ze doen is wel meer dan goed gedaan, tenminste als je openstaat voor een stevige portie hardrock dat zijn mosterd haalde uit de 80’s en niet vies is van enige commercialiteit.
Af en toe wordt de rocktrein platgelegd voor een nummer als “Mariella” waarin we de blueskant van deze groep kunnen ontdekken. Geslaagde plaat voor hardrockliefhebbers dus.
De Californische Angels & Airwaves is de band gevormd rond Blink 182 zanger/gitarist Tom Delogne, Box Car racer gitarist David Kennedy, 30 Seconds To Mars bassist Matt Wachter en The Offspring en Alkaline Trio drummer Atom Willard. Ze hadden een duidelijke boodschap mee: LOVE. Zo zal ook hun lang verwachte album ( na ‘We don’t need to whisper’ en ‘I-empire’) heten die net op 14 februari wereldwijd uit zal komen.
Na een muzikale intro openden ze met “It hurts” en je wist meteen dat het goed zat voor de rest van de avond. Daarna volgde het eerste bekende nummer “Everything’s magic “ dat al luidkeels werd meegezongen.
Tom Delongne had geen enkele moeite het publiek mee te krijgen met zijn danspasjes en zijn soms wat ietwat knullige bindteksten die erg kenmerkend zijn voor de charmes van deze zanger die regelmatig zijn publiek aan de microfoon probeerde te verleiden. Ze speelden “Lifeline” en “Shove” om daarna heel het publiek mee te krijgen met het bekendste nummer “The adventure”. “The Moon Atomic” en “Epic Holiday” hoorden we nog ergens om tot slot te eindigen met het sterke “Secret Crowd’s”, dat evenzeer werd meegezongen door het publiek.
De band kwam in de bis voor de dag met het erg mooie liefdesnummer “Breathe” waarop de nodige hartjes de lucht in werden gestoken; als afsluiter van een schitterende muzikale avond was er “The War” waar de band voor een laatste keer de zaal in vuur en vlam zetten.
De voorprogramma’s waren Neon Trees, een Amerikaanse band die nog niet zo bekend is, maar toch nieuwsgierigheid opwekten.
Daarna was er Twin Atlantic, een Schotse alternatieve rockband die vorig jaar op Pukkelpop heeft gestaan en dit jaar op Groezrock staat. Dit had wel iets en had wat weg van Dead Poetic en The beautiful mistake, maar dan wat meer rock.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na het plotse vertrek van Geike Arnaert, een goede twee jaar terug, was het stil rond Hooverphonic; een stilte die Alex Callier deels gebruikte voor een nieuw project, met name Hairglow, maar hij was natuurlijk in hoofdzaak bezig om samen met Raymond Geerts een waardige opvolgster van Geike te vinden; Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres. We waren dus uitermate benieuwd of zij in de voetsporen van Geike kon treden en haar kon opvolgen. Aan belangstelling lag het alvast niet, want de twee concerten in de AB waren uitverkocht …
Toen de lichten in de zaal doofden, traden de muzikanten tijdens de intro één voor één aan; langs de zijkant van het podium zette Noémie “One Two Tree” in, een nummer dat op hun recentste plaat terug te vinden is. Met een zelfzekere tred en de nodige elegantie begaf de 22 jarige jonge deerne zich naar het midden van het podium waar ze meteen flirtend achter haar microfoon stond. Tot onze grote verbazing vuurden ze onmiddellijk na hun opener de eerste single “The Night Before” uit hun gelijknamige album af. Noémie liet voor een eerste keer zien wat ze allemaal in haar mars had; ze is extraverter en haar stem is korrelig, meer doorleefd, en minder hoog en breekbaar; ondanks alles zal haar stem altijd wel met die van Geike worden vergeleken.
Een vergelijking die niet steeds mag gesteld worden, want we zagen een Noémie, die tijdens klassiekers als “The World Is Mine” en “Jackie Cane” niet echt moest onderdoen voor Geike; alleen tijdens “Mad About You” kon je duidelijk horen dat ze de hoge vocals van Geike niet aankon.
Hun set sloten ze af met “Sometimes” een nummer waarbij Noémie het publiek aanspoorde om met haar mee te zingen; het publiek leek overtuigd, hing aan haar lippen en scandeerde vol enthousiasme het refrein.
Een ingetogen “Eden” opende de bis en een bloedmooie “Vinegar & Salt" volgde. Een tweede bisronde breidden ze er nog aan met enkele nieuwe songs als “More, “Danger zone” en “How can you sleep”, die een venijnig staartje kreeg van gitaren en pedaaleffects. Een meer dan gesmaakt optreden dus.
Elk zal wel z’n mening hebben betreffende het ‘nieuwe’ en het ‘oude’ Hooverphonic. De band beet van zich af, gaf sommige oude nummers een andere invalshoek en is met Noémie Wolfs klaar om een nieuw hoofdstuk aan te vatten; ze hebben genoeg kwaliteit in huis om opnieuw aan te sluiten bij de Belgische scène …
Playlist: One Two Tree, The night before, Heart broken, Club Montepulciano, The last thing, Norwegian Stars, 2 Wicky, Angels never die, Identical Twins, Expedition Inpossible, George’s Café, Encoded love, The world is mine, Jackie Cane, Mad about you, Sometimes
Bis: Eden, Vinegar & Salt, Renaissance affair
Bis: More, Danger Zone, How Can You Sleep
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In een organisatie van Democrazy & that's all punks kreeg de Vooruit in Gent de West Coast punkers Pennywise over de vloer. Als support acts fungeerden T.S.O.L , Red Tape Parade en Flatcat.
Daar waar ze op de laatste editie van Groezrock al een aardige indruk nalieten, was het nu uitkijken of Pennywise in de gezellig volgelopen Vooruit opnieuw kon overtuigen want niet al hun vorige passages in België waren even succesvol.
De toon was nochtans snel gezet... want van meet af aan was de drive, inzet en goesting van dit Californische combo opmerkelijk en namen ze de enthousiaste crowd in een wurggreep die ze een dik uur lang vasthielden en slechts middels “Bro Hymn” een abrupt einde zou krijgen.
Onder het 'bewind' van nieuw 'opperhoofd' Zoli Teglas – overgekomen van Ignite- werd vanaf de eerste noten van “Fight 't ill you die” de gashendel volledig opengedraaid. Het publiek sprong direct op de kar wat resulteerde in menige mosh- en circlepits gekruid met de nodige dives. De band genoot van zoveel energie in de pit en stoomde met “Same old story”, “Society” en “Homesick” gezwind door z'n set.
Als een pletwals in een rotvaart pakten ze quasi moeiteloos alles en iedereen in. Met in de hoofdrollen zanger Zoli -slechts één jaar bij de band- die zonder problemen de vorige frontman Jim Lindberg doet vergeten en gitarist Fletcher die continue de troepen bleef opjutten en het tempo continu strak hield. Ook “Fuck authority”, “Straight ahead” en “Rules” sierden de playlist, even later kregen we toch voor enkele minuten rust met de Ben E King cover “Stand by me” maar na enkele minuten explodeerde ook dit nummer in een enthousiaste splinterbom. Met de nadruk van de playlist op vooral het oudere werk was het dan al lang duidelijk dat de uptempo, catchy punkrockmachine in een begenadigde dag verkeerde, het plaatje klopte helemaal.
In de veel te korte bisronde brachten ze één van hun oudste tracks “Pennywise” gevolgd door het onvermijdelijke “Bro Hymn” dat ze nog steeds opdragen aan hun bassist Jason Thirsk die in '96 uit het leven stapte. In een mum van tijd nam het publiek het podium in en al gauw stonden een honderdtal enthousiastelingen vocale steun te verlenen bij deze klassieker.
Helaas was dit ook meteen het einde en kregen we eigenlijk wel iets te weinig waarvoor we gekomen waren maar door de intensiteit en performance van de band konden we ons enkel gelukkig prijzen dat we deze wervelwind mochten aanschouwen.
Uitkijken doen we reeds naar de nieuwe 12 de! plaat die er staat aan te komen met voor het eerst dus Zoli op de vocals.
Openers van de avond waren het Brugse Flatcat die na een break van een kleine 2 jaar terug aan de oppervlakte verschenen. Met een mix van gloednieuwe nummers en ouder werk brachten ze de zaal op temperatuur. Dit viertal nu 15 jaar bezig en nog steeds in originele bezetting komt eind volgende maand met nieuw werk op de proppen. Hun enthousiaste poppunkrock brengen ze nog steeds vol begeestering en met “Rockstar fantasy” sloten ze hun 30 minuten opwarmwerk af.
Ook het Duitse Red Tape Parade kreeg een klein halfuur waarin ze een mix van punkrock en hardcore ten berde brengen maar die door te weinig variatie zijn doel mist.
Wat niet kan gezegd worden van T.S.O.L die op het laatste moment nog werden toegevoegd aan de line up. Deze Amerikaansen legendes -bijna 30 jaar dienst- brengen veel schwung en diversiteit in hun punksound en tonen dat ze zeker nog niet versleten zijn.
‘Punks not dead’.
Organisatie: Democrazy, Gent
Mauro Pawlowski onder één noemer vangen is onbegonnen werk daar zijn muzikale uitspattingen zich uitstrekken van aanstekelijke jazzy poprock met zijn Nieuw Zwart Trio tot aan de groovy vampierhardrock van zijn alter ego Somnabula en alles wat daartussen ligt. Telkens experimentele zijprojecten met een scherp randje waarvan zijn laatste uitgebroed ei Radical Slave (keiharde no wave i.s.m. Dirk Swartenbroekx a.k.a. Buscemi en Remo Perrotti, ex-Bedtime for Bonzo) hoge ogen gooit. Op Welcome to Mauroworld 2.0 kan je je hart ophalen: alles wat Mauro uitbracht onder verschillende noemers staat er mooi gebundeld.
De muzikale kameleon verscheen voor ons vorige week zaterdag in de Kreun onder drie kleurrijke en gevarieerde gedaanten: Nieuw Zwart Trio, Pawlowski en Mauro & The Grooms. Geen moment verveling dus!
Om 20h15 werden we ondergedompeld in een muzikaal warm bad dat een wereld van wilde en ontembare energie openbaarde. Mauro liet zich omringen door Elko Blijweert (gitaar) en Jeroen Stevens (drums) onder de noemer Nieuw Zwart Trio. Met hun dreigende jazzy postrock brachten ze een greep uit de soundscape die Mauro componeerde voor de laatste dansvoorstelling van Wim Vandekeybus. Hierbij werden diverse thema’s aangeboord die draaien rond (her-)geboorte, instinct, leven en dood. Onheilspellend en mooi tegelijk!
Een klein uur later werd het trio aangedikt met Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove), Sjoerd Bruyl (Sukilove) en Ben Younes (Eat Lions). Onder de projectnaam Pawlowski nam deze superband het album ‘Truth & Style’ uit 2006 onder handen. Mauro bracht deze schijf uit onder één van zijn vele alter ego’s Otot (the satanic son of Somnabula). Wat volgde was een ‘Musical Mauro Mayhem’ of hoe anarchie zou moeten klinken in muziekvorm. “Experiments in haste” vatte dit alles mooi samen. Lekker!
De meerderheid van het publiek was natuurlijk gekomen voor het derde luik van de avond: hoofdact Mauro & the Grooms. Dansbare chaos die je voortdurend op het verkeerde been zette. Mauro liet zich nu omringen door rasmuzikanten als Jan Wygers (Creature With An Atom Brain) op bas, de voortreffelijke gitarist Steven Janssens (Daan), Herman Houbrechts (Nemo, Dead Man Ray, Mitsoobishy Jacson) op drums en David Joris op synths. Het publiek kreeg waar het voor kwam: een best-of van the Grooms: er werd zowel getapt uit de ‘Ghostrock’-EP als uit het ‘Black Europa’-album. De ene parel na de andere werd de Kreunzaal ingeslingerd en er werd geheupwiegd dat het een lust was voor het oog. Toen Mauro ook nog twee oude Evil Superstars-krakers (“B.A.B.Y.” en “Can’t seem to fuck things up”) uit de kast haalde, kon de pret niet meer op. Het publiek ging wild tekeer en shakete als nooit tevoren.
Mauro en zijn kompanen hielden het na een groot uur bekeken en wilden de coulissen intrekken. Maar dit was buiten de wil van de talrijk opgekomen muziekliefhebbers gerekend. Ze wilden meer en dat kregen ze ook: twee Somnabula-klassiekers (“Theme from S.O.S.” en “Somnabula”) en met de ultieme dans “Dance of the Grooms” dat gerust nog uren mocht doorgaan, werden we de kille nacht ingestuurd.
Mauro kwam, zag en overwon. Mogen we nog veel schitterend werk van zijn veelzijdige persoonlijkheid aan onze oren toevertrouwd krijgen in de toekomst. ‘Mauro rules in every way’!
Setlist Mauro & The Grooms: 1] Trip To Beg [2] Ghost Rock [3] Slow Bones [4] Doing Something Right [5] Corruption [6] Fear Life [7] What It Takes [8] Days To Burn [9] Weapon Of Beauty [10] Low Talking Woman [11] B.A.B.Y. [12] Can’t Seem To Fuck Things Up [13] Stay Awake! [14] She Comes With A Feeling [15] Leaving Montreux // Encores = [16] Theme From S.O.S. [17] Somnabula [18] Dance of the Grooms
Organisatie: Kreun, Kortrijk
K’s Choice is de tandem van broer en zus Gert en Sarah Bettens die in de jaren ’90 goed op dreef waren met hun lekker in het gehoor liggende poprock. Ze hadden een handvol hits uit, o.m. “Believe”, “Almost happy”, “Everything for free”, “Me freeez”, “I smoke a lot”, “Not an addict” en “Come live the life” uit de recente cd. Na de succesvolle afscheidstour van de plaat ‘Almost happy’ (2002) hielpen ze elkaar wel eens in het songschrijven en was er onverwachts een gastoptreden van één van de twee tijdens hun clubtours. En het verhaal begon opnieuw toen liedjes van over de oceaan werden gemaild, gezien Sarah al enkele jaren in de VS leeft en Gert in ons landje. In 2009 was er het eenmalig optreden in Dranouter en konden we kennismaken met een paar nieuwe songs, die in dezelfde trend lagen. Net als in Lotto Arena vorig jaar was het een optreden van melodieus spannende rockers en ingetogen, gevoelig materiaal, geleest op akoestische gitaren, piano en een puike samenzang, het voortouw genomen door Sarah. Tja, de recente ‘Echo mountain’ was ook op die manier opgebouwd.
Binnenkort in maart komt de familie Bettens terug langs met een full band, maar vóór ze aankloppen in ons landje zagen we hen in een uitverkochte Aéronef in Lille, die de succesvolle tour in Frankrijk onderstreept.
Het sympathieke Belgische gezelschap werd op handen gedragen. Het deed deugd een laaiend enthousiast publiek de refreinen van de singles moeiteloos te horen meezingen.
We werden eerst opgewarmd door een reeks hartverwarmende en intieme ‘unplugged’ versions, spaarzaam en sober begeleid en soms met een ‘candlelight’ gehalte. Er heerste een samenhorigheidsgevoel door het kampvuursfeertje. De nieuwe songs kwamen in de spotlights, “Along for the ride” en “Killing dragons”, die elan kregen door de berglandschappen op doek, “Let it grow”, met strijker aandoende toetsen en “How simple can it”, dat net als “Butterflies instead” zachtjes werd geneuried door het publiek. Verder hoorden we een sfeervolle benadering en een sterke samenzang van o.m. “Favorite adventures” en “Winners”. “Live for real” overtuigde door het akoestische gitaarspel en de beheerste pianotunes. Op “Virgin state of mind” kon je een speld horen vallen. Een adembenemende eerste 45 minuten …
Na een kleine pauze kwam de band terug en werden de gitaren ingeplugd. Nu was het tijd voor het rockende luik. “Hide” was de snedige, potige opener; een broeierige “Believe in you”, “Almost happy” en “Come live the life” volgden, die ze speelden met meer subtiliteit en finesse. Het vertrouwen groeide alsmaar … “I will carry on” en de titelsong “Echo mountain” klonken straffer door de strakker en steviger aanpak. Zelfs het breekbare “Not an ddict” gaven ze door pedaaleffects een pittig gedreven staartje. Inderdaad ,K’s Choice kon de registers opentrekken, volle gas geven, en verloren nergens de melodie uit het oog. “If this isn’t right” en “If you’re not scared” toonden het ook nog aan.
Door de variaties in de songopbouw was het optreden in een oogwenk voorbij. Ze verwenden het Franse (en Belgische) publiek met een viertal songs waaronder het opbouwende “Everything for free” en “Too many happy faces” ( referentie aan Damien Rice). Ook het donker dreigende, ingehouden “Shadowman”, door Gert gezongen, mocht er best zijn.
De band werd letterlijk op het podium geschreeuwd en ze imponeerden tot slot met “God in my bed”, die een ingetogen start had , crescendo opbouwde en explodeerde in gierend gitaargeweld!
Ondanks dat de songs van het debuut geweerd worden, grossierde de band in z’n oeuvre, hield van een afwisselende aanpak en klonk ingetogen als stevig. Ze toonden aan dat het nieuwe materiaal probleemloos naast het oudere kon staan en ze palmden probleemloos het publiek in. Puik werk dus!
En het Belgisch feestje kon niet meer stuk en kreeg nog meer kleur door Arid die hier vanavond als support fungeerde. Ook zij waren op tournee in Frankrijk. Al sinds de vorige cd ‘All things come in waves’ zijn ze terug ‘alive & kicking’ en zorgden ze ervoor dat hun melodieus emotievolle poprock en hun weemoedige ballads een flinke scheut venijnigheid voorgeschoteld kregen. Net als K’s Choice kwam de ruwe bolster regelmatig naar boven. Ze klonken stevig en rauw(er), zonder de melodie te bannen. Jasper’s vocale capriolen werden tot een minimum herleid.
Songs als “Broken dancer”, “You are”, “Too late tonight” en “If you go” moesten ons niet meer overtuigen, en aan de reacties te horen, waren zij geen onbekend Belgische bandje … Mooi meegenomen dus!
Organisatie: Agauchedelalune (ism l'Aéronef), Lille
We waren al sterk onder de indruk van de pakkende, melancholische, sfeervolle ‘treurwilg’ fluisterpop van Marble Sounds, het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel (ooit de helft van de electro Plastic Operator) die werd aangevuld met enkele rasmuzikanten van Soon, General Mindy en waarvan we ook Gianni Marzo van Isbells herkenden.
De plaat ‘Nice is good’ is een adembenemende trip door de spaarzame begeleiding, de broeierige opbouw, het fijne gitaarspel en de meesterlijk in elkaar gestoken geluidjes; een hartverwarmende en wonderschone sound dus, die een resem droomsongs opleverde door de gelaagde melodie, die forser durfden te klinken door de aanzwellende partijen.
Ondanks het feit dat de plaat al enkele maanden oud is, krijgt de band nu de verdiende erkenning en worden ze op de radio gedraaid met de eenvoudige, emotievolle single “Sky high” (op plaat met de Japanse zangeres Miwako Shimizu). Marble Sounds laat zich net als een Bon Iver ontdekken en slaagt erin je te overtuigen en in te palmen … En was nu net die Bon Iver een paar jaar terug ook niet gratis te zien?!
Je kon beweren dat het succes te wijten viel aan het gratis concert in het Kaffee van de Vooruit, maar wie binnenstapte of – strompelde hoorde en zag de eenzame pracht van het gezelschap. Een terechte publiekstrekker door het talent van de heren. Een volgepakt Kaffee genoot van de klanken van de sing/songwriterpop en americanapop …
Desolate pracht met notie voor extravertie, dynamiek en uitbundigheid, die aardig wist aan te sluiten bij Isbells, Amatorski en Yuko, de sing/songwriterpop van Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Sparklehorse, en stoeide met de muzikale kleuren van Fleet Foxes, Broken Social Scene, Notwist, Pinback, Sigur Ros en natuurlijk Jonsi.
De muzikale schoonheid en pracht, live iets rauwer en directer, raakte, en de spelvariaties en de samenzang gaven kleur en elan. Ze scoorden al erg hoog in onze persoonlijke top, maar hun liveprestatie gaf nog meer glans.
Al meteen verbaasden ze met het repetitief opbouwende “Good occasions”. “Two & still counting” en “My friend” intrigeerden als americana pareltjes met een Sebadoh referentie. Drie songs die behoorden tot het beste van een Belgisch bandje. Of wat te denken van de sfeervolle “Smoking was a day job” door het subtiele glockenspiel/xylo en “They can’t take this away” door het banjogetokkel. “Come here” en “If you stay then I can’t go” waren sober en ingehouden.
We noteerden dus heel wat variabelen van hun bedwelmende droompop. “The time to sleep”, opener van de cd , besloot de set en vatte hun mijmerende emotievolle klankkleur samen.
Of een overvol Kaffee de ideale plek was, laten we in het midden, duidelijk was dat hier een band stond te spelen, die in 2011 potten kan breken! Je bent gewaarschuwd, die woensdagavond zagen we hen nog gratis … Het komende weekend treden ze aan als support van Hooverphonic, en wie weet, volgt er nog meer. In het oog te houden dus!
Tracklist: Good Occasions, Smoking was a day job, They can’t take this away, Come here, Redesign, Two and still counting, If you stay then I can’t go, Never lost never won, My friend, Sky high, The time to sleep
Bis: You know me
Organisatie: Vooruit, Gent
Een week vóór Hooverphonic z’n clubtour definitief afschoot met de nieuwe jonge zangeres Noémie Wolfs, zocht de band den buiten op en hield halt in het pittoreske Dranouter in de Westhoek. Een ‘tryout’ concert, een warming up en een laatste vingeroefening naar het echte werk en de vuurdoop in de clubs.
Het deed de tandem Callier – Geerts deugd er opnieuw als band te kunnen zijn. Eerder werd de tienjarige carrière van de band besloten, gezien zangeres Geike Arnaert de band verliet en haar eigen weg ging, een muzikale carrière die ze startte met o.m. het Dorleac project met Spinvis.
Hooverphonic trok een streep op hun hoogtepunt met Geike, een oeuvre van fijn, uitgekristalliseerd, uitgebalanceerde materiaal van trippop en filmisch dreigende en bevreemdende sounds, soms rijkelijk ondersteund van bombast en orkestraties. Naar het eind klonken ze rauwer en kregen de songs een sterke ‘60s rock’n’roll tint.
Tja ‘that was then, this is now’ … na een reeks selectierondes kwamen de twee heren terecht bij de jonge Noémie, die wel de dochter of de veel jongere zus kon zijn van de twee andere. Haar stem klonk meer soulful, korrelig, doorleefd en was minder hemels en breekbaar. De nieuwe plaat ‘The night before’ klinkt dromerig, krijgt kleur door strijkersarrangementen en neigt niet naar bombast; een ‘80s wave referentie is aanwezig en ze durven variëren met ‘60s gitaar rock’n’roll en een filmische spaghettiwestern klank! Meeslepend materiaal, dat een opbouwende groove en een hoger tempo aankon. De plaat pint zich vast aan ‘The magnificent tree’ en ‘Jackie Cane’.
Live kunnen we U ook geruststellen, duidelijk was dat de band met hun nieuwe zangeres op elkaar was ingespeeld … en kleine foutjes mogen er zijn op een tryout. Noémie is extraverter, liet in interviews al een zelfverzekerde indruk na en was hier haar zenuwen de baas. Ze was gekleed in een rood-zwart gestreepte trui, de schouders (lichtjes) ontbloot, felrode lippen en een indringende blik, net als op de plaat … Ze benadrukte nog wel eventjes de statische, coole opstelling van Geike aan de microfoon, in het midden van de band, maar had voldoende lef om het publiek in te nemen.
Het zeskoppige Hooverphonic gaf de nummers een gepast gevoelig, snedig en subtiel gitaarspel en een diepe bastune; de toetsen en synths zorgden voor het juiste tegenwicht. Op gang kwamen ze met het nieuwere werk, waarbij al vroeg de puike single en titelsong van de cd ‘The night before’ werd gespeeld; een goede aanzet trouwens om vertrouwen te winnen. “Club Montepulciano” en “2 wicky” waren de eerste oudjes, klonken ietwat anders met de jaren en Noémie zong ze met een diepere, vollere stem, minder hoog, indringend en dreigend. Ze bleven overeind! Na het poppy “Anger never dies”, ademde de combinatie “Identical twin” (intens, broeierig, spannend, bezwerend en gedragen door piano- stem), “Expedition impossible” (repetitief opbouwend) en “George’s café” (bepaald door het akoestische gitaargetokkel en viool), de sfeer van een bruine kroeg. Ook een soundtrackgevoel en beelden van spaghetti westerns borrelden op. Het sfeervol “Encoded love” werd meer & meer opwindend door de opbouwende groove.
Wat volgde, was een ‘best of’ in een ietwat gewijzigde versie met o.m. “The world is mine” en “Jackie Cane”, de ene met het herkenbare, bepalende baslijntje, de andere door het treffend gitaargetokkel. Het podium kreeg een rode gloed op de classics “Mad about you” en “Sometimes”, vocaal meer doorleefd, maar die eigenlijk achterna gezien enkel door Geike maar kunnen huiveren en kippenvel bezorgen. Noémie was vindingrijk genoeg om het refrein van “Sometimes” zachtjes te laten meezingen en - neuriën door het publiek.
Na iets meer dan een uur werd de set besloten. Er was ruimte, veel ruimte om nog een resem songs voor te stellen. Ze wisselden de bekende “Eden” en “Vinegar & Salt” af met het avontuurlijke “Renaissance affair” van ‘Blue wonder power milk’, een schitterende donker onheilspellende sfeermaker door de repetitieve opbouw, die mooi uitgesponnen werd.
Tot slot speelden ze nog enkele ingetogen broeierige songs van ‘The night before’, “More” en “Danger zone”. “How can you sleep” stond eerst voor de ideale nachtzoen van Noémie, maar door het poppy en de krachtiger wordende aanpak, werden we wakker geschud, en tot slot overstelpt van zich afbijtende gitaren ... Een overtuigende afsluiter …
Hooverphonic heeft het verlies van Geike verteerd en komt zelf spontaner en losser voor de dag. Ondanks het feit dat er muzikaal niet echt veel verschilpunten zijn met vroeger, is toch een nieuw hoofdstuk aangesneden …
Neem gerust een kijkje naar de pics die werden genomen tijdens hun concert in de Ancienne Belgique, Brussel op 30 januari 2011
Organisatie: Muziekcentrum Dranouter (Festival Dranouter), Dranouter
We weten het zeker. In de strijd om de eretitel ‘Hardest working man in contemporary rock’ kaapt Steve Wynn zonder veel moeite de bloemen weg. Het leven van de Californiër oogt in feite even routineus als afwisselend: wanneer eventjes niet in de studio trekt hij alleen of met een paar metgezellen prompt op tournee, en eens thuisgekomen van diezelfde tournee klinkt alweer de lokroep van de studio.
Amper zijn we bekomen van Wynn’s recentste opus ‘Northern Aggression’ en de bijhorende memorabele doortocht in de Botanique twee maanden terug, en daar verschijnt de prille vijftiger in alweer een nieuwe gedaante op Europese clubpodia.
Dit keer heeft Wynn een akoestische set in petto waarbij hij zich in verschillende landen telkens door een andere muzikale soulmate laat bijstaan. In het Mechelse Cultuurcentrum konden de Vlaamse Wynn fans alvast rekenen op een primeur, want voor het eerst in hun dertigjarige vriendschap stonden Wynn en de al even legendarische multi-instrumentalist Chris Cacavas als duo samen op de planken.
Voor aanvang van de eigenlijke set mocht Chris Cacavas in de koorzaal van de Minderbroederskerk komen bewijzen waarom hij naast zijn exploten als keyboardspeler bij Green On Red en Danny & Dusty ook een respectabele singer-songwriter mag genoemd worden. Enkel vergezeld van een elektrische gitaar maakte hij voorzichtig gebruik van de gelegenheid om enige promo te voeren voor zijn recentste album ‘Love’s Been Discontinued’ waaruit “Tell Me Everything” en “Who’s Your Whore” werden geplukt. Door zijn mooi resonerende stem klinken Cacavas’ songs een stuk weemoediger en introverter dan deze van Wynn, maar met zijn maatje deelt hij gelukkig wel een gezonde dosis zelfrelativering.
We hadden best wel nog een uurtje kunnen verder luisteren naar Cacavas’ verhaaltjes over mislukte relaties, onbeantwoorde liefdes en morele ontgoochelingen, maar uiteindelijk moest het publiek het stellen met vier proevertjes die de appetijt al voldoende hadden aangescherpt voor de hoofdschotel van de avond.
Artiesten die in de Mechelse Minderbroederskerk komen optreden zijn best wat spaarzaam met genotsmiddelen, want er is immers die verschrikkelijk steile kerktrap waarlangs ze zich in ware Hollywood stijl richting publiek moeten begeven. Wynn kwam wijselijk voorzichtig die gevreesde trap af en dook met “Merritville” (‘84) meteen resoluut in de Dream Syndicate catalogus. Cacavas had ondertussen een accordeon beet en deed zo zijn duit in het zakje om deze Paisley Underground classic om te dopen tot een meeslepend folkepos. Wynn kreeg de pakweg honderd aanwezigen hiermee zonder veel moeite op zijn hand, en gooide meteen wat complimentjes terug over het indrukwekkende culturele erfgoed van de Mechelaars.
De Californiër maakte er ook geen geheim van dat hij tijdens zijn akoestische tournees wel eens wat obscuur werk van onder het stof durft te halen. “Dandy In Disguise” is zo een vergeten parel uit diens tweede solo album ‘Dazzling Display’ (’91) die hier in ere werd hersteld. Ook “Burn” uit het onlangs digitaal opgepoetste Dream Syndicate opus ‘Medicine Show’ is een gem die Wynn de afgelopen jaren doorgaans in de kast liet, maar ook in een acoustische versie en gestript van alle feedback moeiteloos overeind bleef. Het recente werk onderging een zo mogelijk nog grotere transformatie.
Op Wynn’s jongste album staan “We Don’t Talk About It” en “Resolve” stijf van de psychedelische effecten en reverb, in Mechelen werden ze omgevormd tot broeierige folksongs.
Even over halfweg nam de set plots een onverwachte wending. Het technisch weerbarstige orgeltje van Cacavas had al een paar songs lang hier en daar wat roet in het eten gegooid, maar in plaats van zich te ergeren in het onding besloten de ervaren rotten van de nood een deugd te maken. De stekkers werden uit de instrumenten getrokken, en als twee muzikale predikanten begaven Wynn en Cacavas zich in de koorzaal om de set 100% unplugged verder te zetten. Het duo klonk nu helemaal bevrijd van alle stress waardoor “If It Was Easy Everybody Would Do It” en “Wait Until You Get To Know Me” een beetje weg hadden van dronkemansliedjes. De die-hard fans beseften dat deze onverwachte wending zou eindigen in een traditioneel rondje om-het-hardst-persoonlijke-favorieten-schreeuwen, en toen Wynn daartoe het startsein gaf kreeg hij in een mum van tijd “Boston”, “Tears Won’t Help” en “Carolyn” als verzoekjes naar het hoofd geslingerd.
Na een korte adempauze in de lobby namen de twee heren hun vertrouwde stekjes op het podium terug in voor een zinderend en schijnbaar eindeloos durend “Amphetamine”. Cacavas mocht vervolgens uitblazen in de coulissen, waardoor Wynn voor het eerst die avond helemaal alleen op de planken stond. Ondergetekende zag zijn kans schoon om keihard om persoonlijke favoriet “Follow Me” te verzoeken... en met kippenvel op de rug werden wij op onze wenken bediend. Na deze sentimental journey uit het ‘Fluorescent’ album (’94) kon het contrast met de rauwe afsluiter “Days Of Wine And Roses” niet groter zijn. Bestaan ze eigenlijk wel, optredens waar Steve Wynn een mindere dag heeft? In Mechelen had de Californiër alvast de minste moeite om ons van het tegendeel te overtuigen.
Tom Rowlands en Ed Simmons hebben op compromisloze, speelse en ontspannende wijze gewerkt aan de zevende plaat; na ‘We are the night’ en het samenstellen van boordevol restmateriaal en experimentjes op ‘Brotherhood/Electronic battle weapons’.
We horen de gekende combinatie van pop, elektro, chemical dance, krautrock, psychedelica en Britpop , netjes gelaagd door trancegerichte zalvende beats en dromerige soundscapes; nergens echt overdreven, vettig, bonkend of pompend. Geen massieve danstracks met forse breakbeats zijn te horen en ook de huidige ontwikkeling van o.m. dubstep binnen het moderne dance/elektronica landschap raken ze maar matig. Intro’s houden wel lang aan en climaxen blijven wat uit, maar vervelen doet het niet!
Geen grootse hits, maar goede nummers als “Espace velocity”, “Horse power” en “Swoon”. “Dissolve” refereert op z’n beurt aan het oude Spacemen 3 met de Britpoppsychedelica. En inderdaad er is ook geen overdaad aan gastvocalisten.
The Chemical Brothers braken met de jaren al wat minder potten, en winnen net als Underworld niet meer de jonge zieltjes; ze worden een dagje ouder en laten het ‘real to real’ dancegehalte wat links, maar brengen wel een intrigerend boeiend concept uit op de leest van Underworld en Royksöpp.
De Zweed José Gonzalez kennen we van het debuut ‘Veneer’ en de tweede cd ‘In our nature’; hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack). Wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop, een combinatie van mans intens gevoelige gitaarspel en z’n warme, fluwelen stem. Twee cd’s intieme gitaarpop, candlelightvoer!
Maar al enkele jaren lang teisterde het muzikale virus om met vrienden Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) een plaat uit te brengen. En zoals we Gonzalez nu al een beetje kennen, de songs moeten rijpen. Hij is er alvast in geslaagd met Junip een pracht van een debuut af te leveren, uitermate beheerst, doordacht en subtiel. Een ingetogen en diverse plaat, een fusion van pop, folk, psychedelica, ‘70s, americana en soul/jazzy loops.
We horen hypnotiserende, spannende, broeierige songs als “In every direction”, “Don’t let it pass”, “Off point, “Always” en “Tide”. Ook de andere songs moeten echt niet onderdoen qua opbouw, intensiteit en emotie. Er is de subtiliteit op het broeierige “To the grain”, de indie dringt diep door op “Howl”, die het nauwst leunt aan The Feelies en “Sweet & bitter” intrigeert door de zalvende drums.
Junip is niet zomaar een samenwerking , maar is een volwaardige band die een fraai geheel brengt en verrassend sterk uit de hoek komt.
Het Noorse duo Rocksöpp zorgde ervoor dat hun beeldrijke elektronica van de poolvlaktes van het debuut ‘Melody AM’ een breder poppy randje kreeg op ‘The understanding’. Vorig jaar verscheen ‘Junior’, die eerder voor de gulden middenweg ging en een keur aan gastvocalistes had, die het album kleur gaven. Lichtvoetig, hartverwarmend, ijzig en vrolijk. De opvolger ‘Senior’ is de andere kant van ‘Junior’ en benadert nog meer dan het debuut soundscapes van de poolvlakte. Een filmische aanpak en weggelegd voor documentaires. Geen popsongs, dromerige vocals of catchy ritmes dus, maar sferische, beeldrijke, introverte elektronica (luister maar eens naar de tweede helft van de cd!), die af en toe eens forser durft te klinken door de grooves (“The alcoholic” en “Tricky two”, die we in een andere versie horen).
Met dit album heb je een ideale yoga les, kom je tot rust, voel je letterlijk een knetterend haardvuur of een ijzige wind bij een wandeling …
‘Senior’ integreert geen hippe dance stijlen en slaat geen nieuwe paden in . Een rustgevende vierde plaat, die de heren probleemloos naast Air plaatst.
De meeste bands zouden er moedeloos van worden, behalve Perverted By Desire (of gewoonweg Perverted) die na een kwarteeuw ploeteren in de underground terug opnieuw tevoorschijn komen gekropen met ondertussen hun negende album.
Spilfiguren Genius I en 2M (uitspreken als Double M) moet je niks meer wijsmaken, zeker niet als je weet dat ze ooit in zee zijn gegaan met een krankzinnige producer als Wayne Kramer.
Wie Perverted By Desire een beetje kent weet dat deze Limburgers tot alles in staat zijn en dat ze het soort band zijn die voor geen enkel genre hun neus ophalen, ook al klinkt deze nieuwe plaat verschrikkelijk veel op wat Jon Spencer met zijn Blues Explosion uitstak.
Vanaf het begin schreeuwt Genius “Are you ready for the Perverted?” waarbij meteen een schurende fuzzgitaar zijn intrede doet en met zoiets ben je meteen in de ban van een halfuurtje No Wave ook al denk je door de inbreng van 2M je ook aan Riot Grrrl-groepen uit het verleden.
Perverted zou echter Perverted niet zijn moesten ze niet een beetje experimenteren en dat is dan ook wat je krijgt op het tweede deel van de cd waarin allerlei wereldmuziekinvloeden de kop komen opsteken.
De ommedraai maakt Perverted weliswaar een band met vele gezichten maar het maakt van ‘Vote Reverend Green’ ook een iewat schizofreen album, maar met een half briljant album zijn we hier ook al dik tevreden.
Nog nooit van gehoord, zegt u? Nochtans is dit duo in thuisland Amerika één van de groepen die geboekstaafd staan als bands die het zouden moeten maken en waarbij je hun muziek reeds kon horen in kwakkelseries als ‘Ugly Betty’.
Het is inderdaad niet echt een referentie die telt en het doet de shoegazepop van Yuki Chikudate en James Hanna allesbehalve eer aan.
Vanaf de eerste blik op de hoes is het overduidelijk dat men hier zijn inspiratie vond in de vele Vaughan Oliver-werken op het 4-AD label en die invloeden hoor je ook meer dan terug in hun muziek.
Toegegeven, de dreampop van dit New Yorks duo is niet echt origineel te noemen maar dat neemt niet weg dat deze plaat mooi in je platenkast kan staan naast pakweg Lush of zo. Vernieuwend is dit geenszins maar wel bloedstollend mooi.
Nederlands 
Français 
