Hydrogen Sea - Een melancholisch, kleurrijk totaalspektakel

Met mondjesmaat worden de maatregelen versoepeld, en de clubs krijgen meer ademruimte. Democrazy, Gent organiseert een vijftiental concerten van 10 juni tem 18 juli in DOK Gent. Hydrogen Sea en Lili Grace stonden vanavond op het programma. Een gezellig sfeertje werd gecreëerd. Een live ervaring waar we nu zo lang naar uitkeken, zowel voor band als publiek.

Lili Grace (**** 1/2), de zusjes Nelle en Dienne Bogaerts, zijn al een tijdje bezig, kregen al een plaatsje op de Rock Rally en hadden met ‘Dreamlover’ een geslaagde EP uit . Na de EP werd het een tijdje stil rond Lili Grace maar twee jaar terug brachten ze 'Silhouette' uit. Een heel persoonlijke plaat trouwens, het gaat over het verkeersongeval van hun broer , die in een coma belandde en hoe ze daar als kind mee omgingen.
"We besloten opnieuw te schrijven vanuit ons buikgevoel over de dingen die we samen hebben meegemaakt. Het album is een terugkeer naar piano, cello en hobo, zonder al te veel extra's. We wilden ons verhaal vertellen, zonder omweg" , zeggen ze er zelf over.
Door het coronatijdperk konden ze totnutoe 'Silhouette' niet echt voorstellen, maar met de eerste echte versoepeling kan dat eindelijk weer wel.
Muzikaal krijgen we wondermooie,  melancholische schoonheid in een spacy aanvoelend kader , die ons even wegwuift van deze wereld; de emotioneel beladen vocals vinden hun plaats in de prachtige versmelting van cello,  hobo en piano. Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extravertie in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.
De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger  durft het te klinken .
Lili Grace liet een erg volwassen indruk na door die wisselende aanpak.

Hydrogen Sea (*****)  is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een rits andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica. 
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
Hydrogen Sea beweegt binnen een intieme sfeer, de hartverwarmende keys van een grimassende Pieterjan spreken tot de verbeelding en de kristalheldere vocals van Birsen vinden elkaar perfect. Adembenemend mooi. Er zit ook genoeg pit in hun muziek. Naast die ingenomenheid is er ruimte voor prikkeling. Ze voerden je maar al te graag mee in hun muzikale wereld.
Birsen spreekt haar publiek aan en het spelplezier siert , zeker nu live!
Hun materiaal is fantasieprikkelend , emotievol en bevreemdend , een geflirt tussen licht en donker; het klinkt als een knetterend haardvuur . Een melancholisch, kleurrijk filmisch totaalspektakel!

Een prachtig live-ervaren van twee schitterende bands van eigen bodem. Sjiek!

Organisatie: Democrazy, Gent

Epica - livestream 'Omega' - Uiteenlopende emoties die prompt je hart in vuur en vlam zetten

Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die al een kleine twintig jaar bezig is. De band heeft een zeer succesvol parcours afgelegd, en in 2005-2006 zorgde dit voor de doorbraak naar een breed publiek.
Epica bracht recent - uitgesteld weliswaar (release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020) - de nieuwe plaat 'Omega' uit.
Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
Epica stelde 'Omega' in een met veel bombast op poten gezette livestream. We werden door de band van begin tot einde compleet omver geblazen, net door de combinatie van emotioneel beladen magische muziek, visual effects, dansers , en als kers op de taart obligaat vuurwerk.
Dit was een livestream die je het gevoel geeft dat je zelf voor het podium staat , het concert ondergaat en hevig staat te headbangen.

Epica's live stream werd vooraf gegaan door een blitzbezoek van Off The Cross (*****); een band die ondertussen al heel wat metal harten heeft veroverd. In de korte set van amper vijftien minuten, toonden ze hun kwalitatieve sterkte in het genre. Het is uiteraard de verdienste van de muzikanten die elkaar perfect aanvoelen. Zanger Daan Swinnen is een monument die Steven Van Crombruggen moest vervangen. Wat een overtuigingskracht en uitstraling heeft die man. Hij laat een diepe indruk na , wat we ook al hoorden in tal van zijn projecten.
De nieuwste plaat 'Enjoy It While It Lasts' is een stap naar meer melodieuze metal.
Donkere en verschroeiend klinkt het allemaal; ze bezorgen ons een uppercut van jewelste. Benieuwd hoe ze zullen evolueren.
Voor meer informatie https://www.offthecross.be/

De muziek van Epica (*****) is op de nieuwe schijf 'Omega' sowieso een filmische trip waarbij alle emoties worden aangesproken; de manier waarop dit in beeld werd gebracht tijdens deze livestream is gewoonweg meesterlijk en adembenemend. Een intens gevoel creëren ze, alsof we in een andere wereld zijn terecht gekomen. De band haalt zelf alles uit de kast; ze steken het lont aan het vat, waardoor je hart prompt in vuur en vlam staat. We horen het al meteen op de eerste twee songs.
Even duidelijk is dat iedereen binnen Epica dezelfde kant uitkijkt, zowel in de instrumentatie als in de vocalen . Wondermooi is die wisselwerking tussen de vaak rauwe mannelijke vocals/grunts, en de engelachtige stem van Simonne die je meeneemt naar een sprookjesachtige wereld.

De livestream is een wandeling, prikkeling naar een onontgonnen universum. Epica speelde ook enkele klassiekers die ondersteund werden door mooie beelden en de dansers, die als elfen door het beeld zweefden, alsof we meegevoerd werden naar het vagevuur, een flirten tussen duisternis en licht.
Iets wat we ons altijd wel konden voorstellen in de muziek en in de set van Epica.

Het wordt reikhalzend uitkijken om het echt live te beleven … Epica speelt op 13 augustus op Alcatraz Metal Festival https://www.alcatraz.be en op 7 maart 2022, samen met Apocalyptica in de AB, Brussel (www.abconcerts.be) .
Op basis van deze fijne live stream, een niet te missen concert. Je bent gewaarschuwd!

Pics homepag @Tim Tronckoe

Organisatie: Epica + Live Nation

‘Hardware’ mag dan al een soloplaat zijn van Billy Gibbons, dit is net als zijn vorige album ‘The Big Bad Blues’ (2018) vintage ZZ TOP. En wel ZZ Top op zijn scherpst met een zompige sound, die eeuwige grol-voice van Gibbons, de gitaar die laveert tussen stomende riffs en snedige solo’s, en songs die hebben liggen rijpen in een ouderwets bluesvat. Op zijn 72 ste klinkt Gibbons vitaler dan ooit, hij gromt als een jonge snaak en laat zijn gitaar naarstig jongleren doorheen een set kloeke rockers. Tussendoor tovert Gibbons ook nog een tex mex stiftertje (“Hey Baby, Que Paso”) en een onvervalste ballad (“Vagabond Man”) uit zijn hoed. Eindigen doet hij met een heerlijk relaxe talkin’ blues “Desert High” waarin hij zijn bariton richting wijlen Leonard Cohen stuurt terwijl de gitaar zachtjes glooit op de achtergrond.
Fijn plaatje, Billy Gibbons ten voeten uit.

Gary Numan was ooit toonaangevend en vernieuwend in de wereld van de electro-rock. Helemaal op het einde van de jaren 70 kwam hij, toen nog onder de groepsnaam Tubeway Army, aanzetten met de vooruitstrevende platen ‘Tubeway Army’ en ‘Replicas’. Kort daarna kwam onder zijn eigen naam het al even knappe ‘The Pleasure Principle’ uit. Het waren drie essentiële albums die mee bepalend waren voor de evolutie van het elektrogenre.
Helaas was al snel het vet van de soep en kwam Numan in de drie decennia daarna niet verder dan het brouwen van slappe plaatjes met daarop verwaarloosbare synthpop die gemaakt leek als achtergrondmuziek voor de supermarkt. Tot hij in 2011 met ‘Dead Son Rising’ zijn eigen muziek plots nieuw leven inblies. Het leek alsof hij plots Nine Inch Nails had ontdekt en tot de constatatie kwam dat elektro-rock ook gevaarlijk, krachtig, urgent en dreigend kon zijn. Daarna volgden ‘Splinter’ (2013) en ‘Savage’ (2017), twee albums die hem weer volledig op de wereldkaart zetten met een frontale en diep kervende elektrorock-sound die het bloed terug Nine-Inch-Nails-gewijs door de aderen joeg.
Het nieuwe ‘Intruder’ is misschien niet zo fel als ‘Savage’ en niet zo donker als ‘Splinter’, maar het album mag zonder blozen dat aardige rijtje vervoegen. De nieuwe inspiratiebron lijkt nog steeds niet te zijn leeggelopen. Numan vindt een evenwicht tussen de nieuwe sound en het iconische geluid van de eerste drie platen van meer dan dertig jaar geleden. Had de ijzersterke titelsong op pakweg ‘The Pleasure Principle’ gestaan, het was een hit. Maar omdat Numan nu niet meer zo hip is als toen, zal het gewoon bij een goede song blijven. Ook “I Am Screaming” flirt met de prille jaren tachtig en met de betere platen van Peter Gabriel uit die tijd. De Arabische toetsen die ook al floreerden op ‘Savage’ mogen nog eens terugkomen op het vervaarlijke “The Gift”. De onvermijdelijke Trent Reznor invloed heerst onder meer op “The Chosen” en “Now and Forever”, bezielde songs die een sluimerende filmische ondertoon hebben.
Gary Numan is helemaal terug onder de levenden met muziek die niet langer gedoemd is om de lokale Carrefour op te fleuren, maar wel om een verduisterde concertzaal in beroering te brengen.