Natalia staat samen met Anastacia in het Sportpaleis op de derde editie van 'Natalia meets'! Na geslaagde concertreeksen met The Pointer Sisters en En Vogue ft. Shaggy is het nu de beurt aan Anastacia.
De twee straffe madammen brengen er hun eigen hits én vertolken die van elkaar. Maar liefst zes concerten geven de diva’s in het Sportpaleis.
Er was over de show goed nagedacht. Natalia kwam uit de lucht aangezweefd en Anastacia verrees op het podium. Het decor met een videoscherm dat tot het dak reikte en een honderd meter lange catwalk zag er indrukwekkend uit.
Anastacia is klein van gestalte maar wat een stem en wat een uitstraling. Samen met Natalia op het podium zorgde dit voor een spetterend concert en muzikaal vuurwerk. En dat vuurwerk kreeg het publiek tijdens een fantastisch concert waarbij de ene hit na de andere de revue passeerde. "Drop a little", "Feeling", "I Want you back", "Riding by", "I’ve only begun to fight" en "Higher than the sun" waren maar enkele van de hits die Natalia al dan niet samen zong.
Maar ook hits van Anastacia ontbraken niet. "Paid my dues", "I’m outta love", "Sick and tired", "Left outside alone" waren maar enkele van de toppers van de Amerikaanse zangeres die in tegenstelling tot The Pointer Sisters en En Vogue helemaal geen autocue nodig had en zelfs alle teksten van Natalia uit het hoofd had geleerd. Het zegt nog maar eens hoe professioneel deze zangeres is.
Ondertussen stal Natalia de show tijdens dit concert. De Kempische zangeres zorgde ervoor dat de ruim 13.500 mensen in de zaal niet al te veel aan hun stoel gehad hebben. Meer dan eens sprong iedereen recht om mee te zingen en mee te dansen. Amusement ten top. Niet alleen van de zangeres maar ook van de dansers op het podium, aangevuld door een mooie lichtshow.
Bij "Still with me" dacht Natalia aan haar onlangs overleden vader maar tijdens de show repte ze er met geen woord over. Begrijpelijk want ze zou haar tranen niet hebben kunnen bedwingen. Anastacia pinkte op de grote catwalk ook een traantje weg en beide zangeressen deden dat op de persconferentie na het concert nog eens over. Anastacia was ontroerd en dankbaar dat ze de kans kreeg om met Natalia te zingen. De zangeres had enkele jaren geleden borstkanker maar overwon deze. Natalia nam even het woord om haar vader te eren. Ze was ervan overtuigd dat hij er ergens wel bij was tijdens haar eerste concert sinds zijn dood. Haar naaste familieleden waren ook in het Sportpaleis aanwezig om haar te steunen tijdens het concert en daar was ze hen enorm dankbaar voor.
Wij hebben ons enorm geamuseerd. Natalia, Bob en het hele team dat aan deze show gewerkt heeft: een dikke proficiat! We kregen een warme show te zien zoals we zelden te zien kregen. Oprechte muziek gebracht door even oprechte artiesten.
De playlist van vanavond:
1. Drop A Little (Natalia)
2. Feeling (Natalia)
3. Heartbreaker (Natalia)
4. Welcome To My Truth (Anastacia)
5. Paid My Dues (Natalia & Anastacia)
6. I Want You Back (Natalia & Anastacia)
7. Underground Army (Anastacia)
8. Wise Girl (Natalia)
9. Gone To Stay (Natalia)
10. On The Radio (Natalia)
11. All Or Nothing (Natalia)
12. Left Outside Alone (Anastacia)
13. Risin' (Natalia & Anastacia)
14. Not That Kind (Anastacia)
15. Sick And Tired (Natalia & Anastacia)
16. Rid Of You (Natalia & Anastacia)
17. Ridin' By (Natalia)
18. I Belong To You (Natalia & Anastacia)
19. Hallelujah (Natalia & Anastacia)
20. Heavy On My Heart (Anastacia)
21. Fragile / Dance With Somebody (Natalia)
22. I've Only Begun To Fight (Natalia)
23. Higher Than The Sun (Natalia)
24. One Day In Your Life (Natalia & Anastacia)
25. Burning Star (Natalia & Anastacia)
26. Still With Me (Natalia)
27. I'm Outta Love (Natalia & Anastacia)
28. Glamorous (Natalia & Anastacia)
Sedert 1963 rijgt Dionne Warwick de hits aan elkaar. Haar prachtige alt schitterde in de songs van het beroemde componistenduo Bacharach en David. In de sixties was iedere nieuwe song van Dionne een aangename verrassing. Haar repertoire was geen gospel, geen jazz, geen blues, geen soul, maar een aangenaam mengsel van al die stijlen.
Ze werd ouder in stijl: de nu zeventigjarige dame, die in het Kursaal in Oostende op het podium stond, straalde enorm veel ervaring en levenswijsheid uit.
Vijf begeleiders zetten een perfecte set neer: enkel rasmuzikanten en echte vaklui horen thuis op het podium met Dionne Warwick. Een basgitarist, percussionist, drummer en maar liefst 2 keyboardspelers werden strak geleid door een autoritaire tante, die prachtig piano speelde.
De diva kwam het podium op in jeans om een prachtige, mooie, fantastische man aan te kondigen. Iemand die voor altijd haar hart gestolen heeft, vertelde ze: haar zoon David Elliot.
En inderdaad: de bijna volledig in het wit geklede David ziet er uit als de ideale schoonzoon. Hij zong een drietal nummers om de zaal op te warmen. Daarbij was hij niet altijd even toonvast en zijn doorzichtige trucjes om het publiek op zijn hand te krijgen werden probleemloos geslikt door een zeer volgzaam publiek.
Maar toen kwam Dionne, die ondertussen omgekleed was, stijlvol het podium opgestapt.
Wat volgde was een opeenvolging van de bekende hits in een soms iets anders kleedje. Ze zong soms alleen, soms samen met zoon David.
Een greep uit de titels: “Walk on by”, “Anyone who had a heart”, “I’ll never fall in love again”, “Message to Michael”, “This girl’s in love with you”, “I say a little prayer”, “Alfie”. Bij haar recentste hit “Heartbreaker” (uit 1982) liet zij het publiek mee zingen. Het duurde even voor dit goed wou lukken, maar uiteindelijk bezweek zowat iedereen voor het vriendelijke verzoek van de lieve dame en zong ongegeneerd mee.
Toen kwam een Braziliaans uitstapje met o.a. nummers van Antônio Carlos Jobim.
Allemaal zeer relaxed.
Een nieuwe lading hits volgde. “Do you know the way to San Jose?”, “I’ll never love this way again”, “What the world needs now” en “That’s what friends are for” besloten dit gezapig voortkabbelende concert.
Al bij al duurde dit concert niet lang genoeg (zeker als je er rekening mee houdt dat niemand gekomen was voor drie solonummers van David Elliot). Voor mij speelde Warwick hier wat te veel op veilig: overwegend grote hits in een tamme uitvoering, een garantie voor succes. Haar begeleidingsband speelde vlekkeloos, zijzelf zong heel behoorlijk.
Alle ingrediënten dus voor een geslaagd concert. En dat was het ook. Maar toch liet het mij wat onvoldaan achter: het concert raakte mij nooit echt: het was té geprogrammeerd, té voorspelbaar, té vrijblijvend. En ik was niet de enige die er zo over dacht …
Organisatie: Kursaal Oostende
Het is meer dan duidelijk dat de jonge Britten van Wolf People zijn gaan grasduinen in de hippie platen van hun ouders.
Hetgeen zij op een podium brengen refereert schaamteloos naar Cream, Traffic, Jethro Tull, Ten Years After en Hendrix. De betere en soms bluesgetinte sixties en seventies-rock zeg maar, met knappe songs als het bluesy “Castle keep” en “Tiny Circles”. Tevens absorberen zij een soort van Keltische folk-rock in hun sound (“Silbury Sands”), een beetje zoals Midlake ook doet. Dus er zijn ook nog raakpunten met hedendaagse bands, maar dan ook weer die bands die nogal retro klinken zoals Dungen en Tame Impala.
Sterkte van Wolf People zijn de twee gitaristen die mooie en flitsende gitaarduels aangaan en die daarbij de macho poses volledig achterwege laten. Geen hardrockers dus. Zanger/gitarist Jack Sharp heeft een aangenaam zweverige stem en de live sound is lekker retro.
De songs worden naar goeie ouwe seventies tradities al eens opengetrokken maar er wordt nergens overdreven. De Woodstock vibe hangt als het ware in de lucht maar de ellenlange LSD trips zijn gelukkig achtergebleven, waardoor het ganse concert fris en boeiend blijft en we hier kunnen spreken van een uiterst genietbaar en beloftevol nieuw bandje.
De nog jonge band heeft reeds een handvol verduiveld knappe songs in hun valies en kunnen die wat ons betreft ook komende zomer gaan uitpakken op de betere festivals. Chokri zal het wel al weten.
Organisatie, Trix Antwerpen
De doom-metal van Electric Wizard kunnen we nog best omschrijven als een bijtende psychedelische trip met zware gitaren, meer heavy dan metal eigenlijk. De heren doen het al langer dan vandaag, met als magnum opus de ruwe bolster ‘Dopethrone’ uit 2000, een zware brok hypnotiserend hels lawaai.
Ook ‘Black Masses’ is alweer onheilspellend, log, zwaar en giftig. Vertrekpunt is nog steeds de oer-metal van Black Sabbath, maar de heavyness wordt tot een hogere dimensie verheven. Vuile, luide en trage riffs en bezwerende vocals zorgen voor een hels en vol geluid, scheurende solo’s doen de rest.
Electric Wizard weten een beklemmende sfeer op te bouwen via extreme killers van songs, het tergend trage “Satyr X” is een brok bijtend zuur van tien minuten, “Venus in Furs” (niks te maken met de VU) is een pot smerige noise, “Scorpio Curse” is een moordende bulldozer.
Afsluiter “Crypt of Drugula” is sprekend voor de beangstigende sound van Electric Wizard, het is een losbarstend onweer met niet te voorzien gevolgen.
Te bewonderen in de Trix op 07/03 en komende zomer op Graspop, ongetwijfeld achter een schimmig rookgordijn, en pokkeluid !
De kwade lo-fi rock met een punky edge van de eerste twee albums is voorgoed verdwenen bij The Thermals. Maar de sterkte van de band is gebleven, namelijk het schrijven van simpele en spontane rock songs zonder veel franjes. Ook de schrik voor producers lijkt weggeëbd, er is deze keer al wat meer tijd in de studio doorgebracht en het moet niet allemaal zo nodig woest en ongeschoren klinken.
Fans van het eerste uur zullen dus een beetje moeten wennen en ook wij vinden soms dat The Thermals hier toch iets meer uit de bocht zouden mogen vliegen, maar achter het wat opgekuiste geluid schuilen er toch een handvol eerlijke en frisse indie-rock songs.
Ook als The Thermals zich inhouden maken ze immers knappe ongecompliceerde muziek. Naar goede gewoonte houden ze het ook dit keer kort met een tiental tracks in een half uurtje. Meer is te veel, dat snappen zij als geen ander en zo kan dit fijne trio ons steeds blijven boeien.
Alweer een geslaagd Thermals schijfje dus, ook al is de woede van weleer een eind weg.
‘The Dissent of Man’ is al het 15 studio-album van de punkveteranen van Bad Religion. De groep rond Brett Gurewitz (naast gitarist ook de eigenaar van het Epitaph-label) en zanger Greg Graffin is ondertussen al meer dan dertig jaar actief en oefent nog steeds een enorme invloed op diverse punk- en rockbands van over de hele wereld. De band werd wereldwijd bekend met hun pakkende nummers, de typische driestemmige achtergrondkoortjes en de maatschappijkritische teksten met daarbij een uitgesproken visie op religie en politiek.
Voor dit album werd al gestart met schrijven in 2008 maar door vele tourverplichtingen werd dit album pas midden 2010 uitgebracht.
‘The Dissent of Man’ is dus al even uit maar toch vonden we meer dan de moeite om er alsnog de nodige aandacht aan te geven.
Hoewel de heren al wat van leeftijd zijn , knallen ze er nog altijd stevig op los, getuige songs als opener “The Day That the Earth Stalled”, “Avalon” “The Resist Stance” en “Meeting Of the Minds”. Het zijn stuk voor stuk catchy songs met kritische teksten, een zanger in topvorm en de zo herkenbare koortjes. Op tijd en stond neemt de band flink wat gas terug en kiezen ze voor meer rock georiënteerde geluiden. Luister maar eens naar het hitgevoelige “Won’t Somebody”, onze favoriet “Turn Your back on me” en de zeer meezingbare afsluiter “I Won’t Say anything”.
‘The Dissent Of Man’ ligt dus volledig in de stijl van voorgaande albums en is gewoon een prima album is met heel veel goeie songs. Misschien verwachten de mensen wel eens wat innovatie en wat variatie van Bad Relgion, maar laat ons eerlijk zijn: de band blijft doen waar ze goed in is en kan gerust nog een hele tijd mee!
Al bijna 25 jaar staan The Spermbirds aan de top van de Europese hardcorescène. ‘A Columbus Feeling’ is in die kwarteeuw ‘slechts’ hun achtste full album en is een swingend punkplaatje geworden. Op de meeste nummers horen we hardcoregeluiden die zo uit de jaren tachtig komen: snelle rifs, snedig drumwerk, de scherpe stem van zanger Lee Hollis (vergelijkbaar met die van Jello Biafra) in combinatie met melodieuze achtergrondoortjes en vooral zeer herkenbare refreinen. Toch is het duidelijk dat The Spermbirds hun uiterste best deden om een paar nieuwe muzikale paden in te slaan. Luister maar naar het lekkere titelnummer dat begint met een fijn banjo riedeltje en invloeden uit blues en country haalt. Ook tekstueel zijn The Spermbirds niet in het verleden blijven hangen getuige het nummer “Can’t live without It” waar ze de steeds grotere (multi-) mediaverslaving aan de kaak stellen en promoten voor meer sociaal contact.
Tenslotte nog een pluim voor de productie want ‘A Columbus Feeling’ knalt lekker uit je boxen. The Spermbirds hebben een authentieke punkplaat gemaakt en toonden overduidelijk hun relevantie!
Als je de geschiedenisboek van de muziek openslaat is het opzienbarend om te zien hoe bepaalde iconen soundtracks maakten voor films die eigenlijk niks betekenden, om maar niet te zeggen hoe ze erbij kwamen om hun talenten vrij te geven voor dergelijke prullaria.
Dieter Moebius is ook zo’n voorbeeld hiervan. Misschien is hij niet de naam die je op T-shirts ziet prijken maar deze Duitser stond in de jaren ’60 wel met Cluster en Harmonia aan de wieg van de invloedrijke krautrockbeweging. Later werkte Moebius mee met Brian Eno in de tijden dat die het ambientgeluid uitvond, dit alles om u maar te vertellen dat Moebius geen muzikant is waar naast kan gekeken worden.
Het gekke van de zaak is dat de muziek van Moebius ideale soundtracks werden genoemd ook al zou het pas op het einde van diens carriere zijn dat er hem in 1986 gevraagd werd om de soundtrack te verzorgen van ‘Blue Moon’, een Duits thrillerniemendalletje van ene Karsten Wichniarz. De film werd door geen mens bezocht en al vrij vlug belandde deze soundtrack dan ook achteraan de verkoopbakken waar geen mens naar keek.
Vandaag de dag is er plots een ware heropleving (en gelukkig ook waardering) voor het krautrockfenomeen waarbij deze plaat vandaag een duur hebbeding geworden is en nu bijna drie decennia later voor het eerst op cd verschenen is.
Het moet gezegd worden dat dit het werk is van een genie die reeds lang over zijn hoogtepunt heen was maar wie de moeite doet om deze collage van geluiden te beluisteren zal zonder twijfel de hand van de grootmeester herkennen.
Absolute topvoer voor krautrockfans en ook al raden we lezers die niet vertrouwd zijn met het krautrockfenomeen aan om vroegere releases uit te proberen maar al bij al blijft dit een meer dan interessant muzikaal stukje.
Roken Is Dodelijk, qua bandnaam kan dit flink tellen als U het ons vraagt. Het lijkt logisch dat deze vijf jongens en één dame uit de Lage Landen komen maar niks is minder waar want Roken komt uit het Franse Lille. Hoewel we ons stiekem afvragen hoe ze hun eigen bandnaam uitspreken is het duidelijk dat we hier te maken hebben met één van de meest veelbelovende bands van onze zuiderburen.
De Rokens brengen op deze ‘Terribele Things EP’ een intieme mix van indiepop, folk en een vleugje rock. Ze wisselen daarbij voortdurend van instrumenten en balanceren tussen nostalgie en hoop zonder daarbij de nodige humor te vergeten. Sharko, Girls in Hawai, Das Pop, Arcade Fire, Nick Drake, Beirut… Het aantal artiesten en bands waar we spontaan aan dachten is indrukwekkend en Roken Is Dodelijk is meer dan zomaar een zoveelste doorslagje ervan.
Alle nummers zijn pareltjes en hebben de eigenschap dat ze na iedere luisterbeurt steeds beter worden. Het uptempo “King Of This Town” is een wereldnummer en blijft gegarandeerd na 1 keer hangen in je hoofd. “I’m going to make it today” had niet misstaan op Coldplays ‘Parachutes’. Met “The Letter” zit je meteen mee te blèren en bij het breekbare “The After” kom je diep onder de indruk van de ietwat hese stem van zanger Jérome Voisin (alias Fonzie). In de lente van dit jaar komt de eerste full cd van deze Noord-Fransen en die staat bij ons nu al met stip genoteerd.
Aeroplane debuteert met ‘We can’t fly’, die ondertussen is gereduceerd tot de Belgische producer Vito De Luca; twee maand voor de release van de debuutplaat gaf z’n kompaan Stephen Fassano er de brui aan. Wat we horen op het debuut is uiterst aantrekkelijk, leuk, broeierig, meeslepend, aanstekelijk en dansbaar! Popdance rijkelijk overgoten van diverse invloeden als electro, disco, soul, jazz en trance. Gitaarriedels, electrobeats, strijkers, ‘70s disco, Hammond en psychedelica toetsen vullen aan, zonder zich te verstappen aan kitsch!
Met een knipoog naar het werk van Giorgi Moroder en Air’s debuut ‘Moon safari’, die toen even origineel uit de hoek kwam.
“We can’t fly” en “Superstar” zijn al twee prachtige hitsingles; de prachtige instrumental “My enemy”, omfloerst van zalvende strijkers en groovende electrodance, zal volgen. Franse tunes horen we in de filmische “The point of no return” en “Caramellas”, zo geplukt uit de ’70s Franse Z/W films of door het zwoel transpirerende karakter, uit de ‘Emmanuelle’ reeks. Of er is de souljazzy aanpak op “London bridge” en “I don’t feel”. Voldoende variatie valt te noteren dus. Ook het gastenlijstje van artiesten en vocalisten draagt bij tot het brede concept. Aeroplane staat namelijk voor een heel genre. En het klinkt als een klok!
Het oceaangevoel overvalt je bij het beluisteren van de nieuwe JJ plaat, ‘To the sea’, de definitieve doorbraak van de Amerikaan in Europa, die al toe is aan de vijfde cd. In Hawaii werd hij surfkampioen, maakte hij documentaires over water en ging hij erover zingen. Erg succesvol is hij in de Usa.
We horen zachtaardige akoestische songs en een paar echte bandsongs. Hij deed beroep op boezemvrienden G Love en Paula Fuga voor het overtuigende, beresterke materiaal als “At or with me”, “From the clouds”, “The upsetter” en “Red wine, mistakes, mythology”.
Zomers getinte singsongwriterpop, die een frisse bries biedt. Muzikaal refereert hij aan de onvolprezen Bobby Sichran, gezien pop, blues, soul en hiphop in het songmateriaal verweven zijn. “Only the ocean” trekt terecht een streep over de golvende muziek en de happy tunes. Bezwerende, broeierige pop van deze Jack Johnson!
Binnen de vrouwelijke sing/songwriterschap, gedrenkt in de Britse classic rock/blues & folk zijn de dames van Smoke Fairies, Jessica Davies en Katerine Blamire te situeren. Een plaat van rustige, innemende songs, gedragen door een etherische samenzang, een stemmenpracht en muzikaal perfect op elkaar ingespeeld. Elf bloedmooie dromerige, weemoedige songs, waarbij Jack White een handje meehielp. Een plaat dat put uit de traditie van Emmylou Harris, die echoes galmt van Jefferson Airplane en Fairground Attraction en mee de frisse wind kan bepalen, die we al eerder hoorden van Alele Diane, Joanna Newson, Jana Hunter, Jessica Lea Mayfield, Marie Sioux, Jolie Holland, Laura Veirs en Cocorosie.
Aantrekkelijk materiaal dus op het heerlijke debuut ‘Through low light and trees’ van twee mooi ogende ladies, die we niet mogen vergeten toe te voegen aan ons lijstje van ‘fijn debuut’…
Stromae is de artiestennaam van de Brusselse Paul Van Haver. De Belgische singer/songwriter van Belgisch-Rwandese afkomst verbaasde met al met twee aanstekelijke, dansbare meezingers “Te quiero” en “Alors on danse”; door de leuke deuntjes waren ze meteen in alle hitparades terug te vinden!
Deze maestro had eerder al verscheidene tracks gecomponeerd voor het album ‘A l’ombre du show business’ van Kery James en fungeerde eveneens als producer van de single “Cette fois” van de Franse zangeres Angunn.
Na de EP ‘Mixture Elecstro’ kon hij met dit debuut ‘Cheese’ een doorbraak forceren. Een aanstekelijke mengeling van elektro, disco, kitsch, techno, trance en hiphop is te horen, bepaald door z’n losse, ontspannende ratelende praatzang. “Summertime” behoudt de eeuwige glimlach en hij kan de discotheca overrompelen met een song als “Silence”. Intiemer besluit hij met het dromerige “Cheese”, titelsong van de cd.
Stromae is een aanstormend talent, een nieuwe artiest die met de eerste plaat een buitenlands publiek moeiteloos heeft weten in te palmen.
Hij won al de European Border Breaker Award en verwierf zes nominaties voor de MIA awards … Nu maar hopen dat het geen Plastic Bertrand effect of eendagsvlieg is …
Sommige mensen vinden het niet erg dat ze in het verleden leven en daarbij de klok van vandaag uit het oog verliezen. Zo verkiest de ene het hippiedom, hanteert de ander de eyeliner alsof de jaren ’80 nog volop aan de gang zijn en dan heb je van die vreemde vogels die trouw zweren naar alles wat naar de fifties ruikt.
Astrolites zijn het soort kerels die tot in hun graf een vetkuif zullen dragen en sinds 2007 scoorden ze met hun debuut ‘Hard luck’ goede punten in het wereldje van de brylcreemgebruikers.
Astrolites wordt in het rockabillymilieu omschreven als ‘hi-speed rockabilly’ en wat er daar precies mee bedoeld wordt is mij tot op heden niet duidelijk, maar het rockt in ieder geval!
‘Play for keeps’ staat garant voor een dik half uur rockplezier dat weliswaar niks van vernieuwingen bezit maar deze schijf gaat er in als zoete koek ook al was de cover van Johnny Cash’s “Ring Of Fire” nu niet bepaald nodig.
Nederlands 
Français 
