Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie

Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
  We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat,  de live optredens en de verdere toekomstplannen.

Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.

Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?
Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.

Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig. 

Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.

Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.

Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.

Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.

Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit,  vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.

Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren,  werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is  een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.

Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.

Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.

Hoe waren de algemene reacties  op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.

Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.

Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms … 
We  verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.

Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.

Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.

Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo.  Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.

Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.

Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.

Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.

Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.

Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de  mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.

Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …

Femi & Made Kuti - Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about

Fela Kuti, the founder and godfather of Afrobeat, died of AIDS in 1997. His sons Femi and Seun are walking their father's musical path, keeping the scene alive.  Recently, the eldest, Femi, released a double album with his son Made under 'Legacy +'.
'Legacy+' features new work by Femi Kuti, 'Stop the Hate', and his son Made's debut, 'For(e)ward'. The review of this double record you can read here 
We also had a interview about this release and other plans

Congratulations on the latest release …What is it like to follow in the footsteps of an iconic figure like Fela Kuti?
Femi: For me he was just my father, I have much respect for what he did. I’m just living my live, and do what I have to do in my live. I’m not busy with follow his footsteps or something like that.

‘Follow your own steps in live’, I found out in the double album too. There are many generations doing there pretty own thing with Afro-Beat, what’s your opinion about that?
Femi: People like the creation of Afro-Beat and I follow it, I’m happy about how things change to. I’m fine with that.

Over the years you have also seen a lot of changes into this Afro-Beat music style , what do you think is the biggest change over the years?
Femi: There are sure some changes, into some directions. But I don’t see any drastic evolution into the Afro-Beat style since what my father Fela did. There is sure an evolution into artists who made Afro-Beat sound more pop. But that’s not where real Afro-Beat is about. The melody , the beat it’s become a little more pop. I like that, but it’s not a big evolution from what my father did.
Made: Evolution is a very diversion objective. It’s like my dad said if you listen critically you maybe find it’s not like before. If you talk about musicality , then there is a necessary evolution in commercial way of play Afro-beat. Back in the 80’ s and ‘90’s my dad did something with Afro-Beat that never was done before. Making it more technological or more Funky. He sure press the lines of Afro-beat. To rhythm , harmony and things. In my opinion a evolution is a progress. Not necessary change it, but respect for what have been and try to prepare it for the future.

You  said something about ‘Commercial’ but is Afro-Beat made to become commercial? I don’t know
Femi: Some things I did in the past where commercial, but most of them where political track. You can be commercial, but people who followed Fela will always wonder where is your concern about humanity. I think that’s still important into Afro-Beat music, even today; Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about. It makes you question, it makes you even question your existence. Afro-Beat is not just about selling music, the message is very important into Afro-Beat. Music, also jazz or classical music, it gives you space as individual to find yourself. Too even question yourself. And that’s also what’s Afro-Beat is about. We find solutions to our problems, musically and lyrically thanks to Afro-beat. That’s the difference between pure commercial, and compose the art of music.
Made: I follow my father in this. It’s been a job into musicality. I found this with my father and uncle, there are a few exceptions.  Afro-Beat bands who play this music style more intentionally. The nature of Afro-Beat was dance and groove. Help you to find something that reflect  the inner thoughts of the composer. I find out there is a change going on, that I not like that much. And that makes me feel sad. Because that intentionally into Afro-beat and tell the story is important.

When it comes to Afrobeat, the link is quickly made to Reggae, there are points of contact, but what are the big differences?
Femi: Reggae in the beginning was very political, it was even an revolution.  And later it become very commercial. That’s pity because there is more in live then that, it’s important  to keep you integrity . I understand the need to survive as artist, but the importance of concern about what’s going on in the word is more important.

Let’s talk about the double album. What strikes me the most, in my opinion, ‘Femi emphasizes governance, politics and the political elite’;’Made deals with interpersonal social problems’ .
We should see those problems as a symptom of bad governance and their systemic rot. is that statement correct?
Femi: Yes that is correct
Made: My father and my grandfather are my biggest musical inspiration. When  I was writing I couldn’t find to sing about, that they not have sing about. When I was writing my album I was reflecting about how I was raised. What I been guided into. I had a lot of freedom of course. My dad was always present to offer me advice. It’s a very personal album about knowing what you compilations and compassions are, for me personal than. You knowledge of yourself. But again that also was inspiration from my father. The way I think about the subjects in my songs are  in that way not this much different then like  It was in the ‘70s ,’80s or ‘90s.

We have to be grateful for people like Malcolm X, Martin Luther King, You father, great people like this. And men and women, we don’t even know their names who have fought for them as well. And also Muhammad Ali, Bob Marley. But there is still a long way to go after all this year.  You never felt like giving up?
Made: If we do give up, than everything where we fighting for is lost. The idea you fighting for you is more we fighting for the future. The culture that we want to guide our  children into, that’s still important. We are here and want to building a better country for our future. That was where Malcolm and my father or grandfather where fighting for, and I still need doing it. So if we don’t keep doing it, then the fight is lost. There must always been that little flame, against the system.
Femi: What’s important to, it’s a human problem. Wherever you are, you never have 100% freedom , and that system we keep protesting against. Some people talk about slavery, but if you honest, you have a job doing for a boss? Can you say you complete free? No. And that’s why I say, it’s not only a African problem, it is  a Human problem all over the world. Soo, we need to keep protest against that system, especially for the future. Like Made said.

I agree. Another thing about the record. How were the main reaction on this record?
Femi: We got very good reviews, positive to.
Made: I agree, we were happy with all the nice reviews so far.

After all this years, you still have ambitions or goals (end goals if you like?)
Femi: My Priority is my children. I still want to play music, and keep compose. I have a lot time to practice, to develop myself as musician, I still do after all this years. I still want to create a couple albums, maybe four or five or some. But my priority firs is my family.
Made: Finding a way to keep being creative, in a way that I can be satisfy about myself.

Thx for the conversation!

We citeren even ''Anemic Cinema (genoemd naar de kortfilm van dadaist Marcel Duchamp) is een instrumentaal kwartet geleid door de in Gent gebaseerde gitarist/componist Artan Buleshkaj, die zich in dit project laat omringen door drie van de meest avontuurlijke jonge muzikanten uit de Belgische jazz/impro-scene: Rob Banken (altsaxofoon, klarinet), Steven Delannoye (tenorsaxofoon, basklarinet) en Matthias de Waele (drums).''
De band in het hokje 'jazz' duwen is hen, ondanks de duidelijke invloeden, tekort doen, een eerste vaststelling na het beluisteren van deze gelijknamige schijf.

Wat een spelplezier en variatie horen we … Improviseren wordt tot een ware kunstvorm verheven op deze EP. Een avontuurlijke trip. “Solenoid Creatures” is al een meesterwerk, waarbij de muzikanten elkaar blindelings aanvoelen. “Poéte Maudit” is evenzeer boeiend.
Een filmische weg bewandelen ze. Mooi, ingenieus en kleurrijk hoe de instrumenten elkaar vinden, de bedwelmende drums, de percussie, de saxofoon en de klarinet doen je wegzweven. Een hypnotiserende , verslavende inwerking. Ze behouden de aandacht door al die variatie en verrassende wendingen. Wat we nogmaals horen op de laatste song “Shrines and Effigies”.
De muzikanten Buleshkai, Rob Banken, Steven en Matthias houden ven experimenteren en tasten hun grenzen af. Een onaardse magie .

Anemic Cinema boeit en intrigeert in het genre en is duidelijk een meerwaarde.

Tracklist: Solenoid Creatures 04:08  Poète Maudit 06:06 Lattices 05:06 Enmity 04:26 Shrines and Effigies 05:01

We citeren even ‘Ariel Bart (1998) is een Israelische componiste en harmonica speelster. Nadat ze cum laude afstudeerde aan de New School University for Jazz and Contemporary Music in NYC (mei 2020), nam ze haar debuutalbum op met daarop haar eigen composities. In het album, ‘In Between’, presenteert Ariel een unieke benadering van de mondharmonica en haar gecomponeerde melodieën die zijn geïnspireerd door de Europese jazztraditie en de Midden-Oosterse wereld.'
De mondharmonica is een bijzonder veelzijdig instrument, maar weinig muzikanten slagen erin hier boven de middelmaat uit te steken. Op uitzonderingen na als Toots Thielemans en Steven De Bruyn, blijkt Ariel Bart dit ongelofelijk sterk te beheersen.
De openingssong “Spiritual Wars” klinkt intens en dekt de lading, meteen een spirituele totaalbeleving. Ariel laat zich omringen door klasse muzikanten die haar muzikale wegen alleen maar versterken. Rond de mondharmonica worden piano, drums op oorstrelende wijze toegevoegd En de cello en dubbele bas brengen de sound tot een climax. “Colors Palette”, “'Stranger on the Hill” en “Deep Down” onderstrepen het.
Ariel Bart bezorgt je kippenvelmomenten, zoals enkel grootmeester Toots Thielemans dat kon. Meerwaarde is dat ze invloeden uit het Midden-Oosten verbindt met de Westerse cultuur, “The Year After” en het afsluitende “In Between” plaats je hieronder en ze verleggen grenzen in het mondharmonicaspel. Net als Toots zaliger gaat ze met het instrument op magische wijze om. Een muzikante om in het oog te houden …

Tracklist: Spiritual Wars - Colors Palette - Stranger on the Hill - Memory of a Child  - Deep Down - The Year After - Intro (feat. Mayu Shviro) - In Between