Elefant - livestream - Bevreemdend en begeesterend setje
Hoognodig tijd in deze bizarre tijden om het geflipte kwartet Elefant uit het Gentse aan het werk te zien , ook al is het in een livestream. In een overwegend donker decor van blauw- rode spotlights en stroboscoopseffects staan ze wel veertig minuten - huppelend - garant voor een muzikale molotovcocktail .
Elefant brengt allerhande genres samen onder de noemer duistere geflipte noiserock; elementen krautrock, sludge, math, prog en postpunk vinden hier hun weg. . We worden meegevoerd in hun muzikale realiteit , een hobbelig intens spannend parcours dat chaos, gekte in een broeierige melodie spant.
Sfeervol donkere, ambiente soundscapes fungeren als lange intro , het refereert ergens aan wat Sunn o))) of The Residents uitvoeren. Het wakkert de nieuwsgierigheid aan, die dreigende gitaarexperimentjes in een lage tune, het knopgefreak en de voicesampling .
Al huppelend komt het kwartet, die Wolf Vanwymeersch, Mario Govaert, Stijn Vanmarsenille en Maarten Flamand verenigt, het podium op . We worden in hun nieuwe realiteit ondergedompeld in een rits muzikale kopstoten van songs , die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaan en tempowissels hebben . Opvallend is die elektronica, het knopgefreak die zijn plaats opeist in de scherpe, snedige gitaar riedels naast de diepe basstunes en de speelse drums. “Ultra plus ultra” , “Rechtschreibe” en “Proteus” slorpen al snel onze aandacht op.
Die wisselende opbouw biedt een spannend, broeierig gevoel door die gedreven, felle en intense , zachtmoedige ritmes , alsof die Duitse tankjager, waaraan ze hun naam hebben ontleend, komt opdagen op het podium.
Die golfbeweging intrigeert; de nummers zijn slepend, dreunend en durven te exploderen. Het onrustwekkende, het post-apocalyptische gevoel straalt zeerzeker in het eerste deel , met allerhande experimentjes . Het oogt soms bizar.
Ietwat minder kronkelend, gebeten en filmischer, liefdevoller, ontspannender klinkt Elefant later, om dan nog eens lekker uit te halen en hun instrumenten te laten spreken . Dan zijn ze een zootje ongeregeld , die de structuur terug zoekt als houvast.
Elefant heeft de Residents goed te pakken in die neurotische , absurdistische inkleding . Het refereert ook ergens aan de oude Virgin Prunes in die duistere en catchy aanpak. Alvast met het materiaal van hun EPs en hun platen totnutoe waaronder ‘Nordic tanzen am Sonntag’ komen ze sterk voor de dag. We missen nog enkel dat beeldrijk materiaal die hun set kan compleet maken .
Het kwartet toont aan dat melodie en experiment elkaar maar al te graag kruisen in die broeierige noisepoppoel. Ongemak en rust vinden elkaar in het technisch vernuft van hun instrumenten.
Ze hielden ons in de ban met een bevreemdend en begeesterend setje.
Organisatie: N9, Eeklo
Oorspronkelijk zou op de tweede avond in het kader van 'Black History Month' niet twee maar drie artiesten optreden. Helaas heeft WAYI verstek moeten geven. Op het programma dus twee talentvolle parels nanaKILL en IKRAAAN. Deze laatste is geen onbekende voor ons. We zagen haar begin 2020 nog optreden op 'the sound of the Belgian Underground' voor een publiek.
Het verslag van dit festival kun je hier nog eens nalezen
IKRAAAN was finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukte ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen de R&B met dat soulfulle aspect. IKRAAAN brengt een aanstekelijk potje R&B/hip hop, energiek en gedreven, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat.
nanaKILL van haar kant steekt haar voorliefde voor 90's-r&b niet onder stoelen of banken en valt sterk op door haar bijzonder soulvolle stem …
nanaKILL (****) - Klank en beeld, dans en zang zijn erg belangrijk bij nanaKILL. Al bij haar eerste set viel het op , de soulvolle zangeres wordt bijgestaan door twee dansers. Dans en muziek zijn intens mooi verbonden met elkaar, de oorschelpen worden gestreeld en de ogen krijgen de kost.
Dansen is een belangvol aspect in de set van nanaKILL , die het publiek thuis oproept om de stoelen opzij te schuiven en eventjes een dansje te plaatsen .
nanaKILL laat zich echter ook van een heel gevoelige en ingetogen kant zien, waardoor ze je met haar warme stem tot tranen toe bedwingt. Dat ze ook in het Nederlands zingt, is een meerwaarde.
Deze bijzonder talentvolle , charismatische zangeres en performer verbindt dus dans met prachtige R&B beats. Sterk dus van deze nanaKILL.
IKRAAAN (*****) - Het soulvolle aspect is ook bij IKRAAAN aanwezig die haar set inzet met een breekbare song. Ze heeft een warme, tedere stem en laat zich begeleiden door top muzikanten die ze op liefdevolle wijze aan het publiek thuis voorstelt. Het biedt een jazzy sfeertje. De zachtmoedige omkadering wordt door de band perfect aangevoeld; verder is er ruimte voor lekker aanstekelijke gitaar soli, en siert de drums en piano.
De tendens van het optreden is en blijft de magische breekbaarheid. IKRAAAN ontpopt zich tot een getalenteerde soul zangeres die gevoeligheid brengt in een dansbaar kader. Ze speelt nu met een voltallige band, niet enkel een DJ dus, wat een enorme meerwaarde is in een soulvol, lekker jazzy geheel.
Op deze avond kregen we twee zangeressen, die de magie van soulvolle vocals en het prikkelen van de dansspieren samenbrengt , ontroerend, innemend , wegdromend en af en toe ruimte latend voor extravertie .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-18
Erik Vandamme
Ben Wolf - Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek
De Jonge ambitieuze singer-songwriter zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om dokter te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Een , zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, en dat is wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Op 19 maart verschijnt zijn debuut ‘Now You know ‘ op de markt, genoeg reden om Ben enkele vragen te stellen over het hoe en waarom van deze ommezwaai? En ook hoe het is , om in een sceptische land dat België toch is tegenover eigen kweek, ambities uit te stralen. Verder keken we ook naar de toekomstplannen.
Je hebt bewust je studie als dokter opgegeven om je passie te volgen? In deze tijden toch een gewaagde onderneming? Waarom die ommezwaai?
Ik ben iemand die heel toekomstgericht nadenkt, en ik heb inderdaad mijn studie opgegeven en me bewust op dit avontuur gestort omdat ik er in geloof. Voor mij was mijn passie volgen een zeer sterk signaal naar mezelf en de buitenwereld toe. Muziek is voor mij ook therapeutisch, ik kan daar dag en nacht mee bezig zijn. Ik ben gewoon heel zeker van waar ik naartoe wil gaan waardoor ik dit risico gewoon wil nemen. Ik haalde uit mijn studie ook geen voldoening en had niet het gevoel dat ik de juiste richting uit aan het gaan was, wat ook een heel grote rol speelde in mijn beslissing. Soms moet je gewoon die sprong durven wagen, en dat heb ik dus nu gedaan.
In normale omstandigheden ok, maar dit is een zeer onzekere periode toch voor muzikanten en cultuur?
Of het nu corona was of niet, het speelde geen rol in die beslissing. Ik ben daar ook niet echt mee bezig geweest. Ik wilde het gewoon doen. Ik had net voor deze coronatijden songwriting eigenlijk ontdekt. Maar als deze corona er niet was geweest, het had gewoon geen verschil uit gemaakt.
Welke artiesten en muzikanten waren en zijn je grote inspiratiebron?
Daniel Ceasar - Een Canadese R&B /singer-songwriter. Om terug te gaan naar de bron waarom, mijn beste vriendin is vier jaar geleden plotseling gestorven, en Daniel Ceasar zijn muziek was er voor mij in die periode. Hij heeft me ook doen inzien dat muziek vol emoties en therapie zit. Dat muziek dus een soort therapie kan zijn, heeft Daniel Ceasar dus aan het licht gebracht. Qua sound en instrumentele inbreng is Shawn Mendes - ook een Canadese singer-songwriter – zijn self-titled album een grote inspiratie geweest voor mij. En wat gedrevenheid betreft toch Ed Sheeran. Die man is van letterlijk de straat, naar grote festivals en zalen uitverkopen gegaan, in almost no time. Wat muziek schrijven en zo betreft , haal ik echter enkel inspiratie uit mijn eigen leven. Er is dus niet echt een artiest waar ik me naar projecteer eigenlijk.
Er schuilt ook een treurig verhaal achter deze ommezwaai? Vertel eens
Ik heb het al even aangekaart eigenlijk. Mijn beste vriendin is vier jaar geleden plots overleden aan hersenvliesontsteking, dat heeft een enorme impact op mij gehad. Ik studeerde toen nog in Engeland, ik heb daar mijn laatste jaar gestudeerd. De avond toen ik dat telefoontje van mijn vader kreeg dat ze gestorven was, had ik geen emoties. Dat was in totale schok. Ik ben dan de volgende ochtend een vlucht terug naar België genomen. Toen ik thuis in mijn kamer binnen kwam , was het de eerste avond na dat nieuws dat ik echt alleen was, voordien had ik veel vrienden en mede studenten rondom mij. Ik wou wat ik toen voelde gewoon op bepaalde manier vastleggen. Vooral om uit te drukken wat ze voor mij betekende, en nog steeds betekent eigenlijk. Ik heb toen mijn eerste song geschreven. Dat heeft allemaal wel iets extra losgemaakt bij mij, om dus inderdaad die stap te zetten eigenlijk. Veel van de mooiste kunst, komt van de donkerste plekken. Dat is dus bij mij ook zo.
Je debuut kwam mede tot stand door James Lowland (WAYI, Amery). Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik mik bewust heel hoog, dat geef ik toe. Ik ga niet stoppen met geneeskunde om enkel een EP uit te brengen, ik wil daar echt iets mee doen met die passie. Men heeft me gezegd, als je zover wilt geraken , moet je zeker veel geluk hebben, maar ik moet zeggen dat ik nu het grootste deel van dat geluk al heb gehad. James Lowlan is een producer waarmee ik zeer goed bevriend ben. Twee weken voor ik hem de demo stuurde, had hij besloten ‘ik heb een artieste nodig om Internationaal mee te gaan’. Dat is trouwens de volgende stap, internationaal gaan, daar wil ik naartoe. Door het feit dat ik zo ambitieus was, ben ik op zoek gegaan naar bepaalde artiesten of bands die in de lijn liggen van wat ik wil bereiken, en daar hoorde WAYL en Amery sowieso bij. Ik heb het label van die bepaalde artiesten opgezocht en heb hen gewoon een e-mail gestuurd dat ik dit jaar songs wil uitbrengen, en of ze interesse hebben me te helpen. Ik heb hen dus iets doorgestuurd met de vraag of ze ervoor open stonden, omdat ik weet dat ze niet zomaar iemand lukraak aannemen uiteraard. Die eerste songs vielen wat minder goed, maar de tweede reeks bleek toch in goede aarde te vallen bij Lowland, en zo is de bal aan het rollen gegaan. En na een koffie en enkele toffe babbels hebben we besloten om met hem in zee te gaan. Het feit dat iemand die al even lang in de muziek zit, als dat ik leef, me zegt ‘ik geloof in u’ heeft me wel doen beseffen dat dit gaat lukken.
Je bracht ondertussen al enkele mooie singles uit. De singles kregen steun van onder andere Radio 1, Radio Willy en Duyster! Opent dit nu al deuren voor jou of is het hiervoor nog te vroeg?
Dit steun is natuurlijk fantastisch. Of het deuren heeft geopend? Ik denk van wel, moesten we live kunnen spelen , zou er daardoor zeker interesse zijn van promotors uit als je op die radio gedraaid wordt. Het geeft wel opties, maar we moeten nu vooral effe doordoen met wat we bezig zijn om dat doel echt te bereiken, stap per stap.
Ik vind het een EP die snaren raakt; met alle respect zulke artiesten kom je voortdurend tegen. Als je dit product aan mij zou willen verkopen, hoe zou je dat doen? Waarom zou ik deze plaat per se aanschaffen? ?
Een heel interessante vraag. Toen we volop bezig waren met marketing en zo, ben ik op een zin gekomen die me echt vertegenwoordig vind ik ‘’You don’t need to know where i came from, to see where i going’’ Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken , ik weet dat in België ambitieus zijn niet echt wordt gewaardeerd of snel wordt gezien als arrogantie. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek. Deze EP is gewoon, ik heb iets ontdekt en ik moet deze weg volgen, daar draait het om. Een soort visitekaartje, om mezelf te tonen aan het publiek. Ook al moet ik nog groeien, ben ik al heel goed aan het groeien. En dat hoor je wel doorheen deze EP eigenlijk. En ook, ik heb al meer dan 100 songs klaar, dus het album dat zal uitkomen is een verderzetting daarvan. Maar deze EP is een mooi beeld van iemand die zijn passie ontdekt, daarom denk ik dat het een perfect “product” is om in huis te halen. Dus, als je mij wilt volgen op mijn reis van zelf-ontwikkeling, als artiest maar ook als persoon, kan je mijn eerste stapjes horen op deze EP.
Je haalt wel iets interessant boven waar ik wil op inpikken: België. Voor een ambitieus artiest is België een moeilijk land om in te leven, omdat Belgen nu eenmaal gewoon sceptisch zijn tegenover eigen kweek.
Belgen hebben een zeer speciale muzieksmaak, als je het vergelijkt met sommige andere regio in de wereld. Er is hier ook een interessante combinatie van verschillende culturen, dat heb je elders ook, maar toch. Maar sceptisch? Inderdaad, het is in België gevaarlijk – bij wijze van spreken – om openlijk ambitieus te zijn. Maar wat wel zo is , als een Belg uitschiet dan schiet hij heel ver uit, dus ook naar het Buitenland. Zoals een artiest als Stromae of zo. Het is een moeilijk drempel om over te stappen, dat maakt het wellicht wel moeilijk. Maar dat betekent ook, eens je die drempel ben over geraakt , bestaat er geen twijfel dat je bent gelanceerd. Dat is dan een voordeel aan als Belgische artiest aan de bak proberen komen.
Je moet zelfs al eerder in het Buitenland zijn doorgebroken eer je hier maar iets van feedback krijgt
Dat klopt wel. Het is pas als er in het Buitenland iets gebeurt, dat men hier je kwaliteit erkent; dat is gewoon zo , daar kunnen we helaas weinig aan doen.
Wat zijn de verwachtingen , welk publiek zou je hier graag mee bereiken?
Ik krijg wel cijfers van wie luistert via spotify, en ik ben wel verrast van de leeftijdscategorie, die ligt hoger dan ik had verwacht. Dat wil misschien ook zeggen dat ik kwaliteit muziek breng. Het wordt serieus genomen. Ik apprecieer dat dus wel. Het oorspronkelijke doel is echter om mijn leeftijdsgenoten te bewijzen dat, ondanks het wel eng is om risico’s te nemen in het leven, het uiteindelijk wel lukt als je durft doorzetten. Bewijzen aan hen dat zij dit ook kunnen, waar een wil is altijd een weg als je jouw droom werkelijkheid wil laten worden. Daarom mik ik ook zo hoog, omdat ik net aan hen wil laten zien dat dit allemaal mogelijk is. Muzikaal zijn het verhalen die je iets bij brengen, een publiek dat daar naar op zoek is wil ik sowieso bereiken; een heel breed publiek dus. Maar vooral dus mijn leeftijdsgenoten om die aan de gang te krijgen.
Een plaat uitbrengen in volle coronatijden? Hoe doe je dat zonder enig perspectief om die live voor te stellen of zo?
Het is gewoon een onderdeel van dit ontwikkelingsproces. Ik heb heel veel motivatie gehaald uit het feit dat er mensen zijn die naar mijn muziek luisteren, daarom wilde ik deze stap zeker zetten. En die EP was de logische volgende stap die er gewoon moest komen nu, ik wilde daar niet mee wachten. Ik heb in november 2019 mijn eerste song geschreven, ondertussen zijn dat al 140 songs, en het was dus gewoon belangrijk om dit nu naar buiten te brengen om mezelf te motiveren om aan het volgende nog harder te werken. Het was dus niet de bedoeling om nu al live te gaan optreden, dat stond nu nog niet op de planning. Dat het nu nog niet kan, vind ik dus minder erg. Ik hoop, tegen dat ik echt ben gelanceerd, het uiteraard wel lukt om op te treden .
Er zijn wel opvallend veel releases in deze tijden
Dat is niet zo onlogisch, bands en artiesten kunnen niet optreden. Velen zitten de hele dag thuis, wat kun je dan doen? muziek maken en componeren.
Zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen?
Ik ben niet echt bezig met sociale media en dergelijke, maar het is een cruciaal ding voor een artiest, je moet er eigenlijk bijna aan mee doen om je gezicht te tonen aan een publiek. Ondertussen heb ik al een video gereleaset ; binnenkort komen er wat nieuwe songs van de EP. Concreet ligt er nog niets vast wat live stream betreft. We zijn gewoon intens bezig met nieuwe songs en het samenstellen van het album. Daardoor ben ik met andere dingen bezig dan met filmpjes of zo.
Los daarvan. Hoe sta je tegenover dat concept?
Misschien is dat ook doordat ik niet zo op sociale media zit, maar ik vind gewoon de interactie het face to face contact met je publiek niet te vervangen, dus ja.. helaas is er momenteel die optie niet, dus maken we er het beste van en dan is een streaming wel een goede optie om je te tonen naar een publiek thuis. Persoonlijk zou ik liever in een kamer zitten samen met mensen rondom mij. Langs de andere kant zie ik het wel meer daar naar evolueren, dat digitaal concerten beleven. Het feit dat meer mensen thuis zitten, zorgt ervoor dat ze meer die streamings zullen bekijken en het een soort norm wordt. Hopelijk niet volledig, maar het neigt er wel naartoe. Ik sta daar niet zo positief tegenover, maar het is gewoon noodzakelijk geworden.
Ik moet toegeven, als ik terug optredens kan doen , ga ik gegarandeerd terug buiten hoor
Dat is ook zo, als het weer kan , zullen mensen sowieso terug op straat komen. Een ietwat extreem voorbeeld, maar de pandemie van 1920 had de “Roaring 20s als gevolg”; één groot feest, waar muziek uiteraard ook van te pas komt. Dat zal ook nu het geval zijn.
Over corona wil ik het toch ook even hebben, hoe ga je daar als mens (maar ook muzikant toch) mee om?
Ja, daar hadden we het al even over. Ik denk dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb zelf het geluk gehad, dat ik net voor die Pandemie iets heb gevonden waar ik me volledig kon voor geven. Dat ik opgesloten zit, en me volledig kan en moet focussen op die muziek geeft me persoonlijk wel voldoening eigenlijk. Op dat vlak kan ik zeggen dat ik wat minder getroffen ben dan vele van mensen die het moeilijker hebben in deze situatie.
Jongeren hebben het zeer moeilijk, maar eigenlijk bij voorbaat iedereen. Hoe sta je tegenover die, naar mijn mening vaak absurde, regels?
Ik heb geneeskunde gestudeerd, dus ik ben me heel bewust van het waarom van die regels. Het is nodig om deze pandemie onder controle te krijgen, het is zeer vervelend en soms voelt het wel absurd aan, maar het is dus nodig.
We hebben het er al een beetje over gehad. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector deze crisis zal overleven?
Dat komt terug, muziek blijft voort leven.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar – in zoverre er plannen kunnen worden gemaakt?
Een full album in elkaar steken, is de volgende stap. Wanneer dat echt gaat gebeuren, mag ik nog niet zeggen, maar voor iemand die nog maar enkele maanden zijn hoofd boven het maaiveld steekt, zal het zeker snel zijn. Ik hou van schrijven dus er komen telkens nieuwe songs bij. Elke week heb ik letterlijk twee songs geschreven. Zorgen dat er een consistente en goede sound is. Om op voort te werken. In tegenstelling tot meeste andere artiesten hebben we bewust gekozen om de EP te droppen midden in de ontwikkelingsfase, die hopelijk nog lang mag duren, want de ontwikkeling gaat sneller en sneller. Dus kortom veel releases in de nabije en verdere toekomst.
Wat zijn je uiteindelijke ambities als muzikant ? Sportpaleizen uitverkopen? Of liever iets kleiner en fijner ? Vertel eens
Dat is een onvermijdelijke bijproduct is van die evolutie. Het is voor mij heel belangrijk. Ik ben zeer futuristisch dus ik kijk ver vooruit, maar ik wil ook graag boeken schrijven over songwriting. Ook dat is een ambitie op zich. Waardoor iedereen die daar wil mee beginnen, een echte leidraad heeft daaraan. Op de lange termijn zou ik graag een academie voor jong talent, in alle creatieve disciplines, willen opstarten om deze jongeren dezelfde kansen te geven die ik momenteel krijg, want ik weet dat ik veel geluk heb om al zo vroeg in deze positie te staan en ik wil zoveel mogelijk andere mensen dezelfde kansen geven. Mijn ultieme ambitie is dus teruggeven aan de community die mij op zo’n korte tijd al zoveel gegeven heeft.
Dank voor dit fijne gesprek, we besteden zeker de nodige aandacht aan je EP en veel succes in alles wat je doet, we blijven je op de voet volgen ?
Black History Month Belgium 2021 - livestream - Badi + April Maey - Melancholisch dansfeest met een boodschap
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-17
Erik Vandamme
Als inleiding op 'Black History Month Belgium' citeren we even:'' In het kader van Belgian Black History Month organiseren we 3 live uitzendingen op de AB Facebook pagina, waarbij we enkele veelbelovende zwarte talenten in de kijker zetten. Sommigen hebben al naam gemaakt, via A COLORS SHOW, door hun deelname aan De Nieuwe Lichting of omdat ze al eens op het podium van AB hebben gestaan. Anderen hebben nog geen roem vergaard, maar zijn daarom niet minder de moeite waard om ontdekt te worden. Op 17, 18 en 19 maart heten we onze rijzende sterren dan ook van harte welkom. ''
Op woensdag 17 maart stonden op het programma ; April Maey, haar dromerige stem en aanstekelijke beats spreken tot het hart. Deze getalenteerde jonge R&B zangeres bracht vorig jaar haar debuut EP 'Ticket to Anywhere' uit. Badi is een Belgische artiest met Congolese roots, wiens laatste album 'Trouble Fête' de tijdgeest perfect weet te vatten. Graaf wat dieper in zijn teksten en je vindt liefde, verzet, teleurstelling, hedonisme, en bovenal Badi's zoektocht naar identiteit.
April Maey (*****) - Het enthousiasme waarmee April Maey haar set begint, is alsof ze voor een kolkende massa fans staat te spelen . April beschikt over een soulvolle stem, die warm en teder is; de jonge talentvolle zangeres kan ook op een aanstekelijke wijze de dansspieren aanspreken. In de set spreekt ze haar publiek aan; dat spelplezier zorgt voor een eerste feestelijke stemming; met haar melancholie krijg je het perfecte R&B concert.
April straalt op het podium, maar laat zich eveneens begeleiden door klasse muzikanten. Een pianist die door zijn bedwelmend piano spel intrigeert, en een drummer die mokerslagen uitdeelt die de dansspieren prikkelt.
Een perfecte performance binnen een speels kader dus. Een talentvolle artieste en een sterke opener voor deze 'Black History Month Belgium' …
BADI (****) - Badi mag je in een feestelijk kader plaatsen; de twee stemmen voelen en vullen elkaar aan, ondersteund van aanstekelijke beats. De band houdt je een spiegel voor van een wereld die er niet altijd rooskleurig uitziet, echter zonder al te zwaarmoedig of te lichtvoetig te klinken. Ze balanceren tussen licht en donker.
We heupwiegen op zo’n mooie , lekkere sound. Maar er is dus veel meer … zeker als beide vocalisten hun warme stem op ingetogen wijze laten samenvloeien; je hoort de stem van een volk dat opkomt tegen de wantoestanden om zich heen. Je wordt met de neus op de feiten gedrukt.
De combinatie van muziek en tekst biedt een Congolees dansfeestje en dat uniek multi-culturele.
Badi en April Maey zorgen, als openingsact voor dit bijzonder AB project , voor een melancholisch dansfeest, met een boodschap. Een perfecte avond dus om deze Black History Month Belgium sterk in te zetten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
Al van 99 drukt het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel op de Belgische jazz. Ze hebben bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond onlangs, onder de noemer 'Footprint' op het podium van De Bijloke, Gent. We volgden de streaming; het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen hadden we ook een fijn interview met de artistieke leider van het Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée: hier
Brussels Jazz Orchstra is een bigband die de eigen comfortzone durft te verlaten, 'Two Places' is er nieuw voorbeeld van, we citeren even: ''Brussels Jazz Orchestra kijkt de vernieuwende kracht van jazz uitdagend in de ogen en doet dat in goed gezelschap. ‘Two Places’ is een uniek project. Het glorieuze geluid van het orkest wordt gecombineerd met mijn stem, Zediam's rhymes en DJ Grazzhoppa's turntablism. Er is jazz én soul én funk. Het is een cocktail waarvan je niet zou verwachten dat hij zo goed smaakt." (Monique Harcum. Bron) https://www.brusselsjazzorchestra.com/nl/event/33/two-places-with-zediam-mo-grazz
Jazz met Hip Hop is en blijft een unieke samensmelting. De oerkracht van het Brussels Jazz Orchestra is dat ze jarenlange ervaring combineren met experimentjes en buiten de lijntjes kleuren; binnen het concept is er voldoende plaats voor pure jazz. Grensverleggend en een kleurrijk geheel dus in die twee stijlen .
Zediam, ook bekend als Zed, is een Belgisch zanger, rapper en poëet, die pakkende teksten brengt , op heel intense wijze of eens stevig doordukkend . De arrangementen van Brussels Jazz Orchestra hebben hier hun voorname plaats .
De in Philadelphia (US) geboren zangeres Monique Harcum toerde met het R&B duo Les Nubians, het wereldwijd gerespecteerde Zap Mama en met de Grammy Award winnende R&B artiest Jill Scott. Haar muzikale ervaring horen we in hartverwarmende soul. Nu wordt ze geruggensteund door de sound van een intens mooie trompet of sax .
Haar echtgenoot Grazzhoppa is dj, turntablist en producer. Al van 1984 is hij met hiphop bezig. Zijn inbreng is van belang die de twee stijlen mooi samenbrengt en grenzen vervaagt .
Een uniek intrigerend project dus .
Tracklist: 1 The Beginning 2 Travelling into Time, Pt. I (feat. DJ Grazzhoppa) 3 Traveling into Time, Pt. II (feat. Zediam & DJ Grazzhoppa) 4 African Streetdreams (feat. Monique Harcum, DJ Grazzhoppa & Zediam) 5 Oeil Céleste 6 Funky Haircut (feat. DJ Grazzhoppa) 7 Leap of Faith (feat. Monique Harcum) 8 Another Day Another Night (feat. Monique Harcum & DJ Grazzhoppa) 9 What If (feat. DJ Grazzhoppa & Zediam) 10 Get Down
jazz/hip hop
Brussels Jazz Orchestra with Zediam, Monique Harcum & DJ Grazzhoppa
Two Places
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die al aan diverse projecten heeft mee- en uitgewerkt; ook als solo-artiest drukte hij zijn stempel op de (heavy) bluesrock in binnen- en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. De man is een gitaarvirtuoos, in één adem te noemen met alle grootheden binnen de gitaarscene.
Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij in 2019 de schijf uit: 'Who Else’ . De plaat kon op lovende kritieken rekenen, het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ook live wist Bjorn heel wat nieuwe zieltjes te winnen. De man heeft duidelijk de smaak te pakken, onlangs kwam een nieuwe schijf uit’ ‘Heavy Gauge’. Het is duidelijk, Bjorn kan eigenzinnig te werk gaan , en breit blues en rock tot een magisch geheel.
Het lekker uptempo “The Wrangler Man” doet je verlangen naar een lange zomeravond rond het kampvuur. Berge rockt of gaat meer weemoedig te werk als op het emotionele “Bound To Ramble” .
‘Exquisite guitar playing, ballads, groove, blues and a lot of good time music’ zijn de elementen die hij naar boven haalt. Berge intrigeert met warme , integere blues en lekker uptempo rockmateriaal . Een klassemuzikant.
The Wrangler Man - A Matter Of Time - Bound To Ramble - I Got It Made - Rip Off - Stray Dog - Alone Again - Coliseum - Bottle Floats
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruim18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
His Trust Fund bracht onlangs een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet.
Hij doet het in een melancholisch kader, wat binnen de sing-songwriting erg sterk is, o.m. “Oppressed rulers” en het wondermooie'”Closer to the bone” raken op z’n Leonard Cohen’s. Philippe laat zich omringen door top muzikanten die zijn stem perfect aanvoelen en aanvullen; we hebben gitarist Menno Buggenhout (Undskyld, FourAces Guitar Quartet, De Delvers…), contrabassist Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en zangeressen Sara Raes (The Jacquelines) en Eva Tulkens (Adam's Eve, (TULSK)i).
Voor de opnames van dit album kreeg het vijftal versterking van percussionisten Xan Albrecht (Pura Vida), Sep François (The Colorist) en Robbe Kieckens (Myrddin). Ze geven songs als “Dear Black Man” of “Back Up Against the wall” kleur . Die laatste is zelfs een heel fijn reggae uitstapje.
Het draait rond His Trust Fund dus om pure melancholie en weemoed. “Love is a Disease”, “The Road” en afsluiter “For Every woman” passen mee in het muzikaal plaatje.
Interessant is ook de inbreng van folk en Latijns Amerikaanse invloeden , wat het geheel kleurrijk maakt.
"De dingen des levens’ worden door His Trust Fund uit de doeken gedaan, gedrenkt in een badje van weemoed en melancholie; ook de dansspieren worden aangesproken, schreven we nog over het streaming concert van de band eind februari. Een knap meesterwerk dus
Oppressed Rulers 07:02 Closer To The Bone 04:07 Dear Black Man 02:50 Back Up Against The Wall 05:31 The Glory Of The Body 05:34 Tyche 04:42 Love Is A Disease 03:10 A Faun 03:47 The Road 04:15 For Every Woman 06:00
De Amerikaanse band Everdawn is eigenlijk zo'n beetje de verderzetting van Midnight Eternal … Midnight Eternal ontstond in 2014 en zorgde, na een titelloze EP in 2015, ook voor een titelloos debuutalbum in 2016. Tijdens het tweede full-length album waren drie van de vijf bandleden ontevreden over de vocale inbreng van zangeres Raine Hilai. Het overgebleven trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (gitaar, zang) en Boris Zaks (keyboards) - wilden geen risico's nemen en besloten verder te gaan onder Everdawn. Alina Gavrilenko, een professionele operazangeres (sopraan), nam haar plaats in qua vocals en bassist Mike LePond, is de meest recente aanwinst van de band (hoewel hij er ook al bij was in het prille begin). 'Cleopatra' telt elf tracks die als symfonische metal omschreven kunnen worden. We hadden hier reeds een interview met gitarist Richard Fisher
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen. Everdawn brengt binnen het genre een kwalitatief hoogstaande plaat uit, waardoor ze niet moeten onderdoen voor (top) acts in het zogenaamd 'female fronted' genre. “Ghost Shadow” is er eentje van typische gestroomlijnde gitaarriedels en die mooie opera-achtige stem van Alima Gavrilenko,
Je voelt de adrenaline door de aders stromen, en je wordt meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, ook zo typerend in het genre. Je wil gewoonweg niet meer terugkeren naar de realiteit.. Everdawn overtuigt dus!
Door de uitstekende mix van gestroomlijnde riffs, drums en die perfecte zang zakt het niveau niet. “Cleopatra”, “Heart of a Lion”, “Toletdo” en het prachtige “Rider of the storm” toont de virtuositeit van de band , zowel vocaal als instrumentaal.
Vernieuwend is het allemaal niet wat Everdawn doet, maar ze brengen wel een kwalitatief hoogstaand schijfje uit, dat elke liefhebber van het genre - met zelfs een sceptische kijk op de zaak - over de streep trekt.
Wij lieten ons alvast van begin tot einde meedrijven door het muzikaal sprookjeslandschap, en kregen een ferme adrenalinestoot bij zo’n trips. Missie geslaagd dus!
Tracklist: 1. Ghost Shadow Requiem 5:42 2. Stranded In Bangalore 3:26 3. Cleopatra 5:37 4. Your Majesty Sadness 4:55 5. Infinity Divine 4:04 6. Pariah's Revenge 4:23 7. Lucid Dream 4:03 8. Heart Of A Lion 4:19 9. Toledo 712 A.D. (instr.) 2:25 10. Rider Of The Storm 4:11 11. The Last Eden 5:00
Lise Reyners (ook van Feliz) bracht als Lizzy al een reeks puike singles uit. Haar nieuwste single, “In Love With Her”, is opnieuw een schot in de roos: muzikaal een beetje minimaal aangekleed, licht soulvol en jazzy, met vooral haar bijna smachtende, betoverende stem en dus de persoonlijke lyrics heel centraal. Ergens tussen Lana Del Rey en Billie Eilish in. De productie was opnieuw in handen van broer Simon Reyners (Pelikaan, Mirranda, Wavemaker en Lønus) en die heeft heel goede keuzes gemaakt.
Deze “I’m In Love With Her” zou perfect passen in elke late night-radioshow.
https://www.youtube.com/channel/UCewyZOiajBjOqA6qlW3WICA/featured?view_as=subscriber
Een 10” vinyl is dat nu een single of toch meer dan dat? Met drie nummers noemen wij ‘Nuits Blanches’ van Kloot Per W Group graag een EP.
Titeltrack “Nuits Blanches” is een trage blues-wals, in het Frans zoals elke track op deze EP. Het lijkt of Gainsbourg, Helno en Arno hier samenkomen in het muzikale brein van deze Belgische muzikale legende. De geilheid van de eerste, het gaat over het ophalen van leuke herinneringen tijdens een slapeloze nacht, en het alleen maar aanvullende je m’en foutisme van de twee anderen. Ergens halfweg en naar het einde nog eens zit er een heel gelikte blues-lick in deze track die hem zo naar het hier en nu haalt. Het is catchy, een klein beetje kinky en meeslepend. Zoals Per W in zijn schilderijen een voorliefde toont voor de vrouwelijke rondingen, zo horen we hem ook graag zonder veel omwegen de liefde bezingen.
Met “Je T’ai Toujours Aimé“ zitten we meer in de muzikaal-experimentelere break-up-blues, met opnieuw een heel cleane lick van een bluesgitaar als kort tegengewicht voor soms huiveringwekkende synths. Ook op “Tout Abandonné” lijkt de liefde voorbij en krijgen we een declamerende, soms zelfs fulminerende Per W op een bedje van zeemzoete violen. Geen voor de hand liggende keuzes van de artiest, band en producers (Pascal Deweze en Mauro Pawlowski), maar ze werken.
De schijnbare eenvoud van deze drie tracks maskeert een gelaagdheid in muziek en tekst die je nog maar zelden hoort.
Nuits Blanches EP
Kloot Per W Group
Jezus Factory Records
“The fire is still there” zingt Jef Mercelis op zijn comebacksingle “Fortune”, en hoewel dat vuur -voor de fans - wel heel lang op een waakvlammetje heeft gestaan, mogen we hopen dat het vuur deze keer allesvernietigend over ons land trekt.
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo’s Rock Rally, samen met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum ‘The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk’ uit. Het album en ook live-optredens op onder meer Marktrock bereiken een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek. Hij begon zich vervolgens vanaf dan ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album ‘Western Union’ volgde in 2005.
Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van o.m. Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty en speelde bij Rudy Trouvé’s I H8 Camera.
Zestien jaar na zijn laatste album is er straks het nieuwe album ‘White Flemish Trash’, dat wordt aangekondigd als een weerbarstige, intense, eerlijke en bloedmooie plaat. Mercelis is terug als trio met drummer PaTricky Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn) en gitarist Teuk Henri (Sharko, Rawfrücht, I H8 Camera). De mix was in handen van Nicolas Rombouts (van o.m. Matt Watts) en die Matt Watts neemt op single “Fortune” de backing vocals voor zijn rekening.
Mercelis voelt zich heel goed in die Watts-setting en maakt het verschil met vocalen die in perfectie Dirk Blanchart naar de kroon steken.
Deze single doet ons vol verwachting uitkijken naar het album dat in mei in de rekken ligt.
AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project
Als introductie van het project AKI citeren we even de informatie uit het nieuwsbericht dat we ontvingen: ‘’ Aki is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam ‘Aki’ schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt ze deze naar buiten met verschillende bezettingen. Voor de nieuwste EP Niobe werkte Anke haar muziek uit samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim in september 2020. Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën waarvan de grenzen worden verlegd tijdens de improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die je laat meevoeren op een stroom van warmte en melancholie. Aki brengt beeldende jazz die je ongelooflijk nostalgisch kan maken en niet zomaar onberoerd laat. Ze laten een midden tussen filmische landschappen, jazz en minimalisme.’
We hadden hierover een fijn gesprek met Anke Verslype. En uiteraard over verleden, heden en toekomst en het onderwerp van het jaar deze coronatijden; ook de definitie van jazz kwam ook aan bod.
Waar staat AKI voor? Stel jullie zelf eens voor?
AKI is een soort collectief van muzikanten, die door hun inbreng aansluiten bij het concept dat ik voor ogen heb. Daardoor verander ik ook bewust soms van bepaald instrument of line up bezetten, omdat het gewoon fijn is om te weten wat we daar allemaal kunnen mee doen of welke richting ik eventueel kan inslaan daarmee. Of ook wie kan ik daar allemaal mee betrekken, is een interessant gegeven. Het is dus gewoon een soort project dat we hebben opgestart, dat enorm veel richtingen kan uitgaan.
De vraag is dus, ook naar de toekomst toe, kijken wat je met het project kunt doen en wat de mogelijkheden zijn, als ik het goed begrijp?
Het is uiteraard wel de bedoeling dat het herkenbaar blijft als AKI. Alleen dat ik onderling experimenteer wat kunnen we er mee doen, wat kunnen we er extra aan toevoegen, en dat het ergens toch hetzelfde blijft. Dat is dus de onderliggende bedoeling van dit project.
De EP doet een deugddoende innerlijke rust over mij neerdalen, zonder te ‘moeilijk’ te gaan klinken, sober en eenvoudig. Maar ook intens mooi. Je mening
Dat is een fijn compliment om te horen. Dat is ook altijd de bedoeling geweest, als ik muziek schrijf is nooit de bedoeling geweest om moeilijk te gaan klinken, het mag gerust toegankelijk zijn. Hoe meer herkenbaar het kan klinken, hoe gemakkelijker voor de luisteraar om de muziek in zich op te nemen. Het mag ook niet te klef gaan klinken uiteraard. Mede door die improvisatie moet er ook heel wat muzikaliteit inzitten. Die dunne lijn bewandelen tussen herkenbaar en experimentele muziek dus.
Ik heb ook gelezen: ‘’ . Niobe is de naam van een vrouw uit de Griekse Mythologie die in een steen veranderde nadat ze de goden tartte. De muziek op deze EP wil hier ook een verhaal vertellen.’’ Kun je eens wat meer toelichten?
Als de mensen naar de muziek luisteren is het de bedoeling dat de mensen zich daar iets kunnen bij voorstellen, ik wil de muziek zeer fantasieprikkelend maken. Ik vind het leuk als het bij mensen op dat vlak iets teweeg kan brengen, en dat probeer ik dus zeker toe te voegen aan de muziek als ik met iets bezig ben binnen dit project. Niet iedereen hoeft een verhaal te horen, maar het zou fijn zijn als het bepaalde beelden zou kunnen opwekken bij mensen als ze naar deze plaat luisteren. Op dat vlak ben ik dus wat gaan opzoeken op de pc en kwam bij dat verhaal terecht van Niobe, wat een heel interessant gegeven was om iets rond te bouwen.
Wat ik ook zo mooi vind , de nummers sluiten op elkaar aan, het lijkt wel alsof je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, maar ondanks die rustige omgeving worden we niet in slaap gewiegd. Je mening
We hebben dat met de muzikanten ook uitgewerkt dat die nummers echt bij elkaar horen eigenlijk, dat was de bedoeling, om een verhaal te vertellen in verschillende hoofstukken. Dus ja het klopt dat de songs perfect op elkaar aansluiten, daar is bewust voor gekozen.
De EP kwam uit in lockdown, deze tijden waarin iedereen het moeilijk heeft waren dus eerder inspirerend? Of is dat wat kort door de bocht?
Voor mij wel eigenlijk, Vorig jaar studeerde ik nog en ondertussen werkte ik ook deeltijds en speelde daarnaast in allerlei projecten. Door het feit dat plots alles stopt, dus met die lockdown, had ik plots enorm veel tijd om aan mijn eigen ding te werken. Dat heeft het realisatie proces wel bespoedigd moet ik toegeven. Dus ja op dat vlak, heeft deze periode dus net door tot een soort rust te komen, voor veel inspiratie gezorgd die er anders door het gejaagde bestaan minder snel zou zijn gekomen.
De inbreng van mondharmonica op de vorige EP , is een instrument dat gerust nog meer op de voorgrond had mogen treden , ook op deze EP, naar mijn mening. Het ,is wel uniek binnen het mooie concept ? Waarom nu niet?
Ruben Van Cauwenberghe is een klasgenoot, en top muzikant. De mondharmonica paste perfect bij de vorige EP. Maar bij deze wilde ik toch een andere sound creëren. Die mondharmonica is een specifieke sound waar ik zeker van hou. Ik wil echter steeds iets anders doen, als ik die mondharmonica er aan toevoeg is het weer een beetje hetzelfde, en dat is de bedoeling niet. Wat ook niet wil zeggen dat we Ruben zijn diensten in de toekomst niet weer zouden gebruiken, als het past bij het idee dat ik dan heb of zo. Ruben is een fantastische kerel en ik hoop zeker met hem nog samen te kunnen werken naar de toekomst toe. Het enige jammere is dat we door de lockdown niet hebben kunnen optreden met de vorige EP en die mondharmonica ook niet live kunnen brengen, we hopen dat met deze EP wel te kunnen doen. Maar wie , weet, ooit komt die mondharmonica dus wel terug.
De vraag is eigenlijk al een beetje beantwoord. Hoe zijn jullie op dat toch wel unieke idee binnen jazz gekomen?
Dat is gekomen toen we veel samen speelden en ik op dat idee kwam om dat gewoon te doen eigenlijk. Dat was ook niet per se ‘het moet mondharmonica zijn. Het is eerder toevallig gegroeid. Ik ben eigenlijk steeds op zoek naar muzikanten die collectief bij elkaar passen, om een bepaalde sound te creëren. En bij die vorige EP paste dat dus perfect.
Het samenspel is ook wondermooi, te horen op ‘Lang geleden’ waar de instrumenten elkaar magisch aanvullen. Waar hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Je mening
De meeste ken ik gewoon van op het conservatorium. Marjolein zat bijvoorbeeld in de klassieke richting. Ruben en Willem zaten één of twee jaar voor mij. Ik ga gewoon bewust op zoek naar mensen waarvan ik weet, als we gaan samen zitten , gebeurt er daadwerkelijk iets. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik denk daarom bewust ook lang na over de mensen die ik ga vragen, omdat ik op zoek ben naar muzikanten die niet zomaar top muzikanten zijn maar binnen wat ik voor ogen heb , eens samengebracht, inderdaad een magie kunnen doen ontstaan zoals je zegt.
De mooie, en sobere hoes sluit perfect aan op de filmische muziek die me doet denken aan weidse landschappen in de natuur of zoiets. Uw zus heeft die hoes gemaakt? Vertel er wat meer over
Soetkin, mijn zus is een fantastische schilder. Je kan haar werken ook zeker opzoeken ;) , - https://www.instagram.com/soetkinverslype/ - op 18 december loopt er ook een expositie met haar werken in Borgerhout. Voor onze vorige hoes hebben we een schilderij gekozen die ze al had gemaakt en ik vond het dan ook logisch dat zij het ontwerp voor de nieuwe hoes zou maken. Ik had haar wat gestuurd in de richting die me leuk leek en voor de rest heb ik haar volledig haar ding laten doen. Haar stijl en kleuren die ze gebruikt, passen perfect bij de muziek vind ik. Hoe dat komt, geen idee, misschien omdat we zussen zijn :) .
Waarom jazz? En wat is volgens u Jazz in deze tijden? Heb je daar een definitie voor ?
Dat is inderdaad een moeilijke vraag. Voor mij is jazz gewoon een perfecte manier waarop ik heel veel vrijheid kan creëren voor mezelf en mijn instrument. Dit kan ook bij andere muziekstijlen, als je daar echt in zit, maar bij jazz gaat me dit gewoon gemakkelijker af. Gewoon die typische improvisatie rond jazz zorgt ervoor dat deze stijl me aanspreekt om die vrijheid waarvan sprake is tot het oneindige te creëren. Zoals een song bijvoorbeeld de ene keer anders kan klinken dan de andere keer, vind ik zeer tof aan de jazz stijl. Dat is ook soms moeilijk, omdat je vaak de neiging krijgt als alles is opgenomen, het plots helemaal anders te gaan doen.
Wat zijn voor jullie de algemene verwachtingen van deze EP die uitkomt?
Ik hoop vooral dat er een publiek voor is, dat er mensen zijn die er mee in aanraking komen. Nu er geen concerten zijn, is het een beetje moeilijker om een publiek te bereiken. Maar ik hoop toch een publiek te vinden voor deze nieuwe EP. Ik hoop dat er nieuwe mensen en muziekliefhebbers ons leren kennen, dat is mijn grote verwachting van deze nieuwe EP. En uiteraard hopelijk in de zomer kunnen spelen, en ons daadwerkelijk tonen aan datzelfde publiek. Nu hebben we enkel op Jazz Middelheim gespeeld in September vorig jaar. En nog een concert in Gent, we hebben dus maar twee keer kunnen spelen. Dus ja.
Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om deze EP ergens via streaming voor te stellen?
We gaan zelf iets doen op tien april rond streaming, om toch iets te kunnen doen rond de release. We gaan, wat dat betreft, het vooral dus zelf wat organiseren en zo, en zien wel wat eruit komt. Maar ja die streaming komt er dus.
Wat is je mening over streaming eigenlijk? Ik heb de laatste maanden bijna elke week er één gevolgd; deze van Sound of Ghent en Flagey zijn zeer geslaagd, het vervangt echter nooit een live concert. Je mening
Het is wel tof dat veel groepen op die manier toch kunnen spelen. En zich tonen aan een publiek thuis, het is beter dan totaal niets. Je hebt er die er echt iets moois van maken, dat is uiteraard heel fijn om te zien. Nu is er wellicht een overaanbod, maar dat is dan ook weer normaal want er is gewoon geen ander perspectief op het moment. Door dat mensen op die manier kunnen blijven kijken, blijft de interesse ook voor de band en de muziek. Dus het is goed dat het er is, het vervangt geen echt optreden uiteraard.
Mis je dan niet de interactie met het publiek?
Dat wel. Ik vind het heel moeilijk als de camera dichtbij komt. Dan ben je bewust van jezelf, en dat is net zo leuk aan een optreden doen , voor een publiek dat je niet echt bewust bent van jezelf. En de ontlading van het applaus en je publiek te zien, is toch ook bijzonder. Met een camera is dat toch heel anders uiteraard.
In deze tijden lijkt netwerken (sociale media en ook die streaming) belangrijk, heeft het dan nog nut om iets op plaat uit te brengen? En waarom?
Voor mij persoonlijk, ik wilde dat wel . We hebben er echt naar toe gewerkt om iets te realiseren, het is ook een kleine editie. Ik was eigenlijk heel blij toen ik die eerder deze week in mijn handen kreeg. Het is toch een ander gevoel dan beluisteren via spotify als je zo iets in handen kunt houden, het is bijvoorbeeld ook in om iets op cassette uit te brengen, dat fysieke spreekt nog steeds veel mensen aan. Ik denk dat er altijd een publiek zal voor zijn, die dus dat fysieke verkiezen boven via iPod of zo naar muziek luisteren of zo.
Kopen jonge mensen nog platen eigenlijk?
Het jonge publiek dat ik ken wel, maar ik zit ook in de muziekwereld en ben omgeven door mensen die daar ook iets mee te maken hebben. Maar er is ook nog een jong ander publiek, zeker.
Om nog even op coronatijden terug te komen, hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Ik heb niet het gevoel dat ze het niet gaan overleven. Het zal voor veel mensen in de sector moeilijk zijn, dat wel. Maar vanaf het terug kan , zal er gewoon terug publiek zijn om te gaan kijken, omdat de behoefte naar cultuur beleving er gewoon altijd is geweest en altijd blijft terug komen. Het zal natuurlijk voor veel mensen die het nu financieel moeilijk hebben, niet evident zijn om een ticket te gaan kopen voor een optreden, maar ik zie het niet verdwijnen of zo. We kunnen die lijn doortrekken, dat is niet alleen voor de cultuur sector. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je hebt er die er wellicht wat beter uitkomen dan anderen, maar iedereen heeft het lastig en zodra alles weer kan, denk ik dat het wel goed komt.. omdat de behoefte tot beleving dus te groot is en blijft.
Wat zijn, in zoverre het kan, de verdere plannen voor dit jaar?
Optreden zodra het kan/mag uiteraard. En zodra deze EP is uitgebracht me toeleggen op een full album schrijven. Ik wilde daarom ook niet lang wachten om deze EP uit te brengen, je moet eerst het ene weg werken om aan het volgende te kunnen beginnen. En die ideeën voor een volgende stap liggen te broeden.
Wat zijn je ambities verder? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik denk meer op korte termijn eigenlijk. Zoals de volgende stap dat full album. Ik ben niet zo bezig met ‘dit wil ik bereikt hebben binnen tien jaar’ of zo. Ik hoop uiteraard dat ik altijd muziek ga kunnen blijven maken op een bepaald niveau. Dat is eigenlijk wel mijn voornaamste ambitie. En op die manier steeds meer publiek kunnen bereiken, en meer kunnen creëren. Maar het eerst doel is dus nu aan dat album werken, en zien wat we verder kunnen doen.
Rock Werchter of Sportpaleis uitverkopen? Dat is misschien wat ver gezocht, het is je gegund natuurlijk. Moest je bijvoorbeeld de gelegenheid krijgen om daar op te treden. Zou je dan bij wijze van spreken je ziel verkopen ? Een commerciële plaat uit brengen om dat doel te kunnen bereiken?
Ik zou niet nee zeggen moest ik daar kunnen optreden. Wat een commerciële plaat uitbrengen betreft? Als dat past bij mijn idee om muziek te creëren, waarom niet. Je weet nooit hoe het evolueert in het leven. Kortom, dromen is goed, maar ik vind het gewoon goed om op het moment naar iets toe te werken en daarop voort te borduren. Daarom ook eerder dat korte termijn denken. Je moet ook eerst zien hoe dat album (of nu die EP) wordt ontvangen, voor je die eventuele volgende stap zet. De voornaamste droom is en blijft gewoon muziek kunnen blijven maken, kunnen blijven optreden.
Je had het eerder ook over de interesse om beelden op te wekken, nu we toch over ambities bezig zijn ? geen interesse om muziek te maken voor serie of films?
Dat zou wel leuk zijn, zeker interesse daar ik een film liefhebber ben. Dus als die gelegenheid me wordt aangeboden, zeker. Welke soort films en series heb ik geen idee van, maar de interesse is er zeker. Ik heb wel eens voor animatie film drums gemaakt, vond ik wel leuk om te doen. Dus ja..
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we je spoedig live. Ik ga die streaming zeker volgen, en er een verslag over schrijven
Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart
Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****) op eigenzinnige wijze de no nonsens rock, in het verlengde van bands als AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones, frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."
De vraag die we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.
Het is en blijft verbazend hoe Danko Jones moeiteloos in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!
Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones
Incinerate - livestream - Een vinnige live ‘Back to reality’
Incinerate stelde vorige zaterdag hun tweede album, ‘Back To Reality’, voor met een livestream vanuit de Zappa in Antwerpen. Na de aftelklok begon het online-event met een live-interview waarin de Antwerpse death/thrash band even mocht terugkijken naar hun vorige album ‘Amazon Violence’, de totstandkoming van het nieuwe album en ook op de impact van de viruscrisis. Op het einde werd nog flink met kudo’s gestrooid naar bevriende en favoriete bands als Fusion Bomb, Death, Frozen Soul en Carnation. Een leuk extraatje voor de fans, maar nog beter zou het geweest zijn als dit niet live, maar vooraf opgenomen en netjes gemonteerd zijn.
Na nog eens een aftelklok begon Incinerate aan de set. Het hele nieuwe album werd netjes van begin tot einde gespeeld, met tussen de tracks enkel korte aankondigingen van de songtitels. Voor een livestream was alles prima in orde: veel verschillende camerastandpunten, goede lichtshow en een uitstekende beeldregie. Je kreeg meer te zien dan mocht je er als publiek bij staan. De band had de tracks duidelijk helemaal in de vingers en ze lieten zich niet op foutjes betrappen. De liveversies zaten heel dicht aan tegen het studiomateriaal. Een beetje vinniger en sneller gespeeld, al kan dat ook maar een indruk zijn.
Toch een paar kleine opmerkingen. Michael is een beest als hij begint te drummen, maar voorts was het nogal statisch. Voor een band die al zowat 20 jaar samenspeelt, verwacht je toch iets meer te zien dan gitaristen die naar hun eigen vingers en snaren staan te staren. Een beetje spelen met de camera had de beleving voor de fans thuis nog een boost kunnen geven, al klinkt dat misschien niet cool voor een band die death en thrash brengt.
Ook wil je als publiek iets kunnen opmerken waardoor je ‘zeker’ bent dat alles live gebeurt (geen vooraf gemonteerde opname). Als het dan toch een facebook-live is, zou je de fans in de comments kunnen laten stemmen welk nummer van ‘Amazon Violence’ ze in de bisronde nog eens willen terughoren.
Maar dat zijn slechts details. Het opzet is geslaagd en afgaand op de commentaren hebben de fans een fijne tijd beleefd. Gezien de omstandigheden was dit het hoogst haalbare en Dead By Dawn Records heeft zelfs een handvol fans rechtstreeks van de livestream naar de online-merch-winkel kunnen leiden.
We zien Incinerate graag nog eens terug voor een echte liveshow in een kolkende Zappa of om het even waar.
Organisatie: Dead By Dawn Records ism Incinerate
Nederlands 
Français 
