Postmetal/posthardcore/rockband Brutus heeft een nieuw live-album. Na ‘Live in Ghent’ uit 2020 (opgenomen in 2019) is het nu aan ‘Live in Brussels’. Aan echt originele albumtitels doen ze niet meteen bij Brutus, toch niet voor hun live-albums.
De nieuwe live-registratie werd eind vorig jaar opgenomen in de Ancienne Belgique, in Brussel dus inderdaad, op de laatste dag van drie uitverkochte concerten in die AB. Brutus had er bij de opnames in dat jaar al twee Amerikaanse tournees opzitten en een goedgevulde festivalzomer (Graspop, Hellfest, Rock Werchter, Wacken, Dour). Om maar te zeggen dat het trio de setlist van de opnames al goed in de vingers hadden.
Tussen ‘Live in Ghent’ en ‘Live in Brussels’ zit enkel het album ‘Unison Life’ uit 2022. Dat album vormt dan ook de hoofdmoot van ‘Live in Brussels’.
Bij de start lijkt het alsof de band dat album integraal en in volgorde zal brengen, maar na het tweede nummer halen ze de volgorde door elkaar. “Unison Life” wordt wel op één track na integraal gebracht. Enkel “Dreamlife” haalde de setlist in Brussel niet. Aanvullen doen ze met vier tracks uit ‘Nest’ uit 2019, twee uit ‘Burst’ uit 2017 en de recente losse single “Paradise” uit 2024.
Opmerkelijk: de overlap met ‘Live in Ghent’ blijft beperkt tot vijf nummers. Dat is knap voor een band die nog maar drie studio-albums heeft.
De set die ze speelden in de AB bevatte 16 nummers en die staan ook allemaal op het album. Er werden geen nummers overgeslagen omdat de kwaliteit niet voldeed of omdat het dan bijvoorbeeld niet op het dubbele vinyl zou passen.
Op het geluid valt niets af te dingen. Dit is Brutus op het toppunt van hun kunnen. Als vaandeldragers van wat je de ‘nieuwe lichting’ in metal zou kunnen noemen, moeten ze inzake populariteit misschien enkel het Franse Gojira laten voorgaan. Maar die zijn dan ook al net iets langer aan de weg aan het timmeren.
Al twee live-albums tegenover slechts drie studio-albums lijkt ambitieus of pronkerig, maar als ze dit niveau aanhouden, mag Brutus na elk studio-album een live-album uitbrengen.
https://www.youtube.com/watch?v=M-LjNxPXX8A
Hatria is al 24 jaar de zangeres van de Italiaanse gothic/synthwaveband Beata Beatrix. Misschien hier niet zo bekend, maar ze speelden reeds supports voor bands als Clan of Xymox, Kirlian Camera en the Beauty of Gemina. “Il Salice” (de wilg) is al haar tweede recente solo-single.
De grens tussen Hatria-solo en Beata Beatrix is dun. Mede-bandlid Crowley van Beata Beatrix verzorgt hier alle muziek (bas, beats en galmende gitaren) en Hatria zingt en schrijft de teksten. In het Italiaans. Enkel gitarist Ricy Trix ontbreekt (officieel toch) om er een band-project van te maken. En bij Beata Beatrix zijn de lyrics in het Engels.
Muzikaal leunt dit volgens Hatria dichter bij de Italiaanse synth/darkwave van de jaren ’80 dan Beata Beatrix, dat dan soms wat meer gothic rock (van de 90’s) zou moeten zijn. Hatria’s zang en timbre wordt al eens vergeleken met die van Siouxsie en daar is wel iets van. Ze zingt heel mysterieus, sensueel en dat Italiaans maakt het wel lekker, al geef ik toe dat ik inhoudelijk helemaal niet mee ben.
Haar vorige single als Hatria (“Quién Soy En Este Mundo”) was muzikaal nog sterker en helde nog meer over naar de synthwave en die zullen sommigen misschien wel nog leuker vinden. Nog meer goed nieuws voor de fans, want er komt binnenkort een nieuw album aan van Beata Beatrix.
Als er daarnaast ook nog een solo-album van Hatria van de persen rolt, zullen wij daar niet rouwig om zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=O1ScOm-A63U
Deathmetalband 1914 uit Oekraïne heeft een nieuw album. Muzikaal is het (opnieuw) een doorontwikkeling of uitkristallisering van de sound van de vorige albums. Inhoudelijk is er wel een kleine koerswijziging.
Niet het hele concept van de band wordt overboord gegooid. Muzikaal blijft dit nog steeds intense blackened death-doom en met atmosferische stukken. De teksten gaan nog steeds uitsluitend over de Eerste Wereldoorlog. Waar het op eerdere albums vaak uitsluitend ging over de ellende en verschrikkingen van oorlog, gaat het op dit nieuwe album ook al eens over de kameraadschap die ontstaat tussen soldaten, over het samenbrengen van mensen en samen de krachten bundelen. Kameraadschap die dan vaak lang doorwerkt, ook als de oorlog reeds voorbij is. Misschien is dit concept een manier van de band om dank te zeggen aan de Europese fans die deze band blijven steunen, ondanks de beperkingen door hun eigen oorlog, waardoor ze beperkt zijn in bijvoorbeeld het op tournee gaan. Misschien is de shift in de onderwerpen meer een oproep, als spreekbuis van een land in oorlog, een land dat nu veel vrienden nodig heeft.
Albumtitel ‘Viribus Unitis’ was het persoonlijke motto van Franz-Jospeh I, de voormalige leider van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Het Latijnse motto betekent zoveel als ‘met vereende krachten’. In de songtitels maakt 1914 het ons (alweer) niet makkelijk. Elke track verwijst naar een specifieke veldslag van de Eerste Wereldoorlog, beleefd door de ogen van een Oekraïense soldaat en in een bepaalde volgorde. Elk van de vijf oorlogsjaren heeft een eigen track en toch komen ze aan 10 tracks. Er is de openingstrack “War In” en de albumafsluiter “War Out”. Ze tellen de oorlogsjaren tot 1919 (symbool voor de nasleep van de oorlog) en het jaar 1918 wordt gespreid over drie nummer.
Er doen een aantal gastzangers mee: Christopher Scott van Precious Death en Aaron Stainthorpe van My Dying Bride en High Parasite. De nummers met de gasten kan je er wel makkelijk uithalen zonder voorkennis, maar het is niet dat daardoor de sfeer van het album gebroken wordt.
‘Viribus Unitis’ heeft bijzonder weinig entertainende waarde, maar wie op zoek is naar loutering en zuivering door agressief geluid, die zit hier aan het juiste adres.
1914 kan je volgende zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk. Het is er hun tweede passage (ze stonden er al in 2022).
https://www.youtube.com/watch?v=-pN7DggXfvU
De Zwerver, Leffinge – events
Concertreeks
2025
06/12 NEWTON FAULKNER
Na vijf jaar geen nieuwe muziek te hebben uitgebracht, keert Newton Faulkner terug met zijn achtste studioalbum 'OCTOPUS'.
19/12 Goose
We gaan van start met ons feestjaar waar 2025 eindigt, op vrijdag 19 december, met een concert van het Kortijkse viertal GOOSE, één van de bands waar De Zwerver doorheen de jaren een bijzonder nauwe band mee opbouwde.
Van het eerste concert in april 2002 in Zaal De Zwerver, twee weken nadat ze Humo's Rock rally wonnen, tot het laatste concert in september 2021, tijdens de 'Op En Tent- reeks, elf keer stonden ze al op één van onze podia. Negen keer live en twee keer brachten ze een DJ-set (enkel Michael Karkousse en Bert Libeert). Wij zijn bijzonder tevreden dat ze daar nu een twaalfde bezoekje aan toevoegen met de exclusieve "Final anniversary warm-up show", de aanloop naar twee concerten in De Roma, het slotstuk van hun fenomenale anniversary-jaar wat hen ondermeer in de Lotto Arena en op Werchter bracht.
20u00 | Het Kollektief: 20u30 | Goose: 21u30 | Cookies & Tyler: 01u00 | Who Is Isaak?: 01u00 (café)
18/01 GREEN MILK FROM THE PLANET ORANGE
Maak je klaar voor een onvergetelijke muzikale reis! Een ware trip door klank en ruimte.
2026 Leffingeleuren bestaat 50 jaar
Een plan voor 2026 is de uitgave van een boek. Hiervoor zijn we momenteel nog op zoek naar foto's en herinneringen.
Voor alle duidelijkheid, we hebben heel veel foto's maar hier en daar zijn er memorabele concerten gepasseerd waarvan we geen of nauwelijks foto-materiaal hebben, bvb Ben Howard (Zaal De Zwerver, 2011), Black Mountain (Zaal De Zwerver, 2011), Other Lives (Terminus Oostende, 2012), North Mississippi Allstars (Zaal De Zwerver, 2013), Melvins (Zaal De Zwerver, 2023), vele anderen, maar zeker ook de eerste dertig jaar Leffingeleuren.
Ook mensen met een opmerkelijk verhaal of unieke herinnering die aan Leffingeleuren verbonden is mogen ons contacteren.
Leffingeleuren 2026 vindt plaats op 11, 12 en 13 september 2026
14/02 Felix Da Housecat
Op 14 februari hebben we een andere held uit het verleden op bezoek, de Amerikaanse DJ FELIX DA HOUSECAT die in 2004 een 2006 waanzinnige DJ-sets bracht op Leffingeleuren. Hij bereikte in de loop van zijn carrière duizelingwekkende hoogtes met wereldwijde hits als 'Sinnerman', 'Silver Screen' en 'Madam Hollywood.**
Ook Denie, Tyler en Nadiem Shah zullen van de partij zijn om er één groot feest van te maken
21/02 NATE MERCEREAU x Vitja Pauwels
Van André 3000 tot Jay-Z: nu komt Nate Mercereau eindelijk solo naar Europa — grensverleggend en betoverend.
De Dolfijntjes op 6 maart + 7 maart 2026
DE DOLFIJNTJES TWEE MAAL TE GAST IN DE ZWERVER
Eerste show reeds uitverkocht
Het concert van DE DOLFIJNTJES op vrijdag 6 maart was zo snel UITVERKOCHT dat Wim Opbrouck en Wim Willaert beslisten om er nog een tweede show in Leffinge bij te doen! Voor het concert van zaterdag 7 maart zijn er dus opnieuw volop tickets beschikbaar.
De Dolfijntjes trokken zich tijdens de hete zomer van 2025 terug in Loge 5 van Muziekcentrum Track in Kortrijk en schudden er enkele nieuwe poëtische meesterwerken uit hun staartvin als: Marche en Famenne, Annie Eet Gezond, Tous Les Dimanches, O Land, Django, Mie en Gie... maar ook vintage Dolfijntjes-meezingers Geofrey, Kom toch were, Monique, Verre Rien,Prière, Wit Konin, Stop de bus, Margrietje en vele, vele andere blijven op de playlist staan.
Het prettig gestoorde, surrealistische, eclectische, caleidoscopische ensemble De Dolfijntjes bestaat uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, versterkt met frisse virtuozen Yves Fernandez (trompet), Marc De Maeseneer (saxofoon) en Hannes Pype (gitaar).**
14/03 KAAT VAN STRALEN + Frans Kalf
Winnares van De Nieuwe Lichting 2025 laat zich niet zomaar in een hokje plaatsen.
28/03 THE KIDS + support
In 2026 vieren The Kids een halve eeuw punk in hun ‘Bloody Belgium’
PUSH THE BUTTON 2026 - 04 april 2026 @ De Grote Post (Oostende)
PUSH THE BUTTON strijkt opnieuw neer in De Grote Post met een programma die genres doet vervagen.
Verwacht stevige live-acts, rauwe energie en muziek die vrij beweegt tussen jazz, global sounds, elektronica, hiphop, psychedelica en meer. Een avond waar de grenzen tussen concert en nightlife verdwijnen.
PUSH THE BUTTON is een organisatie van Muziekclub De Zwerver, Kunstencentrum KAAP en CC De Grote Post.
EERSTE NAMEN
Charlotte Adigére (dj-set), Sorvina, Mattias De Craene & Black Koyo
18/04 MANTAH + AEVERIS + MILLHAVEN - The New Wave of Belgian Heavy Metal pt. IIINa een editie in 2022 met Psychonaut, Cobra The Impaler, H I R O en Divided en één in 2023 met Hippotraktor, Pothamus, Predatory Void en Crouch keren we in april 2026 terug met het beproefde recept van New Wave Of Belgian Heavy Metal.
Dit keer kozen we voor drie bands met allen West-Vlaamse roots.
24/04 Ertebrekers
Le nouveau Ertebrekers est arrivé
27/04 Cat Clyde
LL 2024 revelatie komt terug
Leffingeleuren 2026, 50Y, vindt plaats op 11, 12 en 13 september 2026
Leffingeleuren
Leffingeleuren vindt plaats in september, op de markt, in Zaal en Café De Zwerver en in en rond de kerk van Leffinge. Met concerten, dj's, animatie en zoals steeds een gevarieerde keuze aan lekker eten en diverse bars
www.leffingeleurenfestival.be
www.leffingeleuren.be
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 – Tom Odell en Oscar and The Wolf
LOKERSE FEESTEN 2026
TOM ODELL
OSCAR AND THE WOLF
Toppop! Woensdag 5 augustus wordt een absolute hoogdag met de komst van TOM ODELL én OSCAR AND THE WOLF! TOM ODELL is één van de meest unieke stemmen in de hedendaagse popmuziek. Zijn ‘Another Love’ werd meer dan 3 miljard (!) keer gestreamd op Spotify, en begin december verkocht hij nog moeiteloos de AFAS Dome uit. OSCAR AND THE WOLF speelt komende zomer slechts één exclusief festival in Vlaanderen. Zijn vorige passage op de Grote Kaai (met de gewèldige productie) was voor velen hét hoogtepunt van de 2024 editie.
Tickets zijn te koop via www.lokersefeesten.be .
Niet te lang wachten voor deze!
De 51e editie van Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 31 juli tot en met zondag 9 augustus 2026. Eerder werd de komst aangekondigd van LENNY KRAVITZ, EDITORS, SUEDE, XAVIER RUDD, ZAZ, POMMELIEN THIJS en ROXY DEKKER.
Meer nieuwe namen volgen binnenkort.
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Dranoeter vzw reageert op fiscale verdict: "Ook al miskent de overheid de meerwaarde van VZW’s voor de cultuursector toch zetten we verder in op onze kernwaarden en blikken nu eerst vooruit op Festival Dranouter 2026”
Vzw Dranoeter, bekend van Festival Dranouter, reageert teleurgesteld op het vonnis dat de Ondernemingsrechtbank in beroep velde: hoewel de organisatie een culturele vzw is, wordt ze volgens de rechtbank toch met terugwerkende kracht tot 2018 onderhevig aan de vennootschapsbelasting. Onlangs argumenteerde Dranoeter vzw haar standpunten nog in een wijd opgepikte open brief, maar toch oordeelde de rechtbank dat Dranoeter vzw onderhevig is aan de vennootschapsbelasting. Directeur Bavo Vanden Broeck reageert sceptisch: “Al komt ons Festival Dranouter niet in het gedrang, deze beslissing heeft gevolgen voor de diversiteit van onze VZW-werking en kan impact hebben op de bredere culturele sector in Vlaanderen.”
De procedure tegen de fiscus loopt al even. De fiscus redeneert dat culturele vzw’s die activiteiten organiseren die ook door commerciële spelers worden aangeboden, op dezelfde manier belast moeten worden als commerciële bedrijven. In eerste aanleg verloor Dranoeter vzw de rechtszaak, maar de vzw ging in beroep. Ondertussen betaalde de vzw vennootschapsbelasting uit voorzichtigheid. De vzw argumenteerde helder dat zij een breed pakket aan taken en activiteiten uitvoert op een uitgesproken non-profitbasis, en dat alle inkomsten integraal terugvloeien naar de werking en naar maatschappelijke en artistieke initiatieven, niet naar aandeelhouders – want die zijn er niet. De rechtbank oordeelde nu in beroep dat Festival Dranouter georganiseerd wordt op een professionele en gestructureerde manier die gelijkaardig is aan die van commerciële bedrijven, en beschouwde die professionele aanpak als doorslaggevend.
Focus op Festival Dranouter 2026
"Die redenering gaat helaas voorbij aan de non-profit aanpak en de maatschappelijke meerwaarde die we als VZW onder rechtspersonenbelasting konden realiseren", zegt directeur Bavo Vanden Broeck. "Het verdict heeft impact voor de brede werking van onze vzw, maar Festival Dranouter komt niet in het gedrang. Het is zo dat Dranoeter vzw sinds haar oprichting alle inkomsten opnieuw investeert in maatschappelijke projecten en artistieke initiatieven. Dat maakten we in de rechtbank helder én in een wijd opgepikte open brief die verscheen in De Standaard. Toch oordeelt de rechtbank nu in beroep dat we onder de vennootschapsbelasting vallen."
"De vennootschapsbelasting dwingt ons om op een heel andere manier naar onze werking kijken. Als vzw streef je naar inhoudelijke meerwaarde maar niet naar winst, terwijl je als vennootschap in een keurslijf gedwongen wordt dat je verplicht om naar winst te streven. Logischerwijs komen de zaken onder druk te staan waar je als organisatie geld aan verliest. De enge blik van de fiscale overheid reduceert ons dus noodgedwongen tot meer commercieel werken en evalueren van elementen die maatschappelijke en artistieke meerwaarde creëren."
Trouw aan DNA
"Door deze fiscale verplichting zullen we minder risico’s kunnen nemen. Deze beslissing kan op termijn mogelijks een rem zetten op onze bijdrage aan maatschappelijke projecten en artistieke ontwikkeling. Al zullen we uiteraard trouw blijven aan het DNA van onze organisatie. We blijven een non-profit organisatie die een maatschappelijke meerwaarde wil creëren. De steun van het festivalpubliek kunnen we meer dan ooit gebruiken.”
Al jaar en dag zet Dranoeter vzw zich achter sociale projecten met een impact op alle lagen van de maatschappij. Op korte termijn plant de vzw geen wijzigingen in z’n aanpak. “We bekijken binnenkort samen met enkele specialisten hoe we onze werking binnen dit keurslijf toch de nodige dynamiek kunnen blijven geven. Onze eerste missie is nu om van Festival Dranouter 2026 een geslaagde editie te maken, zodat we verder kunnen blijven investeren in artistiek waardevolle projecten en initiatieven met maatschappelijke meerwaarde," dixit Vanden Broeck
Juridische context en precedentwerking
Vzw Dranoeter wees in de procedure herhaaldelijk op de nood aan een betere afstemming tussen de wetgeving op vennootschappen en verenigingen enerzijds en de fiscale wetgeving anderzijds. Vandaag botst de non-profitsector immers op tegenstrijdige regels: organisaties worden juridisch als vzw erkend, maar fiscaal beoordeeld alsof ze commerciële spelers zijn. De federale regering heeft aangekondigd deze problematiek te willen bekijken en de fiscaliteit voor non-profitorganisaties te herzien, maar voor vzw Dranoeter komt die oefening helaas te laat. Bovendien blijft het onzeker of en wanneer die hervorming er effectief komt, en welke gevolgen ze concreet zal hebben voor culturele vzw’s op het terrein.
Het negatieve verdict heeft dus niet enkel gevolg voor Dranoeter vzw. Het creëert een precedent dat gevolgen kan hebben elke andere culturele vzw die activiteiten in z’n aanbod heeft die elders door commerciële spelers worden uitgeoefend. Dit gaat veel verder dan enkel de festivalsector, dit raakt de brede cultuursector in Vlaanderen. “Zolang de overheid de fiscaliteit voor non-profit organisaties niet uitklaart, is het slechts een kwestie van tijd voor andere culturele vzw’s ook geviseerd zullen worden”, aldus Vanden Broeck.
Uitkijken naar Festival Dranouter 2026
Vzw Dranoeter bedankt collega-organisatoren, samenwerkingspartners, festivalgangers en raadgevers voor hun betrokkenheid en steun. “Onze open brief die verscheen in De Standaard werd opgepikt door pers en publiek. Onze zaak rolde over de tongen en deed stof opwaaien. Het deed deugd om te zien hoeveel waardering er is voor culturele vzw’s vanuit verschillende kanten”, zegt Vanden Broeck. De vzw hoopt dat beleidsmakers in de toekomst de maatschappelijke waarde van culturele vzw’s alsnog inzien en fiscaal kunnen erkennen.
"We benadrukken dat deze uitspraak geen directe impact heeft op de organisatie van Festival Dranouter zelf. Samen met onze vrijwilligers en partners bouwen we opnieuw aan een heerlijke editie van Festival Dranouter 2026, dat plaatsvindt op 7, 8 & 9 augustus 2026, met op de line-up al Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch, ZAZ en Flip Kowlier '25 jaar Ocharme Ik". We kijken ernaar uit om opnieuw een onvergetelijke editie neer te zetten. Er komt ook nog een hele lading top folk bands van over de hele wereld en een selectie opkomend talent aan. Het belooft een gevarieerd programma voor jong en oud te worden, met die typische sfeer en samenhorigheid.”
www.festivaldranouter.be
The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13
In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.
Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.
Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.
Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0
The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing
TW Classic 2026, 11 juli 2026 - Nieuwe namen voor TW Classic
dEUS, Elvis Costello & The Imposters with Charlie Sexton, Counting Crows en Monza aan de affiche toegevoegd
Bryan Adams sluit TW Classic 2026 af
Tickets zijn via ticketmaster.be te koop
Nieuwe namen voor TW Classic! Het Werchterse dagfestival, dat plaatsvindt op zaterdag 11 juli, brengt een reeks artiesten die hun stempel hebben gedrukt op de muziekgeschiedenis naar het Festivalpark voor een dag vol klassiekers. dEUS brengt Worst Case versus In a Bar naar Werchter, een set opgebouwd rond de iconische albums 'Worst Case Scenario' en 'In a Bar, Under the Sea'. Ook Elvis Costello duikt in zijn wonderlijk archief en pakt uit met Radio Soul: the early songs of Elvis Costello op TW Classic. De Brit wordt begeleid door The Imposters en Charlie Sexton. Counting Crows zorgen voor een meezingfeest met hun tijdloze hits. En dan is er ook een terugkeer door de grote poort, van Monza. Onlangs werd debuutplaat 'Van God Los' voor het eerst zowel digitaal als op vinyl uitgebracht. Dat wordt ook live gevierd. Eerder werd reeds bekendgemaakt dat Bryan Adams naar TW Classic 2026 komt. De affiche wordt binnenkort verder aangevuld.
Tickets voor het dagfestival zijn te koop via ticketmaster.be
'Worst Case Scenario' (1994) van dEUS is wellicht de meest cruciale Belgische rockplaat aller tijden. En het is al zeker het beste nationale debuut ooit. 'In a Bar, Under the Sea' (1996) bevestigde precies 30 jaar geleden dat de trots en de hoop na dat straffe debuut gegrond waren. Samen leveren de eerste twee van dEUS genoeg nummers om een geweldige festivalset te vullen. "Suds & Soda". En "Via". En "Hotellounge". En "Roses". En "Theme From Turnpike". En "Little Arithmetics".
De catalogus van Elvis Costello is zo uitgebreid en zo hoogwaardig dat hij al een fabelachtige setlist kan puren uit een heel klein deel ervan. Tijdens zijn Radio soul! The early songs of Elvis Costello doet de Engelsman een greep uit de nummers die hij schreef tussen 1977 en 1986, van albums 'My Aim Is True' tot 'Blood & Chocolate'. Elvis Costello & The Imposters hebben drie mensen aan boord - toetsenman Steve Nieve, drummer Pete Thomas en Costello zelf - die al dat moois indertijd nog mee hebben opgenomen. Ze ontvangen in hun midden gitarist Charlie Sexton, bekend van zijn vele jaren aan de zijde van Bob Dylan.
Counting Crows maakte in 1991 indruk op een Rock & Roll Hall of Fame-feestje met "Mr. Jones" en groeide razendsnel uit tot een vaste waarde in de Amerikaanse rock. Hun cover van Joni Mitchells "Big Yellow Taxi" werd in 2002 een onverwachte hit dankzij de film Two Weeks Notice. In 2004 volgde "Accidentally In Love" op de soundtrack van Shrek 2, goed voor een Oscarnominatie. De band uit San Francisco staat bekend om steeds sterke liveoptredens.
Na het afscheid van Noordkaap in 2000 richt Stijn Meuris Monza op. De band scoort meteen met "Van God Los", goed voor een half jaar in De Afrekening van Studio Brussel en een plek op Rock Werchter 2001. Drie albums en wisselende bezettingen later valt in 2009 het doek. Nu, 25 jaar na hun eerste passage in Werchter, maakt Monza (Stijn Meuris, David Poltrock, Mario Goossens en Piet De Pessemier) een glorieuze comeback naar aanleiding van de heruitgave van hun debuutalbum 'Van God Los'.
Tickets voor TW Classic 2026 op zaterdag 11 juli zijn te koop via ticketmaster.be. Een ticket kost 133 euro (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage) in voorverkoop. Er is ook een limited edition 'Golden Circle' ticket dat toegang geeft tot het vak net voor het podium tijdens de show van Bryan Adams, te koop aan 199 euro (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
Belangrijk: De Belgische regering heeft een verhoging van het btw-tarief op onder andere festival- en concerttickets aangekondigd, van 6% naar 12%. De sector wacht op officiële duiding over de exacte toepassing en timing, maar een prijsaanpassing is niet uit te sluiten. Wie zeker wil zijn van de huidige prijzen, koopt best tijdig een ticket.
Over TW Classic: TW Classic is een festival naar een klassiek en beproefd recept. Het grijpt terug naar de formule die in Werchter gangbaar was tot 1994: een mooie, zomerse dag, een festivalterrein met 1 podium, een fijn en uitbundig publiek en een selecte groep van artiesten met een straf palmares. TW Classic is ondertussen zelf een klassieker geworden. Welluidende namen zoals The Rolling Stones, The Police, Nick Cave and the Bad Seeds, Bryan Adams, Lenny Kravitz, Bon Jovi, Sting, Phil Collins, Elton John, Texas, Editors, Depeche Mode, Black Eyed Peas, Robbie Williams, Kraftwerk, Bruce Springsteen and The E Street Band en Guns N' Roses sierden reeds de affiche van het festival.
In 2026 vindt het festival plaats op zondag 11 juli. Weet meer via www.twclassic.be
The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos
The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.
Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.
Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.
Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.
The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0
The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix , Antwerpen
Gnome - Trollenmetal in Stonerland
Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.
Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.
Pics homepag @Jens Roels
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Werchter Parklife 2026 op zondag 28 juni 2026 - Ontdek de volledige line-up van Werchter Parklife 2026
Headliner Linkin Park krijgt het boeiende gezelschap van onder andere Papa Roach, Zwangere Guy en Clipse //
Tickets zijn te koop via ticketmaster.be
De affiche van de allereerste editie van Werchter Parklife is rond. Het dagfestival, dat op zondag 28 juni plaatsvindt in het Festivalpark in Werchter, presenteert een line-up die even boeiend en genre-overschrijdend is als headliner Linkin Park. De beste rock, alternatieve rock, metal, rap en elektronica gaan in de mix. De veelzijdigheid van Linkin Park vertaalt zich in de line-up. Vandaag worden Clipse, Against The Current en Phantogram toegevoegd aan de affiche. Eerder werd bekendgemaakt dat, naast headliner Linkin Park, ook Papa Roach en Zwangere Guy aantreden. Er zijn al meer dan 50.000 tickets verkocht voor Werchter Parklife. Tickets zijn beschikbaar via ticketmaster.be. Weet meer via werchterparklife.be.
Linkin Park is headliner van Werchter Parklife 2026. De Californiërs breken in 2000 door met 'Hybrid Theory', nog steeds het bestverkochte debuut van de 21ste eeuw. Opvolger 'Meteora' (2003) positioneert zich meteen op #1 in de Billboard Top 200. Intussen kan Linkin Park meer uitstekende geloofsbrieven voorleggen. Er staan talloze awards, waaronder 2 GRAMMY's®, in de prijzenkast. Hun achtste studioalbum, 'From Zero', kwam in het najaar van 2024 uit. Het album kwam in 14 landen als nummer 1 in de charts binnen. Afgelopen zomer waren ze ijzersterk op Rock Werchter. De From Zero World Tour dendert ook in 2026 door. Be Part of Something is niet zomaar de baseline.
De Amerikanen van Papa Roach zijn al meer dan twintig jaar iconen van de alternatieve rockscène. De band werd in de jaren 90 op een high school in Californië opgericht door zanger Jacoby Shaddix. "Last Resort" is een anthem van millenials. Het viertal heeft tien studioalbums op het palmares, twaalf nummer 1-hits gescoord en werd 2 keer voor een GRAMMY© genomineerd. Papa Roach is ook vandaag één van de meest invloedrijke acts in het genre.
Zwangere Guy is één van de hoofdrolspelers in de Brusselse hiphopscène. Zijn muzikale carrière start in 2010 bij hiphopformatie STIKSTOF. In 2016 zette Zwangere Guy zijn eerste stappen als soloartiest. De combinatie van harde beats, ongezouten eerlijkheid en vurige optredens in zijn eigen unieke stijl maken van Zwangere Guy één van de meest invloedrijke stemmen in de Nederlandstalige rapscène van zijn generatie.
De broers Pusha T en Malice uit Virginia Beach (VS) zijn samen Clipse en ware hiphoplegendes. De nauwe samenwerking met stadsgenoten The Neptunes resulteert in een minimalistische en innovatieve sound. De iconische track "Grindin' "(2002) is tot vandaag hun visitekaartje. Met 'Let God Sort Em Out' (2025) tekenen ze voor een geweldige comeback. Het album, geproduceerd door Pharrell Williams, wordt gezien als één van de beste hiphop releases van het afgelopen jaar.
Against The Current, ATC voor de fans, laat zich niet in een hokje stoppen. Hun sound mengt poprock met punk- en elektronische invloeden, steeds verpakt in catchy melodieën. Sinds 2011 bouwt het trio rond frontvrouw Chrissy Costanza aan een indrukwekkend parcours: van virale YouTube-covers, over eigen muziek, tot het iconische League of Legends-anthem "Legends Never Die". Altijd doen ze het vooral op hun eigen, authentieke manier.
Openingsact Phantogram, het duo Josh Carter en Sarah Barthel, brak in 2010 door met hun debuut 'Eyelid Movies'. Ze experimenteren graag met genres en geluid. Hun experimentele synthpop wordt gesmaakt en is intussen goed voor meer dan 1 miljard streams. Phantogram toerde reeds met Deftones, Queens of the Stone Age, Muse, Arcade Fire en The xx. In 2026 maken ze deel uit van de From Zero World Tour.
Werchter Parklife vindt plaats in het Festivalpark in Werchter op zondag 28 juni 2026. Tickets zijn te koop via ticketmaster.be
Een ticket voor Werchter Parklife 2026 kost 131 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage). Er is ook een limited edition 'Pit ticket' dat toegang geeft tot het vak net voor het podium tijdens de show van Linkin Park te koop aan 184 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage). Het nieuwe 'Lounge' pakket aan 300 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage) omvat een general admission ticket, toegang tot de lounge met open bar & tasty festivalfood en een parkingticket.
Belangrijk: De Belgische regering heeft een verhoging van het btw-tarief op onder andere festival- en concerttickets aangekondigd, van 6% naar 12%. De sector wacht op officiële duiding over de exacte toepassing en timing, maar een prijsaanpassing is niet uit te sluiten. Wie zeker wil zijn van de huidige prijzen, koopt best tijdig een ticket.
Over Werchter Parklife: Werchter Parklife is het derde dagfestival van de makers van Rock Werchter. Het nieuwe festival beweegt zich in een wereld tussen Werchter Boutique en TW Classic en kiest resoluut de kaart van rock en alternative rock. De naam is niet nieuw: in de zomer van 2021 organiseerde het Werchterse festivalteam onder dezelfde noemer een reeks concerten in uitzonderlijke omstandigheden. Vanaf 2026 keert Werchter Parklife terug. Met dezelfde positieve energie, creativiteit en verbondenheid. Op één podium, in het mooiste Festivalpark van het land.
Weet meer via www.werchterparklife.be
Maanzaad – Een muzikale diversiteit
Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.
Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?
Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.
Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****) zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.
Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!
Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 – Roxy Dekker bij Pommelien Thijs
LOKERSE FEESTEN 2026
ROXY DEKKER
ROXY DEKKER vervoegt de line-up met Pommelien Thijs op zaterdag 1 augustus! Begonnen als TikTok fenomeen is Roxy uitgegroeid tot één van de populairste Nederlandse pop sterren, met mega hits als ‘Sugardaddy’ en ‘Satisfyer’. Ze verkocht op enkele dagen tijd 4 keer de Ziggo Dome uit en stond met 8 nummers van haar debuutalbum in de Spotify Top 10.
Tickets zijn reeds te koop via www.lokersefeesten.be .
De 51e editie van Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 31 juli tot en met zondag 9 augustus 2026. Eerder werd de komst aangekondigd van LENNY KRAVITZ, EDITORS, SUEDE, XAVIER RUDD, ZAZ en POMMELIEN THIJS. Meer nieuwe namen volgen binnenkort.
Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
