logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Stereolab
Suede 12-03-26

Anne Clark

Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked

Geschreven door

Anne Clark hoeft geen introductie meer. Al meer dan 40 jaar drukt ze haar stempel op de muziekwereld. Tijdens de covid lockdown in 2020, werd bij haar kanker vastgesteld.
Een feestelijke ‘40 jaar jubileum tour’ moest worden geannuleerd, samen met talrijke andere  plannen. Het leven werd een strijd, een vechten tegen de ziekte.
Op dit moment begint Anne langzaam aan de opbouw , en begint ze ook weer nieuwe liedjes te schrijven met haar bandleden, Jeff Aug en Justin Ciuche. Het idee ontstond om klassieke nummers van Anne's carrière, nieuw geïnterpreteerd uit te brengen. Resultaat ‘Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked’.
Reden genoeg om er een leuk gesprek over te hebben. Het interview kun je hier nog eens nalezen 
Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen.
“Entire World” is een voorbeeld hoe Ann haar poëtische teksten samenvoegt met elektronisch vernuft . We ervaren de plaat als een ontdekkingsreis doorheen haar oeuvre. Ingenieus, doordacht allemaal. Een kunst op zich. Het wondermooie “Heaven” of “Sometimes” leidt als het ware een nieuw leven door het klankenspectrum. De klassieker “Our Darkness” klinkt door de aanpak vernieuwend, fris en monter.
Opmerkzaam zijn de verrassende wendingen in de mix of remix binnen het poëtisch elektronisch wave kader. Ze gaat daadwerkelijk op avontuur. Een totaalplaatje om u tegen te zeggen , zonder de ziel in het nummer te verliezen. Klasse in één word!

Elektronic/wave
Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked

Tracklist
01. Entire World (Ballad Remix) - Thomas Ruckoldt
02. Take Control (Solomun Tribute Remix) - Solomun feat Anne Clarke
03. Wallies (Kickin' Mix) – herb
04. Orange Suns - Melting Rust Opera
05. Heaven - Andreas Bruhn
06. Sometimes - Sea Of Sin
07. Waiting - Yagya O
08. The Hardest Heart (2021 Revisit) - Blank And Jones feat. Anne Clark
09. Hope Road – Deadbeat
10. Virtuality - Johannes Brecht
11. A Community Of The Spirit - Svensyntetics O
12. Our Darkness (Marc Romboy Respect Mix) - Marc Romboy
13. Entire World Dance Remix - Thomas Ruckoldt
14. Sleeper In Metropolis - Robin Hirte

This Twisted Wreckage

Eight

Geschreven door

Luke ‘Skyscraper’ James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om te praten om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. Met ‘Eight’ verkent de band een weg van verraad, isolatie, nepnieuws, angst, liefde, hoop en onderdrukking, verpakt in een muzikaal canvas van killer ritmes en melodieën. 
Een amalgaan van pop en progressieve rock, het komt allemaal aan bod op het debuut, de soundtrack voor een pandemie, lockdown en die een overgang maakt naar de toekomst , wat die ons ook mag brengen.  “Het is het sprankeltje licht in de rollende zwarte wolken van een dappere nieuwe wereld! “, lezen we in de biografie … Je kan niet omheen het donkere kantje binnen de muziek van This Twisted Wreckage.
Ze verwijzen naar de post punk en new wave  op “Dancing with Angels”; “Brave New world”, “Honesty” en  het springerige “Robogirl” klinken aanstekelijk. Algemeen is het geen sombere plaat geworden.
Luke heeft een poëtische stem, is een klasse verteller en weet te raken, net als een Nick Cave.  Op “Honesty” grijpt hij trouwens bij het nekvel .
Ricky en Luk vinden elkaar blindelings puur muzikaal , als twee vrienden die aan het jammen slaan.
“Back Up Again”, “Through the wall” en het mooi afsluitende “Digging the same Hole” zijn intiem dansbaar.
Een pure nostalgie trip is het dus zeker niet geworden. Maar de liefhebber van het new wave/post punk genre vindt zich duidelijk terug in het materiaal . Ze pakken het hedendaags aan , maar toch … iets avontuurlijker  mocht het wel zijn. Ondanks dit minpunt een voorname samenwerking.

PostPunk/New wave
Eight
This Twisted Wreckage

Tracklist: Dancing With Angels - Another Ride - Brave New World - Honesty - Robogirl - Back Up Again - Through The Wall - Digging The Same Hole

22 for Silicon Alone

Only Dark Matters

Geschreven door

22 for Silicon Alone is het project van Alexis Pfrimmer; Hij is auteur, componist, performer, producer, regisseur en woont in Brussel. Hij bracht nu zijn eerste elpee uit, ‘Only Dark Matters’. Een plaat vol verrassende wendingen , zo blijkt . Elk nummer heeft zijn eigen atypische combinatie van stijlen en toch lijkt niets onsamenhangend. Het is een meesterlijk, origineel patchwork, grotendeels beïnvloed door rock en ondersteund van heavy metal, lichte jazz, drum&bass en zelfs EDM. Je krijgt zelfs de indruk deel te nemen aan de soundtrack van een film zonder beelden. We hadden onlangs nog een fijn gesprek met Alexis hier 

Hoog tijd om ook de plaat onder de loep te nemen. Zoals aangegeven staat de plaat bol van muzikale stijlen . “Pont De Lianes” is er zo eentje. Het geheel klinkt poëtisch in het Frans, Engels, soms gedrenkt in chanson. Boeiend, mysterieus en messcherp. We worden in die bevreemdende sfeer ondergedompeld op “Lapazule” en op “In Every terms”.
“D'anges et de Morts” klinkt ingetogen, onaards, luguber zelfs .
Alexis durft te experimenteren. Het geheel wordt omschreven als poëtische art space rock, met een Franse tintje. Luister maar naar  “Flagrants Délices”, “Intra Venus” en het afsluitende “Only Dark Matters”.£
Soms is er sprake van een spookachtige wereld van donkere landschappen als je het allemaal beluistert; Donkere, mysterieuze materie die intrigeert …

Alexis omschrijft zelf: ''Mysterieus, mystiek en melancholisch klinkt het. Mijn invloeden zijn breed en reiken veel verder dan het muzikale kader. Poe en Kafka zijn er o.m. bij. Ik hou ook van de films van Tarkovsky, Lynch of Maya Deren, omdat hun werken uitnodigen tot een innerlijke reis, en deze stap van introspectie motiveerde het schrijven. Dit verlangen om de wereld te ondervragen vanuit mijn eigen tegenstrijdigheden"
Een filmische noire plaat dus …

Tracklist: 0+1=2 03:04 Lapazule 04:03 In Every Terms 03:53 D'Anges et de Morts 03:49 Pont de Lianes 02:57 Flagrants Délices 05:13 Intra Venus 04:26 Only Dark Matters 04:04 Extra Venus 08:58 Plenty of Time to Die 04:41

Art Space Rock
Only Dark Matters
22 For Silicon Alone

Vexillum

When Good Men Go To War

Geschreven door

Vexillum weet het genre powermetal elan te geven door er folkloristische invloeden aan toe te voegen en de verhalen spannend te maken en te houden. Dat horen we dus op het album 'When Good Men Go To War'. Eerder verscheen de meta opera 'UNUM ' , wat een meesterwerk bleek. De strakke lijn blijft behouden op de opvolger.
“Enlight the Brivouac” zet het meteen stevig in de verf, een perfect huwelijk tussen power metal en folk.
De multipele vocals maakt het ook bijzonder, je begint de songs prompt mee te brullen. Af en toe is er ruimte voor een fluitspeler, doedelzakblazer, of een ander folk getint instrument. Het komt het verhaal ten goede. “Voluntary slayve army”, “Last bearer's song” en “Flaming Bagpipes'” passen hierin. Op elke song voel je de adrenaline opborrelen.
Vexillum biedt een intense aanpak om je mee te sleuren in hun verhaal. “The Tale of the Three Hawks”  is een fantasieprikkelend nummer.
De Italiaanse band biedt dus een uiteenlopend, kleurrijk palet aan in het genre die een breed publiek kan aanspreken.

Tracklist: 1 Enlight The Bivouac 2 Sons Of A Wolf 3 Voluntary Slaves Army 4 When A Good Man Goes To War 5 Last Bearer's Song 6 The Deep Breath Before The Dive 7 Prodigal Son 8 Flaming Bagpipes 9 With My Hands 10 The Tale Of The Three Hawks 11 Quel Che Volevo

STUFF.

STUFF. - dondert iedereen omver

STUFF. - dondert iedereen omver

STUFF. De band dat staat voor vette bassen, donderende grooves, zotte synthlijnen en improjazz bracht ditmaal hun sound aan de Gentse dokken. Een thuiswedstrijd voor dit jazzy Kraftwerkiaanse kwintet, waarbij ze hun derde album ‘T(h)reats’ eindelijk live konden voorstellen. Laat de wolken maar vonken!

“Cumulus” stormde met asymmetrische grootsheid over het publiek en vloeide onmiddellijk over in “Waksi”. Mellow en trage bassen werden afgewisseld met rommelende, lage die je trommelvliezen deden trillen. En met “Kwibus” waanden we ons echt in een opstijgend vliegtuig. Maar dan één waar de passagiers allemaal tegelijkertijd met de kopjes schudden. Blazer Andrew Claes, met ewi, en mixmonster Menno zorgden voor de dissonante geluidjes.
Met “Honu” kregen we een lekkere herhaling die in je kop kroop, om dan over te gaan in lome chaos. We hoorden tussendoor ook een rapper stevig tekeer gaan, iets wat we niet onmiddellijk herinnerden van op de plaat. Wel heel geslaagd.

Soulwax in jazzvorm soms ook: de nite version van “Krack” leek niet ver weg. STUFF. heeft zeker ook die eclectische stijl en perfecte live performance. Eén van de topnummers was “OB499”, sterk opgebouwd en meeslepend. Het publiek ging helemaal mee in het dreigende gevaar en kwam los van de stoelen om een dansje te placeren.
Met “Kairos” waanden we ons in een spookhuis, maar dan één waar Mario on speed in rondhangt. Luigi geeft ons ondertussen een schop onder ons gat met een lekkere rap. Daarna gingen we steeds in hogere versnelling met onregelmatig verhogende tonen met een soort ruis op de achtergrond. We hoorden nog “Axolotl” en “Strata”; van “Old Dreams New Planets” schiet je recht de ruimte in met alle R2D2-geluiden die je je maar kan wensen. Tegelijkertijd blijft het allemaal zo fantastisch lekker dromerig bij momenten dankzij lange uitgerokken synth-toetsen.
Als uitsmijter kregen we “Fulina” on steroids. Er waren immers maar 4 minuten over, en dat wilden ze toch ten volle gebruiken. Telkens een extra couche leggen als iets al zo goed is, dat is machtig. Dat het bij een eerste luisterbeurt al herkenbaar is alsof een cover is, dat is redelijk geniaal.

STUFF. verwondert en verbaast, dreigt en steelt de show. Ga kijken als je de kans krijgt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/stuff-28-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent

Kyoko Baertsoen

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

Geschreven door

Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader

‘Goeste in Wies' is een gezellige locatie om te eten, te drinken of gewoon met het gezin te vertoeven; een ideale plek op een zondagnamiddag … en dan nemen we er maar al te graag een lokaal biertje bij …

Wij waren er echter aanwezig voor een fijn aperitief concert van Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke (****)  die optraden in de pittoreske kiosk die in het midden stond; helaas een nadeel, veel mensen komen voor de algemene gezelligheid en beschouwen de muziek als een extraatje. Het deerde het duo niet, die een mooie combinatie bracht van eigen songs en covers. Het applaus telkens kwam oprecht.

Karel Van Marcke speelt  piano op  heel ingenieuze, emotionele wijze, wat erg belangrijk is om de veelzijdige vocals van Kyoko  perfect aan te voelen. Emoties staan centraal in hun muziek. Het donkere randje dat we kennen , bleef hier achterwege . Het weemoedige, melancholische bleef wel overeind en raakte diep.
“Yellow” klonk ingetogen, een uitnodigende stap naar de sprookjesachtige wereld van Kyoko. Een ideale temperatuur om de sound te ondergaan . Haar bijzondere stem viel op bij songs als “Vinegar and salt”;  “Life on Mars” steeg zelfs naar een kookpunt. We droomden langzaam weg; soul en jazz werden toegevoegd. Het eigen materiaal “Sometimes” en “Summertime” ondersteunt Kyoko’s  uiteenlopende vocals en haar talent als componist en singer-songwriter.
De set klinkt boeiend en verrassend; een pakkende “My Funny Valentine” en een meeslepende “Ne Me Quitte Pas” onderstrepen het nog eens.
Recent schreven we nog over een recensie van een ander project van haar, samen met Ronald Vanhuffel,’Basa Mortuko’ “Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze,  waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren .''
De volledige recensie kun je hier nalezen  
Ook hier bij Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke overvalt ons dat gevoel waarbij beelden verschijnen, en we prompt een gemoedsrust voelen neerdalen .

We kregen een heel mooi , emotievol optreden van dit duo dat gezelligheid en complete rust bieden binnen een sprookjesachtig kader.

Setlist: Yellow//Bang Bang//Back to Black//Vinegar and salt//Life on Mars//I wonder why//Sometimes//Summertime//Dance me to the end of love//I don't mean a thing//My Funny Valentine//Ne me quitte pas.

Organisatie: Goeste in Wies, Wieze

Saeko

Russia: Heroes -single-

Geschreven door

Saeko Kitamae was in 2005 de eerste Aziatische artiest(e) die op het bekende Duitse metalfestival in Wacken speelde. In die periode duwden labels en managers haar in een hokje waar ze zich niet thuisvoelde en daarom stopte ze haar droom om het te maken in de metal lange tijd in de ijskast. Nu is ze terug. Dankzij een crowdfunding kon ze een album opnemen zoals zij het wil en met de mensen die ze vertrouwt. Elke track van ‘Holy We Are Alone’ staat voor een ander land en “Russia: Heroes” is de eerste single. Op deze energieke powermetaltrack staat de krachtige stem van Saeko heel centraal en leren we in de lyrics een beetje over de blutsen en builen in haar leven.
De Amerikaan Derek Sherinian (Alice Cooper, Dream Theater, Yngwie Malmsteens, Ayreon, …) speelt een indrukwekkende synth-solo op deze track. De band Saeko bestaat vandaag behalve uit Saeko Kitamae (zang, keyboard) nog uit de Italianen Guido Benedetti (gitaar, keyboard/Trick Or Treat) en Alessandro Sala (bas/Rhapsody Of Fire) en de Duitser Michael Ehre (drums/Primal Fear, Gamma Ray, ... ).

https://www.youtube.com/watch?v=zjnBiXah-f8

Jef Maarawi

Terra Papagalli

Geschreven door

Jef Maarawi werd in Brazilië geboren en heeft een Syrische vader en een Griekse moeder. Op zijn nieuwe album ‘Terra Papagalli’ (land van de papegaaien, zoals de Europese ‘ontdekkers’ Brazilië noemden) gaat hij op een aantal songs op zoek naar wat ‘thuis’ voor hem betekent. Maarawi vertelt zijn verhalen op de tonen van soms vrolijke en  soms melancholische alt-folk. Hij kijkt duidelijk op naar de grote zingende verhalenvertellers als Bob Dylan, Bonnie 'Prince' Billy en Sufjan Stevens, maar laat zich ook inspireren door Jorge Ben Jor, Chico Buarque, Tim Maia, Rita Lee en Caetano Veloso.

Op vrolijke tracks als “Caveboi” en titeltrack “Terra Papagalli” zit er niet zoveel vlees aan het been. Dat verandert als Jef Maarawi tapt uit het vat van de melancholie, heimwee (in tijd en plaats) en de hartepijn, zoals op “How To Sustain Minor Losses”, “Senna” en “Legendary”. Dan komt hij voor mij in de buurt van een Shawn Colvin, Gary Louris, Calexico of – moet je zeker eens ontdekken – Brudini. Op het bijtende, maar schone “Consume Me” speelt hij muzikaal met vasthouden en loslaten. “Tropicaliptico” schippert tussen een protestsong en zuinige Beach Boys-invloeden.

Op ‘Terra Papagalli’ komen best wel serieuze onderwerpen aan bod, maar dan vaak verpakt in vrolijke melodietjes of met een loden zon als achtergrond voor de melancholie. Jef Maarawi is als singer-songwriter een fijne, maar misschien moeilijk in een vakje te duwen ontdekking.

https://jefmaarawi-inner-ear.bandcamp.com/album/terra-papagalli

Marble Sounds

Quiet -single-

Geschreven door

Het nieuwe album van Marble Sounds komt pas volgend jaar uit, maar de fans kunnen zich inmiddels laven aan single “Quiet”. Daarop doet Marble Sounds waar ze al langer goed in zijn: mooie sfeerzetting, mooie harmonieën, puike indiepop-arrangementen met heel prominent aanwezige strijkers, een klein beetje mysterie en melancholie, … Het is voor Marble Sounds inmiddels een beproefd recept, maar het werkt nog altijd. De formule gaat nog wat dieper en breder en dat lijkt goed nieuws voor dat aanstaande album.

https://www.youtube.com/watch?v=zu7ec0CSZow&t=41s

Duvel

Duvel

Geschreven door

Drie jaar na hun debuutalbum ‘Attempts At Speech’ is de Noorse postpunkband Duvel terug met het album ‘Duvel’. Het trio is gegroeid tot een kwartet. De vierde man speelt synths en dat is op het eerste gehoor misschien wel de beste zet van Duvel. Het extra laagje van de keyboards duwt de sound van Duvel nog wat dieper in de jaren ’80.
Het label zet deze Duvel in de markt als een kruising tussen Savages en Siouxie. In Belgische termen is dit de poppy versie van Whispering Sons of Dead High Wire. Het is catchy en uptempo, met hints naar de EDM van Solar Fake en zeker ook naar  de synthpop van vroeger. Het is vooral minder zwaar op de hand dan de meeste Belgische postpunk. Op “U” klinken deze Noren zelfs een beetje als onze The Radar Station, terwijl ze op “All On You” en “Human” ergens tussen A-Ha en ABC thuishoren. Enkel “Elephant Island” rust op gruizige gothic rock en het is wachten op afsluiter “Eels” om wat dreiging te horen.
Als geheel is ‘Duvel’ net iets te gladjes en smooth, maar ook daar zijn vast fans voor te vinden.

Pagina 212 van 964