White Lies - Op hun beste niveau!
Als support van hun nieuwe, zesde plaat ‘As I try not to fall apart’ doen White Lies een uitgebreide Europese tournee die startte in Parijs en op Belgische bodem landde in de Vooruit. Ze hadden helaas dezelfde pech als Royal Blood vorige maand; de groep zelf raakte in Parijs maar hun materiaal bleef geblokkeerd bij de douane. Gevolg: concert annulé , hun eerste concert werd dus geannuleerd op het Europees vasteland … Maar in Gent was gelukkig alles voor handen en ze trapten hun tour af met een fantastische muzikaal optreden . Meteen een schop onder de kont! Ohja, live verder nog te zien in Trix, Antwerpen en in juli op Suikerrock, Tienen.
We zijn al grote fan sedert we ‘Fairwell to the fairground’ ontdekten in 2009 en na dit concert vanavond drukken we de groep rond zanger Harry McVeigh nog meer aan het hart. De muzikale bom ontplofte al snel toen het concert werd ingezet op de tunes van “Fairwell to the fairground”. De ganse zaal schreeuwde het nummer van de eerste tot de laatste noot uitzinnig mee. En dit zou bijna het volgend anderhalf uur niet meer stoppen. Zoiets hebben we nog maar héél zelden meegemaakt. Wat een muzikaal orgasme.
Het kennerspubliek was zo blij om deze groep terug te zien en liet dit uiterst uitbundig merken. Het meezingen en meeklappen met de gespeelde nummers was een constante door het optreden, zoals op “There goes our love again”, “Am I really going to die”, “To lose my life”, en verderop “Is my love enough?”,” Step outside”, “Take it out on me” en “Big tv”.
De groep is eigenlijk wel bescheiden en dwingt veel respect af. In tegenstelling tot hun beginjaren, waar Harry nog heel timide en publieksschuw was, toonde hij met zijn brede glimlach en (weinige maar) dankbare woorden zijn enorme appreciatie aan het publiek. Het viertal bracht een ijzersterke set met een perfecte afwisseling van oude en nieuwe nummers, letterlijk geruggesteund door een oogverblindende lichtshow.
De heldere, volumineuze stem van Harry tilt de nummers naar een hoger niveau, nog meer dan vroeger. Muzikaal altijd héél herkenbaar en nooit te lang uitgesponnen met drum- of gitaarsolo’s. Tja, daarvoor kwam het publiek. Wat een topgroep.
Het publiek gunde de groep maar een korte break door “Keep on running , there’s no place like home” uit “Farewell to the fairground” in cresendo te scanderen. Geen probleem voor het viertal.
Ze keerden al vlug terug op het podium voor hun bisronde die ze met het klassenummer “Death” inzetten. Daarna volgde de titeltrack van hun nieuwste album, “As I try not to fall apart”, gevolgd door het geweldige “ Bigger than us” , die afsloot met overvloedige confetti en witte, zwarte ballonnen. Wat een finale.
White Lies is als goede wijn, beter met de jaren. Een 24-karaats kwaliteitsgroep in live uitvoering!
Setlist: Farewell to the fairground, There goes our love again, Am I really going to die, To lose my life, Blue drift, Hurt my heart, Is my love enough?, Step outside, Take it out on me, Big tv, There is no cure for it, Unfinished business, Tokyo, I don’t want to go to Mars
Bis: Death, As I try not to fall apart, Bigger than us
Wat een tegenstelling tot het voorprogramma Charming Liars. een viertal uit London, nu opererend vanuit LA, was een miskleun. De geblondeerde zanger , half man, half vrouw, deed te veel zijn best om het publiek bij ieder nummer support te vragen. Onze reactie was dan ook “Alsjeblief help die man (zo vlug mogelijk van het podium)”. Zingen kon hij wel degelijk, maar daar is alles mee gezegd. “Een flauw afkooksel van Maneskins frontman” werd in het publiek gepreveld. Een jammer voorprogramma …
Organisatie: Live Nation ism Vooruit, Gent
God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!
De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.
Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.
Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!
Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.
God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!
Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent
RAMKOT - Rammen doen ze als de beste!
Zelden zo thuisgekomen als woensdagavond … Met piepende oren, maar met een ongelofelijke smile van oor tot oor. We hebben naar een uitgesteld concert (oorspronkelijk gepland in december 2021) van het Belgische RAMKOT in de Vooruit geweest en het was verdomd ‘Supergoed’. Wat dat drietal uit hun muzikale hoed tovert, is nog maar zelden gezien. En zeker in het zware metalengenre.
Als één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2021 verwacht je natuurlijk wat. En het was er boenk op!! De broers Tim (gitaar) en Tom (drums) Leyman doen het samen met basgitarist Hannes Cuyvers.
Deze man konden we in november nog aan het werk zien in de AB als gitarist bij Rhea trouwens. Maar in tegenstelling dat hij bij deze groep een ingetogen, teruggetrokken rol heeft, neemt hij bij RAMKOT het voortouw. Zijn basgitaar doet de Vooruit en ons daveren; de haren op ons lijf trilden.
Hij vuurt het publiek constant schreeuwend aan. En de zang neemt hij uitstekend op, samen met Tim.
Maar ook de broers laten zich zien en horen. Tim als zanger maar ook als volwaardig metal-gitarist. Geen noot of akkoord is hem vreemd. Hij speelt met de elektrische gitaar alsof hij er mee geboren is. En grote broer Tom ranselt de drums alsof het zijn tweede natuur is. Met zijn lange kuif en brede glimlach is hij een ontspannende factor in het harde, strakke spel van RAMKOT.
Een uur lang geselden ze onze trommelvliezen met bonkende bassen , huilende gitaren en knallende drums. En dit allemaal verpakt in goed afgelijnde nummers. Dit is zo veel beter dan de vroegere muzikale chaos van het ter ziel gegaan Raketkanon. Halverwege hun set hervormden ze zelfs “Bangerang” van Skrylex. Man,man,man, wat was dat genieten.
Met zulk een sfeer kon het crowdsurfen niet uitblijven. En het was Hannes die het moshpitten in gang schreeuwde. Zowat de hele Vooruit deed hier aan mee. Wat een knallend , rammend feestje.
Na drie kwartier waren ze blijkbaar moe, maar dat pikte het publiek niet. “We want more” schreeuwde de zaal en het duurde natuurlijk niet lang of het trio keerde terug om af te ronden met kopstootnummers “Red” en “Am I alright now”. We werden voor de laatste maal om medewerking gevraagd en dat kreeg de groep ook. Ze gaven zelfs zoveel energie dat ze die voor de volle 100% terugkregen.
Wat een professionele powergroep. We zijn er trots op! Alle coronastof en dito spinnenwebben zijn nu wel weggeblazen uit de Vooruit door dit Gentse Trio.
Setlist : Fever, Eye to eye, King of the Harmless, Valium, Dancing in a dream, Exactly what you wanted, Fire on, Tied up, Bangarang, Stevie, Broken thighs, Go see / /Red, Am I alright now
Vooraf kregen we DVKES te zien. Finalisten Nieuwe lichting 2020 en halve finalisten Rock Rally 2013!
Ook geen sukkelaars dus! En inderdaad. Met hun aanstekelijke indiepop konden ze ons bekoren. Het zestal (3 muzikanten en 3 achtergrondzangeressen) bracht frisse rock en new-wave doorspekt met elektrische gitaar en een zeer aanwezige drum. De backing vocals maakten hun songs tot aangename luisterstukken. De welbespraakte West-Vlaamse frontman Joos Houwen is een lust voor oog en oor. Hij houdt zijn vijftal perfect in het gareel. Doe zo verder!
Organisatie: Vooruit, Gent
Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre
De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.
Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.
Clannad als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.
Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor.
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.
Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine. En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.
50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
De slacker pop van Kurt Vile klinkt op ‘(watch my moves)’ zo relax en laid-back dat we nog niet goed weten of we hier nu gelukkig of slaperig van worden. Zal wel een beetje van beide zijn, zeker. Vile maakt in ieder geval geen haast, dat is duidelijk. Zijn songs zijn best te consumeren vanuit de luie zetel, hij heeft die dan ook in volle covidperiode op zijn gemakjes opgenomen in zijn home studio te Philadelphia. Tijd zat dus en niemand die achter zijn vodden zat, en dat is er aan te horen.
Maar liefst 15 bezadigde tracks en er zijn er een paar hele lange bij zoals de heerlijke kabbelende songs “Like Exploding Stones” en “Wages Of Sin”.
Kurt Vile laat zijn gitaar zonder enige vorm van uitspattingen gewoon rustig op de zacht stromende beekjes drijven. Het valt misschien niet meteen op, maar Kurt Vile is een begenadigd gitarist. Niet van het bekkentrekkende en wild rockende soort, eerder een anti-guitar hero zoals bijvoordeeld JJ Cale er ook één was, zeer relaxed maar wel virtuoos zonder dat het persé in de verf moet worden gezet.
Ook aan stemverheffing doet hij niet mee, Vile zingt en vertelt zijn liedjes alsof hij dagen aan een stuk aan de downers heeft gezeten. Zoals we al zeiden, ’t is op ’t gemak.
Als het u allemaal een beetje te rustig en te bedaard klinkt dan heeft u wel een punt. Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest.
The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun nieuwe album ‘Research And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU
Ranking Roger, de in 2019 overleden zanger/toaster van de Britse skaband the Beat, heeft ooit twee eigen versies gemaakt van songs van The Clash. Die opnames bleven lang op het schap liggen, maar in 2013 werden ze op een bootleg-single geperst. Dit jaar is er dan plots toch de officiële release via Sony. Nu al digitaal en eind mei ook op 7” vinyl.
Een EP dus met twee nummers: “Red Angel Dragnet” en het veel bekendere “Rock The Casbah”, beide van het succesalbum ‘Combat Rock’. “Red Angel Dragnet” gaat over straatgeweld in New York, met in de lyrics verwijzingen naar de film ‘Taxi Driver’ en ‘Jack The Ripper’. Het nummer had al een traag ska/reggae-ritme waarbij de originele vocalen van The Clash niet helemaal lijken te passen.
Dat klinkt in de versie met Ranking Roger een heel stuk vlotter. De Ranking Roger-versie van “Rock The Casbah” klinkt een stuk zonniger en dansbaarder dan het origineel.
Beide tracks laten horen wat een fantastische toaster Ranking Roger wel was. Mooi dat deze opnames alsnog een officiële release krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=69zglj8jYNA
Van Heisa bespraken we hier in 2020 reeds hun full album “Joni”, een subliem epos dat door de viruspandemie misschien niet de aandacht heeft gekregen die het verdiende.
Joni (musiczine.net)
‘Outliar’ is hun nieuwe EP en de belangrijkste vaststelling is misschien wel dat alle invloeden die we eerder hoorden bij Heisa nu minder prominent aanwezig zijn en dat deze Limburgers steeds nadrukkelijker voor een eigen sound gaan.
De vijf tracks op ‘Outliar’ zijn snediger, meer geconcentreerd en nog steeds heel bronstig. De Tool-sound is er nog maar moet vaker dan op ‘Joni’ opboksen tegen een tapijt van distortion en noise. De grillige ritmes waar ze – net als heel wat andere Belgische bands op teren -krijg je hier ook.
“Chant” wordt ingezet als een mantra-samenzang om dan open te barsten met luide gitaren. Deze tracks is een heel subliem spel van intensiteit dat zelfs verslavend werkt. “Burn Your Bridges” heeft als intro een riffje waar elke metalhead blij van wordt. Maar dat is uiteraard niet genoeg voor Heisa en dus bouwen ze daar lekker op voort met pompende drums en bas. De leuke riff wordt de hele track aangehouden en mondt pas in de outro uit in blackmetal.
De vooruitgeschoven single “80’s Song” is veruit de meest catchy of radiovriendelijke track van ‘Outliar’. Op deze track gooit Heisa de postpunk-sound van de jaren ’80 in de mix met hun eigen typische hooks en noise.
“Ally” is dan weer de minst radiovriendelijke track van het lot, maar wel een die volop weet te intrigeren: noiserock met een knipoog naar Slint en de Bleach-periode van Nirvana.
“Keep It”, op het vorige album nog in een versie van een epische zes minuten, komt hier terug in een uitgebeende, smerige adrenalinestoot van nauwelijks twee minuten. Deze Bonehead-versie van “Keep It” is daarmee misschien wel de ambassadeur van de hele EP.
‘Outliar’ is minder bedacht of uitgewerkt dan ‘Joni’, meer vanuit de onderbuik en misschien dichter aansluitend op de livesound van Heisa. Outliar is in fysieke vorm enkel als 10” vinyl te koop. Digitaal moet je zoeken bij Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0OlAF9z-hlk
Verder nog
Serenity Now -single- (musiczine.net)
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen (musiczine.net)
Geishas Of Doom is een Nederlandse lo-fi punkrockband die een nieuw album uitheeft. ‘Sick Music For The Sickest People - Vol. 3’ volgt op ‘Sick Music … - Vol. 1’ en ‘…Vol. 2’. Ze gaan er prat op dat ze op een 4 track recorder opnemen en daar dan nog slechts twee sporen van echt gebruiken. Op zang en gitaar herkennen we Jeroen Ligter en op bas Jan Petit, beiden van Love Supreme, de band die eerder dit jaar het fijne album ‘Tuesday’ uitbracht. In de beste punk-traditie wordt dit nieuwe album enkel op cassette uitgebracht (en digitaal).
Deze geishas brengen primitieve punkrock waar ook nog de geest van de postpunk in rondwaart. Rauw, rammelend en boordevol energie, met toch nog een pak melodie tussen de overstuurde instrumenten door en het is de lo-fi-aanpak die voor de postpunk-toets zorgt.
Geen van de acht songs op het album haalt de grens van de drie minuten.
De Geishas Of Doom mikken op de sound en de spirit van Black Flag, Flipper en de Butthole Surfers. Tot daar komen ze niet, maar onderweg zijn, kan ook leuk zijn. Mijn favorietipperen zitten op het einde van het album: “Takes Too Long” en “Easy God”.
https://geishasofdoom.bandcamp.com/
Coma Hole is een nieuwe Amerikaanse stoner/doomband die op hun gelijknamige debuut-EP al meteen een heel goede indruk geeft.
Coma Hole is een duo met Eryka Fir op zang en bas en Steve Anderson op drums. Met z’n tweetjes zijn ze met net genoeg om een flinke bak herrie te spuien. Eryka heeft een volle, cleane stem waar ze zowat alle kanten mee op gaat en haar bas klinkt loodzwaar en komt met veel fuzz. Steve drumt meestal klassieke patronen, toch voor stoner en doom, en die ritmes worden al eens uitgepuurd tot drone-stukken. Daarnaast zit er af en toe wat grunge in de mix.
Coma Hole heeft geen schrik om te experimenteren en zeker in openingstrack “The Familiar” wordt aan bas en drum nog wat meer toegevoegd. Ze houden zich wel netjes aan de regels van doom en stoner die stellen dat een track niet beperkt moet blijven tot een radiovriendelijke 3 minuten: twee tracks gaan zelfs vlot over de 11 minuten. En die blijven tot de laatste tonen interessant.
Inzake referenties is Coma Hole niet zo makkelijk te vatten. Dit duo zit op het kruispunt van Frayle, Black Mirrors, the Picturebooks en Dool.
Van de amper vier tracks op deze EP is “Sinking” absoluut mijn favoriet. Dit is het soort band dat je wil ontdekken op Desertfest.
https://comahole.bandcamp.com/track/wind-bone
Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed
Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.
Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.
Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken, een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.
Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine
Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Skunk Anansie - Doorzetting boven alle heesheid!
Een niet helemaal uitverkochte Lotto Arena was gevuld met uitgelaten fans die er nu uiteindelijk klaar voor waren, want na twee keer uitstel in evenveel jaren konden we er nu ten volle voor gaan in die leuke zaal. Echter … zat er bijna nog een uitstel in, in Berlijn twee dagen eerder, had zangeres Skin al een aantal nummers laten vallen omdat ze gezondheidsproblemen had.
Opkomen in stijl is al 25 jaar lang het kenteken van de groep, vandaag was het in een roze kostuum met grote epauletten en een heerlijk vurige hoed, als waren het zwarte vlammen of een sanseveria.
Starten doen ze met “Yes it’s fucking political”, deze tijd natuurlijk wel zeer actueel, ze sprak nadien (nogal hees) over ‘War’, ‘Pandemic’ en dat we allemaal erg bedankt waren er te zijn. Een ideale aanzet naar “I can dream” gevolgd door “Because of you”. Dat ze heel graag in interactie treedt met het publiek weten we en dit was nu niet anders. Iemand had gezien dat ze op haar socials plaatste dat haar geliefde make-up niet te vinden was in Duitsland … Een superfan had dit voor haar gekocht en stak het in de lucht, Skin was heel gelukkig en gaf haar fan een paar nummers later drie backstage-pasjes.
Als Cass (Richard Keith Lewis en bassist) links vooraan op het podium komt, weten we allemaal wat er gaat gebeuren, we moeten dansen en springen op “Twisted (everyday hurts)” en “Weak (as I am)”.
Het is ook de verjaardag van gitarist Ace ((Martin Ivor Kent), medeoprichter van Skunk Anansie; Skin gaat er grappig op in en het volgende nummer is speciaal voor hem … “Uggly Boy” …
We merken allemaal al snel dat er iets schort, de bindteksten worden moeilijker en moeilijker, het zingen is nog ok maar Skin wordt bijgestaan door de toetseniste die er, als een spring-in-t-veld, vaak komt bij dansen en het hele concert meezingt.
By the way, de naam Skunk Anansie komt trouwens als naam van een stinkdier en een spin uit de Afrikaanse en Caraïbische gebieden …, mocht iemand dit nog niet weten.
Het nieuwe “Can’t take you anywhere” volgt, een supergoed nummer trouwens van hun laatste album; ze staat er ondertussen bij als Grace Jones, - dat vindt ze helemaal niet erg -, ze is grote fan en speelde onlangs op een Grace Jones-event. “Love someone else” en “I believed in you” worden gespeeld.
Ze woont in NY en loopt soms rond in een t-shirt met volgend opschrift “God loves only you”, wat tevens het volgende nummer wordt. Ze wordt er dikwijls over aangesproken in de Usa … ‘what the f***’, vindt ze ervan, ‘iedereen mag toch geloven waarin hij wil geloven, heb alsjeblieft respect voor iedereens geloof’; wat een mooie preek van Skin.
Ondertussen zijn we over halfweg en zet de groep “Hedoism (Just because you feel good)” en “Without you” in.
Op “This means war” refereert ze naar de gebeurtenissen in Oekraïne. ‘We mogen niet de beste bessen eruit nemen en zowel Syrische als Oekraïense als gelijk welke politieke vluchtelingen zijn toch overal welkom’, zegt ze.
Ze is enorm blij met het feit dat er 60% vrouwen in het publiek staan. “Intellectualise my blackness” horen we, al is 95% van het volk blank, iedereen zingt uit volle borst mee. Mooi!
“Tear the place up” komt net voor “Charlie big potato”; we gaan in de laatste rechte lijn van de warme avond. Ze gaat even van het podium om de laatste nummers te brengen maar komt terug en zegt nog heser dan ervoor dat ze echt ziek is en backstage bijna omviel.
We krijgen nog “Brazen weep”, maar geen “Piggy” meer van het laatste album , wegens haar aanhoudende heesheid. Er is nog de voorstelling van de band op de tonen van “Highway to hell” (AC/DC), dit was enkel instrumentaal in Berlijn twee dagen terug, maar nu vraagt ze ons om haar mee te helpen zingen, na het eerste refrein stopt ze al om af te sluiten met “Little baby swastikkka” …
We voelen aan dat we nu geluk hebben dat ze er waren; klopt , want de komende twee concerten in Duitsland zijn alvast afgelast wegens stemproblemen van Hare Hoogheid. Het zal eventjes wachten zijn tot het concert in Liverpool.
Bij het afscheid , op de tonen van Foo Fighters “The Best of you”, gaan de tranen aan het rollen in het publiek, het is een gevatte en gepaste tribute aan drummer en topmuzikant Taylor Hawkins , die we sinds vorige week moeten missen.
Skunk Anansie hopen we te zien op één of ander festival! Het blijft een live- en festivalband bij uitstek. Door het meezinggehalte van de nummers waren we zelf de volgende dag hees geworden. Zo zie je maar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/skunk-anansie-02-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/new-pagans-02-04-2022.html
Organisatie: Live Nation
Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!
Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!
Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!
Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …
Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren
Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Goose - Waarom Goose de beste live act is
2022-03-31 + 2022-04-01
Met hun nieuwe ‘What you need’ herschrijft Goose zichzelf en kiest onder de auspiciën van de producent Jason Falkner voor wat meer melodie en tegelijk een wat rauwere sound en vindt Dave zijn oerliefde voor de gitaar terug. Sorry voor het cliché, het is een groeiplaat geworden met zowaar pareltjes en het bewijs dat ze ook nog eens voortreffelijke songsmids zijn. Benieuwd hoe de cleane productie zich zal vertalen tijdens de voorstelling in de AB.
Wat meteen opvalt is dat de nieuwe nummers als een huis naast het oudere werk staan en dat er geen milligram aan explosiviteit wordt ingeboet. Met andere woorden, orkaan Goose raast door de AB, pakt bij de eerste noten het publiek in, zag dat het goed was en overwon. ‘Eat your heart out’, twijfelaars.
Het zijn de besten die zich nog verbeteren. Dave, Tom, Bert en Mike mogen er dan wel eenvoudige Lads uit Kortrijk uitzien, maar weten als geen ander het publiek op te stomen, dat alweer mag genieten van een extreem goede sound en een joekel van een lichtshow (die lichtman moet een wereldwonder zijn), een uitgekiende setlist en vooral sterke songs. De gitaar keert meer terug, ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum en ga zo maar verder. En ja, daarom zijn ze ook na twintig jaar nog steeds toonaangevend en tevens de beste live act in ons land.
Mijn Kortrijkse helden maken ook van de nieuwe nummers andere, betere en vooral meer stomende versies. Naast de elektronica hebben Goose duidelijk hun liefde voor gitaren teruggevonden en weten deze ook perfect te combineren. Hebben ze na het bijsturen van hun formule alweer een nieuw genre uitgevonden? Ja dus. Zoals ik al schreef, het zijn de besten die zich nog verbeteren.
Opener “Whet you need’ knipoogt naar Daft Punk, om dan meteen met het strakke “Trip” de eerste mokerslag toe te dienen. Tom en Dave halen hun bas en Flying V boven en doet ondertekende kwijlen. En ga zo maar verder. Verschillende genres en verwijzingen naar de grootheden uit de jaren 80 en 90 (Gary, Depeche, …) worden samengebracht en blitzkriegsgewijs afgevuurd met een stuwende, stomende, pompende, pulserende en zweterige ritmesectie.
Naadloos en met de vingers in de neus wordt het stormniveau bereikt met hun klassiekers “Bring it on”, “Can’t stop me Now”, “Words” en “British Mode”. Het feest gaat maar door en boet geen seconde in. Na het niet te missen “Synrise” en de uitstekende gitaarriff op “Black Gloves’ worden we boordevol energie huiswaarts gestuurd.
Echt gemeen om mensen zo van hun sokken te blazen.
SETLIST: What You Need / Trip / So Long / In The Air / Control / Call Me / Come Home / Bring It On / Can't Stop Me Now / Words / British Mode // Holding Hands / Synrise // Black Gloves
Pics homepag @AB
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Nederlands 
Français 
