De jonge gasten van Freaky Age kwamen voor het eerst in de spotlights toen ze in 2006 deelnamen aan de finale van de Humo’s Rock Rally. Ze waren toen veertien. De punkpopsnaken zijn intussen een EP en CD verder, en vier jaar later behouden ze het princiep van onversneden pure rock’n’roll met een breder randje: broeierige melodieuze poprock die nauw leunt aan de postpunk en onmiskenbaar is verbonden met dynamiek en frisheid van Maximo Park, hoekig, stevig, gejaagd, venijnig als meeslepend en sfeervol.
De single “Never see the sun”, vooraan op de tracklist, vat het al mooi samen. “A little late”, “It ain’t right” en “Rich believers” kunnen er nog een tandje bijdoen. “The racing horse” klinkt binnen het FA concept gematigder en met “After all” hebben ze een intense, rustige sleper op plaat staan.
Kijk, Freaky Age heeft puike songs klaar op ‘Living in particular ways’, een songschrijver die de kunst heeft om melodieuze rocksongs te schrijven en de indringende zang van Lenny Crabbe geeft diepte en zeggingskracht; bezeten muzikanten met een sterke uitstraling.
Freaky Age heeft een groei doorgemaakt met de nieuwe cd, 13 songs, eenheidsworst van de goede soort!
Het Canadese duo Jack Lasek – Olga Goreas zijn in zeven jaar nog maar toe aan de derde cd. Ze beschikken over een opname studio, die bands als Wolf Parade en Stars al de kans gaven hun materiaal op te nemen. Het duo zit muzikaal in de driehoek van indierock, postrock en shoegaze, haalt invloeden aan van oudjes Pink Floyd, Supertramp, haalt er de ‘90s bij van Cocteau Twins, My Bloody Valentine en leunt aan bij soundscapes van Sigur Ros en Archive.
Puike, pakkende, etherische melodieën, traag, slepende dromerige ritmes en gitaarerupties intrigeren en worden aangevuld met kleurrijke strijkers en synths, gedragen door gevarieerde, wisselende zweverige mannelijke en vrouwelijke vocals.
De twee intro’s niet nagelaten, horen we een handvol uitgesponnen, mooi uitgewerkte songs waaronder “Like the ocean, pt2”, “Land of living skies, pt 2” en “Light up the light” en intens spannende broeierige songs als “Chicago train”, “Albatross”, “Glass printer” en “And this is what we call progress”.
The Besnard Lakes zijn niet écht productief maar als ze eens samen een muzikaal offensief serveren, is het iets om U tegen te zeggen.
Kristin Hersh maakte naam als frontvrouw van de Throwing Muses, een alternatieve ‘90s rockband met o.m. Tanya Donelly. Samen met Liz Phair en Polly Harvey zorgde ze ervoor dat vrouwelijke songwriters en - bands een speciale en voorname rol toebedeeld kregen. Een uitzonderlijk schrijftalent dus die na de Throwing Muses en het project 50 Foot Wave een handvol soloplaten uitbracht.
‘Cats & Mice’ is een live registratie van 19 songs, die een puik overzicht vormen van haar oeuvre en een paar Muses songs, aangevuld met een paar traditionals in San Francisco opgenomen. Intens broeierige, rakende songs, zacht, zalvend, scherp en rauw. Heerlijk gewoonweg hoe gevoelig de songs , met oog drama & melancholie klinken. De sober gehouden songs zijn introspektief, venijnig en kunnen van zich afbijtend, gedragen door haar emotievolle, lichthese vocals. In de songs voelen we de geest van vrienden Harry Smith en Vic Chesnutt. Tussenin doet ze haar verhaal wel eens. De laatste songs “You cage”, “Cuckoo”, “Your ghost” en “Teeth” zijn van grootse nostalgische waarde.
Het New Yorkse Scissor Sisters debuteerden in 2004 en onderscheiden zich met een geheel van poprock, ‘70’s glamrock, disco en ‘80’s kitsch. Jake Shears (de nieuwe Travolta, Freddy Mercury of een uit het leven gegrepen broertje Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (Rosin Murphy van Moloko) zijn de spil.
Ze debuteerden met aanstekelijk, groovy en dansbaar materiaal als “Take your mama”, “Tits on the radio” en Pink Floyds bewerking “Comfortably numb” en plaatsten de band meteen op de kaart. Inderdaad, Bee Gees, Village People, FGTH, Pet Shop Boys en Dead or Alive in een nieuw kleedje gestopt. Homodisco, zonder pejoratief te willen klinken.
De vorige cd ‘Ta-Dah’ had meer pop en rock en was sfeervoller. Hits uit de cd waren “I don’t feel like dancin’” en “She’s my man”.
Na een sabbatical zijn ze er na vier jaar terug bij. Ze deden beroep op elektronica wizzard Stuart Price van Les Rhythmes Digitales en Zoot Woman. Die invloed is onmiskenbaar op de nieuwe plaat. Scissor Sisters mogen hoedanook catchy en speels zijn, de songs raken minder. “Fire with fire” en “Harder you get” onderscheiden zich. Band op terugweg?!
Het Frans tango mindende trio de Gotan Project viel al op met ‘La revancha del tango’ en ‘Lunatico’. Na een heuse worldtour, lives en dvds zijn ze toe aan de opvolger. Ze zorgden ervoor dat tango en elektronica op een stijlvolle manier en met gevoel voor klasse in de belangstelling kwam.
Gotan Project biedt een sfeervolle en zwoele Zuiderse sound, die innemend, aanstekelijk en groovy klinkt: filmische, beeldrijke muziek, die loungy en lekker dansbaar kan klinken. Het instrumentarium van bandoneon, violen, piano, percussie en elektronica is de outfit van het gezelschap, aangevuld met mannelijke en vrouwelijke stemmen en voicesampling, die de songs kleur en elan geven.
De kunstjes zijn altijd wel meer van hetzelfde, maar de flirt met dub en dance en de wegdromende en kabbelende geluidjes blijven aangenaam en knap gedaan!
“Peligro”, “La Gloria” en “Mi Millones” vormen het tango poppende decor van de derde cd. Puik werk dus. Benieuwd welke richting Gotan Project neemt in de toekomst …
Een heerlijke, zweverige en adembenemende trip ervaren we als we de bedwelmende, dromerige ‘slowmotion’ fluisterpop van het Gentse Amatorski beluisteren. Ze hebben al schitterende plaatsen gehaald op het Oost-Vlaams rockconcours en de HRR. De songs hebben een soort ‘ijskristallen geluid en raken door de spaarzame, subtiele begeleiding, het getokkel op gitaar, piano, synths, xylofoon en soundscapes. Ingehouden en bevreemdend mooi. De elegante schoonheid en pracht wordt gedragen door die gevoelige, zalvende zang van Inne Eysermans. “Come home” en “The king” worden alvast naar boven gehaald als single!
Invloedrijk is de Scandinavische pop, Sigur Ros, Radiohead, Portishead en David Lynch. Dit is een band die vele zieltjes wint en live durven ze breder te gaan met sax. Zo zie je maar hoe je al vier songs op de EP een fijne draai kunt geven
Je kan er uw huis op verwedden dat Lemmy ieder optreden begint met de legendarische woorden “We are Motorhead and we play rock’n’roll”. Vervolgens geeft de band er een ferme lap op en krijgen de fans precies datgene waarvoor ze gekomen zijn, vuile en luide rock’n’roll.
Ook dit nieuwe album is zo voorspelbaar als de volgende aflevering van FC De Kampioenen. Luid, simpel, hard en steeds rechtdoor (ballads zijn taboe), met de steeds meer naar whisky ruikende gortige strot van Lemmy op het voorplan. Je kan de plaat onderling inwisselen met zijn twee voorgangers ‘Motorizer’ en ‘Kiss of death’, geen kat die het zal merken. Het niveau van hardrock mijlpalen als ‘Overkill’, ‘Bomber’ en ‘Ace of Spades’ zal wel nooit meer gehaald worden, maar het rock’n’roll- en drankgehalte blijven ongeroerd.
Is dit dan een goeie plaat ? Tuurlijk is het een goeie plaat. Dit is Motorhead !
Dungen’s nieuwste album ‘Skit I Allt’ (vraag ons vooral niet wat het wil zeggen) is goed nieuws voor liefhebbers van de Zappa meesterwerkjes ‘Hot Rats’ en ‘The Grand Wazoo’, voor freaks die een flinke streep Hendrix in hun kast hebben staan, of voor jonge gasten die Tame Impala een fantastisch groepje vinden. Met zijn allen mogen ze dit album aanschaffen om, al dan niet in het gezelschap van een schoon mokkel en een joekel van een joint, eens goed bij weg te zweven. Dit ding is echter zo psychedelisch als een vliegende roze olifant na het verorberen van een tiental LSD cocktails.
In tegenstelling tot de grote voorbeelden van begin jaren 70 houdt Dungen het bij vrij korte tracks, maar qua sound zouden we hen in een rokerige seventies jazz kroeg situeren waar de meest vreemde figuren aan de bar zitten en waar vroege Pink Floyd, Can, Traffic, The Doors, The Mothers Of Invention en zatte Jethro Tull in de juke box zitten.
Gelieve u niet te storen aan het rare taaltje, dit zijn immers Zweden die in hun moedertaal zingen. U klaagt toch ook niet als u geen jota begrijpt van waarover het onaards mooie Sigur Ros het heeft.
Lekker geflipt plaatje. … Oh, ja. We weten toch wat de albumtitel wil zeggen, we hebben het opgezocht : “Fuck it all !”. De deugnieten.
Ook in Oostenrijk vinden we liefhebbers van het punkrockgenre. Dat bewijzen althans de mannen van Astpai die met ‘Heart To Grow’ aan hun derde langspeler toe zijn. Op de plaat horen we een zeer afwisselende mix van punk, pop en hardcore in een vrij melodieus jasje waarbij we spontaan denken aan bands als Kid Dynamite, Strike Anywhere, None More Black en Good Riddance. De arrangementen zijn zeer gevarieerd, we horen de nodige tempowisselingen, er is samenzang en ook qua productie zit alles zit snor. De rauwe stem van zanger Zock is best te pruimen (jammer wel van dat Duits accent) en er is met “Man will oder nicht” zelfs een nummer in de eigen taal. De songs zelf zijn degelijk maar jammer genoeg ook niet meer.
‘Heart To Grow’ is daardoor een degelijk maar zeker geen superalbum geworden en is eigenlijk alleen maar voer voor fans van het genre..
Een wulpse Kate Mosh op de cover, het zal wel bij Bryan Ferry zijn gentleman imago horen, maar ons is het vooral toch om de muziek te doen. Na de recente reeks geslaagde Roxy Music reünie concerten hadden wij eigenlijk stiekem gehoopt op een nieuwe Roxy Music plaat, en dan nog liefst eentje in de trend van de eerste vijf legendarische albums uit de jaren zeventig. Maar goed, we krijgen hier dan toch de zoveelste Ferry solo plaat op onze schoot geworpen, we zullen het daar maar mee doen. Wetende dat geen van zijn solo albums echt legendarisch is zullen we onze verwachtingen dan ook maar niet te hoog stellen.
Hoewel er toch wat medewerking is van originele Roxy leden Brian Eno, Phil Manzanera en Andy Mc Kay is er hier geen spoor van de grillige en furieuze rock van de eerste Roxy platen. Wat primeert is de verfijnde, geraffineerde en zwoele typische Ferry stijl die we ook kennen van het latere Roxy werk (vanaf Manifesto uit 1979). Alles is haarfijn uitgebalanceerd, het klinkt overal zeer glad en gestileerd, en is bijgevolg dus ook totaal ongevaarlijk. Zowel uw lief , uw poedel als uw oma zullen deze muziek wel weten te pruimen, maar niemand zal er een uitbundige ‘Wow !” uitproesten.
Het moet gezegd, de elegante aanpak doet het soms ook goed, zoals op de soulvolle opener “You can dance”, op de knappe ballad “Me oh my” en op het heerlijke “Reason or rhyme” die dankzij stijlvol voorbijglijdende gitaren veruit de sterkste song van de plaat is.
Verder kunnen we een geeuw echt niet onderdrukken bij stroperige kost als “Alphaville” en “Heartache by numbers”, liedjes die in het kapsalon niet zouden misstaan maar bij ons moet u er niet mee afkomen.
En het kan nog erger. De stuntelige poging om iets met dance en elektronica te doen in “Shameless” is een complete afgang en Fery’s abominabele versie van de anders zo mooie Tim Buckley klassieker “Song to the siren”(helemaal onsterfelijk gemaakt door This Mortal Coil) is zo slijmerig dat onze tenen er zodanig gaan van krullen dat wij een bezoek aan de dokter niet langer kunnen uitstellen willen we die krengen terug op hun plaats krijgen. Ook afsluiter “Tender is the night” is een ongelooflijke stinker waar liters stroop aan hangen.
Zo kabbelen alle songs gewoon ongestoord verder. Ze mogen dan al gracieus klinken, ze weken helemaal niets los, of ’t is een pak ergernis.
Bryan Ferry’s nieuwste cd is dus al even glad gestreken als zijn kostuums. U mag het ding met de feestdagen gerust op uw salontafel laten liggen, maar wij zouden er maar al te graag onze gretig bijtende Jack Russel op afsturen om het schijfje vakkundig aan flarden te rijten. Zij naam is Iggy, zijn lievelingssong is “I wanna be your dog”, zijn motto is “Lust for life” (al geeft hij daar een heel eigen en tamelijk agressieve interpretatie aan) en hij bijt met plezier volledige stukken uit dure Versace kostuums. Geen fan van Bryan Ferry dus.
Go Down Records is een Italiaans label dat sinds 2005 instaat voor het uitbrengen van platen van Italiaanse muzikanten. De uitgebrachte muziek varieert van rock-n-roll, noise, stonerrock, garagerock tot psychedelica en ouderwetse hardrock.
Het label pakt nu uit met de eerste plaat van Bodyntime. Op hun website omschrijft deze band hun muziek als een experimentele combinatie van rock en noise. Ze bestaan al sinds 2005 en hebben naast vier mannelijke muzikanten een vrouw achter de drums.
We luisterden bijgevolg bijzonder nieuwsgierig naar hun eerste worp. Met “Sex in the city (road routes)” start dit plaatje vrij verdienstelijk en horen we een portie rock-n-roll in het verlengde van een band als Monster Magnet. Jammer genoeg stuikt het nummer in het midden plots als een pudding in mekaar. Ook de rest van dit acht nummers durende album ontstijgt amper de grijze middelmaat. “Ever”, “Everybody to hell” en “Alone in the Dark” zijn allemaal oervervelende nummers. “Having Your Sister” start veelbelovend met een intro die naar Kyuss refereert maar ook deze compositie weet daarna amper te boeien. Het grungy “Later” klinkt dreigend en zorgt samen met slotnummer “Law en Order” toch nog voor twee schaarse lichtpuntjes.
Bodyntime heeft compositorisch nog heel wat werk voor de boeg. Ook over de productie valt een en ander te zeggen want ‘Gran Rodeo’ klinkt eigenlijk als een ordinaire demo. Snel vergeten dus deze plaat ...
Achter de naam SimpleSongs gaat sing/songwriter Ken Veerman schuil, die garant staat voor een resem ingetogen, broeierige, donkere, emotievolle treffende songs. Songs die een trippop sfeer ademen en kleur krijgen door de spaarzame ondersteuning van een breed instrumentarium. Eerder verscheen al een EP. Hij kon beroep doen op enkele gastmuzikanten. Piano en synths vormen de rode draad op het debuut en zijn stem neigt naar Damien Rice.
“Death is not what it used to be” en “The right way” zijn melodieus dromerige songs en “Second time around” heeft een sterke opbouw. Het ‘einde-van-de-wereld’ thema intrigeert de songschrijver. Veerman kaapte in 2006 al de tweede plaats weg op het Antwerps rockconcours Frappant en speelde al de halve finale van HRR in 2008.
Info op http://www.simplesongs.be
Spencer The Rover is het muzikale project van Koen Renders, een vakman die van vele markten thuis is. Hij is gitarist, pianist, zanger, mentor en producer van jonge talenten maar we houden het hier op een songsmid pur sang. Het was al zes jaar geleden dat hij nog iets losliet. ‘The Accident’, het lang verwachte album van Spencer The Rover, is een rijk gearrangeerd en gevarieerd album geworden, met blazers en strijkers, die oorspronkelijk geschreven werden aan de piano. Sprookjesachtig, speels en inderdaad terecht een tikkeltje Britser en lichtvoetiger dan het oude werk. Referentie vormt alvast Paul McCartney.
De sound vormt meer dan ooit een echte eenheid, zowel tekstueel als muzikaal duiken dezelfde personages, verhaallijnen en muzikale motiefjes op. Fijne samenwerkingen hield hij er op na en ook de hoes en illustraties getuigen van vindingrijkheid en zijn meer dan de moeite.
Uitnodigend om je even te laten onderdompelen in deze wereld. Ohja, de voorbije maanden trok hij voornamelijk concerterend langs kleine huiskamers.
Info op http://www.spencertherover.com
Hoeven we Piet Goddaer en z’n alter ego Ozark Henry nog voor te stellen? De trilogie ‘Birthmarks’ (’01) – ‘The sailor not the sea’ (‘04) en ‘The soft machine’ (’06) leverde o.m. “Sweet instigator”, “Word up”, “Rescue me”, “Indian summer”, “Vespertine”, “These days” en “Grace” op, die in het geheugen gegrift zijn. Het zijn mooie, subtiel uitgewerkte & kwalitatief puike songs, die een sterke melodieuze opbouw hebben en ervoor zorgden dat de band in Vorst Nat en de Lotto Arena geraakte en zelfs enkele festivals kon afsluiten.
Kijk, Ozark Henry biedt sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz en gedragen door Goddaer’s warme, innemende en heldere stem.
En de sing/songwriter is een bezige bij, want als toemaatje kregen we nog de soundtrackbijdrages, tv tunes en tot slot de akoestisch toon gezette songs op ‘Grace’, een overtuigende afsluiter, aangevuld met singles “Remains” en “Godspeed”. 15 jaar muzikale geschiedenis dus …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. Loversongs die een prachtig Noorderlicht laten zien.
Tabula rasa live? Piet Goddaer, zelf achter piano en toetsen, beschikte over een jonge band, drie jonge muzikanten van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de songs in een poprockend kleedje stopten, zonder tierlantijntjes of orkestraties. Ze werden ondersteund van landschappen en projecties, het ideale decor om het nieuwe materiaal bij te staan. Binnen het OH concept, waren bindteksten en aankondigingen achterwege gelaten. Enkel een weifelende Merci en een nederige houding.
Muziek nu, ingezet door een heupwiegende “Remains” en een forser klinkende ”Eventide”. De nieuwe songs klonken vaardig, direct, puur en strak. Van meligheid of bombast was er geen sprake meer! Het sfeervolle, ingetogen en donkere “Yours & yours only” was spannend door de slepende opbouw, de tempowisselingen en de rockende soli. “Air & fire” en “It’s in the air tonight”, dromerige, mijmerende songs op piano en synths waanden ons in gebergtes en we voelden letterlijk de sneeuwvlokken op de wangen.
Goddaer bracht met z’n nieuwe begeleidingsband voldoende afwisseling en variatie aan in emotie en tempo, en qua sfeer creëren leunde hij nauw aan wat we al van Jonsi zagen; een poppy “Godspeed”, een intiem pakkende “Hvelreki” en ingehouden versies van “Sundance” en “Miss you when you’re here” gingen over naar het broeierige “A night sea journey”, “No hands” en “Memento” (beiden toegevoegde tracks op de cd). Ze waren verpakt in een steviger rockkleedje.
Eventjes gewoon worden toch, maar het materiaal als de band stonden er en overtuigden! Dat Ozark Henry frisheid uitstraalde, gebeurde evenzeer met de vroegere singles “At sea” en “These days”, sober ingezet en die gaandeweg crescendo rockten. Sprankelende popbubbels zetten ze in de bis verder met de opener van ‘Hvelreki’ “Out of this world” en de single “This one’s for you”, de OH Xmas song bij uitstek! Scherpte en dynamiek tot slot in de laatste reeks “Indian summer”, rauw exotisch en lief ,en een emotievolle “Give yourself a chance with me” door de aanzwellende partijen. Een warm onthaal volgde telkens!
Drie avonden lang was Ozark Henry in de AB te zien. Zonder woorden en Zonder de eigen stijl te verloochenen, hoorden we pittig gevoelige songs van een gretig spelende, gemotiveerde band die nergens vonken deed spatten, maar de M van Muziek op de juiste plaats in het hart droeg. Hartverwarmend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
