Voor u begint te lezen: wij waren fan, wij zijn fan en we blijven fan. Van de JJ-band, van Joe zelve. Het zijn die vinyls die we af en toe nog steeds graag horen kraken. Op de laatste stoomstoot van de zomer stonden we met veel dertig- en veertigers met dezelfde ingetogen verwachtingen. Hij loste ze bijna allemaal in.

Twee jaar tevoren had hij de Ancienne Belgique al warm gemaakt voor ‘Rain’, zijn toenmalige nieuwsteling. Intussen heeft hij met zijn dubbele ‘At the BBc-cd’, een nieuwe jongste release. In tegenstelling met de voorstelling van ‘Rain’ spreidde Sir Joe Jackson zijn hele muzieklaken uit over het zachte publiek. Een laken van dertig jaar oud. Hij schoot het er zelf tussendoor even in: ,Where have all those times gone?’
Was hij een week eerder nog wat kort van stof (en setlist) in Nederland, dan had de Britse ‘revolutionair’ van de seventies en eighties er in Brussel heel veel zin in. Geflankeerd door bassist Graham Maby en drummer Dave Houghton – twee lakeien van het eerste uur – vormde hij zijn nieuwe mini-band.  Van de oude garde ontbreekt alleen  gitarist Gary Sanford. En de drums zijn nu elektronisch geworden. Op dat gebied misten we echter het ‘echte’ (slag)werk. Een Gary of een andere leadguitar er weer bij en nog een backing vocal en het zou nog echter/voller/authentieker geklonken hebben.
Hoe meer hij verwees naar de legendarische albums waaruit hij diepte (‘Look Sharp’, ‘I’m the man’, ‘Beat Crazy1’, ‘Night & Day’ en consoorten) hoe meer hij retrotrieste doch relativerende opmerkingen liet ontvallen. ,Some more old shit’, glimlachte hij. Maar old shit met een nieuwe smell, als je ’t ons vraagt. En het rook fris.
Hij opende op zijn eentje met “Different for girls” en bewoog heel energiek en vlot over naar “Tomorrow’s World” met de ‘full band’ erbij. “Maby” ging zelfs even mee de hoge tonen aandikken, want af en toe bleek het hoogste werk bij Jackson zelf wat haperingen te vertonen. Ergens had dat zelfs een charmant kantje (we waarschuwden u al dat we fan waren, zijn en blijven).
Met een melodica zette hij “Fools in Love” in en het kreeg meteen een zware beat in een downtempo versie. Het nieuwe kleedje zat niet eens ongemakkelijk. Zalige versie.
”Uptown train” kondigde hij aan als een happy optimistic song, maar relativeerde dat meteen door aan te geven dat hij wel doorhad dat niemand hem geloofde. Het klonk jazzy en het beleefde ritmisch geklap steeg zowaar even uit de zaal. Jackson heeft altijd geflirt met latino & jazzy ritmes. Het bekomt hem nog steeds. Ook “Sunday Papers” kreeg zo’n nieuw arrangement.
,Tijd om de jongens wat rust te gunnen’, teasede hij zijn kompanen en hij zat weer alleen op het podium, weer alleen achter zijn piano. Voor ons nog de sterkere momenten van het concert. “You can’t be too strong” leende hij even van Graham Parker voor een innig moment en het tweede solonummer was een adembenemende versie van “Real Man” waar het volgzame publiek zachtjes overnam. Bang als ze zijn ook maar één tel van zijn muziek of één schel van zijn stem te missen. Respect voor muziek – tot de laatste noot – het is een in- of aangeboren levenskenmerk van elke JJ-fan.
Het ‘tweede deel’ startte hij op met alweer een leentjebuur. “Can we still be friends” van Todd Rundgren, met wie we hem samen enkele jaren geleden een super dubbele gig zagen doen in de Bozar.
Na het jazzy “Going Downtown” en behoorlijk groovy-funky “Another World” vloeide het lekker stevig over in “Good bad boy” en dan het onvermijdelijke “Is she really going out with him”. Pas daarna kwam hij recht en op het upspeedy “Got the time” stelde hij zijn podiummakkers voor die elk even hun ding mochten doen.
Tachtig minuten JJ, het was mooi. Maar hij had nog zin. Hij pikte een hit uit de sixties (“Music to watch girls go by” van Andy Williams) en liet zijn band eindigen met “Stepping out” om zelf opnieuw solo af te sluiten met “Home Town”.

Al bij al drie covers voor een man met zo’n uitgebreide kist vol intelligente hits en swingende nummers. Het mag, want zo krijgen we elke keer opnieuw een ander beeld van wat er in het hoofd van de veelzijdige artiest JJ spookt. En zoals gezegd: we waren, zijn en blijven fan van de man.

Setlist 1. Different for girls 2. Tomorrow’s World 3. Citizen Sane 4. Fools in Love 5. Uptown Train 6. Obvious song 7. China Town 8. Sunday Papers 9. You can’t be too strong 10. Real men 11. Can we still be friends 12. Going Downtown 13. Another World 14. Good Bad Boy 15. Is she really going out 16. Got the time
Bis 17. Music to watch girls go by 18. Stepping out 19. Home town

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het uit Brooklyn, New York afkomstige Dub Trio liet horen dat instrumentale muziek niet perse saai, voorspelbaar en 'moeilijk' hoeft te zijn. Hun pittige, unieke en compromisloze cocktail van rock, metal, punk, dub en reggae kon op een goede respons rekenen.
Belangrijkste referenties en invloeden in hun totaalgeluid waren uiteenlopende acts als The Bad Brains, Mogwai, Helmet, Mr Bungle, Lee 'Scratch' Perry en King Tubby. Toch was er sprake van een eigen gezicht. Het trio doorwinterde studiomuzikanten die hun strepen verdiend hebben met hiphopgrootheden als Mos Def, Common, 50 Cent, Macy Gray en The Fugees wisten ons een kleine drie kwartier te boeien met wat op papier een onmogelijke combinatie leek.
Met behulp van keyboards, samplers, loops en effectpedalen recreëerden ze King Tubby's originele dubstijl. De dubinvloed was een klein ingrediënt dat af en toe eens opdook gedurende hun set, dit was vooral een goed op elkaar ingespeelde rockgroep. De wisselwerking van het betere harde gitaarwerk van DP Holmes, de knetterende en diepe baslijnen van Stu Brooks en de inventieve drumpatronen van Joe Tomino waren een voltreffer.
Live werd er vooral geput uit hun doorbraakalbum ‘New heavy’ met puike en broeierige vertolkingen van “Cool out and co-exist” met halsbrekende en strakke riffs en het snoeiharde “Angle of acceptance”. Van hun inmiddels twee jaar oude ‘Another sound is dying’ passeerden het dynamische “Who wants to die?”, “Not for nothing” voorzien van stevige gitaarinjecties en het energieke “Jog on” de revue. De handvol nieuwe songs “Swarm”, “Blast”, “Ed” en “Noise” maakten ons nieuwsgierig naar hun volgende langspeler.
We waren onder de indruk van de verrichtingen van het drietal en kijken alvast reikhalzend uit naar hun volgende doortocht. Dit was stevige kost waar we meer van lusten...

… Van stevige kost gesproken: headliner Melt Banana, het in 1992 ontsproten noise-rockgezelschap uit Tokyo, lustte er wel pap van… het contrast met Dub Trio kon niet groter zijn! Hier geen sporen van dub of reggae te bekennen, wat volgde was een groot uur teringherrie van de bovenste plank, zoals alleen Japanners die kunnen brengen (cf. stadsgenoten Zeni Geva).
De set werd ingezet in een volledig verduisterde zaal, enige lichtpunten waren de mijnwerkerslampjes rond de hoofden van zangeres Yako (Yasuko Onuki) en gitarist Ichouro Agati, die voor de start van deze gig zijn gitaar ter zijde liet staan. De overige 2 bandleden mochten nog wat uitrusten in de kleedkamer. Een kwartier lang werden we geterroriseerd door chaotische Japanse noise. Yako schreeuwde zich de longen uit het lijf, terwijl Agati voortdurend een soort van elektronische theremin molesteerde. Dit resulteerde in hevige distortion die - doorspekt met fucked-up hardcore electronica - de zaal werd ingestuwd. Om in deze wall of sound songs of songtitels te herkennen, moet je een muzikaal genie zijn, maar dat er stevig werd geput uit hun laatst uitgebrachte CD ‘Melt Banana Lite Live Ver. 0.0’, staat buiten kijf! Deze live-cd was de aanleiding om nog eens hun schiereiland te verlaten om sinds eind augustus Europa te doorkruisen tijdens hun ‘ERUOPE TOUR’ (dit is geen typefout, maar staat wel degelijk zo vermeld op hun officiële site) – MELT-BANANA Official Site – Japanners en Engels: het zal nooit goed komen J.
Flabbergasted na deze eerste terreuraanslag op onze oren, moesten ook onze ogen even wennen aan het tweede deel van hun set: na een kwartier totale duisternis eindelijk licht op het podium! Terwijl Agati nog hevig stond na te hijgen in zijn SARS-mondkapje (een item dat onlosmakelijk verbonden blijft bij Japan), kwamen de overige twee leden van de band (bassiste Rika Hamamoto en drummer Toshia Sudoh) uit de coulissen tevoorschijn om het duo te vervoegen. Het was tijd voor the real deal!
Agati ruilde zijn theremin in voor de gitaar en een collectie aan effectpedalen om U tegen te zeggen. Geen tijd om uit te blazen want Melt Banana in full force deed er nog een schepje bovenop. Waren we al ‘godsmacked’ na het eerste kwartier, dan werden we nu getrakteerd op een ‘Chinese muur’ van noise en distortion waarbij Yako alle moeite had om haar hysterisch gekrijs nog te laten gelden. In deze omstandigheden was het onmogelijk om aparte songs te ontwaren, temeer deze gewoon in elkaar overliepen zonder het publiek een rustpauze te gunnen. Dat publiek bleef dan ook niet onbewogen bij deze teringherrie: er werd stevig geheadbanged en heen-en-weer getrek was schering en inslag in de voorste regionen van de Vk*-concertzaal.
Melt Banana had duidelijk de touwtjes in handen en toen er abrupt een einde kwam aan deze noise-overload en de bandleden stande pede het podium verlieten, volgde een minutenlang gejoel en geschreeuw om bisnummers van de naar Brussel afgezakte noiseliefhebbers.
De Japanners konden dit onmogelijk negeren en kwamen dan toch maar uit de kleedkamer om deze aanhoudende vraag naar meer van het publiek op een ludieke manier te beantwoorden.
Yako kondigde namelijk – in haar typisch verhakkeld Japans/Engels – aan dat er nog twee bisnummers zouden volgen, waarop Melt Banana in de volgende 15 minuten Ramones-gewijs zeker 10 aparte songs brachten, telkens onderbroken door Yako, die het nu wel de moeite vond om het publiek op haar unieke grappige wijze, in te lichten welke song er volgde. De songtitels waren echter langer dan de songs ‘an sich’. Japanse humor die we best konden smaken, zeker na wat we voorgeschoteld hadden gekregen van een band die middenin zijn Europese tour als een geoliede machine, tekeer ging als een kudde losgelaten stieren onder invloed van een overdosis testosteron! Geen wonder dat Steve Albini, KK Null, John Zorn en last but nog least Mike Patton grote fans zijn van deze brok Japans graniet.

Met “ringing ears” trokken we de Brusselse nacht in, nog nagenietend van een schitterende en gevarieerde muzikale Vk*-avond. We want more!

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Het was een moeilijke keuze zondagavond: Supertramp in het Sportpaleis of de Steve Miller Band in de Lotto Arena. Het was meer dan twintig jaar geleden sinds Steve Miller de laatste keer in België optrad, en dat gaf voor mij de doorslag.
De Arena was door de concurrentie met Supertramp maar matig gevuld. We keken naar een doek met daarop de bekende Space Cowboy, en toen dat zo’n kwartiertje te laat (letterlijk) viel, konden we een smaakvolle set bewonderen met een massa afbeeldingen van kleurrijke gitaren. Gitaren zijn dan ook uiterst belangrijk voor Steve Miller. Als kind ontmoette hij thuis op een ongedwongen manier een aantal blueslegendes, dank zij zijn muzikale vader. Les Paul was een huisvriend, en het was hij die de vijfjarige Steve zijn eerste gitaarakkoorden bijbracht.
Miller begon in de sixties met de eerste uitgave van zijn band, die ook het woord ‘blues’ in zijn naam mee droeg. En dat Steve nog altijd een bluesman is hoor je heel duidelijk in ‘Bingo!’, zijn nieuwste studioplaat (na 17 jaar!).

In Antwerpen verscheen een vijfkoppige band op het podium, met drummer Gordy Knutsom, gitarist Kenny Lee Lewis, keyboardman Joseph Wooten en tweede zanger Sonny Charles.
Deze laatste ontpopte zich als een man met elastieken benen, maar bleek later toch over een prachtige, soulvolle stem te beschikken.
Het publiek werd een beetje opgewarmd met enkele hits: “Jet Airliner” en “Take the Money and Run” maakten het bezadigde publiek wakker, maar dan kwamen een aantal nummers van de nieuwe CD en ook een aantal oudere nummers: meestal simpele, twaalfmatige bluesnummers.
De solo’s waren best te genieten, vooral toen Miller samen speelde met Lewis, de ene op een Gibson, de andere op een Fender. Maar het was pas toen de nummers harder en “Swampier” werden dat het vuur in de pan sloeg. Miller groeide op in Texas, en dat is duidelijk te horen.
Dan was het tijd voor twee akoestische nummers, door Steve solo gebracht: eerst “Wild Mountain Honey”, en daarna “Nature Boy” als hommage aan zijn grote voorbeeld Les Paul.
Nog even opmerken dat dit één van die zeldzame concerten was waar het volume draaglijk was en waar we geen gehoorschade opliepen. Ik moest tijdens de akoestische nummers zelfs enkele omstaanders verzoeken even te stoppen met hun luidruchtige conversatie.
Dan werd het stilaan tijd voor de typische hitsound van de band uit de seventies. Een aantal nummers van ‘The Joker’ en ‘Book of Dreams’ kwamen aan bod, maar ‘Fly Like an Eagle’, hun bestverkopende plaat uit 1976 werd bijna volledig gespeeld. “Abracadabra” werd voorzien van een iets afwijkende zanglijn, waarbij het nummer veel van zijn oorspronkelijke charme inboette. Maar dat was voor mij de enige echte afknapper.

Het werd mij weer eens duidelijk hoeveel hitsingles de band op zijn naam staan heeft. “Fly Like an Eagle” werd lang uitgesponnen, met verschillende solo’s en de typische spacegitaar klank van Miller: een waardige climax. “The Joker” liet als toegift het publiek nog één maal uit de bol gaan, waarna we, zoals we dat schreven in onze opstelletjes toen wij en Steve Miller nog jong(er) waren, moe maar tevreden huiswaarts trokken.

Organisatie: Live Nation

Ik werd onverbiddelijk naar voren gezogen door een zinderende brok psych rock van het me tot dan totaal onbekende J.C. Satan. Het Europese antwoord op Thee Oh Sees is een feit! Datzelfde voortdenderende ritme, die vreemde stemmen, het gefriemel op antieke elektronica, maar wat geeft het... dit was minstens even opwindend. Wat een stomp in de maag, die opener. Wat volgde bleek onvermijdelijk iets minder maar toch wisten deze drie jongens uit Bordeaux en twee meisjes uit Turijn het vuur erin te houden tot het eind. J.C. Satan : een naam om te onthouden.

Jeffrey Novak blijft met Cheap Time (Nashville, Tennessee) koppig zijn eigen weg volgen. Of hij hiermee ooit verder raakt dan de Pit's blijft de vraag maar hoeft dat eigenlijk wel? Opnieuw werden we getrakteerd op een stevige pot powerpop met flarden garage en glamrock. Novak zong wat zeurderig met een stem die het midden houdt tussen Julian Casablancas en Syd Barrett en leek wat verbeten bezig met die gekrulde bovenlip. Naast hem, uitstekend op een hitsige bas, Stephen Braren, warempel gehuld in een t-shirt van het bejaarde Zwitserse metalcombo Krokus! Derde man Ryan Sweeney timmerde het geheel vakkundig aaneen op drums. Ze hielden het mooi strak maar net als bij hun vorige doortocht moest ik opnieuw vaststellen dat er toch enkele te licht bevonden nummers werden gespeeld. Die zouden er toch eens uit moeten temeer daar de nieuwe songs steeds kwamen bovendrijven. 
Hun nieuwste plaat ‘Fantastic Explanations (and similar situations)’ is trouwens ook een heel stuk beter dan hun vorige.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk