Zwerm - Sound of Ghent - Tussen het zonlicht op een zomerse ochtend en het donkere van de nacht kom je Zwerm tegen

Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.
Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.

Hier bij deze streaming komt de focus op een totaalbeleving , door de muzikanten op het podium en de manier waarop iets door Verdonck-Van Haesbroeck in beeld wordt gebracht.
Het maakt het optreden van Zwerm (*****) uniek en sterk!
Alsof je in een soort 3D film terecht bent gekomen, waar de beelden samen vloeien met wat de muzikanten  uit hun mouw schudden, het zorgt voor een filmische, zelfs theatrale totaalbeleving, het kijken, het luisteren en het voelen.
Beeld en klank hebben een hypnotiserende invloed op je gemoed. Een beetje als een psychedelische trip in een kleurrijk landschap, waar van alles te beleven valt.
Elke song bevat het kenmerk van een onwereldse schoonheid, dat wordt verbonden met een uitzonderlijke virtuositeit. Karen voelt zich door de experimentjes als een vis in het water bij Zwerm. Niet zo verwonderlijk, gezien elke muzikant hier wel zijn comfortzone verlaat.
De visuele effecten geven een extra boost om dit streaming concert naar een onaards aanvoelend niveau op te stuwen, zowel op die weemoedige, als op die vlijmscherpe momenten.
Het meest opvallende bij Zwerm is de dosis experiment en je op het verkeerde been zetten in de instrumentatie als op de visualisatie.
Zwerm flirt eveneens met toegankelijkheid, je zingt de songs prompt mee, en ze blijven op je netvlies gebrand als een doorsnee pop song. Echter, Zwerm is geen pop band. Je kunt niet direct een muziekstijl kleven, en dat maakt hen een bijzonder pareltje. De stijlbreuken koesteren ze.

Mooi hoe de band je inpakt op bijzonder uitgekiende wijze. Zwerm varieert ongelofelijk in de sound. De twee beeldende kunstenaars doen een wereld open die balanceert tussen spookachtig en sprookjesachtig, dromerig en lichtjes dreigend, dit tussen het zonlicht op een zomerse ochtend, en het donkere van de nacht!.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent

Uma Chine - Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen meetrekken in een andere wereld. Het is escapisme, magischer maken van de realiteit

We citeren uit de bandcamp pagina van de band: Uma Chine presenteert ‘Changes’, haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. ‘Changes’, het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme.”
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine gooide met hun debuut ‘Uma Chine’ hoge ogen, en lijkt nu verder grenzen af te tasten en verleggen. We stelden Nele enkele prangende vragen over de nieuwe release, maar hadden het ook over deze wat rare tijden waarin we leven, en de verdere toekomstplannen.

Hoe is alles begonnen ? Heeft de naam Uma Chine een onderliggende betekenis?
Uma Chine is een samentrekking van human & machine, waarvan we een eigennaam gemaakt hebben. Dat was op het moment dat de band werd opgericht, het enige wat we zeker konden zijn van wat we waren: mensen en machines. Maar die naam staat nu gewoon voor de band die we geworden zijn en de betekenis erachter is van weinig belang meer. Het klinkt ook gewoon goed vind ik. Ons vorig label vond de naam maar iets, die man was van Antwerpen en op onze eerste vergadering wees hij naar een sigarettenautomaat achter zich; '“U machine”, dat staat daar he,' zei hij, haha. Je spreekt het eigenlijk zo uit: oema-sjien. Alles is begonnen met een paar nummers, en de nood om eindelijk mijn eigen band op te richten, nadat ik een hele tijd andermans muziek had gespeeld in Maya's Moving Castle, delvaux., Future Old People Are Wizards en Inwolves (Karen Willems). Toen heb ik Simon Raman gevraagd om te drummen, die ik kende van samen in een dansvoorstelling met Helder Seabra te spelen, en die wou graag zijn vriend Nils (Vermeulen) als bassist in de band. Gilles (Vandecaveye-Pinoy) speelt ook met Simon samen in Steiger, en daarna vroeg ik de zussen Rana en Sherien, die ik kende van Binti en Crossbeat.

Wie zijn voor jullie inspiratiebronnen en hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Voor dit album heb ik mij geïnspireerd op dromen en het onderbewuste. Eergisteren hadden we het met de band over wat de muziek van Uma Chine voor ons betekent, en Sherien beschreef het supergoed. Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen rondom ons meetrekken in een andere wereld, die niets te maken heeft met de praktische, meetbare wereld waarin we ons – al zeker het laatste jaar- bevinden. Het is escapisme, een magischer maken van de realiteit.

We kunnen stellen dat de eerste plaat een mijlpaal was? Onze recensent vergeleek de sound met een kruisbestuiving tussen Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves; mee eens?
Onze eerste plaat was zeker voor ons een mijlpaal, maar het was ook wel  een beetje met de deur in huis vallen naar de buitenwereld toe, denk ik. Er kwamen wel echt veel positieve reacties. Ik denk dat ons tweede album meer een richting kiest. Beach House kende ik niet, maar toen “Hold” uitkwam werden we daar heel fel mee vergeleken en toen ik dan luisterde dacht ik wel “oh ja!”. En ik heb zeker bagage mee uit Future Old People Are Wizards; we hebben drie albums gemaakt samen, ik vind dat nog steeds steengoede muziek.

Hoe waren de algemene reacties op deze plaat en heeft die bepaald deuren geopend?
We hebben nog enkel maar reacties op onze singles, “Hold” en “Visits”, gehad; de plaat komt uit op 9 april. Ik krijg wel echt leuke reacties van mensen. Het beste vind ik het als ze beelden zien bij de muziek, dan zijn we geslaagd in ons ‘doel’. Sinds we ‘Changes’ af hebben, hebben we wel echt een sterk team van mensen die keihard geloven in wat we doen; w.e.r.f. records, VOX bookings, en ons management.

Jullie stonden ook in de finale van Humo’s Rock Rally 2020, een andere mijlpaal naar een nog ruimer publiek?
Ik weet niet of veel mensen die wedstrijd dit jaar gevolgd hebben, moet ik eerlijk zeggen... Een wedstrijd die dan ook nog eens gestreamd werd, het was een vreemde editie. Maar ik was wel heel blij dat we in de finale stonden! Dat was ons doel, en we hebben ons goed geamuseerd.

Ik heb de binnenkort te verschijnen ‘Changes’ nog maar eens een luisterbeurt gegeven , te weinig, want er is veel aan de hand wat ik super interessant vind, wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
Ik denk dat als 2020 ons iets heeft geleerd, is om de dingen te aanvaarden en geduld te hebben. Ik heb weinig verwachtingen; mijn werk is klaar wat het album betreft, ik ben er blij mee, ik stuur ze de wereld in, en ik hoop dat er mensen zijn die er iets aan hebben. Ik ben blij met elke goeie reactie he, ik sta daar niet boven, maar ik wil dat ook niet te veel aan mijn hart laten komen, en ik ben met mijn hoofd al aan een vervolg aan het bedenken. Ik zie wel uit naar het live spelen in het najaar; we hebben twee concert kortfilms gemaakt (eentje komt uit binnenkort, op 17 april) en met de band samen zijn en dat tot leven brengen op het podium, dat is het schoonste deel.

Voor ‘Changes’ schreef je songs waarin droom en daad samenkomen, een verwerkelijking van het onwerkelijke. Vertel er gerust iets meer over?
Ik heb voor dit album echt bewust in mijn onderbewuste gegraven, dromen uitgeschreven, en gewerkt vanuit ideeën en teksten. Het zijn verhalen die allemaal echt gebeurd zijn, maar soms getransformeerd zijn in dromen, soms gewoon in fantasie, en daarna letterlijk zo uitgeschreven. Daarrond is de muziek gebouwd. De intermezzo's op de plaat, die voornamelijk instrumentaal zijn, hebben we met de band samen geschreven vanuit improvisatie tijdens de preproducties.

Ik vind het een zeer gevarieerde schijf die lichtjes afwijkt van het debuut, soms dromerige en weemoedige songs, maar ook enkele zomers getinte , die zorgen voor een dansfeestje in ons hoofd, graag je mening
Ik denk dat het inderdaad gevarieerd blijft, maar ik vind dat er iets minder contrast zit in de nummers dan op ons debuut. Ik ben blij dat het een beter geheel is geworden, minder een collage van ideeën. Dromerig is een goede beschrijving, het is zeker een hoofdthema. En ik ben heel blij dat we een dansfeestje in je hoofd hebben in gang gestoken, haha.

Is bewust gekozen voor een andere aanpak dan op het debuut trouwens?
Het debuut was nog meer uitproberen, maar op ‘Changes’ heb ik met de band in mijn hoofd geschreven. De band speelde ook een grotere rol in de zin dat er in de productie nog veel ideeën zijn verbeterd en organischer gemaakt. Ik maak wel de nummers en maak eindbeslissingen, maar het album is verder gekleurd en gepolijst door de muzikanten, zou je kunnen zeggen. In ons debuut werkten we samen met vijf producers; ik wou van iedereen iets leren, en gaf verschillende nummers aan producers met verschillende benaderingen. Voor dit album heb ik de productie zelf gedaan, met in de studio Peter Desmedt, onze vaste geluidstechnieker, als coproducer en mixer. Dat was wel intensief en spannend, maar ik ben eigenlijk heel blij met het resultaat.

Live optreden zit er voorlopig nog niet in,  zijn er plannen om de nieuwe plaat via streaming voor te stellen?
We hebben in december een concert kortfilm gemaakt, met drie nummers. Binnenkort releasen we er nog eentje, met drie nieuwe nummers van ons album. En we releasen daarbij ook een mini-documentaire over Uma Chine.

Wat is je mening over dat fenomeen streaming? Moest dat het nieuwe normaal of de nieuwe norm worden , hoe sta je daar tegenover?
Ik denk niet dat ik al éen iemand ben tegengekomen die het livestream gegeven een deugd vindt; het is echt een nood, een manier om de muziek levend te houden, de mensen te laten proeven van wat ze in betere tijden live kunnen komen beluisteren. Persoonlijk vind ik niets aan hele concerten die worden gestreamd, ik heb er nog maar enkele beluisterd. En hoe goed de muziek ook is, het was altijd een beetje een ontgoocheling, zo clean en afstandelijk. Daarom kiezen we voor korte concert kortfilms, waar we ook veel gedetailleerder nadenken over het in beeld brengen. Maar het kan nooit een concertervaring vervangen, die energie die over en weer gaat tussen muzikanten en publiek! Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!

Nu we toch bij deze coronatijden aanbeland zijn; hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze tijden doorstaan?
Het album was nog niet helemaal af toen de eerste lockdown inging. We hebben een tour in Duitsland en Zwitserland afgemaakt, en daarna zou ik nog mijn vocals inzingen in de studio. Maar die studio werd dus thuis; ik kreeg een ontsmette micro mee en moest mijn plan zien te trekken. Dat proces heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Normaal krijg je in de studio meteen feedback, en nu moest ik zelf bepalen welke tracks ik naar Peter (Desmedt), onze mixer, zou terugsturen en welke niet. Maar ik had dus wel alle tijd. De eerste lockdown vond ik, los van de ellende in de buitenwereld natuurlijk, een bevrijding. Ik heb ons album verder afgewerkt, enorm veel gelezen, aan een solo set met enkel synths gewerkt, en heb heel Oost-Vlaanderen doorgefietst.

Zie je persoonlijk een licht aan het einde van de tunnel, hoe denk je dat de cultuur- en muziek sector deze crisis zullen overleven?
Ik ben daar redelijk optimistisch in op lange termijn; we'll be back, haha. Ik zit persoonlijk ook echt te popelen om terug naar live concerten te gaan, ik denk dat dat voor veel mensen geldt.

Wat zijn de verdere plannen voor de band?
We brengen binnenkort dus een concert kortfilm uit en een mini-docu rond het album en de band. Voor de zomer brengen we ook nog een video uit rond een nummer van de plaat; nu we nog niet live kunnen spelen, willen we wel een visueel wereldje scheppen rond het album. We zijn alleszins klaar van zodra er iets kan, maar programmatoren wachten samen met artiesten ook gewoon af wat de zomer gaat geven. Vanaf oktober liggen er een aantal shows vast. Begin maart hadden we normaal gezien première van onze release tour in de Handelsbeurs. We hadden daarvoor heel wat repetities vastgelegd, en die hebben we nu gebruikt om nieuw materiaal te schrijven.

Hoe zit het met jouw eigen andere projecten ? BRNS bracht een nieuwe single uit, vertel gerust meer
Mijn rol in BRNS is uitvoerend; ik speel live mee, maar ik heb voor deze plaat enkel een paar vocals ingezongen. Toen ze opnamen in New York, was nog maar net besloten dat ik bij hen synths zou spelen. Ik vind het een fantastische band, het klikt ook heel erg op persoonlijk vlak, en ik begin ze wel te missen. Tim woont in Frankrijk, Antoine en Diego in Brussel en ergens ten velde in Wallonië, en we zien elkaar nu weinig.

Wat zijn de uiteindelijke ambities met Uma Chine? Sportpaleizen uitverkopen of toch maar kleinschaliger succes?
Het Sportpaleis klinkt toch ver-schrikkelijk! Hahaha. Nee, we kijken eerder naar het buitenland; we zijn daar redelijk goed bezig met contacten leggen. Ik heb een dubbel gevoel over succes; ik sta er niet boven, ik ben echt blij als mensen onze muziek goed vinden, maar ik kan er ook niet te veel belang aan hechten, want dan kan je verkrampen. Dus ik wil er niet te veel mee bezig zijn. Het succes zit in de vooruitgang van je muzikale taal en van hoe goed de band samen speelt, denk ik, dat is het enige wat je op een gezonde manier vervult. Maar het is een oefening, hoor. Soms kan ik ook wel naar iemand kijken die succesvoller is en denken, dju, misschien moet ik wat radiovriendelijkere muziek schrijven, dan hadden we misschien meer roem en geld, haha. Maar met die instelling muziek schrijven zou niet lukken, en het zou een verloochening zijn van wie ik ben en van wat Uma Chine is. En ik ben echt heel fier op waar wij voor staan.

Is er ook iets als een einddoel, waar zie je jezelf binnen 5 jaar of zo? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop dat we binnen 5 jaar eindelijk beroemd en rijk zullen zijn! Hahaha. Binnen vijf jaar... Twee albums verder dan, veel shows gespeeld hebben, veel batterijen opgeladen hebben, en veel op tour geweest zijn. En een Canadese artiest zei tegen ons in Duitsland dat we naar Canada moesten komen: “They'd eat you for breakfast, lunch ànd diner”, zei die. Zo'n Canadees tourtje, we gaan dat regelen.

Pics homepag Carmen De Vos

Bedankt voor dit fijne gesprek hopelijk binnenkort ook eens face to face

https://www.youtube.com/watch?v=VuewZ3jIuEI   ---> dit was onze eerste concert kortfilm, de tweede volgt 17/04

Thorium - Doel? wij willen vooral de Toto van de metal worden


Thorium weet sinds 2017 - 2018 zijn stempel te drukken op het metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut - de recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen - maar ook live wist Thorium podia plat te spelen. Zoals op Pluto Fest in dat jaar. Waarover we schreven: ‘Op Pluto Metal Fest zien we met Thorium dé ultieme heavy metal band, die op de korte tijd in zijn bestaan reeds een stempel heeft gedrukt op het metalgebeuren in ons land. Wat ons dan weer doet uitzien naar veel moois in het komende jaar, want de band mag dan op torenhoog niveau hun ding doen, ze blijven verder evolueren en zichzelf heruitvinden.’
Ondertussen is Thorium niet blijven stilzitten, ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit ‘Empires of the sun’. We hadden hierover een fijn gesprek met gitaristen Tom Tee en Dario Frodo. Het bleef niet bij een  babbel over de release, maar ook over de toekomst van Metal in België en uiteraard Thorium zelf.

Mijn laatste interview met jullie was in 2018 op Pluto Metal Fest in Oosterzele. Ondertussen zijn we in een heel andere wereld aanbeland. Wat zijn de hoogte- (en eventuele diepte- ) punten tot nu toe?
Dario: Hoogtepunten de eerste twee jaar; dieptepunt het laatste jaar -- ik denk dat we het daar allemaal eens mee zijn zeker? Maar goed. De eerste twee jaar zijn op alle vlakken zeer goed verlopen. Er zijn altijd punten waarvan je denkt had ik maar dit of dat, maar over het algemeen zijn we daar dus heel tevreden over. We hebben in 2018/2019 niet minder dan 41 shows gespeeld. Naar Belgische normen is dat een gigantisch aantal. Zeer veel mooie shows voor grotere namen in binnen- en buitenland. Aan de voorlopige reacties op de nieuwe plaat zien we ook dat die twee jaar monnikenwerk zijn vruchten afwerpen. Die jaren waren dus heel belangrijk voor het groeiproces van de band.
Tom: Wat het corona jaar betreft, vond ik vooral één ding jammer: ik had als doelstelling om binnen het jaar de opvolger klaar te hebben, en hoewel dat gelukt was hebben we hem om duidelijke reden niet kunnen uitbrengen. Zoals Dario al aangaf , sta ik ook versteld van de aandacht die deze nieuwe plaat krijgt ondanks een jaar radiostilte. Op zich ben ik heel blij dat de fans ons niet vergeten zijn. En dat we nu ook nieuwe fans aan het maken zijn.

Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek toe?
Dario: Een ruim publiek in de letterlijke zin van het woord uiteraard niet. Maar zoals ik zei, het heeft ons in kleine stappen wel omhoog gebracht. Vooral nu die nieuwe plaat op de markt is, zien we het resultaat van al die inspanningen voordien. Waar we niet klaar voor zijn, is Sportpaleizen uitverkopen of zo, maar waar we wel klaar voor zijn is internationale erkenning. Om in landen waar het echt toe doet zoals Duitsland – toch de Europese bakermat van metal - onze stempel te drukken. Naast Zwitserland of Oostenrijk en de Zuid-Amerikaanse markt; als we op een gezonde basis kunnen blijven groeien, denk ik dat we op de goede weg zijn.
Tom: Het is tegenwoordig zo belangrijk te blijven groeien. De tijd toen bands als Iron Maiden,  Saxon, Metallica of Judas Priest konden teren op dat overweldigende debuut ligt wat achter ons -- een band die er direct al staat door het uitbrengen van een knappe eerste plaat, da’s jammer genoeg zo goed als verleden tijd... Nu zien we eerder dat bands vaak pas echt een ruim publiek beginnen bereiken nàdat ze hun klassiekers al hebben uitgebracht – ik denk dan aan bijvoorbeeld Kamelot, Symphony X, Evergrey, etc. Ergens is dat heel jammer, want bands konden vroeger relatief snel groot worden terwijl ze andere klassieke platen bleven maken, terwijl je nu een “sustained effort” moet maken om pas langzaam de sporten op de ladder te kunnen beklimmen.
Dario: Langs de andere kant geeft dat een beetje druk om te blijven presteren, alsook een stimulans om alle facetten steeds beter te beheersen. Mits de juiste boost kunnen we, na deel twee nu, daardoor vlug de stap zetten naar delen drie en vier. Iedere band heeft tijd nodig om op de juiste moment op de juiste plaats te geraken. We kennen allemaal genoeg bands die vier of vijf prachtalbums hebben uitgebracht en waarvan je je de vraag stelt hoe het toch komt dat ze het moeilijk hebben om dat ruim publiek aan te spreken.

Ik wil eens inpikken op  dat buitenland. Is het niet zo dat je als Belgische band haast eerst in het buitenland moet  doorbreken eer je in ons land erkenning krijgt?
Dario: Dat wordt vaak gezegd. Ik wil echter de knuppel in het hoenderhok smijten: ik ken geen enkele Belgische band die effectief in het buitenland is doorgebroken.

Evil Invaders?
Dario: Evil Invaders hebben zich door steenhard te werken, toer na toer, vooral live opgewerkt, in vaak moeilijke omstandigheden. Ze hebben inderdaad wel bewezen dat je als Belgische band kan doorbreken, alleen is het jammer dat je je als Belgische groep haast dubbel of driedubbel moet plooien om zelfs dat te bereiken; iets wat een Duitse band bijvoorbeeld gemakkelijker voor elkaar zou gekregen hebben zelfs met minder kwaliteit.
Tom: Eén van de verschillen daarin is dat als je als Vlaamse groep een nieuwe plaat uitbrengt, je uiteraard aandacht krijgt van de media hier, en bijvoorbeeld een artikel krijgt in Rock Tribune. Dat is natuurlijk positief, maar als een Duitse band iets uitbrengt, sta je zo meteen in alle grote Duitse media zoals Metal Hammer en Rock Hard – tijdschriften met oplages van makkelijk vele tienduizenden exemplaren. Je hebt zo onmiddellijk een enorme ‘exposure’. Landen als Duitsland, Finland en Zweden hebben dan ook nog eens een geschiedenis achter zich binnen het genre die wij niet hebben. In onze regio beginnen we dat pas de laatste tien tot vijftien jaar te zien, en dan nog is het zeker niet vergelijkbaar.
Dario: We spreken natuurlijk in België vaak over die gouden jaren ‘80 met Ostrogoth, Killer, Acid of Cyclone; bands die toen zeker hun bestaansrecht hadden. En kwalitatief internationaal gerust konden mee draaien. Die hebben bijvoorbeeld zeker een Belgisch publiek bereikt, maar we moeten dat ook niet over-hypen -- het is niet zo dat we bands hadden voor grote (buitenlandse) zalen. Misschien gebeurt dat ooit, maar wat Tom zegt klopt: landen als de Scandinavische landen of Duitsland hebben 30 tot 40 jaar voorsprong en blijven een bakermat van het genre. ‘t Is moeilijk voor bvb Spaanse of voormalige Oostblok -bands om echt door te breken. Ik hoop dat we met Thorium toch het pad kunnen blijven effenen in die richtring.

Ik heb een interview gehad met Erwin van Fireforce en die wist me te vertellen dat als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse metalband, ze in het voorprogramma staan daarvan. In Duitsland spelen ze dan weer in het voorprogramma van een Duitse band. Zijn Belgische Metal fans dan toch te weinig chauvinistisch? Een band als Thorium zou gewoon op Graspop moeten staan
Dario: Ik wil daar toch even op counteren. Het is voor een programmator niet evident om de juiste band op de juiste plaats te krijgen; er zijn veel factoren die meespelen in de boekingswereld. Niet in het minst het aantal bands dat je moet meenemen op je affiche om een grote band te boeken, vaak van het management van die bands uit. Ook is er Live Nation die zijn stempel drukt. Zij hebben een portefeuille die al 90% uitmaakt van de festival line-up. Dan wordt het bijzonder moeilijk om die paar overgebleven plaatsen nog in te vullen. Dit gaat dan ook nog gepaard met een regionaal chauvinisme in Vlaanderen. Laat ons in Oost of West-Vlaanderen spelen en we trekken een massa volk, maar laat ons optreden in Antwerpen, Limburg of Brabant, en da’s al een heel pak minder Om maar te zeggen dat er regionaal al grote verschillen spelen in eigen land... Ook dat is heel vreemd; een Duitse band die wat naam heeft gaat in Keulen, Berlijn of München evenveel volk trekken.
Tom: De verdeeldheid tussen Vlaanderen en Wallonië is inderdaad al één, maar die verdeeldheid zet zich door naar een nog kleiner niveau: Vlaanderen hangt nu eenmaal (zelfs muzikaal) niet aan elkaar. Als je dat vergelijkt met Amerika bijvoorbeeld is het hier heel versnipperd. En dit ondanks dat we zo’n klein landje zijn. Het maakt het allemaal nog extra moeilijk.

De reden van het interview is de nieuwe release ‘Empires of the sun’. Wat me opvalt is dat jullie sneller en strakker klinken dan op het debuut. Ook veel experimenteler. Is daar bewust voor gekozen?
Dario: Niet per se bewust. Het is een natuurlijk proces. We zijn op dezelfde manier te werk gegaan als bij het debuut, dat er nog kwam met Ostrogoth in het achterhoofd. Alleen konden we nu iets meer onze vleugels uitslaan als het ware; er waren geen belemmeringen, we hadden meer vrijheid, en we kennen de capaciteiten van de muzikanten waarmee we werken. We konden daardoor meer grenzen aftasten waardoor deze plaat dus inderdaad meer experimenteel is. Tom en ik hebben een ruime kijk op Metal en proberen de muziek binnen een zo breed mogelijke omkadering te brengen.
Tom: We vertrokken inderdaad niet vanuit het idee dat we de song structuren en partijen complexer moesten gaan maken; zeker niet. Je ontwikkelt jezelf echter als tekstschrijver, songwriter en muzikant, en daardoor denk je altijd na over wat beter of interessanter kan. Soms zijn het grote zaken, maar vaak ook kleine dingetjes die je in staat stellen om je verder te ontwikkelen richting een volgende plaat. Zoals Dario aangaf is het vorige album nog gemaakt met Ostrogoth in het achterhoofd. Dit keer moesten we met niets of niemand rekening houden, en dat was een zeer bevrijdend gevoel. Dat gaat op de volgende platen nog verder doorgroeien.

Ik vind dat er ook veel meer variatie in zit; je kunt op jullie muziekstijl geen label meer kleven, en dat trekt me nog het meest over de streep. Songs als “Where do we go” bijvoorbeeld,  gaan naar Power metal tot NWOBHM. Maar toch verrassen jullie me voortdurend. Ik hoor soms ook Bay Area-thrash om maar een voorbeeld te geven. Bewust voor deze weg gekozen?
Dario: Door de vrijheid die je hebt word je je ook bewust van de sterke punten binnen de band. Die zijn bij ons zodanig aanwezig dat je bijna kunt zeggen dat ‘the sky the limit’ is. Er zal bij ieder van ons wel een grens zijn, maar we zitten nog niet in een fase waarop we dienen te zeggen dat we die bereikt hebben. We mogen best trots zijn op ons debuut, en dat zijn we ook. Maar we zijn bij de tweede plaat wel vertrokken vanuit het idee om onszelf vrijheid te geven daarvan. Rekening houdend met waar de betreffende muzikant echt in uitbinken. Tom en ik zijn erin geslaagd om met die nieuwe elementen aan de slag te gaan. Er zijn ook nog ruim groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Bepaalde dingen die typisch Thorium zijn, zullen echter aanwezig blijven - we blijven een classic Metal band, waarin gewoonweg alles wat je in het genre terug kan vinden welkom blijft.
Tom: Van mijn kant zijn er vooral veel jaren ‘90 invloeden aanwezig – ik denk dan aan bands als Blind Guardian, Rage, Gamma Ray, Symphony X, en ga zo maar door. Dario en ik hadden bij het schrijven van “Four By Number, Four By Fate” (de ‘epic’ van de vorige plaat) al aangegeven naar elkaar toe dat we graag de ‘mindset’ van die schrijfsessies wilden meenemen naar het volgende album. In die track gebeurde er immers ook veel meer dan de voornamelijk NWOBHM –gerichte stijl van de overige nummers. Die heel diverse elementen wilden we absoluut gebruiken op de nieuwe plaat.

Een zeer interessant drieluik is ‘1302 ‘gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen?
Dario: Ik speel al jaren met het idee om iets te doen rond de Guldensporenslag, maar Tom was me voor (haha). Ik ben altijd (net als Tom en David) een geschiedenis-freak geweest; het is altijd een van mijn favoriete vakken geweest. Vooral de Middeleeuwen. De muziek die we brengen leent zich best goed voor dergelijke thema’s -- maar de rest laat ik aan Tom over, want hij heeft dit meesterwerk in elkaar gestoken.
Tom: Het stond van bij het begin reeds vast dat ook op dit album een lang, complex en episch nummer zou komen te staan. Bij het vorige album hadden we natuurlijk het kwartier-lange ‘Four By Number, Four By Fate’, en het gegeven om een zgn ‘epic’ de plaat te laten afsluiten, is wat mij betreft een constante die zal worden doorgetrokken naar toekomstig werk. Van zodra Dario het idee naar voren bracht om misschien iets rond het boek van Conscience te doen, ging ik er meteen mee aan de slag: ik dook in het boek met kladpapier en potlood in de aanslag, herbekeek de film, ging naar Brugge, en deed massa’s research online over de gebeurtenissen rond de Brugse Metten, de politieke situatie in Europa destijds, de personages uit het boek (en de echte historische figuren), en uiteraard de Guldensporenslag zelf. Een historie zoals bovengenoemde is een eindeloos dankbare bron om zo’n track over te schrijven, en riffs, melodielijnen en andere song-ideeën drongen zichzelf in geen tijd aan. Ik nodig iedereen uit, los van je persoonlijke smaak, om dit drieluik te beluisteren. Zelf ben ik verdomd tevreden van hoe het allemaal uit de verf is gekomen.
Terzijde wil ik ook vermelden dat ik zelf heel graag verrast word door tracks als dit, terwijl het iets is dat je in de scene tegenwoordig helaas minder en minder tegenkomt. Vooral in de jaren ’90 (en 2000), toen het genre zich ontzettend verbreedde richting Progressieve Metal en Symfonische Metal en dat soort stijlen, kwamen bands naar voren als Dream Theater, Symphony X, Kamelot en Ayreon, die nummers van 10, 20 minuten en zelfs hele conceptplaten presenteerden. Het was grensverleggend, maar blijkbaar past dit minder in de huidige tijdsgeest waarin Youtube en social media de plak zwaaien, alles vluchtig en snel verteerbaar moet zijn, en de aandachtsspanne van het grote publiek steeds maar kleiner wordt.

Je merkt inderdaad dat, vooral de jeugd, voortdurend op zoek is naar nieuwe prikkels
Dario: Dat is het probleem van deze tijd; mensen willen iets nieuws horen maar volgende week moet het weer iets anders zijn.
Tom : Het is iets waar ik met de ‘1302’ trilogie graag tegenin ga. Het leuke aan ‘De Leeuw van Vlaanderen’ is trouwens dat je veel personages hebt die tot de verbeelding spreken. Al die uiteenlopende personages openen mogelijkheden om te werken met veel verschillende sferen; je begint daar rond te bouwen waardoor dat nummer steeds langer wordt. Ondanks het feit dat het nummer in z’n geheel meer dan 17 minuten duurt, passeert het naar mijn gevoel zeer snel. Ook het schrijfproces ging eigenlijk zeer snel. Voor de rest was het tevens een leuke onderneming; het kunnen werken met verschillende zangers zoals David’s vriendin Anneleen, Benny (23 Acez), Joe van Evil Invaders, en uiteraard als kers op de taart Arjen Lucassen!

Zoals aangegeven schept dit drieluik dus mogelijkheden naar de toekomst toe?
Dario: Deze eerste twee platen zijn door de band genomen vrij snelle platen geworden. Qua ritmieken en tempo’s hebben nog niet gewerkt met Doomy structuren of verlaagde stemmingen en dergelijke; het lijkt me echter wel iets. Een enkel nummer dat die richting uitgaat, of dat iets progressiever is in zijn geheel; het moet allemaal kunnen. Toen we 2016 / 2017 met Thorium startten dacht ik: “eigenlijk moeten we er voor zorgen dat we de Toto van de Metal worden”.
Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van het oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat wat meer afwijken dan de andere. Net zoals een band als Toto altijd verschillende facetten in z’n muziek heeft getoond op hun platen (gaande van meer rock-gericht naar eerder funky stuff), toch zaten hun eigen, typische elementen er altijd in. Bij ons zal de ene wellicht meer houden van de speed metal -elementen, de andere van het epische of progressieve, maar ze gaan nooit kunnen zeggen dat we binnen 10 jaar wel heel ver zijn afgegleden van het oorspronkelijke idee. Daar waken we wel over.

Thorium was , vooral op het debuut, een band die je vooral live moet zien. Dat is nu toch wel anders, Of is dat kort door de bocht?
Dario: We zijn nog steeds een band die je live moet zien, maar de nieuwe plaat klinkt complexer en volwassener. Het is een natuurlijke evolutie. We zijn ook meer op elkaar ingespeeld, ondanks dat we nu een jaar stil liggen.

Ik bedoel eigenlijk gewoon dat de nummers op de eerste plaat prachtige songs waren, maar eens op het podium nog beter tot hun recht kwamen. Nu krijg je meer de combinatie van beide aspecten, vind ik
Tom: Er is altijd het verschil tussen een live dynamiek en een studio dynamiek. Ik vind het persoonlijk zeer interessant om te werken met die twee aspecten. De eerste plaat klinkt en voelt heel naturel, vermits de basis erg ‘live’ was opgevat -- zijnde basic drums, bas, gitaren en stem, met vooral de backings die je ook live zou horen. Op deze tweede plaat is er veel meer aan de hand -- veel meer lijnen in de backings, meer laagjes en overdubs, veel meer harmonieën in de gitaren, plus ook percussie, een verteller, en ga zo maar door. Het zijn allemaal elementen die het geheel rijker en complexer maken. Live kun je met veel minder elementen wegkomen dan je nodig hebt om op plaat ‘vol’ te klinken. Heel leuk om met die contrasten te werken.
Dario: Ik wil daar aan toevoegen dat het ook veel uitdagender zal zijn voor ons om deze plaat live te brengen, net door die voornoemde complexiteit. Door toevoeging van al die elementen gaan we meer moeten kijken en kiezen. Dat wordt al een uitdaging voor de eerste repetitie samen, want er is nog geen enkele repetitie geweest met de nieuwe nummers met uitzondering van het titelnummer en ‘Itchin’ and Achin’’.

Wat live optredens betreft, dat zit er dus niet in. Doen jullie streamings rond jullie nieuwe plaat? Wat is je mening van dit fenomeen?
Dario: Streaming is voor mij iets als een video clip om als band wat meer in de aandacht te kunnen blijven, niet meer en niet minder. We zijn geen band die een betalende streaming wil doen of van die toestanden, we willen onze nummers pas brengen als het kan voor een publiek. Het is wel degelijk een interessant concept voor bepaalde doeleinden, om in de aandacht te blijven en noem maar op. Maar daar stopt het wel mee voor mij. De interactie met het publiek is voor mij onmisbaar, ik denk dat Tom daar dezelfde mening over heeft. Wij kijken vooral uit naar wat wij vanaf september kunnen gaan doen.

De cd via streaming voorstellen zit er niet in dus?
Dario: We hebben al enkele aanbiedingen gehad daaromtrent, maar daar konden we niet op ingaan omdat ze zich situeren in Nederland en we de grens niet over mogen. Als we het bijvoorbeeld in mei kunnen doen zal het met een beperkt aantal nummers zijn, maar daar stopt het mee; de volledige plaat stellen we voor als het echt live kan en mag.

Wat zijn de verdere plannen van de band?
Dario: We hopen vanaf september de baan op te kunnen, de bedoeling is om de plaat in 2021/22 zoveel mogelijk te promoten in het buitenland. Daarnaast zijn we al in een vergevorderd schrijfproces voor de derde plaat (en zelfs deel vier) -- we zijn gewoon blijven werken aan nieuwe nummers. De inspiratie komt soms op de meest gekke momenten. Het is zaak om die inspiratie direct vast te leggen.

Voor mijn laatste vraag keer ik even terug bij ons vorig interview: de vraag waar je jezelf ziet over tien jaar. Toen was het antwoord “Ons doel is dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met beide voeten op de grond. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!”
Staan jullie hier nog steeds achter? Of is er ondertussen een nieuw doel komen opduiken?
Dario: Ik wil er enkel aan toevoegen: pakweg binnen vijf jaar zal Thorium 3 en misschien ook nummer 4 op de markt zijn, en ik zou dan graag nog willen terugkijken op alle processen die vooraf gegaan zijn en kunnen zeggen dat als we konden terugkeren naar 2016/2017, we nog steeds hetzelfde zouden doen. Een viertal jaar na het ontstaan,  zitten we alleszins nog altijd op schema. Ook zou ik heel graag de komende jaren in dezelfde bezetting kunnen verder doen.
Tom: Mijn doelstelling is vooral om muziek blijven schrijven -- iets wat Dario en ik haast voortdurend doen. Zelfs tijdens de corona zien we elkaar geregeld, houden we elkaar up-to-date, wisselen we ideeën uit en praten we over nieuwe Thorium nummers en albums. Heel groot voordeel is dat we thuis zijn uitgerust om op te nemen en aan nummers te werken, dus ook tijdens lockdowns en dergelijke kunnen we immer verder werken aan nieuw materiaal!

Bedankt voor dit lang en fijn gesprek, veel succes nog met de nieuwe plaat, en hopelijk tot spoedig op een podium!

Jaouad - Jaouad Alloul - Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens

We citeren uit de biografie: ‘Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.’
Met zijn album ‘Messiah’ neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen. Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen eveneens aan bod.

Jaouad, aangenaam. Hoe is het allemaal begonnen?
Ik ben eigenlijk begonnen als Dragqueen, ik heb daar toch vijf tot zes jaar furore in gemaakt en veel plezier aan gehad. Heel veel gewerkt op het podium. Wat heeft gezorgd voor podium ervaring. 2013/2014  heb ik meegedaan aan The Voice van Vlaanderen. Ik wist van mezelf dat ik kon zingen, maar had al zo lang niet meer gezongen omdat er als kind de nodige onzekerheden rond waren ontstaan. Ik ben 2014 tot de halve finale geraakt.  Dat was wel heel intens. Het is een giga productie, je kunt niet helemaal bevatten in welke machine  je bent terecht gekomen. Achteraf voelde dat aan als een heel lange Bootkamp of zoiets. Je mocht ook een half jaar met top muzikanten werken, dus achteraf ben ik wel blij dat ik dit heb mogen doen. Daarna was het echter wel zoeken eigenlijk, want het is dus niet zo dat ze daarna met de contracten klaar staan.

Niet? Ik dacht dat zo een deelname aan The Voice veel deuren zouden laten open gaan?
Het landschap in België is niet supergroot. Je hebt een paar dominante, er komen ook wel wat nieuwe bij. Maar ze moeten u zodanig in een vakje kunnen stoppen als het ware, en de laatste jaren ligt de focus op hip hop en rap. Op zich was het uiteraard een leuke ervaring, want na The Voice ben ik naar veel jams gegaan. Met de bedoeling om mezelf muzikaal wat verder te ontwikkelen. Lode Janssen, die ook trompet speelt op mijn plaat en mijn muzikale vader is geworden,  heeft me op een bepaald moment uitgenodigd om te zingen op een huwelijk. En de pianist die erbij was, is de producer van het album. En zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik had een loopstation waar ik liedjes op maakte, die heb ik hem doorgestuurd. Van het een kwam het ander, voor we het wisten hadden we een EP klaar.

Soul, R&B enz, komt voorbij, hoe zou je zelf je muziekstijl omschrijven?
Muziek uit het hart. Ik hoop in het tweede album een iets duidelijkere lijn daarin te hebben. Maar deze keer hebben we bewust gekozen om net geen exacte lijn te hebben. Ik zie en luister ook graag naar verschillende muziekstijlen Dat gaat van pop muziek naar jazz tot rock , ik ben dus niet voor één gat te vinden eigenlijk. Wat niet evident is als je een album moet maken natuurlijk. Ik ben in mijn muziek een soort verhalen verteller., of het een verhaal over mezelf of ‘Hard to Love’ een thuisloze is ... Dat is wat moet kloppen, dat ik een ervaring die ik heb meegemaakt of heb gezien bij iemand anders, probeer te vertalen .

Ik heb je debuut ‘Messias’ beluisterd. Er straalt iets religieus uit dat ik niet kan thuisbrengen, vermoedelijk was dat ook de bedoeling als ik andere interviews, artikels lees?
Ik ben heel lang op zoek geweest naar antwoorden op vragen. Dikwijls gebruik ik daar andere mensen of relaties voor. En God weet dat ik er toch heel wat gehad heb met mannen en vrouwen. In de hoop dat die mensen een leegte kunnen opvullen, die je zelf niet kunt opvullen. Het is een constante zoektocht naar iemand die je de weg kan wijzen. In mijn 20tigers was dat  vooral zeer moeilijk omdat ik, mede door geen contact te hebben met mijn familie, wat verdwaald was geraakt. Vanaf ik, na negen jaar, mijn vader terug begon op te zoeken is die fascinatie voor Jezus , De maagd Maria en de Kerk naar boven gekomen.
De  Kathedraal in Antwerpen was één van de weinige plekken in de Stad waar ik echt tot gemoedsrust kon komen. Het was in mijn hoofd en ook de Stad zelf, veel te druk. En daar kwam ik dus echt tot rust. Dat is een soort constante gebleven in mijn leven, die fascinatie voor dat verhaal, dat heel vergelijkbaar is met het verhaal in de Koran. De religie is gewoon een soort concept dat als het ware gekopieerd wordt, het is gewoon een andere profeet , manier van bidden of bepaalde rituelen. Maar die kern is altijd hetzelfde. Waardoor ik daar de schoonheid kan van inzien. Want na een tijdje zien we religie als iets inherent slecht. Echter kan religie ten goede en ten slechte gebruikt worden. Dat hangt van de persoon in kwestie af. Vandaar dus die fascinatie, en ook word je geïnspireerd door de kunst die daar vaak hangt in die kerken. De Kerk heeft veel lelijke dingen gedaan, maar ook veel kunstenaars geïnspireerd om meesterwerken te maken.

Ik herken er mezelf in  … wat zoekende, is mijn verhaal heel gelijklopend. Maar wat het voor je toch nog moeilijker maakt , denk ik , het is binnen de religie als Islam anno 2021 nog steeds moeilijk om uit de kast te komen wat je geaardheid betreft?
De paus heeft onlangs nog een straffe uitspraak gedaan.. Het katholicisme is gewoon een ouder geloof. Dat is iets dat al meer dan 2000 jaar bestaat, terwijl de Islam pas is gestart 600 na Christus. Dat is al een eerste gegeven, er is ook een migratie golf gekomen die willen vasthouden aan hun religie. Omdat zij hebben gezien dat het Westen eerder de religie de rug heeft toegekeerd. Waardoor ze de weg wel wat kwijt zijn, door het kind met het badwater weg te gooien zonder enige spiritualiteit. Ik heb het zeker niet gemakkelijk gehad, ik ben nu 35, maar ik ben altijd naar mijn innerlijke zelf blijven luisteren, en daardoor succesvol geworden wat betreft relaties en zo, ik heb een heel goede partner, een huis, eten , drinken. Maar vooral als we gaan blijven erop wijzen dat het binnen de Islam moeilijk is om uit de kast te komen, gaat het jongeren tegenhouden om dat daadwerkelijk te doen. Het zal altijd een uitdaging zijn, en niet altijd even evident. Maar het leven is gewoon  een uitdaging en niet evident met momenten.

Ik vind het een zeer boeiend onderwerp , ook omdat ik mezelf herken in je verhaal; naar mijn mening gaat religie veel verder dan wat in een boek staat. Je mening?
Absoluut.

Achter veel songs schuilt een verhaal, door mijn aangeboren gehoor probleem is het moeilijk te ‘horen’ waarover je zingt (of ik moet de teksten erbij nemen); wat me wel opvalt, ondanks enkele weemoedige songs, is het niet allemaal kommer en kwel …”Lies” klinkt zeer feestelijk - hoewel dat niet het juiste woord is - zelfs? Is bewust voor die aanpak gekozen?
Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent. Neem nu “Lies”, is het verhaal van ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in, omdat je dat ontdekt. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van ‘ok, nu is het helder en duidelijk’. Daardoor wordt in een moeilijke situatie, een soort helderheid gecreëerd. En dat is ook hoe de waarheid aanvoelt. Soms proberen we net die waarheid te ontwijken. Of durven niet uit te spreken, omdat nu eenmaal zeer veel licht creëert. Doordat mensen met de neus op de feiten worden geduwd.

Sommige waarheid wil je toch liever voor jezelf houden omdat de wereld daar moeilijk mee kan omgaan, denk ik dan
Er zijn heel wat taboes in de wereld, we zitten wat dat betreft met onze gedachten soms nog in de vorige eeuw. Maar iedereen is vrij van gedachte,  als niemand zich echt opdringt, is er geen enkel probleem. Ik denk dat mensen gewoon eerlijk met zichzelf moeten kunnen zijn. 

We wijken wat af van de muziek, maar de persoonlijkheid die je bent keert ook terug op  je debuut vind ik, het is een heel persoonlijke plaat waar je jezelf enorm bloot geeft, vind ik? Schept het geen bepaalde risico dat te doen?
Nee, Als ik zou sterven zal ik sterven als een soort martelaar (haha). Het is uiteraard zo, er zijn zoals je daarnet zei, altijd bepaalde dingen die de buitenwereld niet moet weten en die je beter voor jezelf houdt. Maar ik voelde gewoon op zeer jonge leeftijd dat de persoon die ik ben, en aan het ontwikkelen ben, ik niet anders kan dan een open boek te zijn naar de wereld. Dat wil niet zeggen dat iedereen een open boek moet zijn, maar de mensen die de kracht hebben dat wel te zijn, inspireren wel andere daardoor. Op dat vlak denk ik dat we allemaal een rol moeten spelen in dit leven, sommige mensen zijn een gesloten boek en andere stellen zich volledig open. Ik denk dat net die combinatie tussen beide net heel belangrijk is. Wat mij persoonlijk betreft, in het begin is dat zeer kwetsbaar om je zo open te stellen. Maar gaandeweg is het wel helder als je ziet hoe mensen die kwetsbaarheid zien als een boodschap. Uiteraard kan ik niet iedereen gelukkig maken, dat is onmogelijk.

Iets totaal anders even. In een interview bij een collega vermeld je iets over een project dat je hebt uitwerkt met ‘HuisvandeMens Leuven’, kun je daar iets meer over vertellen, wat het inhoudt en zo?
Ik heb bij Huisvandemens al een paar jaar gewerkt, ik had daar een monoloog Zeemeermin, Huisvandemens was vragende partij om dit in Brussel rond te brengen. Ik ben enorm aangetrokken tot het humanisme, omdat ik daar een kern van waarheid in vindt. We zijn gewoon allemaal mensen, die op het eerste zicht heel verschillend lijken, maar als je het breed bekijkt, zijn er meer gelijkenissen dan verschillen eigenlijk. Misschien klinkt het wat zweverig, ik zal niet zeggen dat we samen ademen maar al bij al zijn we wel ‘één’. Als je ziet hoe klein we maar zijn in dit heel groot universum waar we leven. Als je al die mensen op deze grote aardbol vanop een afstand ziet, zijn we gewoon een grote bol. Daar komt het op neer; Binnen een universum stellen we niets voor. Als je op TV iemand ziet in elkaar geslagen worden, doet dat ook bij u pijn omdat je op een of andere wijze weet hoe dat voelt.
Emoties voelen bij iedereen hetzelfde. Iedereen gaat daar anders mee om natuurlijk. Humanisme focust op het mens zijn in zijn geheel, en daarrond iets opbouwen. Het is daarom wel vermoeiend om te zien dat we nog steeds niet gewoon vriendschappelijk naast elkaar kunnen leven, ondanks dat feit. Terwijl dat gewoon tussen de oren zit.

Het is zelfs soms moeilijk om jezelf te zijn. Zelfs in deze tijden voor je geaardheid uitkomen is nog steeds moeilijk, dat werd onlangs nog bewezen met die moord op een homo in Beveren. Wat gaat er door je heen als je zoiets verneemt?
Zoiets komt heel hard binnen uiteraard. Ik heb geleerd om mijn woede om te buigen tot het goede. Er zit veel woede in mij, uiteraard word ik boos als Homo’s worden vermoord om hun geaardheid. Maar als je vuur met vuur bestrijdt, krijg je alleen maar meer vuur, dus ik probeer die woede dus om te buigen. Je hebt gewoon mensen die er niet in slagen om iets te begrijpen, want dat is hier eigenlijk het grote probleem. Met zulke mensen moet je niet per se in discussie gaan. Want daar kom je anders enkel minder gelukkig uit. Je moet het uiteraard bespreekbaar maken het onderwerp, maar ik probeer persoonlijk die mensen niet teveel aandacht te geven. Wellicht is dat niet de beste tactiek omdat die daardoor niet per se weg gaan. Maar ik ga ze niet kunnen helpen om tot inzicht te komen. Als diezelfde mensen 50 zijn, beseffen die vaak pas dat er niets mis is met homofilie.

David Bowie heeft er voor gezorgd dat ik die stap kan zetten om geen angst te hebben voor het onbekende, want dat is wat er gebeurt met mensen die het moeilijk hebben als iemand voor zijn geaardheid uitkomt. Het is je uiteindelijk gelukt dat ook te doen. Wat of wie heeft er bij jou voor gezorgd het wel te doen?
Ik heb mijn moeder verloren toen ik 15 was. Ik heb toen een ervaring gehad die me gewoon heeft overtuigd dat ik er moet over spreken. Omdat ik toch vond, ik ben hier maar voor een aanzienlijke tijd. Dat heeft dat vroege heengaan me ook doen beseffen. Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar  mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens. Om maar te zeggen, deze corona heeft me geleerd, als ik ooit diegene zal zijn die ‘de olifant in de kamer zal benoemen’, dan neem ik die rol met plezier op.

We hebben het nog niet veel over uw muziek gehad, ik heb echter het gevoel dat om je muziek – net doordat het persoonlijk is – goed te begrijpen, de persoon achter de artiest op deze plaat moeten kennen om het echt te begrijpen. Is dat ook zo?
Ja en nee. Als je de mens achter de muziek kent, heb je sowieso meer voeling met het album zelf. Ik heb dat gehad met Benjamin Clementine. Fantastische  muziek, en als je zijn verhaal hoort hoe hij van zijn vader geen muzikant mocht worden en op straat leefde in Parijs. En daar is ontdekt. Dat creëert natuurlijk een soort mystiek. Daarom ben ik wel dankbaar dat mensen dat wel vinden bij mij. Ik denk dat als je veel artiesten, zoals ook David Bowie als je zijn verhaal hoort,  echt beter leert kennen , en het ervoor zorgt dat je nog meer van die mens of artiest gaat beginnen houden. We leven in een tijd dat iedereen een Rock Ster kan zijn. Maar diegene die een rock ster zijn, hebben ook een leven gehad zoals u en ik. Tina Turner heeft dat, Crace Jones ook. Dat zijn mensen die ik allemaal enorm bewonder. Niet alleen omdat die muzikaal sterk zijn, maar die ook als mens op een bepaalde manier naar de wereld kijken. Dat kan ik wel appreciëren.

In een interview in HUMO zeg je op een bepaald moment ‘Er huist een Messias in ieder van ons’; kunnen we die lijn ‘iedereen kan een rock ster zijn’ ook hier doortrekken?
Het leven is iets heel individueel. Je wordt alleen geboren, en sterft alleen. Dat klinkt wellicht treurig, maar het is gewoon de realiteit. Ik ben mijn beide ouders vroeg verloren. Je kunt dus beter een leven leiden waar je achter staat, i.p.v. op je 55 te zeggen, ik heb 20 jaar een job gedaan die ik eigenlijk niet wil doen. Het is dus begrijpelijk dat iedereen duizenden vragen heeft, maar zorg ervoor dat je die antwoorden zelf probeert te zoeken. Wat we veel doen is anderen advies vragen, wat zeker kan uiteraard, maar het is niet omdat die bepaalde mensen zeggen ‘het is geen goed idee’ dat je dit ook niet moet uitwerken.

Er zijn altijd dingen in het leven waarover je zegt ‘’dit had ik anders moeten aanpakken’’ . Persoonlijk volg ik de weg die ik al sinds mijn 8^ste wilde volgen, en niet alles is verlopen zoals ik wou. Ik denk dat het de kunst is om die ontgoocheling een plaats te geven, denk je ook niet?
Een plaats te geven, en ook daar zelfs dankbaar voor te zijn. Wat mezelf betreft. Het zijn die ontgoochelingen en keren dat ik met mijn kop tegen de muur liep, die mij andere inzichten hebben gebracht. Want dat is ook iets dat religie helaas meebrengt, die zelfkastijdingen en boetedoeningen . Terwijl die fouten iets zijn waaruit je leert, als ik ooit in een gelijkaardige situatie terecht kom, zal ik dat anders aanpakken. In de samenleving zijn er vaak zware gesprekken, of ze krijgen een schuldgevoel. En verwijten anderen. Wat in een verlichte samenleving niet meer nodig is. Dat is iets dat er ingebakken zit, als iemand iets fout doet moeten we die bij wijze van spreken in het midden van het marktplein zetten en publiekelijk straffen als het ware. Terwijl we iets humaner met elkaar kunnen omgaan, want niemand is vrij van zonde.

Dat brengt me terug tot een van de anekdotes in de bijbel waar men een vrouw wil stenigen en men vraagt aan Jezus, wie de eerste steen moet werpen. Waarop hij zegt ‘’Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen” ; moeten we niet zo wat meer gaan denken?
Dat ook, maar Jezus heeft ook niet per se willen zeggen ‘nu moet u mij volgen’. Hij wilde gewoon zeggen ‘wees het licht in de wereld’. Die brengt een boodschap die mensen nog altijd kunnen gebruiken. Maar religie heeft daar iets collectief van gemaakt, om de mensen onder de knoet te houden.

Laten we het uiteraard ook over je muziek hebben. Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen over deze knappe schijf?
Uiteraard hoop ik dat veel mensen de CD kopen. Ik hoop echter dat mensen er ook iets aan hebben eigenlijk. Dat het een lichtpunt mag zijn in hun dag of leven. Dat het een lach op hun gezicht kan geven. Dat het iets heeft betekent. En nu is het gewoon op naar het volgende, ik wil nu toch even wat exploreren. Wat muziek voelen en schrijven.  En dus niet direct in productie gaan, wat moordend kan zijn voor het muzikaal project.

Ik herken er mezelf vooral in , in jouw plaat is dat ook de bedoeling dat mensen zichzelf erin herkennen?
Jazeker.

Live optreden zit er voorlopig niet in, zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen en wat is je opinie over dat fenomeen?
Nee, ik heb dat in de eerste lockdown gedaan, dat was een fijne ervaring. Maar ik wil daar eigenlijk niet aan participeren. Tenzij het kort is, een nummertje of zo. Omdat het niet mag lijken alsof het op die manier gemakkelijk opgelost is, en live optreden niet meer nodig is. Want live muziek blijft een live gegeven. Maar misschien maak ik ooit wel een sterke concert film. Dat kan dan weer wel, er bestaan heel goed concertfilms. Maar dat is dan geen live stream. Dat is dan letterlijk een film. Ik doe het bewust niet, omdat ik een beetje bang ben dat binnen een jaar of twee we denken, waarom zou ik nog naar een live concert gaan? Maar iedereen die van muziek houdt , weet dat je gewoon in het publiek moet staan, de interactie tussen publiek en band is veel te belangrijk om dat te vervangen door een streaming. Gewoon de bassen voelen, zelfs een soort spirituele ervaring die je enkel kunt voelen met publiek rondom jou. Die ontlading daarna is zo groot, en ook dat kun je met streaming dus nooit bereiken. Ik wil het daarom niet proberen, omdat ik de muziek geen eer aandoe.

Is het gewoon geen goede manier om aan je fans te tonen van ‘kijk ik heb iets nieuws uitgebracht’ in tijden dat het helaas niet anders kan?
Nee ik ben een theatermaker en kunstenaar, en ga liever uit van de kracht van het verhaal. Dan zou ik liever werken aan het uitbrengen van een sterke video rond die bepaalde song. Waar ik ook iets vertel aan het publiek. En waar het publiek me ook beter leert kennen. Bij een stream is het leuk bij enkele nummers, maar je kunt niet volledig je potentieel tonen en dat vind ik er gewoon jammer aan. En er kruipt enorm veel werk en tijd in.

Deze tijden zijn zwaar voor een kunstenaar, muzikant en theatermaker (eigenlijk voor iedereen), maar sommige sectoren zijn wel erg getroffen; hoe heb je deze tijden beleefd?
In het begin heb ik mezelf de tijd gegeven om alles op een rijtje te zetten en tot rust te komen. Ik heb het geluk gehad nog wat opdrachten te hebben gekregen van mensen, zo heb ik vorig jaar een Nederlandstalig nummer geschreven. Nog niet uitgebracht, maar ik wil dat eigenlijk wel uitbrengen. - https://www.youtube.com/watch?v=TMN5Bq-8m2Y – ik merkte bij mezelf dat Nederlands een taal is die ik graag gebruik. Ik ben dit jaar ook Ambassadeur van ‘De week van het Nederlands’. Muziek is gewoon heel universeel, en ik hoop ook dat er een vangnet zal komen voor artiesten of kunstenaars die kunnen aantonen dat ze na corona in de problemen zijn geraakt.

Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben nu een theatertekst aan het schrijven voor BOZAR , voor de rest de live shows aan het voorbereiden met de band. Daar kijk ik vooral naar uit, omdat ik denk dat er vanaf mei of in de zomer meer mogelijkheden en perspectieven zullen zijn daarrond.

Ik weet dat vragen in een heel andere richting zijn gesteld, ik wilde dus vooral de mens achter de muzikant en kunstenaar iets beter leren kennen … Wat zijn je uiteindelijke ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Daarmee bezig zijn, nee. Mijn ambitie is vooral mezelf blijven heruitvinden. Wat ik altijd heb gedaan. Als Dragqueen begonnen, amateur theater gedaan, The Voice van Vlaanderen. Nu doe ik het allemaal eigenlijk . Daarom dat ik mezelf ook als kunstenaar zie, of het nu foto, tekst, of muziek is. Wie weet , leer ik mezelf nog een sculptuur maken of zoiets, bij wijze van spreken. Ik heb gewoon nood aan te tonen aan de wereld hoe ik me voel, en hoe ik naar de wereld kijk en ik denk dat dit iets is dat ik zal blijven doen. En afhankelijk waar ik woon zal ik wellicht ook andere prikkels krijgen.

Pics homepag @Thomas Switn Sweertvaegher

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk hebben de koffiekoeken gesmaakt ?