Rod Stewart - Passionele Rod Stewart kan het nog!
Een avondje Sportpaleis in plaats van kijken naar het Eurovisiesongfestival bleek de juiste keuze. Dit keer was het Rod Stewart die met een ‘One last time’ tour nog eens een Europese tournee maakt. De laatste keer dus. Het zou kunnen natuurlijk want hij is ondertussen 79 jaar.
Rod Stewart verkocht meer dan 120 miljoen platen. Hij had 10 nummer 1 albums . Sir Rod had 16 top 10 singles in the United States en 31 top 10 singles in het Verenigd Koninkrijk. Hij begon in 1962. Maar in Antwerpen dus op deze zaterdag. De zaal was volledig gevuld met weliswaar een bovenste ring die afgesloten was.
Er was geen voorprogramma en op de tonen van “Just Can’t Get Enough” van Depeche Mode kon het beginnen. Nadat het doek omhoog ging, startte het optreden met “Addicted To Love”, een cover van Robert Palmer. In videoclipstijl met de kortgerokte zangeressen, gitaar in de hand werd de toon gezet.
In twee uur werd een pleiade van hits gebracht door een kranige zeventiger die de danspasjes niet schuwde. Hij gebruikte het volledige podium om de fans meermaals te groeten. Waar dan weer enthousiast op gereageerd werd. Bij “You Wear It Well” kwamen er nog een paar muzikantes bij.
De volledige band bleek uiteindelijk uit twaalf muzikanten te bestaan. Onder andere J’Anna Jacoby (viool en mandoline) speelt al meer dan 20 jaar in de band van Rod Stewart.
Hij begon in een kostuum met veel glitter, maar tijdens het optreden wisselde Rod meermaals van outfit, van tijgerprint tot rood hemd met gele kostuumvest. Daardoor kon de band zichzelf in de kijker spelen. “ I’m So Excited” en “Lady Marmelade” werd uitstekend gebracht door de achtergrondzangeressen. Tijdens “Forever Young” werd er zelfs getapdanst door de 2 violistes. Ook heel wat covers passeerden de revue met eerbetoon aan onder andere Christine McVie (“Id Rather Go Blind”) die op vraag een applaus kreeg, Tom Waits (“Downtown Train”) en Tina Turner (“It Takes Two”).
Rod Stewart was in vorm maar vooral ook gezegend met een uitstekend humeur, want zijn favoriete voetbalploeg, Celtic Glasgow, bleek die zaterdagnamiddag kampioen te hebben gespeeld. Hij was daarvoor eventjes over en weer gevlogen met de privé jet. Gisterenavond deed ik nog de soundcheck en hier ben ik terug. “A long day, but a great fuckin’ day”. Met een groen-witte sjaal rond de nek zong hij “Have I Told You Lately (That I Love You)”. Voetbal en vooral Celtic is naast muziek een grote passie.
Als je zoveel hits hebt kan je natuurlijk niet alles brengen. Zoals daar waren “Infatuation”, “Passion” en vooral “Hot Legs” vond mijn buur jammer. Maar de andere hits maakten dit ruimschoots goed. “Maggie May”, “Tonight’s The Night” en vooral bij “First Cut Is The Deepest” en “You’re In My Heart” werd er luidkeels meegezongen. “Young Turks” en “Baby Jane” was voor mij puur jeugdsentiment. Na “Some Guys Have All The Luck” viel het doek. Het publiek werd aangemoedigd door teksten op het doek om hem te doen terugkomen wat natuurlijk ook gebeurde.
Het dak ging eraf met “Da Ya Think I’m Sexy” en met “Sailing” werd er in schoonheid afgesloten.
2 uur pure nostalgie. Misschien was het de laatste keer dat ik hem op een podium zag, maar zijn rauwe stem is nog steeds in orde en ik zag een uitermate fitte zeventiger.
Rod Stewart, you still got it!
Setlist: Addicted to Love - You Wear it Well - This Old Heart of Mine - It’s a Heartache - Forever Young - The First Cut is the Deepest - I Don’t Want to Talk About It - Maggie May - I’d Rather Go Blind - Young Turks - Baby Jane - Downtown Train - I’m So Excited - Tonight’s The Night - You’re In My Heart - Have I Told You Lately - Lady Marmelade - It Takes Two - Some Guys Have All The Luck
Bis: Da Ya Think I’m Sexy – Sailing
Organisatie: Live Nation
Catherine Graindorge – Magisch spanningsveld tussen blauw, grijs en donker zwart
Tussen 2 mei en 26 juni heeft een gezellig festival plaats in de plantentuin van het Gents Universiteitsmuseum, onder de noemer Palmarium. Een bijzonder idyllische locatie die tot de verbeelding spreekt. In de serre, midden in dat prachtige park, gaan negen concertavonden door, aanvang met Fievel is Glauque op 2 mei, en verder met Sam De Nef & Camille (16/05), Midori Hirano + Adriaan De Roover (06/06), MIAUX (16/06) tot Greg Foat (27/06) op het eind van het programma.
Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website .
Wij waren er voor Catherine Graindorge en KREIS die elk op hun eigen manier erin slagen een magisch spanningsveld te creëren tussen blauw, grijs en donker zwart.
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon en Kobe Boon, double bass, vormen samen het trio KREIS (*****) . Uit het debuut 'Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De versmelting van aanstekelijke accordeon, bombastische double bas en ijle sax van deze muzikanten, deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, om zen van te worden. Met opvolger 'Embla' bevestigden ze, lees de review . In 2023 bracht KREIS met 'Fimbul' hun derde plaat uit, ze tasten hun sound verder af.
Binnen elk van de drie platen is er een verwijzing naar de Noorse mythologie, en dat komt dus ook live tot uiting. Het meest opmerkelijke, binnen dit verhaal is hoe drie instrumenten die schijnbaar, elk op zich, niet 100% bij elkaar horen, elkaar toch zodanig weten aan te vullen.
Al vanaf die eerste songs “Mani” en “Lehla’s Watltz” zit de sfeer dan ook zeer goed in. De intrigerende klankentapijtjes die het trio uitspreidt doen de oorschelpen soms trillen, door het lichtjes flirten met geluidsnormen. Ook de fantasie wordt geprikkeld. Mits een beetje verbeeldingskracht, voel je de sfeer uit die Noorse hoogdagen dan ook letterlijk op je afkomen, zoals bij het prachtige “Stev”, “Joik” en het afsluitende “Visser”. Waaruit dus vooral blijkt dat er binnen de muziek van KREIS enorm veel diversiteit schuilt.
In die korte tijdspanne van iets meer dan een half uur, horen we een brede waaier van een muzikaal avontuur. De magie zit hem bij KREIS echter vooral in het vertellen van een verhaal, bepaald door de instrumenten.
Het daverend applaus na hun set bewijst dat iedereen diep geraakt werd door wat dit trio hen voorschotelt, meteen ook de perfecte opwarmer.
De Belgische muzikant-componist Catherine Graindorge (*****) heeft met ‘Songs for the Dead’ een opvolger klaar voor haar bejubelde samenwerking met Iggy Pop, 'The Dictator', uit 2022.
Op haar nieuwe elpee geeft Catherine Graindorge een metafysische dimensie aan haar kunst. Gebaseerd op een gedicht van Allen Ginsberg en de mythe van Orpheus en Eurydice, onthullen de 8 nieuwe composities een droomachtig, romantisch universum dat paradoxaal genoeg zowel donker als helder is.
De Belgische violiste produceerde het in samenwerking met onder andere Simon Huw Jones, leadzanger van de cultgroep And Also The Trees, die zijn stem en inspiratie deelde op lyrische wijze. Een ontroerend mooie LP, die de artiest aan Musiczine voorstelde in een interview in samenwerking met het WAVES-programma, check hier
Vorig jaar wist ze ons in deBOZAR , tijdens Les Nuits Botanique al compleet omver te blazen met haar bijzondere stem en vioolspel. Lees gerust .
Binnen het intieme kader van Palmarium kwam haar poëtische muziek en teksten zelfs nog beter tot zijn recht. Deze keer stond ze er zonder koor. Catherine Graindorge laat zich in Palmarium echter wel bijstaan door Simon Ho op keyboards, Cyrille de Haes (live) op bas, en zanger Simon Huw Jones, wat zorgt voor een enorme meerwaarde.
Simon zijn stem doet denken aan een kruisbestuiving tussen Mark Lanegan en Nick Cave. Intens dus. Er is de betoverende, dreigende viool klank van Catherine Graindorge, die soms aanvoelt als het luiden van doodsklokken, terwijl haar zalvende, kristalheldere stem eerder dan weer zorgt voor een rustpunt in je donker hart. Het wordt aangevuld door een bedwelmende keyboard en een verbluffend mooie baslijn. Ook als Catherine solo met haar stem en prachtige vioolspel verder gaat, blijft die magie overeind. Op het einde van de set vullen de muzikanten terug aan, om te eindigen in een climax tijdens de bisronde.
'Song for The Dead' is een eerbetoon aan de liefde. Live wordt het kleurrijk en veelzijdig aangepakt, wat een spanningsveld oplevert tussen blauw, grijs en donker zwart.
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier
The Killing Floors - Gefixeerd op de sixties
Als aperitief kregen we Public Toys geserveerd. Niet de punkrockband uit Düsseldorf en ook niet Human Toys, zoals verkeerd vermeld op de affiche, maar een nagelnieuwe groep uit Lille. Een groep die ook wel enige verwachtingen schiep met leden die hun sporen reeds verdienden bij bands als Crusaders Of Love, Ashtones of het Poolse Moron's Morons. Het viertal bracht gedreven ouderwetse punkrock en daarmee sla je de bal nooit mis in een punkhol als The Pit's.
Hun naam refereert aan het gelijknamige nummer van Eater en ze klonken ook wat als die Britse band: snel en stevig. Een behoorlijk goede zanger die af en toe in duet ging met bassiste Didine Guillotine wiens ijzingwekkend hoge, door merg en been snijdende zang al even spectaculair klonk als haar naam. Wat mij betreft had ze gerust wat meer mogen zingen. Het zorgde in ieder geval voor wat afwisseling en dat was broodnodig. Want soms kreeg ik de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Voor de laatste twee nummers mochten de twee gitaren dan toch uit hun keurslijf breken en schoven ze wat op richting eigentijdsere postpunk.
Toen ik hoorde dat The Killing Floors naar The Pit's kwamen was mijn aandacht meteen gewekt hoewel ik de groep van haar noch pluim kende. Die naam intrigeerde me. Niet vanwege de betekenis (de slachtvloeren) maar omdat hij me herinnerde aan ‘Hard time killing floor blues’, een song uit 1931 van één van mijn favoriete bluesmannen, Skip James. Het nummer werd trouwens in 1992 voortreffelijk gecoverd door een andere held van me, Ramblin' Jeffrey Lee (Pierce).
Of The Killing Floors bij dezen hun inspiratie vonden voor hun naam valt sterk te betwijfelen want hun muziek had weinig van doen met de blues. Dit vijftal uit Los Angeles zweert immers bij sixties rock-'n-roll. Dat werd meteen duidelijk toen ze het podium opkwamen. Gekleed in de juiste pakjes waarbij ik me afvroeg waar ze die nog wisten op de kop te tikken en met al evenzeer gedateerde kapsels. Toen we de eerste noten van "The getaway" hoorden was er geen twijfel meer mogelijk: deze hispanics beten zich fanatiek vast in de sound van de sixties. Een ongelooflijke drive en een ongebreideld enthousiasme zorgden ervoor dat dit nooit achterhaald klonk en met drie uitstekende zangers in huis was afwisseling ook al geen probleem. Toch wierp de kleine gitarist Jorge Martinez Jr., tevens songschrijver van de groep, zich duidelijk op als onbetwiste frontman. Joel I. Giron, die met zijn Vox orgel de sixties sound completeerde, zong op vrij indrukwekkende wijze de meeste Spaanstalige nummers die de kleine helft van de setlist besloeg. Uiteraard ontbraken de twee nummers van hun tweede en nieuwe single niet: "Too far gone" en "You know it ain't right".
Van een volledige lp lijkt voorlopig geen sprake. Nochtans is de groep reeds zo'n 10 jaar actief en geniet ze een uitstekende livereputatie. Zo kregen ze enkele jaren geleden een vermelding in de top 100 live performers van Music Connection Magazine. Die reputatie maakten ze hier helemaal waar met een erg gevarieerde set, gebracht met de gedrevenheid van een pas beginnende punkband. Bovendien bleken The Killing Floors erg sympathieke kerels die de Pit's, die nochtans verre van vol gelopen was, opvallend dankbaar waren terwijl ze tevens ontzettend hoog opliepen met hun eerste Europese tour.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bert Reniers (De Casino, Sint-Niklaas) - Er voor gaan, voldoende opvallen of er tussenuit springen en goede songs schrijven is de boodschap naar al deze beloftevolle bands toe in LAWIJTSTRIJD!
De Casino, gevestigd in het hartje van Sint-Niklaas, is ondertussen een begrip geworden binnen het Belgische muzieklandschap. De grote sterkte van De Casino is de brede waaier aan concerten. Op 11 mei zal dat tijdens de finale van Lawijstrijd, die na 10 jaar vanonder het stof is gehaald, en Great Gigs in the Park, georganiseerd in juni/juli dit jaar, nog maar eens worden bewezen.
Naar aanleiding van deze evenementen, hadden we een fijn gesprek met Bert Reniers, die ons enthousiast te woord stond.
Je hebt schitterend werk verricht bij De Moazoart en verruilde het in 2022 voor promotor/programmator bij De Casino en Lokerse Feesten, een grote stap naar toch iets heel anders. Vertel er eens wat meer over
Toen het Waasland een nieuwe concertzaal kreeg in 2014 was ik meteen verkocht. Zeker en vast ook omwille van de diverse programmatie in een prachtige zaal met een fantastische akoestiek. Sinds de opstart was ik dan ook een vaste bezoeker en zag ik er een aantal van mijn favoriete artiesten waaronder Alpha Blondy en Lee Scratch Perry. Doordat ik sinds 2013 ook mee de programmatie doe van de Lokerse Feesten waren contacten snel gelegd en samenwerkingen tussen beide partners volgden snel. Ik werkte toen dus nog in de sociale sector, maar sinds mijn vijftiende organiseerde ik wel al events en party’s, vaak om projecten in de sociale sector te realiseren, waaronder Ontmoetingshuis De Moazoart in Lokeren en een opvangtehuis en scoutsbeweging voor straatkinderen in Senegal. De overstap van de sociale sector naar de muzieksector was dus niet zo vreemd en wat voor de Lokerse Feesten niet lukte, zou misschien wel lukken bij De Casino Concertzaal, namelijk een show organiseren van Manu Chao. En kijk, anderhalf jaar later is deze absolute droom gerealiseerd met ons team tijdens een waanzinnige show in ’t Bau-Huis! Tijd dus om verder te dromen en te genieten van mijn kleine jongensdroom, want deze job voelt vaak als de kleine jongen in de snoepwinkel.
Een van de evenementen die me aanspreken is De Lawijstrijd waarvan de finale dit weekend doorgaat, wat zijn je verwachtingen en kun je wat meer vertellen over de finalisten?
Na bijna 10 jaar is LAWIJTSTRIJD opnieuw vanonder het stof geblazen omdat heel veel beloftevolle bands vroegen naar podiumkansen en we merkten dat er toch wel wat potentieel aanwezig is in deze regio. Ondertussen zijn we terug opgestart en zijn we toe aan de tweede editie sinds de reanimatie. Nog meer dan vorig jaar had de jury het bijzonder lastig om de bands te selecteren die doorstoten naar de finale. En dat het niveau opnieuw hoog ligt zal blijken tijdens de finale op zaterdag 11 mei die bijzonder divers én jeugdig is. Allen daarheen! https://decasino.be/lawijtstrijd-2024/
Ik las dit weekend in de Standaard dat veel bands die ooit zo een liedjeswedstrijd wonnen zelden echt doorbreken, het gaat wel over vrij grote wedstrijden binnen de populaire popmuziek , maar toch.. kan zo een deelname aan Lawijtstrijd deuren openen denken je?
Hierop kan ik simpel antwoorden dat je eens met LIGHTSPEED, de winnaars van LAWIJSTRIJD ‘23 moet gaan praten. Zij speelden het voorbije jaar meer dan 60 shows doorheen Vlaanderen, wisten een platencontract in de wacht te slepen en zitten ondertussen onder contract bij HARDT MGMT. Willy draait hen grijs op de radio en op vrijdag 15 november volgt hun eerste headlineshow voor hun debuut EP release in De Casino Concertzaal.
Is het voor jongere bands na corona niet moeilijker geworden om geboekt te worden, veel organisatoren spelen op veilig om hun zaal vol te krijgen, vaak boeken ze dan ook gekende namen of eerder tribute en coverbands, omdat ze zeker zijn dat hun zaal echt vol zit. Graag je opinie
Met De Casino Concertzaal zijn we een onafhankelijke concertclub / vzw die gesubsidieerd worden om onder meer te investeren in kwetsbare muziek en jong talent. Aan de hand van initiatieven waaronder LAWIJTSTRIJD proberen we kwalitatieve jonge bands op te vissen die dan kansen krijgen op onze podia als voorprogramma, tijdens café concerten in onze reeks Sin City Burning of tijdens Casino Boite. Wij spelen deze zeker niet altijd op zeker, maar aan het einde van de rit moet de rekening uiteraard wel kloppen. Er zijn heel veel bands en we krijgen ook veel aanvragen en inzendingen, maar de kwaliteit dient wel voldoende groot te zijn en liefst zijn er ook voldoende potentiële bezoekers. Er voor gaan, voldoende opvallen of er tussenuit springen en goede songs schrijven is de boodschap naar al deze beloftevolle bands toe!
Het valt me op dat De Casino wel durft risico’s neme , én het werkt wel … Er komt volk af , en je ziet een evolutie in wat aantrekt en wat niet? Welke muziek is nu populair bij de jeugd.
In De Casino doen we alles van punk en hardcore, over elektronische muziek tot jazz. Dit levert elke dag andere toeschouwers van diverse pluimage op en daar zijn we bijzonder trots op. Klassiekers blijven het goed doen, maar ook binnen bepaalde sub genres blijven we goed scoren. Daarbij denk ik aan bijvoorbeeld Roots en Americana waarin onze artistiek leider Steven Verschoore thuis is. Bij de jeugd moet het anno 2024 steeds harder gaan. In alle genres van urban tot techno en hardstyle. Ook daarin proberen we mee te zijn. Ook al wordt het soms allemaal een pak vluchtiger. Vroeger wist je wanneer een artiest veel platen verkocht, deze live ook wel zou werken, maar tegenwoordig ligt dat iets anders. Bij bands die vorige zomer hot waren, kan de hype plots over zijn. Mee zijn vergt veel meer energie. Wat leeft op socials? Hoe hard gaan bepaalde filmpjes en nummers op TikTok? Een nummer of band kunnen plots opnieuw mega cool zijn doordat de muziek werd gebruikt in een Netflix serie enzovoort.
De echt jonge gasten (ik heb het over 16 tot 18 jarigen) zijn niet altijd even gemakkelijk te bereiken, dat was vroeger toch anders heb ik de indruk, ondanks de online mogelijkheden; graag je mening
Bij de jeugd speelt veel meer het prijssegment. Hoeveel kost een ticket en pintje? Zij gaan minder snel dure tickets kopen en gaan dit geld sneller leggen voor festivals of gehypte artiesten. Niet altijd even makkelijk voor een kleine concertclub als de onze. Met RATATA waarbij we artiesten als USED, Gladde paling, Vieze Asbak, Natte Visstick,… wisten te strikken, lukt dit wel, maar veel meer gaat het bij hen om de beleving en coole concepten op maat van jongeren.
De jeugd koopt wel nog vinyl platen, ik was op een concert van Froukje in de AB, en zag veel jongeren naar buiten gaan met een LP; is het in deze tijden van spotify, … toch nog interessant om iets te releasen?
Vandaag kan je jouw hele platenkast op zak hebben met een Spotify abonnement, maar tastbare souvenirs blijven het uiteraard goed doen. Een t-shirt of sweater van jouw favoriete artiest of LP zijn leuke hebbedingetjes. Veel jonge artiesten spelen hier ook op en veel vaker dan vroeger met kwalitatiever items in een uitgebreid assortiment. Al heeft dat uiteraard zijn prijs. Een discrepantie soms wel met de boodschap van jongeren dat concerttickets te duur zijn.
In juni en juli is er Great gigs in the park, waar ik ook een tiental avonden aanwezig zal zijn; de programmatie is divers. Vertel eens wat meer over deze editie?
Met De Casino Concertzaal en het stadsbestuur Sint-Niklaas presenteren we de vierde editie van Great Gigs in the Park. Deze reeks openluchtconcerten, die plaatsvinden in de feeërieke setting van het historische Casino Park (DC terras), wordt opnieuw gespreid over drie weken in het begin van de zomer van donderdag 13 juni tot zondag 7 juli en bundelt in die periode vijftien extraordinaire openluchtshows op de Casino-kiosk. Met namen als Rudeboy plays Urban Dance Squad, Sananda Maitreya (Terence Trente D’Arby), Intergalactic Lovers, Dr. Lektroluv en try-outs van J. Bernardt, Sylvie Kreusch en Stikstof zijn we toch bijzonder trots. Gezelligheid is het codewoord tijdens Great Gigs in the Park, want voor elke concertavond worden slechts 600 tickets aangeboden. Er snel bij zijn is de boodschap, want enkele concerten zijn reeds uitverkocht! De toegang tot de concerten van Postmen (opener) en Too Hot For Me (afsluiter) is gratis.
https://decasino.be/great-gigs-in-the-park/
Naast Lawijstrijd en Great Gigs in the Park, wat mogen we nog meer verwachten?
Ondertussen zijn we al volop bezig met de najaar programmatie en voorjaarsprogrammatie 2025, want we hebben opnieuw een resem toppers in petto met namen als Trixie Whitley, The Dead Daisies, RHEA, Admiral Freebee en Royal Republic. Ook Calexico komt nog een dubbel concert spelen deze zomer.
Hou vooral onze website www.decasino.be in de gaten, want er volgen nog een pak kleppers.
Over de Lokerse Feesten wil ik het even hebben, de programmatie is gevarieerd, het valt me op hoe zowel in de Casino en de Lokerse Feesten deze lijn van programmeren wordt doorgetrokken Heeft Bert er iets mee te zien ?
Zowel bij de Lokerse Feesten als De Casino Concertzaal betreft dit uiteraard teamwork. Onze artistiek leider Steven Verschoore in De Casino en collega-programmatoren Peter Daeninck en Lander Merckpoel bij de Lokerse Feesten zijn gelukkig ook geen hokjesdenkers. Persoonlijk vind ik het alvast leuker om hypes te creëren dan ze te volgen. Artiesten ontdekken en zelf mee vorm geven en ze zien groeien, is één van de leukste zaken aan de job. En als je dan bijvoorbeeld op 1 weekend Fatboy Slim, K3 en Motörhead kan zetten, zoals we destijds deden tijdens de Lokerse Feesten en al die diverse mensen euforisch zie doorgaan, ben ik daar bijzonder trots op. En daar klopt mijn hart als sociaal werker weer, want cultuur is voor iedereen!
Bedankt voor dit fijne gesprek, we zien elkander zeer binnenkort terug in De Casino
Laughing Bastards - Oude wijn in nieuwe vaten
De muziek van de Gentse formatie Laughing Bastards (*****) is opgebouwd rond de chemie tussen oude jazz en improvisatie, experiment. Op de facebook pagina lezen we ''Uit een tumultueuze liefdesrelatie die jazz aanging met andere muziekstijlen wereldwijd, ontstond het ensemble Laughing Bastards''.
Sinds 2012 haalt de band zijn inspiratie uit muziek van Jimmy Giuffre zijn twee eerste albums. De vijf jazzvirtuozen hebben ook bewerkingen van muziek van Carla Bley en Johon Lurie uitgebracht. Onlangs kwam er ook een nieuwe plaat uit, 'Fetish', een tipje van de sluier konden we horen, d.i. de liefde voor de jazz traditie en improvisatie, het werd een gezellige concertnamiddag in De Casino …
De muzikanten zitten op het kleine podium krap op elkaar. Michel Mast, de saxofonist, is de spreekbuis. Hij mag centraal gepositioneerd zijn, alles staat met de muzikanten rond hem. Muzikale magie en groove ontstaat er door Marcos Della Rocha’s uiterst genietbare geroffel, de warme, bedwelmende contrabas van Cyrille Obermüller, de breed wisselende klinkende cello van Eline Deurinck, en de gitaarlijnen van Jan-Bastiaan Degeyter.
We kregen meer dan een uur lang een boeiende, gevarieerde set. Op ingenieuze wijze ging het kwintet tekeer op oude jazz, die zichzelf heruitvond en als nieuw klonk. De improvisatie en de experimenteerdrift van het genre maakte het nu net interessant en boeiend. Mooi hoe die muzikale prikkeling wel was. De avontuurlijke aanpak intrigeerde. Ze werden dan ook terecht sterk onthaald. Muzikaal de moeite in dit spanningsveld, als oude wijn in nieuwe vaten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
VV – HIM 2.0, als fan alleen maar liefdevol omarmen
De charismatische Ville Valo heeft met zijn band HIM begin jaren 2000 een onuitwisbare stempel gedrukt op de wereld van de rockmuziek. Met zijn donkere, meeslepende stem en poëtische teksten slaagde hij er in een unieke en onmiskenbare sound te creëren die hij ‘love metal’ doopte, een niche binnen de niche van de gothic rock/metal.
Na de ontbinding van de band in 2017 bleef het even stil rond VV, de artistieke naam van de Fin, maar in 2023 verraste hij vriend en vijand met het soloalbum ‘Neon Noir’. Om het album in de neon, excuseer, schijnwerpers te plaatsen stond VV zondagavond in AB.
Als opwarmer krijgt een bescheiden gevulde AB Zetra voorgeschoteld. Het Londense duo dat voor de grime de kaas duidelijk haalde bij bands als Immortal en KISS, brengt muziek die men het best kan omschrijven als new wave meets metal. Al wentelend in obscure belichting krijgen we een set van een zevental nummers, waarvan “The Angel Cries” en de nieuwe single “Starfall” ons vooral kunnen bekoren.
Iets voor negenen floept vanuit de duisternis een neonverlicht heartagram met dubbele V op, een briljante aanpassing van het legendarische bandlogo van HIM. Vervolgens wordt “Neon Noir” ingezet, een van de singles van het gelijknamige album. Een ingetogen Ville Valo die duidelijk in de kleerkast van de gebroeders Shelby (Peaky Blinders) gesnuisterd heeft, steekt probleemloos het vuur aan de lont voor een set waarbij er een evenwichtige mix is tussen HIM-klassiekers en nieuw materiaal.
Een eerste hoogtepunt komt er met de combo “Salute The Sanguine” voorafgegaan door “Rip Out The Wings Of A Butterfly” - je weet wel het HIM-lied dat verdacht veel gelijkenissen vertoont met “En Dans” van Clouseau. Hier wordt duidelijk hoe naadloos Vallo’s nieuwe werk muzikaal lijkt aan te sluiten op het rijke repertoire van HIM.
Tijdens de set waarbij er geen laagtes te bespeuren vielen, zijn het toch vooral de HIM-klassiekers die de kelen en heupen van de AB aan het werk zetten.
Veel fans zijn namelijk afgezakt naar Brussel om zich te laten wiegen op de tonen van hun jeugd. Zo worden ze op hun wenken bediend met een verbluffend “Join Me in Death” en “The Funeral of Hearts”. Een eerder statische Valo ziet dat er gesmuld wordt en toont geregeld zijn appreciatie met een kleine glimlach en bescheiden dankgebaar.
Als afsluiter krijgen we het prachtige “When Death and Love Embrace” (HIM).
Het zwaarwichtige lied over een onbeantwoorde liefde is geen knaller om mee naar huis te nemen, maar een melancholisch lied dat velen ongetwijfeld terug doet denken aan een tijd waarin er nog onschuld bestond en geen grote verantwoordelijkheden.
Pure romantiek dus, nu eenmaal het handelsmerk van mr. Valo. Met de ogen dicht is VV gewoonweg HIM 2.0 en dat kunnen we als fans alleen maar liefdevol omarmen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Zetra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5992-zetra-05-05-2024.html?Itemid=0
VV
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5991-vv-05-05-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2024 - The Paper Kites + William Fitzsimmons - Intiem Slotakkoord van Les Nuits Bota
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-05
Jérôme Bertrem
De laatste avond van Les Nuits Botanique beloofde een zachte afsluiter te worden. The Paper Kites stonden op het programma, met hun recente album ‘At The Roadhouse (2023) op tournee. Een verrassend album waar het Australisch vijftal met een mix van blues en rock een breder palet verkent. De vraag was of ze die verrassende benadering ook live konden waarmaken.
Nadat Benni de avond voor ons iets te vroeg had ingeluid, konden we gelukkig nog genieten van het tweede voorprogramma. De lange gestalte en diepe stem van William Fitzsimmons doen denken aan Bob Mould, maar zijn muziek en zang zijn absoluut niet te vergelijken. In "Goodmorning" toonde Fitzsimmons zijn vaardigheden op de gitaar, terwijl hij de lyrics zachtjes in een hoge toon fluisterde. Ook in het - volgens hemzelf - 'verdomd trieste' nummer "Please Forgive Me (Song of the Crow)" kwam zijn unieke stem goed naar voren. Helaas werd de aandacht van het publiek al snel afgeleid door gebabbel, ondanks zijn geestige cover van de Backstreet Boys-hit "I Want It That Way". Het intieme "Beautiful Girl" vormde een passend slotstuk van een vermakelijk concert dat eigenlijk wel wat meer aandacht verdiende.
Met een grote opstelling beloofde het optreden van The Paper Kites een volwaardige ervaring te worden, en dat werd het ook. Samen met drie extra muzikanten vormden ze de Roadhouse Band, waarmee frontman Sam Bentley verwees naar de plek waar ze hun album hebben opgenomen. Diezelfde energie voelden we meteen bij het zacht opgezette "Between the Houses", dat zich naar het einde toe met de mondharmonica lekker ontwikkelde. De fluwelen stem van Bentley raakte ons diep tijdens het in americana gehulde "Till the Flame Turns Blue". Ook het nieuwe "Hurts so Good" zat vol nuances van hun vernieuwde sound. De praatgrage en sympathieke Bentley vertelde vol trots dat hij een nieuw Manneke Pis had gekocht om zijn kapotte exemplaar te vervangen. Dat leverde hem zeker wat extra punten op!
De prachtige samenzang in "Tenenbaum" en "Green Valleys" versterkte de subtiele instrumentatie. Het indrukwekkende "Bloom", waarbij ze met z’n achten achter één microfoon plaatsnamen, kreeg de hele zaal muisstil. Het publiek zong de lyrics zachtjes mee, wat de magische sfeer alleen maar versterkte. Tegenover dit rustige nummer stond het meer rockende "June’s Stolen Car", waarbij tweede gitarist David Powys met volle overgave de zang van Bentley overnam. Pianiste en vocaliste Christina Lacy nam tijdens "Without Your Love" het voortouw en sleepte het publiek verder mee. De gitaarliefhebbers in de tent konden genieten van de afsluitende solo in "Good Nights Gone".
Met het slot gaven ze weer ruimte aan intimiteit. De banjo zorgde voor een geslaagde cover van Adrianne Lenkers "anything". De laatste keer achter de akoestische microfoon was een ware beproeving door de luide sirenes en passerende vliegtuigen. Met wat geluk slaagde het vijftal er toch in om het pareltje "Paint" perfect en met de nodige kippenvel te brengen. Met de swingende uitsmijter "Electric Indigo" lieten ze de allerlaatste noten van Les Nuits Botanique weerklinken.
Setlist Between the Houses - Till the Flame Turns Blue - Hurts So Good - Nothing More Than That - Green Valleys - Tenenbaum - Bloom (akoestisch) - June’s Stolen Car - Without Your Love - Good Nights Gone - Black & Thunder - Anything (cover van Adrianne Lenker) - Paint (akoestisch) — Electric Indigo
Neem gerust een kijkje naar de pics alle zallen @Dieter Boone
Benni
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5998-benni-5-05-2024.html?ltemid=0
William Fitzsimmons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5999-william-fitzsimmons-5-05-2024.html?ltemid=0
The Paper Kites
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6000-the-paper-kites-5-05-2024.html?ltemid=0
Kiss Facility
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6001-kiss-facility-5-05-2024.html?ltemid=0
Erika De Casier
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6002-erika-de-casier-5-05-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Willem Vermandere - Vergeten wordt geschrapt uit het woordenboek
Willem Vermandere heeft al op honderden podia gestaan, maar tot enkele dagen geleden had hij nog geen concert gespeeld in het Concertgebouw in Brugge. Dat haalde de kranige 84-jarige in met een namiddagconcert.
Vermandere heeft een band met Brugge. Vijftig jaar geleden werd de clip van “Blanche En Zijn Peird” opgenomen in die stad. In die clip verkent Vermandere de historische stad vanuit een paardenkoets.
Willem werd in Brugge bijgestaan door zijn trouwe muzikanten - trawanten noemt hij ze zelf – Freddy Desmedt (klarinet, dwarsfluit, saxofoon en percussie), Pol Depoorter (gitaren en mandoline) en Bart Caron (contrabas).
Al had hij bij het aankondigen van de band wat moeite om de juiste naam bij de juiste persoon te vernoemen. Zijn geheugen liet hem nog een paar keer in de steek. Of hij speelde wat met dat gegeven, dat kan ook. Bij “Den Tjoolder” in het begin van de set draagt hij de band op om te herbeginnen nadat hij niet op tijd de woorden vindt van het laatste couplet, want “de mensen hebben betaald voor het volledige programma, niet voor de helft”.
Ook bij een lange anekdote over Heineken en Westvleteren geraakt hij de pointe kwijt en is het Freddy die als souffleur de redding brengt. Als dat de enige foutjes zijn van zo’n monument, dan zijn die eigenlijk het vermelden niet waard. Alles bij elkaar is hij nog heel goed bij stem en met de juiste bril en een paar spiekbriefjes lukt alles nog wel.
Maar misschien heeft het terugwijkende geheugen wel mee de setlist bepaald. Willem kiest voor heel wat ‘oude’ nummers. Wie zijn eerste album uitbracht in 1968 heeft natuurlijk een grote keuze. Het album ‘Laat Mie Maar Lopen’ uit 1981 is het beste vertegenwoordigd, met bovenop de titeltrack nog “Ik Plantte Ne Keer Patatten”, “Voor Marie-Louise” en “Geboorte”.
Er zit nog steeds veel ‘dash’ op de oude nummers en Vermandere neemt er geen genoegen mee om bepaalde nummers wat trager of korter te brengen. Wel geeft hij zijn tekst-geheugen af en toe eens pauze dankzij een instrumentaal nummer. De melodieën zitten misschien dieper in het brein gegroefd dan de woorden. Een drietal nummers leest hij voor als gedicht, zonder muzikale begeleiding.
De intro van “1.000 Soldaten” wordt geografisch uitgebreid van de Westhoek tot Oekraïne en Israël en Gaza. Voorts werd het Brugse publiek verwend met guitige versies van “Pierre De Beeste”, “Bric-a-Brac”, “Mijn Vlaanderenland”, “De Wind”, “Reintje”, “Moslims”, “Bange Blankeman” en “Priet Pret Prot”, elk met een leuk kort verhaaltje of woordje uitleg erbij. Voor de finale mag het publiek meezingen en -klappen met “Blanche En Zijn Peird” en “Laat Mie Maar Lopen”. De toegift bestond uit een instrumentaal nummer en “Voor Marie-Louise”.
We krijgen niet veel kansen meer om Willem Vermandere aan het werk te zien. We gunnen hem van ganser harte de rust die bij zijn leeftijd hoort. Maar telkens als hij nog wil optreden, moet de zaal vol zitten. Dat zijn we verplicht aan dit bescheiden genie dat kan toveren met melodie en woorden. Deze zomer staat Willem Vermandere nog op het podium van het Dranouter Festival. Dat wordt misschien nog ‘skoner’ dan in Brugge.
Organisatie: Show-Time ism Comedyshows
Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit
Headbanger's Ball Fest 2024
Culthuurhuis De Leest
Izegem
2024-05-04
Filip Van der Linden en Erik Vandamme
Toen Paradise Lost werd aangekondigd als headliner voor Headbanger's Ball Fest 2024, voelden we al aan dat dit een top editie zou worden. De organisatie mocht het bordje 'Sold Out' een paar weken voor de aanvang van het festival naar boven halen. De zaal zat gezellig vol, en in de inkomhal kon je gezellig kletsen met vrienden en fans; ook bandleden waren te zien aan de merchandise stand, gewoon om even een babbeltje te slaan.
Een pluim voor de organisatie hoe het allemaal spontaan in elkaar zat. Het aanbod was divers. Paradise Lost zou heel sterk uit de hoek moeten komen met bands als Tangled Horns en Gnome, de extreme metal Conjurer en de post metal van DVNE. De absolute verrassing van de dag kwam echter vanuit een heel andere hoek … Lees mee …
Het Gents-Antwerpse viertal Huracán (****) is een telg uit de familie van Dunk!records en levert een mix van stoner, noise en sludge. De band produceerde reeds twee EP's en het recente full-album ‘We Are Very Happy’. Huracan rijgt de mooie supports aan elkaar en mocht al twee keer aantreden op het Dunk!festival en eenmaal op Alcatraz. Hoewel de band al moet aantreden om 14.30 uur, is de zaal al goed volgelopen en die kans grijpt de bassist van Huracán met beide handen. Hij is de podiumtijger die constant het publiek aanvuurt en die voorts visueel vertaalt wat er muzikaal gebeurt. Van de lyrics zal dat niet komen, want die zijn er nauwelijks. En die worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten.
De set van Huracán in Izegem werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ uit 2017 (“Crystal Mathematics” en “Realm Of Instability”) met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ uit 2022 en dan nog enkele nieuwe tracks die al meteen naar meer smaken. Huracán bewees nog maar eens dat de organisatie van Headbanger's zijn openers weloverwogen weet te kiezen.
Het succes van een optreden van een band hangt mee af van de interacties tussen het publiek en de band. Tangled Horns (***1/2) houdt dit hoog in het vaandel. De band speelt de pannen van het dak en de temperatuur stijgt op hun sound. De beweeglijke, charismatische frontman trekt de aandacht naar zich toe. Hij weet het publiek aan te porren, de muzikanten worden geknuffeld, enz. Het hoort er allemaal bij … Ook vocaal intrigeert hij!
Die versmelting was er vandaag niet helemaal, er was voldoende interesse en respons, maar het publiek nam een afwachtende houding aan. Tangled Horns overtuigde in hun stoner , maar kon dus niet voluit gas geven.
De absolute verrassing kwam van Hippotraktor (*****) uit Mechelen. De release van hun knappe album 'Meridian' in 2021, sloeg in als een bom in de progressive postmetal. Sander Rom moest de band helaas onlangs verlaten door aanhoudend medische problemen. In die paar jaar is hier een goed geoliede machine bezig! Elkeen heeft z’n belangvolle inbreng en rol. Ondanks het verlies zet Hippotraktor sterk en stevig door en de band blijft bezig op hoog niveau op plaat als live. De registers worden opentrokken en de emo vocals zijn bepalend. Hun gretigheid en enthousiasme wordt beloond. Een bommetje! Wat een optreden. Er komt een nieuwe plaat uit, 'Stasis' via Pelagic Records. Dit belooft!
Na wat rust en een pintje later, werd het tijd voor het zootje ongeregeld GNOME (***) getooid met pinmutsen. GNOME spelen los spontaan, verschroeiend door snedige riffs en drumpartijen. De muziek is een donkere, zelfrelativerende trip met een hoek af, niet vies van een dosis humor, jolijt. Hun virtuositeit siert. Een concert van GNOME is een heerlijk aanstekelijk, muzikaal feestje.
Samen met Conjurer zal DVNE een tour maken, die startte op Headbangers's Ball Fest. DVNE (*****) klinkt uniek door een ondoordringbare muur op te bouwen met intens variërende gitaarriffs en drums. Het is een hypnotiserende, bedwelmende, sprookjesachtige trip, gedragen door subtiele emo vocals.
De band is geïnspireerd op Dune, het indrukwekkende, complexe en ook lijvige sciencefictionwerk van Frank Herbert. DVNE speelt een sterke afwisselende show, die in de nummers steeds naar een climax gaan, als een alles vernietigende orkaan. Wat een energie en explosies. De lightshow intrigeert het geheel. Een toegevoegde waarde voor dit festival alvast. Samen met Hippotraktor één van de ontdekkingen.
Ook Conjurer (****1/2) houdt van zo’n intens spannende opbouw en explosies. Een ondoordringbare geluidsmuur, die wat monotoon aanvoelt, heeft een donkere rand, maar klinkt verschroeiend luid en hard. Van een rustpunt is er hier geen sprake. Deze Britse band is als een dolgedraaide, razende sneltrein, daverend en bonkend. Wat een pletwals. De rauwe vocals zijn hier mee bepalend. De gitarist was op het eind in het publiek, wat positief werd onthaald. Conjurer gaat muzikaal de confrontatie aan met z’n demonen . Puik werk van die mannen!
Het was intussen al middernacht toen Paradise Lost (****) op de bühne was. De band had er zin in, je voelde het gewoon in de uitverkochte zaal ook. De frontman hield z’n publiek bij de leest. Oud en nieuwer werk wisselden elkaar af, wat enthousiasmerend werd onthaald.
Paradise Lost ging gretig te werk, o.a. op “Say Just Words”, “One Second” en “No hope in Sight”. Paradise Lost mag dan ook een hobbelig parcours hebben afgelegd, momenteel staan ze sterk overtuigend te spelen, zonder ook maar routineus te klinken.”The Enemy” en “Ghost” waren schitterende afsluiters.
We kregen een enorm geslaagde editie. De headliner in 2025 zal Katatonia zijn. Noteer het maar in je agenda … op 3 mei!
Info: https://www.facebook.com/headbangersBallsFest
Organisatie: Headbanger's Ball Fest
Adrianne Lenker - Kracht van spontane innemendheid
Naam en faam vergaren met zachte, schilderachtige folk en hemelse verhalen is niet voor iedereen weggelegd. Toch lukt het Adrianne Lenker al een decennium lang, vooral met haar band Big Thief. Maar ook als soloartiest staat ze haar mannetje, met onlangs haar zesde album ‘Bright Future’ (2024) als nieuwste wapenfeit. Het was dan ook vol verwachting uitkijken naar haar optreden in het Koninklijk Circus.
Op het weidse podium en in een uiterst minimalistische opstelling had Nick Hakim de taak om het publiek warm te maken voor een intieme avond. Zonder setlist bracht hij spontaan en soms wat onwennig zijn hartverwarmende pianosongs voor de grote zaal. Nu eens klonk hij als Justin Vernon, dan weer als Patrick Watson. Vooral in "Something" speelde Hakim vrij en los, wat door de meeste aanwezigen gewaardeerd werd. In "Vertigo" etaleerde hij zijn unieke stem.
Als jeugdvriend van Adrianne Lenker was dit zijn eerste keer op zo'n minimalistische tour, wat de ervaring des te beter maakte. Hij sloot zijn korte set af met het aangrijpende "Bouncing", waarin zijn pakkende zang op een hoogtepunt kwam.
Na wat vertraging betrad Adrianne Lenker het podium, gehuld in een cowboyhoed, om plaats te nemen op een krakende houten stoel. Met lavalampen en een klein tapijtje was de huiselijke sfeer compleet. Voordat ze haar eerste nummer inzette, verontschuldigde ze zich voor haar dutje en het uit het oog verliezen van de tijd. Deze charmante opmerking leverde haar meteen sympathie op, nog voordat ze ook maar één noot speelde. Met een perfecte geluidsmix en haar kenmerkende zachte stem, betoverde ze het publiek vanaf het begin. Het subtiele en diepgaande "Anything" zorgde ervoor dat iedereen op het puntje van zijn stoel zat.
"Simulation Swarm" bracht ze op geheel eigen wijze, door op haar gitaar te kloppen en de solo geleidelijk te laten opbouwen. Het dolenthousiaste applaus en de kreten van het publiek waren meer dan verdiend. Tijdens "Pretty Things" onderbrak Lenker even om hulp te bieden aan een persoon die onwel werd. Na een korte pauze pakte ze het sferische liefdeslied "Born For Loving You" weer op, gevolgd door de herneming van het even sterke "Pretty Things". Een van de vele magische momenten was toen het publiek liefelijk meezong met de zachte teksten van "Zombie girl", zonder dat Lenker erom vroeg. "Steamboat", een terugblik op het begin van haar lange muzikale reis zo’n 10 jaar geleden, bracht nog meer betovering.
Waar het eerste deel voornamelijk uit Big Thief-nummers bestond en dus vertrouwdheid bracht, was het tweede deel volledig gewijd aan haar solowerk en de pakkende intimiteit ervan. Om dit te versterken, namen haar vrienden Nick Hakim (piano en zang) en Josefin Runsteen (viool, percussie en zang) plaats naast haar. Zo was "Real House" een prachtige verbeelding van kinderherinneringen. De innemendheid ervan zorgde bij sommige diep genietende luisteraars zelfs voor tranen en gesnik. Het meeslepende "Not a Lot, Just Forever" werd met het samenspel en het sterke pianowerk van Hakim naar een hoogtepunt getild. Het breekbare "Ingydar", met trieste vioolklanken maar tegelijkertijd betoverend door Lenkers warme stem, werd gevolgd door charmante dankwoorden in het Nederlands en Frans.
Tijdens "Free Treasure" vloeiden opnieuw wat tranen, wat opnieuw zorgde voor kippenvel. Ook achter de piano wist Lenker met "Evol" diep te raken, hoewel pianospelen voor haar blijkbaar een uitdaging is. "Donut Seam" en "Sadness as a Gift" deden zeker niet onder voor al het prachtige dat we al hadden gehoord. Bij "anything" genoot zowel het meezingende publiek als Adrianne, die straalde van geluk. De strikte eindtijd van het Koninklijk Circus was onverbiddelijk, waardoor we slechts "Symbol" als afsluiter kregen van een betoverend, magisch en hartverwarmend concert.
Setlist
Solo: The Only Place (Big Thief) - my angel - Simulation Swarm (Big Thief) - Orange (Big Thief) - Pretty Things (Big Thief) - Born For Loving You (Big Thief) - Pretty Things (herneming - Big Thief) - zombie girl - Steamboat - Jonathan
Met Nick Hakim en Josefin Runsteen: Real House - not a lot, just forever - ingydar - Free Treasure - No Machine - Evol - heavy focus - Donut Seam - Sadness as a Gift – anything
Bisnummer: symbol
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-02
Jérôme Bertrem
Bij onze zuiderburen is Jacques meer bekend dan alleen om zijn niet-alledaagse kapsel. Na vijf albums, enkele EP's en talloze zijprojecten blijft hij experimentele, elektronische en visuele hersenspinsels bedenken. Zijn huidige live project Videochose 360° belooft een oogstrelende verwennerij te zijn. Iets wat Irène Dresel naast haar beukende techno ook wat van kan. Een avondje Frans eclecticisme was dus wat ons te wachten stond.
Om de druilerige avond in te leiden, was daar de Brusselse Dorothy Gale. Als een moderne hoofdrolspeler van The Wizard of Oz, bracht ze een scala aan genres in haar songs. De bij momenten zweverige dreampop leende zich ervoor om haar zachte, hoge stem wijd te laten klinken. Soms leek Björk niet ver weg met de tribale beats en de lichte electro die soms aanschuurde tegen donkere techno. Het frivool gezongen "Emerald" was een creatief stuk met een catchy popmelodie. In de afsluiter klonk een pompende jaren 80 retro drum beat als rechtstreeks uit A-ha gekopieerd, en het geheel eindigde met een snedige distorted punk gitaarsolo. De verscheidenheid aan klanken en de aanstekelijke charme van de jonge Brusselse met haar twee muzikanten waren verrassend, licht prikkelend en amusant.
Alleen al aan de podiumopstelling te zien, beloofde Jacques er een atypisch en experimenteel spektakel van te maken. Voor een groot scherm stond centraal een tafel voor zijn elektronica, waaruit verschillende buizen liepen naar kleinere deelschermen, een lichtinstallatie van glazen kokers en een kijkdoos die een hoofdrol zou spelen tijdens zijn set. Met de bekende Star Trek-groet nam de gekke Fransman onder luid applaus plaats achter de knoppen. De bass stampte vanaf het begin lekker loeihard vanuit het soort laboratorium waar we beelden zagen van röntgenfoto's of lichaamsdelen. Vervolgens gebruikte hij die fameuze kijkdoos om er met alledaagse voorwerpen beelden en klanken van te maken. Hiermee ging hij over opgenomen tracks van beats en melodieën over mixen om er lekker op los te gaan.
Of nog zijn "générateur de réalité" waar tijdens zijn performance een reeks van woorden random een zin vormden om uiteindelijk af te sluiten met "Tout est magnifique". Het publiek liet zich al meermaals horen maar nu was het enthousiasme op een hoogtepunt. Nog voort in zijn set flitsten beelden voorbij van brekende potloden, afbraakwerken, een pistoolschot, een pater aan de bel, een afbakkend brood, een rat in ontbinding, een genezende wond aan een vinger... Heel willekeurig, ongewoon, soms grimmig, soms duister, maar toch werkten Jacques' enthousiasme en nerdy bewegingen aanstekelijk. De set was dusdanig uniek door de maffe ingevingen en improvisaties. Toch bracht hij onder andere "Kick ce soit" of nog "Ça se voit" uit zijn laatste album ‘LIMPORTANCEDUVIDE’, een welkome toegift voor de vele fans. De machinale uptempo songs die al eens versnelden of vertraagden, met vleugjes van drum & bass, sloten zijn vermakelijke concert af.
De hele installatie moest nog plaats maken voor de even decoratieve Irène Dresel. De snelle afwisseling van decors en bands gaf deze avond een festivalgevoel. En net in die sfeer kwam Dresel en haar kompaan in quasi ceremoniële witte gewaden met sieraden plaatsnemen achter de met bloemen getooide mengtafel en percussiehoek. De loeiharde house werd meteen ingezet waar doorheen de set wat house of electro aan te pas kwam. De live percussie gaf daarbij dat tikkeltje extra om het geheel boeiend te houden. Dresel draaide sierlijk aan de knoppen en genoot er ook zichtbaar van. Het publiek ging lekker tekeer en niet alleen toen er bloemenkransen werden uitgedeeld, er uit een gieter belegd met diamanten werd gedronken of toen er een ceremoniemeester langskwam met een karretje om een soort van toverdrankritueel te ontplooien. Naar het einde toe klonk de house wat donkerder, alsof het om goth house zou gaan.
Lekker beukend, sloot de geslaagde avond van experimenteel, eclecticisme en harde beats af.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
HATE - Een occulte wereld van verderf
Fat Bastard Promotion organiseert een brede waaier aan activiteiten, o.m. was er onlangs nog een optreden van Guido Belcanto & Roland in de Sint-Anna kerk, Lokeren. Ze wagen zich ook op het pad van extreme metalen. Je kan terecht bij GRIMM, Gent, en het gezellige Asgaard in Gentbrugge.
We maakten ons dan op voor een trip doorheen een occulte wereld van verderf met de Poolse HATE en de extreme metal topper Keep of Kalessin.
De opener van de avond hadden we door omstandigheden gemist, maar Keep of Kalessin (*****)brengt gevarieerde, donkere, extreme metal. Puur angstzweet. De goed gevulde Asgaard genoot en liet zich gewillig bedwelmen door de duivelse stem en de verschroeiende, klievende riffs. Energiek gingen ze te werk. Zonder al te veel special effects, overtuigden ze.
Een onuitputtelijke vuurkracht hoorden we uit de diepste krochten van de Hel.
Die kolkende hete lava sound hoorden we ook bij HATE (***1/2) die met poppen in de vorm van demonische wezens op het podium, en een brandend vuurtje, zorgden dat de hitte van de Hel je ziel doet branden. De temperatuur steeg dus tot een kookpunt. Het klonk soms wat statisch, routineus in het genre waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten. Maar ze overtuigden door die unieke sfeer te creëren en door hun intensiteit. De set was in twee delen.
De donkere folklore brij sprak tot de verbeelding. Meer dan een uur lang greep de band je bij de keel, door de diverse en harde tempowissels, ummers die opbouwden naar een blastbeat-zware climax én die geleidelijk afdaalde in donkere, methodische coda's zonder dat het meanderend aanvoelt.
Hier hadden we in een occulte wereld van verderf.
Organisatie: Fat Bastard Promotions ism GRIMM, Gent
Airboxes is een duo dat al meer dan een decennium bevriend en delen een grote passie: muziek. Snel na hun eerste ontmoetingen werd er samengewerkt. In 2017 bundelden Bert Leemans (accordeon, accordina en bandoneon) en Guus Herremans (bas, piano en diatonische accordeon) officieel hun krachten om Airboxes te vormen, een muzikaal project dat hun diepe liefde voor het accordeon viert en de grenzen van traditionele accordeonmuziek overschrijdt.
"Confluence" is het tweede album van Bert en Guus. Dit album, verrijkt met toevoegingen van bandoneon, piano en accordina, weerspiegelt de voortdurende evolutie en creativiteit van het duo.
Airboxes neemt het publiek mee op hun voortdurende muzikale ontdekkingsreis, waarbij de magie van akoestische instrumenten en de creativiteit van Bert en Guus zorgen voor een aangename en rijke luisterervaring. Wie houdt van warme en traditionele instrumenten waar verschillende soorten accordeon de hoofdrol in spelen zal hier hard van genieten. Soms waan je je in het zuiden van Frankrijk of ergens in een hangmat in het bos tijdens het beluisteren.
De productie, mixing en mastering gebeurde door Jeroen Geerinck @Studio Trad. Het geluid is dan ook weer heel goed zoals we gewoon zijn van Trad Records.
Zoals steeds is ook het artwork door Ward Dhoore heel fijn en zorgvuldig uitgewerkt.
Instrumentale Folk/Traditional music
Confluence
Airboxes
Hou u vast, ze zijn daar alweer met de nieuwste hype uit de UK. We lezen niets anders dan uiterst lovende recensies over English Teacher, maar die komen quasi allemaal van de Britse pers, wat had u gedacht?
De laatste keer dat diezelfde pers met dergelijke superlatieven over de brug kwam was amper een maand geleden met de debuutplaat van het kitschpop bandje The Last Dinner Party. Adoratie, grootspraak en complimenten alom, geweldig! sensationeel! vernieuwend! briljant! ’t Zal wel, wij hebben dat plaatje ook eens onder de loep genomen en hoorden vooral een stelletje pathetische Florence Welsh-klonen met een Abba complex. Om maar te zeggen, vertrouw nooit op de Britse pers.
Maar het moet gezegd, English Teacher is toch wel heel andere koek dan die aanstellerige trienen van The Last Dinner Party. English Teacher kiest voor indie rock met nogal wat zijstapjes, ze brengen een gevarieerde sound die niet onmiddellijk solliciteert naar het grote succes, daarom dat het een beetje verwonderlijk is dat nu juist rond deze band zoveel heisa wordt gemaakt. We bemerken wel wat gelijkenissen met andere hippe Britse acts als Dry Cleaning, Billy Nomates en Wet Leg, maar English Teacher zoekt het toch iets verder en klinkt vooral rijker en gevarieerder. Naast een stel opwindende uptempo songs als “Broken Biscuits”, “Nearly Daffodils”, “I’m Not Crying, You’re Crying” en “R&B” weet English Teacher te intrigeren met een handvol verstilde pareltjes. Zo doet de titelsong met een strelend gitaartje en een set zalvende strijkers ons denken aan Amanda Palmer. Ook “You Blister My paint” is een juweeltje die niet zou misstaan in een nachtelijke jazzkroeg en “Albert Road” is de ideale soundtrack voor een perfecte zonsondergang.
Dit is zeker en vast een interessant plaatje van een fris, beloftevol en gevarieerd nieuw bandje. Maar om nu overal van de daken te gaan schreeuwen dat dit dé meest geniale band van het moment is, dat is dan weer schromelijk overdreven.
Nederlands 
Français 
