The Jesus & Mary Chain - 40st anniversary show mocht er duidelijk wezen …
The Jesus & Mary Chain, Deathcrash

The Jesus & Mary Chain heeft met dit optreden nog steeds bestaansrecht. We kregen meer dan anderhalf uur lang een boeiend optreden die groef in hun backcatalogue, zeker van de beginjaren én die de spotlight plaatste , na een kleine tien jaar non actief, op hun return met ‘Glasgow eyes’, refererend aan Schotland, thuisbasis van de broers Jim en William Reid. De ooit destructieve reputatie maakte plaats voor een geoliede machine. De 40st Anniversary mocht er dus duidelijk wezen …

Bizar genoeg loopt het niet meer zo storm om zo’n iconische band aan het werk te zien, want het optreden raakte pas net op het laatst uitverkocht. De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt. Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid. In die begindagen waren hun optredens soms ultrakort en waren ze met de rug naar het publiek toegekeerd. Maar met de jaren werd dit een band die stekeligheid, smerigheid, melodie, emotie en gevoeligheid samenbracht in heerlijk materiaal!
Een rits puike platen noteerden we in tien vette jaren als ‘Psychocandy’, ‘Darklands’, ‘Automatic’ en uitlopers ‘Honey’s dead’ en ‘Stoned & dethroned’.
Ook met de jaren werd de relatie tussen de twee broers gespannener. De broers vonden elkaar wel eens terug, maar de standvastigheid groeide pas echt opnieuw sinds 2017 met ‘Damage & joy’ en nu een kleine tien jaar later met ‘Glasgow eyes’. Een bio van het hobbelige parcours in hun oeuvre, muzikaal als persoonlijk , is ook uit nu. Ze hebben een diverse plaat uit die van verschillende walletjes eet, van ‘Darklands’ melancholie, coole rock’n’roll tot meer elektronica en fuzzpop, allemaal een toegankelijker jasje aangemeten.
Er was in het verleden al eens een ‘rewind’ concert , maar nu kregen we een breed aanbod van hun 40 jarige carrière, niet vies van nostalgie, waarbij maar al te graag in onze gesprekjes onder elkaar naar die memorabele optredens op Futurama, Caracalla en de Lokerse Feesten wordt teruggeblikt.

The Jesus & Mary Chain kon een paar dagen terug nog het Roadburn festival in Tilburg afsluiten en in die sfeer kwamen we meteen met het opwindende “Jamcod”, één van de nieuwe nummers, die uitwaaide naar het oud gekende “Happy when it rains” en het groovende “Far gone & out”. Ook de lichteffects bepaalden het geheel mee, met blauwe, rode, gele spots en stroboscoops. Alvast een mooi trio om goed ondergedompeld te worden in die muzikale wereld.
De band rockte, knauwde, gromde, streelde en speelde een evenwichtige set die snedig, gedreven, meeslepend als emotievol, innemend, donker klonk. Jim hing zich soms voorovergebogen of aan z’n microstatief, zoals het ‘em vroeger steeds kenmerkte.
De goed op dreef spelende band overtuigende met “Amputation” , “Some candy talking”, “In a hole”, “Blues from a gun” en de nieuwtjes “Pure poor”, “Venol joy” en “The eagles en the beatles”, met die “I love rock’n’roll” riff van Joan Jett (oude helden). Een mistgordijn werd wel eens opgetrokken, het klonk toegankelijk, rockend, gruizig, grauw, dromerig, donker. Het zat goed in elkaar en de terecht sterke respons werd door Jim warm bedankt. “Just like honey” sloot gepast de set af.
In de bis werd het volume wat meer aangescherpt en de pedaaleffects wat meer ingedrukt op songs “Taste of cindy” en “I hate rock’n’roll” ( een mooie wijsvinger naar … ). Apotheose was het  afsluitende “Reverence” (met de heilige woorden “I wanna die just like Jesus Christ”), die intrigeerde door de repeterende, opbouwende ritmes; het werd mooi uitgesponnen en gekruid door psychedelica, Indiase invloeden en Britpop; op die manier wisten ze Primal Scream, Cornershop, Ozric Tentacles en BRMC te omarmen. Wat een intensiteit en spanning.

Ondanks het feit dat we hier een rits goede nummers misten als “Never understand”, “April skies”, “Head on”, “Come on”, hadden we vanavond een heerlijk nostalgische trip, die de brug moeiteloos maakte naar het recente materiaal. Een mooi sluitstuk, de kers op de taart van hun 40 jarige carrière, in een broeierige, meeslepende, dromerige en extraverte, homogene set die hen nog steeds bestaansrecht biedt …

Support was Het Londense kwartet Deathcrash, al eerder te gast in de Botanique (support Codeine) en tijdens Les Nuits Bota. Het kwartet profileert zich binnen de ‘duyster’ slowcore/postrock met hun repeterende, opbouwende ritmiek, die af en toe eens kon ontploffen en uitwaaien. Je werd meegesleept, meegezogen, je kon lekker wegdromen en wakker worden geschud door die wisselende aanpak en (praat)zangpartijen, die dromerig, zalvend als schreeuwerig zijn. Interessante band die hier o.m. Slint en The Spirit That Guides Us deed opborrelen …

Organisatie: Live Nation

A Place To Bury Strangers - Shoegaze in overdrive

Leuke timing, net één dag na het concert van de noise-pop pioniers The Jesus and Mary Chain konden we één hun volgelingen aan het werk zien. Na een intrigerende set van The Jesus & Mary Chain stelden we gisteren vast dat de Reid broertjes het nog wel degelijk in zich hebben, maar stiekem hadden we gehoopt op wat meer geknars, gepiep, feedback en distortion zoals die hoogtij vieren op het geweldige ‘Psychocandy’.
Wel, met de verzengende act van A Place To Bury Strangers hebben we op dat gebied meer dan ons deel gehad. APTBS speelde immers verschroeiend, de gitaar loeide, scheurde, bloedde en sneed door merg en been. Hier gingen alle wijzers hier wel vlotjes in het rood, alsof een decibelbegrenzer nooit bestaan heeft.

Van de experimenteerdrift en elektronica die in hun laatste EP-releases is geslopen, is er live weinig van te merken. De ziedende noise die ze op een podium creëren is nog even genadeloos en hardvochtig als 15 jaar geleden toen ze voor de eerste keer de clubzalen bestormden met hun bijtende cocktail van terreurgitaren, knarsende bassen en mokerdrums. Toch is dit geen gratuit lawaai, het trio heeft immers in al die jaren een indrukwekkende reeks songs bij mekaar geschreven die ook in snoeiharde omstandigheden moeiteloos overeind blijven.
In tegenstelling tot veel collega’s, wijzigt de setlist ook iedere avond waardoor de automatische piloot geen kans krijgt. Deze keer waren “Never Coming Back”, “Deadbeat” (inclusief surfgitaartje) en “In Your Heart” wederom geweldig. Het daverende schip leek wel even te kapseizen toen de band zich nog maar eens waagde aan één van hun stokpaardjes waar ze na al die tijd koppig blijven aan vast houden, meer bepaald de jungle-noise jam waarvoor ze zich halverwege de set midden in het publiek stortten. Dit hadden we hen al eens eerder zien doen, en weer dachten we hetzelfde, misschien wel een leuk en origineel idee, maar dit hoefde niet echt.
Eénmaal terug het podium gingen de noise-poppen alweer snel aan het dansen, en dan vooral met “I Lived My Life To Stand in the Shadow of Your Heart”, de klassieker die inmiddels is uitgegroeid tot dé apotheose van hun legendarische concerten. Wederom mondde de song uit in een bijtende poel van noise, feedback en distortion. Drums, bas en gitaar werden niet meer bespeeld maar gemolesteerd.

Iets anders hadden we dan ook niet verwacht. Dit was A Place To Bury Strangers zoals we hen altijd willen meemaken, loeiend hard, messcherp en meermaals over de rooie.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Stornoway - Hartverwarmend weerzien met oude vrienden

Na een pauze van 5 jaar is Stornoway weer springlevend. Met hernieuwde inspiratie en vol enthousiasme presenteerden Brian Briggs, Jonathan Ouin en Oli Steadman hun nieuwe album ‘Dig The Mountain’ (2013), een verzameling lichte indie rock met de kenmerkende flair van het Engelse drietal. Om deze mijlpaal en hun terugkeer te vieren, maakten ze een tussenstop in het intieme en gezellige AB Club tijdens hun Europese tour.

De vroege vogels konden genieten van de broze ballads van Margo Raast, een jonge Belgische singer-songwriter die al geruime tijd in Londen woont en studeert. Haar kleine, ontroerende nummers, gedragen door prachtige vocalen en ingetogen gitaarwerk, lieten haar potentieel zien, hoewel de zaal nog niet helemaal gevuld was. Nummers als “Lost” en “Road Trip toonden haar talent, maar er ontbrak een beetje levendigheid - zowel in de zaal als in haar muziek - om van dit optreden een onvergetelijke ervaring te maken.

Terwijl de AB Club langzaam voller liep tijdens de pauze, bleef de verwachte menigte voor Stornoway's comeback uit. Toen het trio en hun extra muzikant met hun doe-het-zelf-slagwerk uit het tuinhuis (hamer, koevoet, pikhouweel) het podium betraden en het concert openden met "Mary Some Nights I See You", begon de sfeer echter op te warmen. Het handelsmerk van de folky meerstemmigheid en gevarieerde percussie klonk vertrouwd en bracht de zaal in beweging.Briggs, met zijn charmante persoonlijkheid, wist niet alleen met zijn songwriting, maar ook met zijn bindteksten het publiek te boeien. Nederlandse uitdrukkingen zorgden voor een glimlach, terwijl oude favorieten als "I Saw You Blink" het publiek deden juichen. Het nieuwe "Anwan", zonder drum, voelde aan als een warme deken op een koude woensdagavond. Hoewel uniek in hun beleving en geluid, waren hints naar Fleet Foxes in "Farewell Appalachia" niet te missen. "Fuel Up" bracht vroeg in de set al een hoogtepunt, met gevatte, positieve lyrics die ons opvrolijkten. Het hoogtepunt kwam echter toen het trio unplugged optrad. Met glasheldere vocalen en pakkend gitaarwerk brachten ze nummers als "Josephine" en "Get Low" tot leven, waarbij het publiek spontaan meezong. Het aanstekelijke "We are the Battery Human" werd enthousiast meegezongen door het publiek, waardoor de sfeer nog verder werd opgestookt.
Als vogelkundige kon de frontman zijn passie niet verbergen tijdens "Between the Saltmarsh and the Sea", terwijl "Lost Youth" ons voor de zoveelste keer met handgeklap liet meedoen aan de percussie. Een vleugje duisternis kwam naar voren in "The Road You Didn’t Take", wat zorgde voor een verrassende afwisseling.
De cover van "The Only Way Is Up" zorgde voor spontaan gezang, terwijl "Watching Birds" ons een Mumford & Sons-gevoel gaf, niet in de laatste plaats door de banjo. "Excelsior" was misschien niet het sterkste bisnummer, maar het hinderde niet om te genieten van de afsluiter. Voor velen voelde "Zorbing" als een warm weerzien met een oude vriend, en het publiek ondersteunde het trio voor een laatste keer vol overtuiging met hun vocale bijdragen.

Setlist: Mary Some Nights I See You - Trouble With The Green - I Saw You Blink - Anwen - Farewell Appalachia - The Bigger Picture - Fuel Up - Dig The Mountain! - Josephine - Get Low - We Are the Battery Human - Between the Saltmarsh and the Sea - Lost Youth - The Road You Didn't Take - The Only Way Is Up (Yazz cover) -  Watching Birds - Excelsior – Zorbing

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

TEXtival 2024 - Gitaren verdrijven de kou
TEXtival 2024
V-TEX-site
Kortrijk
2024-04-21
Ollie Nollet

Dit was reeds de tiende editie van dit sympathieke gratis familiefestival waarvan de opbrengst integraal gaat naar de Buurtschool V-TEX, vzw Samen Kind Zijn (dat kinderen een zorgeloze vakantie, gratis gezonde voeding en avontuurlijke activiteiten aanbiedt) en Refu Interim (dat vrijwilligerswerk aanbiedt aan nieuwkomers om zo hun taalkennis en netwerk uit te bouwen).
Het festival bestaat uit een rommelmarkt, een knap speeldorp, een enorm zonneterras dat gelukkig deels overdekt was en een podium waarop een tiental obscure groepen hun ding mochten doen.

Eerste groep die ik zag was Harvesters, een viertal uit Gent met als spil zanger- gitarist Paul Lamont (Hitch, Grand Blue Heron) en gitarist Miguel Moors (Blackup). Ik hoorde ongegeneerde seventiesrock met luide gitaren. Het klinkt misschien banaal, maar dat was het allerminst. Dit klonk verrassend fris terwijl de twee gitaren een onuitputtelijke bron van puur genot bleken. De meeste nummers kwamen uiteraard uit hun vorig jaar verschenen, verdienstelijke debuut, ‘At Rosie’s Palace’ maar er was ook ruimte voor enkele nieuwe songs waarin de groep haar horizonten wat probeerde te verleggen. Zo hoorde ik enkele voorzichtige funkinvloeden, in een ander nummer werd dan weer naar de blues gelonkt. Geen onverdeeld succes, maar er is nog tijd om wat bij te schaven. Harvesters sloot in schoonheid af met het subtiele "Reigning Sound" waarvan de titel een verwijzing is naar één van mijn favoriete bands. Mooi!

Daarna kwam Bèta, een vijftal uit Heule, het podium op gestormd. Schreeuwerige zang en wilde gitaren waren ons deel. Kyuss hoorde ik iemand opperen en ik besloot nog even van het zonnetje te genieten terwijl het nog kon.

The Speedways is een kwartet uit Londen dat zweert bij pure powerpop en men moet al van goeden huize zijn om me daarmee te kunnen verblijden. Vestimentair zat het wel snor: allen getooid in een leren jasje en met een zonnebril op de neus geplant. Muzikaal ging het heel wat stroever. De strakke sound mocht er best wezen maar jammer genoeg werden aannemelijke songs afgewisseld met complete draken. Gelukkig bleken ze hun beste nummers opgespaard te hebben voor het laatste deel van de set en kwam het met songs als "Tonight, you'll find love" en vooral "Talk of the town" alsnog goed. Naar verluidt hadden de heren liever in de Pit's gespeeld. Dat punkhol was voor hen wellicht een natuurlijker habitat geweest dan dit podium in volle daglicht.

Vervolgens probeerde Los Atarrayas, een surf 'n' roll trio uit Parijs met leden uit Frankrijk, Italië en Colombia de bijtende kou wat te verdrijven en ze deden dat zeker niet onaardig. Met gitaar, bas en drums brachten ze heerlijk twangende, instrumentale surf. Tijdens het eerste nummer werden ze ‘geholpen’ door een vrouw op een theremin maar dat bleek helaas enkel een stoorzender. Later probeerde een andere vrouw het nog eens, met hetzelfde resultaat. Het was een kleine smet op een voor de rest uitstekende set waarbij ik nog een pluim wil gooien naar de drummer voor zijn subtiele tussenkomsten op koebel en tamboerijn. We werden uiteindelijk nog verwend met een onverhoopt bisnummer, "El Condor Surfa", wat een briljante bewerking bleek van "El Condor Pasa".

The WRS (wat staat voor The Wires) zorgden voor dé verrassing van het festival. Ik had er nog nooit eerder van gehoord, maar dit trio uit Charleroi wist me compleet te overrompelen. De set begon met een vette kluif traag meanderende psychedelica die na een aantal minuten aan flarden werd gereten om plaats te maken voor bekschuimende psychrock. Daarna bleef het tempo meestal roekeloos hoog dankzij de doldraaiende bas van Jaime Sala Hamed, die zich in een knalrode overall van 3M had gehesen, en de knallende drums van Benjamin Podziukas. Maar de hoofdrol was voor Nacho Santamaria y Di Pietro die op indrukwekkende wijze zijn gitaar alle uithoeken van de psychedelische muziek liet verkennen.
Zo werd op drieste wijze een geheel eigen universum gecreëerd dat voor een intense spanning zorgde en waaruit de zang ons enkel kon bereiken via een oude telefoonhoorn. Aanknopingspunten zoeken leek dan ook onbegonnen werk hoewel ik toch één keer aan The Oh Sees moest denken. Bovendien bleek Nacho ook een erg aimabele man die zijn drankjetons het publiek in gooide. Midden in het laatste nummer wisselde hij met de bassist van instrument en mochten enkele dames uit het publiek op het kleine Korg klavier van Jaime Sala Hamed tokkelen. Een wat chaotisch einde van een impressionante set.

Daarna was er nog Kill Test uit Gent maar die kelk heb ik aan me laten voorbijgaan.

Dit was ondanks het barre weer opnieuw een erg geslaagde editie van TEXtival. Benieuwd wat het volgend jaar wordt want er staat een bouwproject in de steigers op deze site.

Organisatie: Textival, Kortrijk