Wardruna - livestream - ‘Kvitravn’ release show - De witte raaf als teken van hoop in donkere tijden
Te midden van de wereldwijde pandemie en de onzekere toekomst van live optredens, kiest Wardruna voor een ambitieuze online release-show voor de nieuwe plaat ‘Kvitravn’. Voor dit unieke anderhalf uur durende streaming event spelen de Noren geen ‘gewone’ liveshow. Wardruna verwelkomt je voor een exclusieve set-up in een speciale omgeving waarin de band naast nummers van het nieuwe album ‘Kvitravn’, ook in ouder werk duikt.
Deze streaming ging nu wereldwijd door …
Na een kort interview dompelt Wardruna (****) je onder in een donker, intens mooi, occult aanvoelend sfeertje. Het meest opvallende in de band is de uiteenlopende vocale activiteit , die zorgen voor wat meer kleur en variatie binnen een overwegend donker kader. Mits enige fantasie, word je prompt geconfronteerd met die typische Noorse folklore die steeds tot de verbeelding spreekt. Uit deze streaming blijkt hoe visueel de nummers op deze plaat klinken, ze bezorgen je koude rillingen van angst en duisternis.
Je fantasie wordt geprikkeld door de donkere Folkloristische metal en aanverwante stijlen. De connectie met de natuur is een heel belangrijk aspect dat voortdurend terugkeert. De mysterieuze kracht van de schoonheid en het overweldigende, zelfs verwoestende wordt over de hele set vertoond. Naast de variërende vocals maken de muzikanten vaak gebruik van traditionele instrumenten die verbonden zijn aan een ver verleden, met beide voeten aan de grond. Ook al ontaardt het in enkele grimmig aanvoelende songs als de afsluiter “Helvegen” .
De witte raaf als teken van hoop … Wardruna doorbreekt de donkere gedachten en laat een licht schijnen aan het eind van de tunnel. Het gebeurt als een fantasieprikkelende samensmelting van weemoedige gedachten met folkloristische elementen die licht en donker zo goed mogelijk tot een logisch geheel brengen, in een intens mooi kader. Op die manier zijn we nauw verbonden met de schoonheid en de oerkracht van de natuur die wordt bezongen.
Tracklist
Kvitraven//Skugge//solringen//Bjarkan//Raido//Voluspa//Isa//UruR//Gra//Vindavlarljod//Rotlaust Tre Fell//Fehu//Helvegen
Organisatie: Loud noise production + wardruna + Metalfestival Into the grave ism Live Nation
Steiger - Spot On Jazz 2021 - livestream - De grenzen aftasten, verleggen in improvisatie
Spot On Jazz - ‘Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen."
De komende 12 weken organiseert Spot On Jazz telkens een concert van een Gentse jazzband. Hun info omvat het volgende:" De komende twaalf weken sturen we wekelijks een bijzonder straf concert van een dito Gentse jazzband het wereldwijde web in. Ideaal voor bubbelparty's, strandwandelingen, de eerste barbecues én als excuus om uit de vijfde Zoom-meeting van de dag te geraken. En ja, ze zijn gratis. Waarom? Omdat we er vast van overtuigd zijn dat wie deze bands nu thuis, op het werk of in de auto ontdekt, zal staan springen om ze deze zomer op een podium aan het werk te zien. Het zijn dus louter smaakmakers? Wel, nee. Het zijn twaalf volbloedconcerten - from the heart! Omdat we er evenzeer van overtuigd zijn dat het niet gezond is om zolang zonder dit soort unieke live-ervaringen door het leven te gaan - zowel voor muzikanten als muziekliefhebbers. Maar laat ons ook luidop durven zeggen dat het evenmin gezond is om die nóg een zomer te moeten missen. Samen. Met de zon op ons hoofd en een Duvel in de hand. Dus geniet ervan! Even hard als de muzikanten. En laten we dit snel terug in 't echt doen! "
Steiger (****) kon de spits afbijten …
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) liet de band al horen hoe divers ze zijn ; ze tasten de grenzen in het genre af, en durven het te verleggen in improvisatie. 'Brick Smoke Basement' kwam in 2020 uit en kreeg door het elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we: "Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Op “Dark days'” worden alle registers open getrokken in een wervelstorm van sounds door piano, bas en drum, alsof de drie muzikanten hun frustratie moeten afreageren op hun instrumenten. Het gaat er anders aan toe op “Malinka” en “Sundog” , hier horen we de mysterieuze en experimentele kant van het trio. Subtiel merken we een donker spookachtig elementje. Je komt onder hypnose en treedt binnen in hun kleurrijke wereld.
“Mazurka de la muerte” klinkt jazzy groovend, een Steiger die terugkeert naar de roots, met dromerige soundscapes.
Op het mooie, verschroeiende klinkende “The new lady llama” improviseert het trio ten volle. Het is niet alleen de afsluiter van de set, maar tevens ook de titelsong van de binnenkort nieuw te verschijnen album. We horen Steiger die gevarieerd te werk gaat , blijft grenzen aftasten en durft verder te gaan in het genre
Info van het nieuwe album via bandcamp https://steigermusic.bandcamp.com/album/the-new-lady-llama ; op basis van deze fijne overtuigende streaming loont dit meer dan de moeite.
Tracklist: dark days/malinka//sundog//mazurka de la muerte//the new lady llama/
Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent
In 1992, in volle grunge periode, kwamen de culthorror adepten van White Zombie aanzetten met ‘La Sexorcisto : Devil Music vol 1’, een klassieker wat ons betreft, een hap die met een serieus korreltje zout werd geserveerd, wat een zeer aangename verwelkoming was in een tijd waarin rockmuziek veel te serieus werd genomen. Op ‘La Sexorcisto’ konden horror, metal en humor het perfect met elkaar vinden en werd de fun verpakt in een resem geweldige riffs. White Zombie had eigenlijk zomaar een nieuw genre uitgevonden. Wij zouden het culthorror-comedy-metal durven noemen, iets waarvan je de roots misschien bij Alice Cooper mag gaan zoeken, maar dan in een nineties griezelkleedje gehuld.
White Zombie heeft met hun daaropvolgende releases nooit meer ‘La Sexorcisto’ kunnen evenaren en gaf er in 1998 de brui aan. Frontman Rob Zombie maakte tussendoor een heuse horror-movie maar ging gelukkig ook door met het creëren van gortige metalplaatjes met een vette knipoog, overladen met gortdroge riffs en doorspekt van allerhande horror-uitstapjes.
Met het nieuwe -hou u vast voor alweer een prettig gestoorde albumtitel- ‘The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy’ heeft Rob Zombie misschien wel zijn allerbeste nekschot in jaren afgevuurd. Waar zijn vorige platen -hoe geestig, straf en wild die ook klonken- een beetje leden aan een gebrek aan variatie, is dit album voorzien van talrijke spitsvondige uitstapjes, verrassende tempowisselingen, gestoorde tussendoortjes, stampende riffs en vlammende songs die al eens diverse richtingen durven uit te gaan. Toch klinkt het allemaal vooral als vintage Rob Zombie, met name knallende metal in een geestige horrormarinade. Er worden wederom een paar gekscherende uitstapjes gemaakt die het spektakel steeds spannend houden. Het is de combinatie van die typische Zombie-akkefietjes met prettig gestoorde metalsongs die van deze plaat een absolute voltreffer maakt.
Met “The Triumph of A King Freak”, “The Ballad Of Sleazy Riders”, “Shadow of The Cemetery Man”, “The Eternal Struggles of The Howling Man” en “Get Loose” deelt Zombie een stel mokerslagen uit die langs alle kanten de pan uit swingen. Zo is “Crow Killer Blues” is een beest van een hardrocker waarvoor Zakk Wylde een moord zou begaan.
Als Rob Zombie zich even buiten zijn comfortzone begeeft is het hek helemaal van de dam,
“18 th Century Cannibals, Excitable Morlocks and a One Way Ticket on the Ghost Train” gaat schaamteloos over van country-hillbilly naar verschroeiende metal en weer terug, “Boom Boom Boom” klinkt als Depeche Mode die zich na een zware acid trip aan de blues waagt en zelfs een onvervalste mijmerende instrumentale ballad als “The Much Talked of Metamorphosis” is hier volledig op zijn plaats.
Rob Zombie is op dreef zoals hij in jaren niet is geweest. Dit is bruisende zombie-fun.
Wie vertrouwd is met de muziek van Sunburned Hand Of The Man mag nu zijn vinger opsteken. Niemand? Troost u, wij ook niet. Even de backcatalogue van deze weirdos checken? Veel plezier ermee, wij tellen meer dan 80 albums in een dikke 20 jaar. Daar kunnen andere halve gekken als John Frusciante, Thee Oh Sees of Ty Segall een puntje aan zuigen.
Als u zich er toch zou aan wagen zou u wel eens na enkele maanden totaal verward uit dit avontuur kunnen komen, want dit is nu niet bepaald het meest toegankelijke of hapklare muzikale voer. Maar het helpt wel als u geregeld een portie Sun Ra, Heliocentrics of CAN achter uw kiezen kapt.
Laten we het hier dus voorlopig houden bij de nieuwste plaat ‘Pick A Day To Die’.
Fijne titel alvast. Als dit maar goed komt. Het is donker, maar nu ook weer niet meteen om een koord om uw nek te binden. De ingehouden krautrock van de titelsong klinkt verslavend als de pest en “Flex” heeft iets van de elektronische rave-post-rock van Maserati, maar dan in een soort van slow-motion modus. “Solved” is JJ Cale die met Fat White Family een met helium geladen opblaasbol binnenwandelt en “Prix Fixe” is ontspoorde noise rock die halverwege plots in een relaxed badje stapt waarin een stukje oude Pink Floyd ligt te garen. Om een geschifte en bedwelmende song als “Initials” tot u te nemen twijfelen we er niet aan dat u dat best doet in combinatie met de nodige geestesverruimende middelen, maar dat heeft u niet van ons gehoord.
Bevreemdende maar spannende plaat. Nog een stuk of tachtig te gaan.
Tradities zijn er om in ere te houden, er gaat geen jaar voorbij zonder minsten één nieuw Motorpsycho album. De fans weten ondertussen al wat hen te wachten staat met het zoveelste nieuwe schijfje van deze hardnekkige Noren. De band gaat inmiddels al een paar decennia onverstoord door met het brouwen van hun gekende prog-rock sound die zich steevast vertaalt in alweer een marathon-album. In vinyl termen gaat het hier zowat altijd over een dubbelaar met daarop gegarandeerd een stel flink uit de kluiten gewassen songs die niet zelden tegen de tien-minutengrens aan schurken.
Ook met het nieuwe ‘King Of Oblivion’ is het weer van dattum. Niets nieuws onder de zon dus, maar dat hoeft daarom geen slecht nieuws te zijn, integendeel. Motorpsycho doet immers gewoon waar ze zo goed in zijn. Daarom is ‘King Of Oblivion’ geen verrassend album, wel een aangename aanvulling van hun inmiddels indrukwekkende discografie.
Het zijn alweer de langste songs die met de schoonheidsprijzen gaan lopen. Zo klinkt opener “The Waning Pt 1&2” heel vertrouwd in de oren met een bronstige riff waar een resem heerlijke gitaarsolo’s achteraan schuren. Ook “The United Debased” en “At Empire’s End” zijn in die zin parels van het zuiverste formaat, Motorpsycho op zijn best. Absolute topper is “The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker”, een uitgebreide psychedelische stonertrip die de verste uiteinden van het heelal verkent.
Motorpsycho flirt wel eens met bombast, maar nooit gaan ze erover, check “Dreamkiller” dat via een akoestische intro overgaat in een orkestrale apotheose maar nergens opgezwollen klinkt.
‘Kingdom Of Oblivion’ ademt de gekende Motorpsycho sound uit alle mogelijke poriën, wij zouden het niet anders willen.
Paul Couter - PCNW - ‘Who The Fuck Is Arno?’
Beste Paul,
Al jaren ben ik een fan van jou. Niet alleen omdat je destijds met je kompaan Arno met Tjens Couter stevige fundamenten legde voor alles we nu Belpop noemen, maar vooral voor je passie en warmmenselijkheid.
Als jonge snaak kon ik na enkele weken wachten eindelijk ‘Gimme What I Want’ bij mijn platenboer afhalen. De platenboer Jaak liet het er uiteraard niet hier bij en ik stapte tevreden huiswaarts met ‘Freckleface’, ‘Who cares’ en ‘Plat Du Jour’ onder de arm. Mijn broer was tuk op ‘Honneybee’ en maakte alras aanslag aan mijn prille Tjens Couter Collectie om later een van de grootste TC Matic fans op deze zakdoek België te worden. Ik vergeef het hem en gun het hem dat hij nog altijd die elpees niet heeft terug bezorgd.
Google heette nog in de jaren zeventig bibliotheek, muziektijdschriften en van horen zeggen. Enig opzoekwerk leerde me dat TC ooit headliner was ergens in London na het voorprogramma van een prille Sex Pistols. En dat je het liever bij die rauwe blues hield en niet het pad van Arno met TC Matic wou bewandelen….. Exit Paul, enter Jean Marie Aerts. Arno keerde later terug naar diezelfde roots, getuige zijn cover, die jullie ook al samen speelden , met Charles et les Lulus van Rufus’ “Walking The Dog”.
Die verhalen kon je gedreven vertellen toen ik je leerde kennen in de Gentse scene. De verbittering ebde weg en je maakte tussen het tuinieren door menig bruine kroeg onveilig met je rauwe, intense en zelfs geniale muzikale bijdragen. Je gaf je passie door aan eender wie. Mijn nicht kreeg gitaarles van jou in de Acht Zaligheden en je leerde me ook een aantal trucjes op die zessnaar. Meer nog, ik kreeg zelfs een Guvnor gitaar van jou die ik nog steeds koester en zal blijven koesteren.
Ziek worden is als een loterij. Je kreeg een verkeerd lot maar twijfelt niet om een legaat na te laten in een trilogie. Met ‘Domisoldo’ toon je op je typische eigenwijze, warme en consciëntieuze manier je liefde voor muziek. Je typische schuurpapieren stem, rauwheid in instrumentenkeuze en beheerste arrangementen geeft in deze laatste een mooi overzicht van je innerlijke ziel, geest, passie, omzwervingen en liefde voor muziek en eenvoud. Ik hoor nog altijd waar je eeuwige compain Arno nu nog altijd zijn mosterd haalt. Ik likkebaard van de rifjes, de passerende sax, de sobere beats op “Because”, de ingetogenheid op “Birds”, de knipoog naar Cohen op “Domisoldo”, en ga zo maar verder…….
Sorry voor de op eerste zicht foute vergelijking, maar eigenlijk doe je me denken aan Keith Richards: Hij toonde ook met zijn solowerk wie de Stones echt zijn….
Het ga je goed, Paul.
Domisoldo
Paul Couter - PCNW
Sing my title
Vynyl/Digital
“Tis Nie Woa” is de prachtige nieuwe single van Augustijn. De Oostendenaar blijft ons verrassen met aanstekelijke pop in het West-Vlaams. Deze zomerse en een beetje nostalgisch klinkende single heeft iets van een Baxter Dury of anders wel Eels: een beetje loom en licht verveeld of geïrriteerd, soms meer fluisteren dan zingen.
Een lied over ruzies en over samen oud worden, een thema dat goed past bij deze tijd. Met een hemelse spoken word-outro waarin je meteen het ritme en de intonatie van Augustijn’s vader herkent. Dat moest er wel eens van komen, en hier is het een gouden zet.
Als dit de voorbode is van de opvolger van de albums ‘Gin Oge Toe’ en ‘Echt’, dan wordt dat een vaste waarde in de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=V5Q7J_n7X5E
De Zweedse zusjes van First Aid Kit waren in 2014 heel even bijzonder populair in ons land. Hun single “Silver Lining” scoorde bij ons hoger dan in om het even welk ander land. Dat succes konden ze niet meer herhalen, maar “Silver Lining” haalt nog geregeld de radio. En terecht.
De band is niet vies van een cover. Dat ze bij First Aid Kit iets met Leonard Cohen hebben, doet dus niet meteen wenkbrauwen fronsen. Dat ze een volledig live album aan hem wijden, doet dat wel. Bovendien is Cohen voor heel wat fans untouchable. Eén cover wordt vaak nog oogluikend goedgekeurd, tributes zijn voor de echte fans een no-go. Het getuigt dan ook van flink wat lef van de Zweedse zusjes om aan de slag te gaan met de erfenis van zo’n monument.
Een paar valkuilen hebben ze alvast vermeden. Ze hebben van ‘Who By Fire’ geen greatest hits gemaakt, wat hen nochtans waarschijnlijk hogere verkoopcijfers had opgeleverd. Ze coveren dan wel “Suzanne” (hun persoonlijke favoriet uit Cohen’s repertoire), “Hallelujah” en “So Long, Marianne”, ze laten nog heel wat hits onaangeroerd. Ze putten ook uit zijn laatste album, uit zijn gedichten en brieven.
Een andere valkuil die ze vermijden is die van het plat naspelen van het origineel. Dat doen ze niet en ook van die nieuwe arrangementen en interpretaties zullen vast een aantal Cohen-fans steigeren. Alsof er aan Leonard Cohen nog iets te verbeteren valt. Kudo’s voor First Aid Kit om het alvast te proberen en om hun eigen stempel te drukken op die lange reeks meesterwerkjes. En dan brengen ze het ook nog eens uit als een live-album met orkest en koor en niet als een mooi opgesmukte studio-opname. Dat zijn wel heel veel risico’s in één release.
Gelukkig is er niet veel fout gegaan. De interpretaties zijn fris en niet radicaal anders dan de originelen. Door te spelen met de ritmes en arrangementen zetten ze spotlight op Leonard Cohen als tekstschrijver en minder als componist, zonder dat laatste helemaal overboord te gooien.
Dat Loney Dear en Jesper Lindell meedoen op enkele tracks zorgt voor een welgekomen afwisseling, maar ook zonder hen zou ‘Who By Fire’ nog zeker geen calvarie zijn om uit te zitten.
Zo warm en innemend als ten tijde van “Silver Lining” klinkt First Aid Kit niet op ‘Who By Fire’, toch gaat er een zekere magie uit van de interpretaties van de Zweden.
Als je de oogkleppen aflegt, vind je hier een fijne verzameling van interpretaties van Leonard Cohen-songs. Soms gedurfd, soms met veel respect, meestal met veel liefde voor de meester.
In de grote jazz visvijver is er altijd nog wel plaats voor gloednieuwe projecten. Net omdat je binnen de scene zoveel kanten kunt uitgaan, door improvisatie, experiment of net jazz te brengen volgens de basis van die muziekstijl .
Yskan is een project rond muzikanten die de jazz sterk beheersen. We citeren: ''De combinatie van Anneleen Boehme (LABtrio), Simon Raman (Steiger) en Geert Hendrickx (Zandland) is voor velen niet vreemd. Voeg daar nog Sam Comerford (Thunderblender) aan toe en weet dat er de luisteraars iets heel speciaals te wachten zal staan.''
De magie zit hem in hoe de band je op bijzonder warme wijze onderdompelt in een weemoedig sfeertje, zonder al te donker te gaan klinken, ingetogen, hypnotiserend en zonder je in slaap te wiegen.
Eenvoud die niet verveelt, maar je tot rusttoestand brengt waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dat blijkt al uit die eerste song “More Contemplative”, waar die sprankelende tenorsax en gitaarriedels letterlijk in aanraking komen met een bedwelmende contrabas en drums, die de gevoelige snaar raakt.
Elke song bestaat dus uit puzzelstukjes die perfect in elkaar passen. De gemoedsrust en ingetogenheid wordt voortdurend aangesproken. Al durft de band wel eens flirten met een hogere toon, zoals op “East Corner Wasteland”.
Nu brengt Yskan het soort jazz dat je volledig hypnotiseert als op “Butterscotch”, “Forlorn” en het afsluitende “Humility”.
De nummers liggen in dezelfde lijn , ook al hoor je ergens wat meer de sax, een gitaarlijntje of drumpartijtje. Soms worden de registers zachtjes opengetrokken. In de toekomst kijkt men zelfs uit naar de dosis experiment.
Het totaalpakket is belangrijk, daarom beluister je de plaat best in z’n geheel, om echt te voelen waar Yskan je heen wil brengen. Eenvoud, emotionaliteit en intensiteit staan voorop. Het is een oorstrelende , hartverwarmende (jazz) plaat dus.
Tracklist: More Contemplative - Oil On Canvas - The Lesser - East Corner Wasteland - Butterscotch - Forlorn - Palingdroom - Humility
Leuven Jazz 2021 - Too Many Fish - livestream - Een feestelijke trip door het land van absurditeit, waar humor en improvisatie tot kunstvorm wordt verheven
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg
Leuven
2021-03-21
Erik Vandamme
Too Noisy Fish is een legendarisch jazz collectief die hun 10de verjaardag vierde. Het trio, Peter Vandenberghe (piano), Kristof Roseeuw (contrabas) en Teun Verbruggen (drums), heeft zijn stempel gedrukt op de jazz en aanverwante stijlen.
In een interview zei Inside Jazz bezieler Jens Tytgat over deze band het volgende: “Veel mensen kennen het als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en zo. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen - zowel op nationale als internationale concerten - zijn die vol bewondering voor het totaalbeleven van een concert van hen."
Naar aanleiding van 'de week van de Belgische Muziek' zagen we de band via streaming aan het werk. We schreven daarover: ''Too Noisy Fish verbindt avant-garde met aanstekelijke jazz. Klank en beeld komen letterlijk tot leven, gezien de muzikanten perfect aanvoelen hoe ze die visuele kant kunnen uitbeelden in geluid. Een uniek totaalbeleven dus, die aan het netvlies blijft kleven. Ademloos blijf je aan het scherm, luisterend naar de poëtische teksten en genietend van die (jazz) klank … tot je zelf één bent met … dé nacht. schreven we daarover.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Op Leuven Jazz is er echter meer aan de hand. We citeren: ''Onder het pseudoniem Too Many Fish vervelt het trio tot een XL-versie van zichzelf, met de hulp van auteur Dimitri Verhulst, trompettist Bart Maris, saxofonist Bruno Vansina, percussionist Philip De Jager en DJ Grazzhoppa.”
Het filmische en chaotische blijft een centraal gegeven tijdens de set van Too Many Fish.(****). De chaos wordt doorbroken door Dimitri Verhulst die zich prompt ontpopt tot een klasse verteller, die, op verfijnde, vaak humoristische wijze, poëtische verhalen voorleest; de muzikanten weten daarop in te pikken door een bedwelmende samensmelting van sax en trompet , ondersteund van drums/percussie en piano virtuositeit. Gaandeweg wordt er meer en meer geïmproviseerd en geëxperimenteerd wat de bubbel doet openbarsten in een chaotisch klankentapijt. Alsof de instrumentalisten een soort gevecht aangaan . Feitelijk vullen ze elkaar perfect aan, wat eigenlijk een geordende chaos teweeg brengt. Je krijgt een vol geluid en improviseren wordt tot kunst verheven.
Het is een voortdurend balanceren tussen zachtmoedigheid en instrumentale climaxen, die uitmonden in een chaotische brij; een uiteenlopend klankentapijt zorgt ervoor dat je van het ene naar het andere uiterste wordt gedreven en de aandacht scherp blijft. De sound wordt gedragen in die absurde; humoristische verhalen .
Wie dus zin heeft in een legaal lockdownfeestje, zonder zijn eigen huiskamer te verlaten, is bij het juiste adres van deze Too Many Fish.
Nar het einde toe zijn de teksten nog absurder, en zijn ze aangevuld door een chaotische versmelting van percussie, sax, trompet en intense piano klanken. Een feestelijke stemming ervaren en krijgen we.
Too Many Fish zorgt voor een muzikale wervelstorm door de klankvariaties; we ervaren een positieve invloed en het prikkelt de dansspieren. Met een knipoog naar Frank Zappa bieden ze een feestelijke jazz trip doorheen een absurd muzikaal landschap; een landschap waar humor en improvisatie tot kunstvorm wordt verheven.
Line Up: Peter Vandenberghe (Piano/compositie) / Kristof Roseeuw (Contrabas) / Teun verbruggen (drums) / Dimitri Verhulst (vocals/lyrics) /Bart Maris (trompet) / Bruno Vansina (sax/fluit/xun) / DJ Grazzhopa (turntables) / Philip De Jager (vibrafoon /Marimba)
Organisatie: Leuven Jazz
Mooneye - livestream - Mooneye op kruissnelheid
Het beloftevolle Mooneye van sing/songschrijver Michiel Libberecht lichtte in hun eigen streek op de eerste lentedag een tipje van de sluier van hun te verwachten nieuw werk .
In deze coronatijden tekende een klein half uur lang de vernieuwde band voor een intense, strakke, straffe liveset. Niet voor niks waren zij één van de winnaars van de Nieuwe Lichting van StuBru, twee jaar terug.
Mooneye van Libberecht trok naar hun eigen roots, Zwevegem, in de voormalige elektriciteitscentrale Transfo. Als kwintet trekken ze de kaart van licht melancholische indiepopfolkende rock , een warm melodieuze sound - live - in vijf spannende, broeierige songs gedragen door die innemende, gouden vocals van Michiel.
De eerste songs leiden het in … één van de doorbraaksingles, het sfeervolle “Black river” opent de set, het semi-akoestisch gitaargetokkel en de fijne, snijdende gitaarriedels verdringen ingebeelde keys . “Time to move away from here” is doorsnee poprock.
We ervaren een onmiskenbare invloed van 90s iconen Travis , Semisonic, Starsailor en ons eigen Novastar , die gelinkt worden aan de band van Timothy Showalter, Strand of oaks en Eigen Kweek Douglas firs.
“Bright lights” bracht Mooneye vorig jaar in volle coronatijden in een pole-positie. Een schitterende single , die reikhalzend doet uitkijken naar het nieuwe werk. Er zit een frisse , sprankelende, vrolijke tune in en een spannende intensiteit; de song overtuigt door meezinggehalte en fleurt op door de traditionele instrument opstelling en Michiels prachtige stem. “My routine” klinkt sober, direct en wordt bepaald door de gitaren. Met z’n drie hier staan ze in de spotlights.
In deze liveset werd “Time to move away” en “Thinking about leaving” terzijde gelaten . Het kon er gerust bij.
Het innemende , aanstekelijke “Fix the heater” kan , zal het paradepaardje worden tijdens concerten of festivals; de afwisseling van introspectie en extravertie en het feedbackgeraas biedt net die boost , om je verweesd achter te laten. Mooie prestatie .
Mooneye heeft het talent puike songs af te leveren. Ook live werden die overtuigend op ons afgevuurd en staan ze dus sterk overeind . Gitaar georiënteerd, intens strak met een dromerige, gevoelsmatige, dreigende spanning .
Mooneye was twee jaar terug al ‘hot’ , nu behouden ze zeerzeker dat pikant sausje! Mooneye op kruisssnelheid …
Organisatie: Mooneye ism MayWay records
Leuven Jazz 2021 - Opening Night - livestream - Een onaardse virtuositeit vanuit een divers oogpunt bekeken, gevoeld en beluisterd
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg - Soapbox Gallery
Leuven + New York
2021-03-20
Erik Vandamme
We citeren even: "Leuven Jazz is terug! Vanaf 19 maart zorgen de Leuvense jazzpartners weer voor een jazzy lentegevoel. De eerste festivalhelft focust op online concerten, met als hoogtepunt een streaming concert met Belgische premières én de Amerikaanse toppianist Fred Hersch. Verder staan ook Too Many Fish, Eve Beuvens solo en swingende beiaardconcerten op het programma.
In maart 2020 viel de achtste editie van Leuven Jazz nog in het water om de gekende corona redenen: de eerste lockdown startte immers op de openingsdag van het festival. Ook een jaar later zijn events met publiek nog niet haalbaar, daarom werd een online editie uitgewerkt. Klepper van deze online editie wordt ongetwijfeld het streaming concert 'Opening Night'. De Amerikaan Fred Hersch is al drie decennia een van de meeste innovatieve jazzpianisten, met een ongeziene virtuositeit en fantasie. Exclusief voor Leuven Jazz brengt hij een soloconcert vanuit de Soapbox Gallery in New York, waarbij zijn recentste album 'Songs from Home' centraal staat. Het wordt een warm, toegankelijk concert met eigen werk, Standards en bewerkingen van popsongs uit de sixties. Dit concert is al een voorsmaakje op Leuven Jazz 2022, waar Hersch gepland staat als artist in residence.
Ook de drie andere optredens van deze avond, opgenomen in de 30CC/Schouwburg, zullen de jazzfans weten te bekoren. Drummer Antoine Pierre (Urbex, Next.Ape ...) brengt zijn gloednieuwe soloproject 'VAAGUE' voor het eerst voor een (online) publiek en voor Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin betekent dit concert de première van de gloednieuwe plaat 'Volume #2'.
Leuven Jazz brengt ook twee artiesten voor het eerst samen op een podium: in 'Blind Date #1' zorgen Nabou Claerhout en Lynn Cassiers voor een verrassende versmelting van trombone, zang en elektronica. "
Bron: https://www.leuvenjazz.be/nl/programma/detail/opening-night
Ons verslag van een sfeervolle jazz avond in de huiskamer
Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin (****) - Cinema Paradiso is een Belgisch jazztrio met Kurt Van Herck (sax), Eric Thielemans (drums & percussie) en Willem Heylen (gitaar & efx) "Geïnspireerd door de muziek van Paul Motian gaat het trio aan de slag met zijn composities, afgewisseld met eigen werk en improvisaties" , lezen we in de biografie.
Met Jozef Dumoulin op piano - op het nieuwe album 'Volume #2' fungeert hij als gastmuzikant - brengt dit collectief een gevarieerde uiteenlopende jazz klank, die vooral een rustgevende invloed geeft.
Elke muzikant speelt een prachtige solo, waarmee ze hun uitzonderlijk talent in de verf zetten.
Neem nu de indrukwekkende drum solo van Eric Thielemans , of die van saxofonist Kurt Van Herck die een warme klank biedt, terwijl gitarist Willem Heylen tovert met zijn instrument, en de piano van Jozef Dumoulin , die je doet verder wegdromen.
Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin palmt het publiek ingenieus in door deze klankenwereld, waarbij er ook duchtig geïmproviseerd wordt . Je blijft dan ook geboeid luisteren en genieten. Je wordt in een ingetogen vaarwater ondergedompeld en soms overschrijden ze de geluidsnorm. Sjiek hoe (on) rust elkaar vindt …
Antoine Pierre Vaague (*****) - In de categorie jazz muzikanten van uitzonderlijk kaliber, kun je daadwerkelijk jazz drummer Antoine Pierre rekenen. Hij is één met zijn instrument. Met zijn nieuwste solo project VAAGUE zet hij dit door het gevarieerde, kleurrijke spel stevig in de verf. Hij is niet vies van enig experiment. Hij is enerzijds een drumvirtuoos, maar de special elektronische effects, zorgen voor een dansbare set . De vocals zijn een voorname meerwaarde. Het maakt van VAGUEE een uniek concept.
Antoine Pierre heeft de perfecte connectie gevonden tussen elektronisch vernuft en het drumwerk. Hij is een virtuoos die zichzelf telkens heruitvindt. Hij bewees het reeds in andere projecten, ook nu slaagt hij er overduidelijk in met dit solo project.
Drie kwartier lang zorgt hij voor een uiterst genietbare, zelfs dansbare set .
Je kan spreken van een onaardse , grensverleggende (drum)virtuositeit door het aanstekelijke , ingetogen spel, die buiten de lijntjes kleurt van de jazz …
Fred Hersch (*****) - De Amerikaanse jazz pianist Fred Hersch kunnen we tot de categorie levende legendes rekenen. Zijn onuitputtelijke oeuvre, zijn samenwerking met ontelbare top muzikanten - zoals onze eigen Toots Thielemans - , en de brede prijzenpot , zijn daar het levende bewijs van.
Met een nieuwe plaat, 'Songs from Home' - opgenomen in zijn eigen huiskamer tijdens de lockdown,- bezorgt hij ons een onvergetelijk avondje. Naast nummers uit die plaat, brengt hij ook een ode aan bekende jazz- en andere muzikanten.
Fred spreekt zijn publiek aan, ook al mis je de echte interactie tussen publiek en muzikant; hij creëert een overweldigend gevoel , dat voor kippenvel zorgt. Hij is een pianovirtuoos, die met zijn instrument ingenieus omgaat . De kleur in extravertie en melancholie, in ingetogenheid en vreugde, vinden elkaar op speelse wijze . De man balanceert bewust tussen lichtvoetig- en zwaarmoedigheid in het (jazz) genre.
Het klinkt filmisch , sprookjesachtig en er is ruimte voor improvisatie. Dit is geen routineklus, integendeel , hij tekent muzikaal voor een klankentapijt , - spectrum met een hoge dosis spelplezier . Ruim zeventig minuten word je in zijn muzikale wereld gehouden.
Blind Date: Nabou Claerhout & Lynn Cassiers (*****) - " Nabou is één met haar trombone; een klankenspectrum tovert ze om u tegen te zeggen. Ademloos worden we, of ze trekt eens alle registers open , als een wervelwind. Wat een geluid creëert ze met haar trombone. Sjiek. Schreven we van het optreden van Nabou Claerhout en haar band op het festival Bel Jazz Fest 2020.
Op Leuven Jazz gaat ze een samenwerking aan met multi-instrumentaliste Lynn Cassiers , die vooral gekend is als jazz-, improvisatiezangeres en -kunstenaar. Lynn Cassiers heeft een bedwelmende , spookachtige mooie stem; wat wordt ondersteund door een innige sound. Nabou Claerthout weet een al even jachtig , gevarieerde geluid te halen uit haar trombone. Resultaat is een deels mystieke, lichtjes occulte sfeer , dat niet vies is van experimentjes.
Dit is een kruisbestuiving van twee muzikanten die spooky , donkere wegen durven in te slaan. Ze brengen een klankenspectrum, een sprookjesachtige, mysterieuze schoonheid, in een hypnotiserend, breed muzikaal kader. Een ‘zen’ gevoel ervaar je.
Over deze avond kunnen we hoedanook besluiten dat hier sprake is van een onaardse virtuositeit , vanuit een divers oogpunt bekeken, gevoeld en beluisterd.
Leuven Jazz 2021 biedt nog tot 28 maart muzikaal interessante avonden.
Een volledig overzicht op https://www.leuvenjazz.be/
Organisatie: Leuven Jazz
Vincent Starwaver had het debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ vorig jaar in maart willen voorstellen met na de release een heuse clubtournee. We weten intussen waarom dat niet gelukt is, al kregen we wel een hele reeks uitstekende singles.
Bart Vincent herschreef met Serge Hertoge een deel van dat album (indierock opgenomen met een klassieke bandbezetting) naar een uitvoering als akoestisch duo met enkel gitaar, om zo in de zomer van 2020 toch iets mee te kunnen pikken van de coronaproof concertjes voor een zittend publiek.
En vorige week was er plots, na de ‘unplugged’, de ‘in symphony’ versie van een deel van het album, voor een gratis livestreamconcert op facebook.
Ook in Vlaanderen hebben we livestreamconcerten inmiddels helemaal in de vingers en dat blijkt ook meteen aan het begin van de sessie met Vincent Starwaver: de intro is frontman Bart Vincent die - op de hielen gezeten door een camera - de ruimte inwandelt waar de rest van de muzikanten al klaar zit. Eenvoudig, maar goed gevonden. Het was koud in Pierre Total, de garage met oldtimers in Gentbrugge. Alle muzikanten hebben een dikke jas aan en sommigen zelfs handschoenen. Vanuit één van de camerastandpunten zie je tijdens het zingen mooi Bart’s adem de donkerte ingaan. De oldtimers zijn mooi uitgelicht, maar met zo’n indrukwekkend decor was misschien nog wel iets meer mogelijk geweest.
De livestream werd druk bekeken, o.m. door fans uit Frankrijk en tal van college-muzikanten.
De avond wordt ingezet met “Gimme A Reason”, ook de openingstrack van ‘Goodnight Honeybun’. Deze versie verschilt door de inzet van het strijkensemble Echo Collective uit Brussel. Op het album heeft de song al iets zweverigs en als op het einde de strijkers een eerste keer mogen uitblinken, versterkt dat gevoel nog. Je voelt meteen dat er magie in de lucht hangt. Voor “When Did the Sun Go Down” wordt een deel van het drumstel ingepakt met een deken en wordt met borsteltjes gedrumd. Daardoor klinkt het opnieuw wat zachter en stiller dan op het album. Zo wordt onze aandacht nog meer naar de muzikale details en dubbele laagjes geleid dan op een stomend rockconcert.
De strijkers zwijgen een eerste keer op “Learn To Say Goodbye”, een song die niet op het album staat. Bart Vincent wordt hier enkel geruggesteund door Serge Hertoge, wat doet vermoeden dat dit een vrucht is die rijpt sinds de akoestische zomer. Mooi ook hoe de beeldregie erin slaagt om enkel het duo in beeld te houden. Nog een sublieme zet: de livestreamvolgers krijgen in beeld te zien welke song wordt ingezet, altijd handig met een album dat nog altijd niet officieel uit is en vooral met nieuwe tracks.
Er staat een oude witte telefoon op het ‘podium’ en die staat er uiteraard niet zomaar. Tijdens “Everything Falls Apart” (niet op het album) wordt hij een eerste keer ingezet als vocoder tijdens een noise-stukje met overstuurde gitaren en haunting strijkers. Kippenvel.
“Where Do You Go From Here” kreeg net als “Gimme A Reason” een andere finale, met strijkers. Mooi, maar nog mooier is “Jesus Alone”, een cover van Nick Cave. De aanzet met een beladen spoken word, als Johnny Cash op zijn American Recordings, gaat mooi over in een huiveringwekkende murder ballad zoals Cave dat zo typisch doet. Ook als het geschreeuw ophoudt en de muzikanten zwijgen blijft die ene zin (‘with my voice I am calling you’) nog hangen in de koude nacht in die kille garage, ook al zit ik comfortable in een knusse, warme zetel.
“Heartless” is nog een nieuwkomer die niet op ‘Goodnight Honeybun’ staat en deze heeft heel lange stukken zonder zang waarop de band nog eens mag uitblinken. Afsluiten gebeurt met de helende blues van “Sad Song”.
Met slechts vier songs van ‘Goodnight Honeybun’ is dit niet de releaseshow geworden die dat album toch wel verdient. In de plaats kregen we een artiest en band te horen die alweer verder kijken dan die gemiste kans en die van de nood een deugd maken door nieuw materiaal te blijven componeren. Hopelijk heeft iemand eraan gedacht om deze magische livestream op te nemen om uit te brengen op CD of vinyl.
Organisatie: Starwaver Records
Black History Month Belgium 2021 - livestream - Esinam + Sunday Rose - Een bonte, kleurrijke wereld binnen de soul/r&b/pop
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-19
Erik Vandamme
'Black History Month Belgium' biedt een eigenzinnige kijk op R&B en aanverwante stijlen in een soulvol, dansbaar kader, dat de gevoelige snaar raakt. Als afsluiter van de reeks krijgen we jazz fenomeen Esinam, die ons onlangs aangenaam verraste. Sunday Rose van haar kant is een talentvolle artieste die ons een blend van pop, r&b en soul aanreikt; haar single ''Worst I Ever Had'' is een schot in de roos, en ze speelde ondertussen al als support van Tessa Dixson.
Sunday Rose (****) - Ze is een Belgische pop prinses die kan wedijveren met de grote wereldsterren; jawel ze is een zangeres, performster die het betere soul/r&b en de zeemzoetige pop ideaal met elkaar verbindt. Sunday Rose overtuigt met haar kristalheldere, bedwelmend mooie stem . Een lentegevoel heerst en een zomers geluid kriebelt in haar sound en vocals. Ze creëert een Zuiders Couleur Café sfeertje . De band ondersteunt de sound sterk en het achtergrondkoor vult perfect haar stem aan .
Sunday Rose behoort tot de betere r&b in ons landje . Er wordt een vleugje jazz toegevoegd , wat dus een kleurrijke sound biedt . Sunday Rose raakt met haar uiterst genietbare soul/R&B/pop . Mooie set dus .
Esinam (*****) - Esinam is een multi-instrumentaliste die me opviel tijdens Les Nuits Botanique 2018. De getalenteerde artieste wist met haar zwoele tijdens een even zwoele avond het publiek in te palmen . We schreven: “Esinam is een veelzijdige artieste. Ze brengt ons in trance en heelt de somberheid in ons. Haar indrukwekkende stem geeft het materiaal een kleurrijk gevoel”.
Esinam is een groots talent en sluit terecht het driedaags event af . Wat een klasse. De sound durft gedrenkt te zijn in een jazzy sfeertje en wordt soms opengetrokken door flute. Ze voert je zelfs uitnodigend mee naar een sprookjesachtig landschap door de aanstekelijke beats en computer samples. Haar diepe , soulvolle stem bepaalt veel en ze is zelfs een percussie speelster die door haar indrukwekkende spel, het geheel kleurrijker maakt. Een diversiteit aan culturen wordt met elkaar verbonden . En er is ruimte voor improvisatie en experiment.
Esinam staat alleen op het podium te soleren , ondersteund van twee dansers . Wat een muzikale schoonheid, dat gevoelig klinkt of durft aanstekelijk te zijn . Een verslavend inwerkende, veelzijdige sound . Sterk overtuigend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
Nederlands 
Français 
