The Schizophonics - Elektrificerende protopunk
The Schizophonics + Top Left Club
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit was nog maar eens een avondje in het café van De Zwerver om in te kaderen …
… Nochtans had ik aanvankelijk mijn bedenkingen toen ik de vier van Top Left Club het podium zag betreden. Met hun onverzorgde haar annex nektapijten en flashy trainingspakken zagen ze eruit als een stel verlopen kroegtijgers die enkel in de lokale pubs van Brighton voor wat vertier konden zorgen.
Bovendien hadden de heren een niet meteen spitsvondig dansje ingestudeerd. Dat begon met het vormen van een menselijke "T", ‘Shoulders at 90’ (tevens de titel van hun eerste plaat uit '21), waarna er enkele houterige, robotachtige bewegingen volgden. Alsof het nog niet bont genoeg was, werden ze aangekondigd door een kerel in badpak, die later de zanger van The Schizophonics bleek te zijn.
Op het einde van de set dook er trouwens een vrouw in een identiek flashy trainingspak op die een perfecte demonstratie van dat ‘Shoulders at 90’-dansje ten beste gaf: de drumster van The Schizophonics!
Beide groepen hadden een week samen getourd (dit was hun laatste avond samen) en hadden duidelijk flink verbroederd. Maar mijn scrupules werden al bij de eerste noten weggespoeld. Dit was uitermate aanstekelijke punk, voortgestuwd door de keys van zanger Jimi Dymond. Stuk voor stuk waren het knappe nummers die telkens konden bogen op een onweerstaanbare drive. Een overijverige recensent beschreef hen ooit als het Britse antwoord op de Ramones. Los van de compacte intensiteit van de nummers, hoorde ik eerlijk gezegd weinig overeenkomsten. Dit voelde zeker niet als een verheerlijking van old school punk, het deed me eerder denken aan The Hex Dispensers, dat fenomenale livebandje uit Austin, Texas.
Naast de eerder genoemde Jimi Dymond had Top Left Club nog een tweede en uitstekende zanger in huis, bassist Johnny Hart: wat voor een aangename afwisseling zorgde. Met verder Tim Cox op drums en MacDaddy op gitaar legde Top Left Club met een sterke set, die van de eerste tot de laatste seconde bleef boeien, de lat meteen hoog.
Maar dat bleek absoluut geen obstakel voor The Schizophonics uit San Diego. Vanaf het eerste nummer al, een zinderende, indringende versie van "Black to comm" van MC5 grepen ze me bij mijn nekvel. Een greep die niet meer gelost werd. Meteen werd mijn vrees ook bewaarheid dat dit podium te klein zou zijn voor Pat Beers. Hij breidde zijn territorium dan maar meteen uit tot het hele café, waar hij als een wervelwind tussen het volk zoefde.
Zijn podiumact, waarin hij om de haverklap in een spagaat dook, was duidelijk geïnspireerd op de shows van James Brown maar dan nog net iets duizelingwekkender.
Tijdens al die acrobatieën bleef hij gewoon door spelen en minstens de helft van de tijd deed hij dat enkel met de linkerhand hoog op de gitaarhals.
Dat de muziek daarbij nooit haperde mag een wonder heten. Als er dan toch een gaatje dreigde te vallen, werd dat moeiteloos dichtgereden door een onwrikbaar doordenderde ritmesectie. Die bestond uit zijn partner Lety Beers op drums en de eeuwig minzaam glimlachende Sarah Linton, ooit actief bij Death Valley Girls, op bas.
Achteraf hoorde ik iemand opmerken dat het muzikaal wat minder was, maar daar ben ik het absoluut mee oneens.
Toegegeven: de platen van The Schizophonics zijn geen must-haves, maar live steeg de groep hier onmiskenbaar boven zichzelf uit. Dit was elektrificerende protopunk, zoals die eind jaren '60 begin jaren '70 in Detroit zijn gloriedagen kende met groepen als The Stooges en MC5. Nummers die telkens vonkten en knalden, gedragen door een verbijsterende gitaar waarin de geest van Jimi Hendrix waarde.
Ik zag ze ooit op het Binic Folks Blues Festival en werd ook toen omver geblazen maar hier in dit kleine café kwamen The Schizophonics nog veel beter tot hun recht. Hier kon je ze voelen en werd je, samen met gelijkgestemde zielen waaronder Tina en Alek van The Glücks, meegezogen in een verpulverende maalstroom.
Niet zonder enig risico trouwens. Want toen Pat Beers met zijn gitaar en microfoonstandaard de smalle wenteltrap naar de toiletten beklom, raakte ik verstrikt in de wirwar van kabels die hij meesleepte. En toen riep Lety Beers plots "Uncle Bill", een vreemde snuiter die tot dan de hele tijd vooraan had staan toekijken, op het podium. Het bleek de semi-legendarische punkrock bluesman uit Los Angeles, Lightnin' Woodcock, te zijn, die er net een tour als gitarist van Bow Wow Wow (!) had opzitten. Hij mocht zijn duivels ontbinden op zijn gitaar tijdens "Riff Raff" van AC/DC, al moest dat het met wat minder tekst dan het origineel stellen.
Het was de ideale springplank naar een spetterende finale vol onvervalste rock-'n-roll in de stijl van Little Richard en Jerry Lee Lewis, waarin Pat Beers nog maar eens rollend en tollend in het publiek verdween.
Hoe Pat Beers deze razende set zonder kleerscheuren overleefde blijft een raadsel, maar dat dit één van de beste optredens van 2025 was, staat buiten kijf.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Guido Belcanto, Brent Beukelaer, De Casino, Sint-Niklaas op 19 november 2025 – Pics
Als Vlaamse keizer van het levenslied staat Guido Belcanto bekend om zijn melancholische, poëtische teksten en zijn karakteristieke, warme stemgeluid. Zijn muzikale toverdrank mengt invloeden van het klassieke levenslied en chanson met een stevige dosis rock-’n-roll.
Guido Belcanto groeide doorheen de jaren uit tot een cultfiguur, geliefd om zijn authentieke stijl. Hij begon zijn carrière in de jaren ’80 en brak in 1989 door met het album ‘Op zoek naar Romantiek’. Met het recent verschenen ‘Tedere Baldadigheden’ blikt de gelauwerde zanger met weemoed en humor terug op de vele ondeugende avonturen die zijn leven tekenden. De liefde overheerst, maar ook de tragiek en tristesse laten hun sporen na bij Belcanto en de gelittekende zielen van de vele kleurrijke personages die in zijn songs tot leven komen.
Brent Beukelaer combineert zijn carrière als frontman van The Radar Station met minstens even straf Nederlandstalig werk onder eigen naam. Geïnspireerd door Nick Drake, Spinvis, The National en Lieven Coppieters creëert Beukelaer in zijn soloproject kleine, unieke verhalen.
De nummers van deze poëet voelen aan als een miniroman, waarbij een song van vier minuten een verhaal vertelt dat nog maanden in het hoofd van de luisteraar kan blijven nazinderen.
Op zijn jongstleden creatie ‘Ramen Als Ogen’ (2024) maakt grenzeloze verbeelding plaats voor een donkere periode uit Brent zijn leven. Het album gaat over onze kleinheid als mens. Ben je de echte wereld even beu? Dan biedt die van Brent een meer dan geschikt alternatief!
(bron: De Casino)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Guido Belcanto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8857-guido-belcanto-19-11-2025?Itemid=0
Brent Beukelaer
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8856-brent-beukelaer-19-11-2025?Itemid=0
LIVE
2024 Guido Belcanto – Tedere Baldadigheden op z’n best!
2025 Guido Belcanto - De Vlaamse Troubadour die met een lach en een traan iedereen verbindt
2024 CD Tedere Baldadigheden
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Lewis Capaldi komt naar Rock Werchter
- Drie op een rij! Rock Werchter voegt vandaag opnieuw een naam toe aan de line-up: Lewis Capaldi komt op vrijdag 3 juli naar het festival. Na een pauze van twee jaar is de Schot meer dan klaar om opnieuw podia én harten te veroveren. Met zijn kersverse EP 'Survive', een resem wereldhits en zijn kenmerkende humor belooft het nu al een concert te worden om niet snel te vergeten.
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start morgen om 10 uur via rockwerchter.be. Eerder werd bekendgemaakt dat Moby en The Cure (zondag 5 juli), Gorillaz en Twenty One Pilots (zaterdag 4 juli), The xx (vrijdag 3 juli) en Mumford & Sons en The Prodigy (donderdag 2 juli) naar Rock Werchter 2026 komen.
Meer namen volgen binnenkort. Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
Lewis Capaldi is terug, en hoe! Na een pauze van twee jaar, die hij inlaste voor zijn mentale gezondheid, maakte hij op Glastonbury 2025 zijn grote comeback. Op exact dezelfde plek moest hij twee jaar eerder zijn grote hit "Someone You Loved" onderbreken. Het publiek nam de zang ontroerend over en het moment ging viraal. Afgelopen zomer verraste hij Glastonbury met een korte set, inclusief diezelfde hit én het veelzeggende nieuwe nummer "Survive". De Schotse singer-songwriter is weer vertrokken. Hij geldt als een van de grootste talenten van de jongste jaren. Sinds 2018 blijft hij de uitzonderlijke prestaties opstapelen. Zijn debuut 'Divinely Uninspired To A Hellish Extent' (2019) met daarop het prachtige 'Someone You Loved' stond 77 weken in de UK Top 10. Hij brak daarmee het record van Ed Sheeran. Zijn eerste Britse stadiontournee verkocht uit in 1 luttele seconde.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
The Hives - Na dertig jaar nog altijd één brok energie!
Deze avond stond al héél lang aangestipt in onze agenda want dan konden we de koningen van de garagerock uit Zweden nog eens bekijken in Vorst. Het vijftal kwam langs om hun alweer zevende album ‘The Hives Forever Forever The Hives’ live voor te stellen.
We kennen ze als een uiterst energieke powerrockgroep, meestal uitgedost in zwart-witte maatpakken. Woensdag hadden ze er een kleine variant op gevonden door hun zwarte jassen aan hals, pols en zakken af te boorden met lichtgevende stroken die synchroon meegingen met de podiumbelichting. Erg fraai en origineel!
Het muzikale gedeelte bracht uiteraard wat we ervan mochten verwachten: enorme energieke powerrock ‘n roll aan 200 per uur die onze trommelvliezen en lijf deden daveren en tot het uiterste dreven.
Ze begonnen met één van hun nieuwe nummers “Enough is enough”; de rock’n’roll-bulldozer uit het Hoge Noorden was vertrokken in vijfde versnelling en hij zou anderhalf uur niet meer stilvallen!
Gierende, schreeuwende gitaren, staalharde ritmeslagen op drum en bas en een charismatische luidkeelse volksmenner aan de micro. Wat wil je nog meer …
De zanger Howlin’ Pelle Almqvist vuurde constant zowel zijn groep als het publiek met zijn luide rauwe stem aan om mee te zingen, klappen, zwaaien en dansen. Een aanstekelijke sound en show en muziek.
Het benedendeel van Vorst werd zowat gek en het duurde niet lang voor de eerste circlemoshpit ontstond. Wanneer Howlin’ tijdens het nummer “Tick Tick Boom” zich in het publiek mengde was de gekte compleet. Het leverde een ‘Thank you so much’ op van hem. Verschillende keren kondigde hij aan dat het volgende nummer het laatste was, omdat een mens niet meer aan kan, maar voor Brussel kon er nog altijd eentje bij …
Na vijf kwartier moest iedereen, zowel groep als publiek even op adem komen om daarna met de persoonlijke favoriet “Ligalize living” stampend en brullend de eindspurt in te zetten .
Na anderhalf uur stomende rock was het afgelopen. Helaas maar zowel voor het publiek als voor de groep was dit het hoogst fysiek haalbare.
Wat een zalige uitputtingsslag. Een minutenlange staande ovatie sloot het vijfsterren concert af! Zondermeer in het geheugen gebrand!
Playlist
Enough is enough , Walk Idiot Walk , Rigor Mortis Baby, Paint a picture, Main offender, Born a rebel, Stick up, Bogus Operandi, Hate to say I told you so, O.C.D.O.D, I’m alive, Here we go again, Countdown to shutdown, Come on! Tick Tick Boom.
Ligalize Living, Bigger hole to fill, The Hives Forever Forever The Hives
In het voorprogramma hadden ze het Amerikaanse Spiritual Cramp en het Britse Yard Act meegebracht.
Wegens het typische wisselvallige Belgische weer en de daarbij volgende files misten we de eerste band.
Yard Act gaf er om vijf na acht een flinke lap op. Ze stonden deze zomer al op Pukkelpop en konden daar zéér behoorlijk overtuigen! Ze speelden potige postpunk die het al talrijke publiek vlotjes meekreeg. De zanger Jams Smith was een spring in ’t veld slangenmens die zich letterlijk volledig smeet. Ook de rest van de groep was vurig enthousiast. Hun veertig minuten was een verdomd goede opwarmer voor wat nog komen moet … Goed gecast van The Hives!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1 : Spiritual Cramp
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8861-spiritual-cramp-19-11-25?Itemid=0
Opening act 2 : Yard Act
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8862-yard-act-19-11-25?Itemid=0
The Hives
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8863-the-hives-19-11-25?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Daniel Seavey, La Madeleine, Brussel op 16 november 2025 – Pics
De Amerikaanse zanger, multi-instrumentalist en producer Daniel Seavey belandde op vijftienjarige leeftijd bij de laatste negen van American Idols (2014/2015) en richtte daarna de boyband Why Don’t We op, waarmee hij twee succesvolle albums maakte.
Recent bracht hij zijn debuutalbum 'Second Wind' uit, waar deze tournee in het teken staat. Seavey’s poprock stijl is enigszins vergelijkbaar met Shawn Mendes en Charlie Puth. Deze multi-instrumentalist speelt maar liefst twintig instrumenten en toont deze kunsten ook ter plekke live.
(bron: Gracia Live)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8860-daniel-seavey-16-11-2025?ltemid=0
Org: Gracia Live
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - The Prodigy op donderdag 2 juli op Rock Werchter
Vers Rock Werchter nieuws! The Prodigy komt op donderdag 2 juli naar het festival. De band valt niet in één vakje onder te brengen. Hun combinatie van dance, rock & punk maken van de eigenzinnige Britten een genre op zichzelf. Elf jaar na hun vorige passage in Werchter is het tijd voor een glorieuze terugkeer. Het vuur brandt nog steeds fel. Klaar om samen te raven?
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start op vrijdag 21 november om 10 uur. Pre-registreren - goed voor eerdere toegang tot festivaltickets - kan nog tot morgenmiddag via rockwerchter.be. Eerder werd bekendgemaakt dat Moby en The Cure (zondag 5 juli), Gorillaz en Twenty One Pilots (zaterdag 4 juli), The xx (vrijdag 3 juli) en Mumford & Sons (donderdag 2 juli) naar Rock Werchter 2026 komen.
Meer namen volgen binnenkort. Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
The Prodigy is cruciaal geweest in de vertaling van dansmuziek naar een gitaarpubliek. Dat kan je goed zien in het gouden boek van Werchter. The Prodigy is in 1996 de eerste danceact die het festival mag afsluiten. Dat hebben de Britten al drie keer overgedaan. Vooraan zetten Keith Flint (†) en Maxim de boel in de fik met vuurballen als 'Out of space', 'Firestarter', 'Poison' en 'Smack my bitch up'. Achter hen stuurt Liam Howlett alles aan. Flint is er sinds 2019 niet meer bij. Maar verder blijft alles bij het oude. "Het wordt The Prodigy zoals het toen was en zoals het nog steeds verder loopt", zeggen de overblijvers over de zomer van 2026. "De vertrouwde totaalervaring van non-stop lawaai en beats dus." Goed en hard. De punkrock van de 21ste eeuw. Een nieuw album is nakend. De opvolger van 'No tourists' (2018) wordt een ode aan Keith Flint.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Psychonaut, Ancienne Belgique, Brussel op 16 november 2025 – Pics
Psychonaut dropte hun nieuwe plaat ‘World Maker’ via Pelagic Records. Een intense trip die balanceert tussen de vreugde van nieuw leven en het rauwe verdriet van verlies. Verwacht zoals je van de band gewoon bent een muzikale trip.
Het album is naar eigen zeggen een ode aan vaderschap, verantwoordelijkheid en alles wat ons mens maakt geworden.
Met hun kenmerkende mix van progressive en post-metal, doorspekt met filosofische diepgang, neemt Psychonaut je mee op een reis door ziel en kosmos. Reken als album release concert op een liveshow die binnenkomt als een mokerslag.
(bron: AB)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8855-psychonaut-16-11-2025
Bruit
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8854-bruit-16-11-2025
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 – eerste naam Lzenny Kravitz
LENNY KRAVITZ KONDIGT BELGISCH CONCERT AAN “LENNY KRAVITZ LIVE 2026”
LOKERSE FEESTEN - Zaterdag 8 Augustus
Nu kondigt Lenny Kravitz, viervoudig GRAMMY® Award-winnende schrijver, producer, multi-instrumentalist en allround icoon, nieuwe data aan van zijn Lenny Kravitz Live 2026 tour. Er is één exclusieve Belgische show toegevoegd: Lokerse Feesten (8 augustus 2026)!
Tickets zijn verkrijgbaar via www.lokersefeesten.be .
Na zijn veelgeprezen Blue Electric Light Tour 2025, met uitverkochte optredens in Europa, Zuid-Amerika, Australië en een residentie in Las Vegas, zet Kravitz voort wat Billboard de “Lennaissance” noemt: een periode van wereldwijd succes en creatieve heropleving.
Kravitz bracht in mei 2025 zijn gevierde twaalfde studioalbum Blue Electric Light uit. The Associated Press prees het album als “glorieus... het beste werk van de rocker in jaren”, terwijl NPR het omschreef als een “caleidoscoop van opzwepende rock, psychedelische funk, soul en meer”. Kravitz werd in 2025 geëerd met een ster op de Hollywood Walk of Fame, de ‘Music Icon Award’ bij de People's Choice Awards 2024, de ‘Best Rock Award’ bij de Video Music Awards 2024 en de ‘Fashion Icon Award’ van de CFDA.
Lenny Kravitz online:
http://www.lennykravitz.com/
www.lokersefeesten.be
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Moby + Rock Werchter = feest
Rock Werchter gaat dansen. Op zondag 5 juli staat Moby op het festival. Het wordt een fijn weerzien. De vorige passage van de Amerikaanse muzikant, producer en dierenrechtenactivist op Rock Werchter dateert alweer van 2008. Vorig jaar vierde Moby de 25ste verjaardag van zijn tijdloze album "Play" in Antwerpen. De show deed superlatieven vliegen: absolute feestsfeer, fenomenaal, extatisch. Verwacht volgende zomer een concert dat herinneringen oproept én nieuwe maakt.
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start op vrijdag 21 november om 10 uur. Pre-registreren - goed voor eerdere toegang tot festivaltickets - kan via rockwerchter.be. Eerder werd bekendgemaakt dat The Cure (zondag 5 juli), Gorillaz (zaterdag 4 juli), Twenty One Pilots (zaterdag 4 juli), The xx (vrijdag 3 juli) en Mumford & Sons (donderdag 2 juli) naar Rock Werchter 2026 komen. Meer namen volgen binnenkort.
Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
Moby geeft in het begin van de jaren 1990 zuurstof aan de ontluikende technoscene met stompers als 'Go' en 'Feeling So Real'. Opvolger 'That's When Reach For My Revolver' neigt dan weer sterk naar hardcore. Alles valt mooi in de plooi op 'Play' (1999), het album dat het leven van Moby helemaal op zijn kop zet. De nerdy Amerikaan pompt grooves in krakende blues- en gospelsamples en wordt een popster. De 25ste verjaardag van de tijdloos aanvoelende plaat bracht hem in 2024 met een uitgebreide band naar de AFAS Dome. Alle opbrengsten van de avond gingen naar GAIA en Vegan Brussels. Moby haalde tussen de nummers door herinneringen op aan zijn doortochten - 5 in totaal - in 'Weurchteur'. "De eerste keer in 1996 keek ik mijn ogen uit. Nooit zag ik zoveel mensen tegelijk op mijn muziek dansen." Dat zal 30 jaar later niet anders zijn.
LIVE 2024
Moby – Heerlijk opzwepende nostalgie
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke
Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!
Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?
Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.
The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.
De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.
De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.
Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.
Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.
In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.
Organisatie: Botanique, Brussel
Pavlov’s Dog, De Casino, Sint-Niklaas op 16 november 2025 – Pics
Pavlov’s Dog werd opgericht in 1972 (!!!) in St. Louis en veroverde dankzij een unieke mix van rock, klassiek en folk een plek binnen de progwereld.
Met het album ‘Pampered Menial’ en de hit ‘Julia’, gekenmerkt door de falsetstem van David Surkamp, brak de band wereldwijd door. Ondanks vele bezettingswissels bleven hun betoverende stijl en dromerige melodieën intact en volgde een comeback in de jaren 90 met internationale tours en nieuwe albums tot gevolg.
In 2018 verscheen het geprezen album ‘Prodigal Dreamer’, dat hoge ogen gooide.
Pavlov’s Dog bevestigde daarmee opnieuw zijn relevantie! Zo bewezen ook de succesvolle Europese tournees in ‘23 en ‘24.
Ondertussen werd gewerkt aan een nieuw album ‘Wonderlust’. Ook wordt hun volledige oeuvre opnieuw uitgebracht in een verzamelbox.
Laat het belletje maar rinkelen, want Pavlov’s Dog is levendiger dan ooit!
(bron: De Casino)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8838-pavlovs-dog-16-11-2025?Itemid=0
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Derek And The Dirt - De opvolging is verzekerd
Derek And the Dirt + Ciska Ciska + Vito
Het was een opmerkelijke affiche, die Popallure opgezet had: Derek And The Dirt nog eens in de Racing in Gavere, vroeger de tweede thuisbasis van deze Gentse rockband, en dan nog met Derek’s zoon Vito en dochter Ciska als supports.
De Racing was dan ook mooi volgelopen voor deze unieke concertavond.
Het is niet voor het eerst dat Derek het podium deelt met zijn nageslacht, maar misschien wel de eerste keer dat het zo formeel, zo groots opgezet en vooraf aangekondigd gebeurde. Zoon Vito (***) mocht aftrappen. Met zijn band en solo bouwt hij sinds 2018 aan een mooi oeuvre. Met de naar hem genoemde indierockband Vito liet hij zich opmerken in wedstrijden voor jong talent, leverde hij al een reeks puike singles en andere releases af en versierde hij een contract bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Dit jaar was er onder meer de single “What’s New” die op deze site een lovende review kreeg.
Als support voor het ‘familiefeest’ in Gavere kiest Vito voor een akoestisch soloconcert met uitsluitend nieuwe nummers die hij de voorbije maanden schreef en aan het opnemen is. Een paar daarvan zijn nog niet helemaal afgewerkt en hij heeft ze ook niet allemaal al goed in de vingers.
Al bij het tweede nummer moet hij midden een nummer stoppen en herbeginnen, maar dan met een schriftje met de voorlopige songteksten aan zijn voeten. Voor het publiek is het allemaal geen probleem.
De Derek-fans zoeken in Vito naar gelijkenissen in stemtimbre en songschrijven, maar deze jongeman zoekt vooral zijn eigen weg. Dat ‘pa Derek’ soms al eens op de tweede plaats komt, blijkt ook Vito’s teksten: ‘Mamma, take us in your arms and save us’. Als hij als soloperformer zijn ziel blootlegt op het podium, lijkt hij wat kwetsbaar en introvert, maar het talent om een pakkende, authentieke song te schrijven, dat is alvast met de genen doorgegeven.
Zijn zus Ciska stapte met veel meer zelfvertrouwen het podium van de Racing op met haar band Ciska Ciska (****). Om de tagline van wijlen Willy Willy te parafraseren: a girl so nice they had to name her twice.
iska is al jaren bezig met muziek maar bracht pas dit jaar haar debuutsingle “Biotope” uit bij MayWay Records (Meltheads, Lézard, Crackups, …). Dat leverde haar meteen enkele mooie podiumplekken op, onder meer op het Best Kept Secret Festival en op Pukkelpop. Naar Gavere rijden met haar band voelde zaterdag bijzonder aan, want dit was voor haar het dorp waar haar oma woonde.
Als band schippert Ciska Ciska tussen indiepop (“Angel”, “Sweet Sixteen”) en soms stevige rock (“Trust You”, “Utopia”). “Brother” gaat over Vito en hij staat enthousiast te supporteren op de eerste rij voor het podium. Hoewel ze als jonge artieste al heel matuur op het podium staat zijn er toch momenten dat Ciska haar leeftijd niet kan verstoppen. Bijvoorbeeld als ze toegeeft dat het haar nog niet lukt om tussen twee nummers haar gitaar bij te stemmen en een leuke bindtekst te verzinnen. De rockende songs blijven het langste hangen in het geheugen, vooral dan de zinderende finale met “Indoctrinate Me”. Dat nummer start als een genadeloze mantra met donderende mokerslagen om dan ergens uit te komen bij PJ Harvey. Dit is een artieste waar we zeker nog van zullen horen.
Vervolgens waren we toe aan de hoofdschotel. De Gentse rockband Derek And The Dirt (****) bestaat meer dan 35 jaar, wel met een ruime pauze. Sinds de reünie in 2017 verschenen al twee albums: ‘All Todays Words’ in 2018 en ‘Faster’ in 2024. Dat laatste album vormde de rode draad doorheen het concert in Gavere, met mooie versies van onder meer titeltrack “Faster”, “Act Of Love”, “Deep Purple Is My Heart” en “Living In A Song”.
Het openingsnummer was “Massa”, de track met Vito als producer. Geen enkel nummer van ‘All Todays Words’ of van ‘Insanity’ in de set, maar wel veel klassiekers van vóór de split: “Run”, “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Talking To God” zit opnieuw in de set, maar Pim’s intro klonk in Gavere misschien wat roestig. We hadden deze song graag ingeruild voor een “Marlene” of “Live To Ride”, maar zo zal iedereen wel zijn eigen voorkeuren of goede herinneringen hebben. Voor het overige geen klachten over The Dirt. De band speelde met de allure van de grote dagen.
Over “Simenon Girl”, nog zo’n Belpop-klassieker, vertelt Derek wat de eigenlijke aanleiding was voor de song, die we tot dan altijd als een heel klassieke liefdesverklaring ervaren hadden. In 1982 werkte Derek op een kantoor in Brussel en zijn chef keek vanuit zijn hoge kantoor met een sterrenkijker naar de prostituees die enkele straten verder achter het raam op klanten wachtten. Eén daarvan doodde de tijd met het lezen van boeken van Georges Simenon.
In de reguliere set zat – eindelijk, volgens Derek – één cover en dat was “Things Have Changed”, een wat minder bekende song van Bob Dylan, waarvoor Vito spontaan de backings kwam meezingen.
Het publiek reageerde enthousiast op zowel het nieuwe en het oude werk en Vito en Ciska zorgden voor heel wat dynamiek op de eerste rijen voor het podium.
De finale was voorbehouden voor doorbraakhit “Oh By The Way” in een versie met nog meer blues dan het origineel en daarna volgde de extatische ontlading met “Love’s Exaltation”.
De toegift was een cover van Patti Smith’s “Dancing Barefoot”. Het lievelingsnummer van de moeder van Derek’s kroost en Vito, Ciska en nog een andere dochter kwamen dan ook enthousiast meezingen en dansen op het podium.
De enige die – al de hele avond overigens – ‘barefoot’ aan het ‘dansen’ was, was dan wel Derek zelf.
Met “Lost On The Road”, een nummer neergepend na het lezen van de originele versie van Jack Kerouac’s On The Road, is er van Derek And The Dirt zopas alweer een nieuwe single verschenen.
Hoewel voor Derek de opvolging alvast verzekerd is, is de most dirty rockband van Gent nog niet uitgeteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Derek and the dirt
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8851-derek-and-the-dirt-15-11-2025?Itemid=0
Ciska Ciska
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8853-ciska-ciska-15-11-202255?Itemid=0
Vito
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8852-vito-15-11-2025?Itemid=0
INFOS
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97352-what-s-new-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98857-biotope-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95735-faster
https://musiczine.net/index.php/nl/item/66380-derek-the-dirt-speelt-weer-voor-uitverkochte-zalen
Organisatie: Popallure
Alcatraz 2026, Kortrijk – van 6 augustus t-m 9 augustus 2026 – 32 nieuwe namen onthuld!
De winter moet nog echt beginnen, maar de achttiende editie van het Alcatraz Metal Festival – dat volgende zomer plaatsvindt – is al bijna volledig bekendgemaakt met 32 extra bands.
Ook op het programma: Primus (ja, echt!), Crowbar, Health, Pentagram, Masterplan, Firewind, Misþyrming & Nergal, Funeral Dress, Cyclone, Cowboys & Aliens, Mortal Sin, Wings of Steel, Witch Club Satan, Tailgunner, The Troops of Doom, Insanity Alert, Nefarious, Graphic Nature, Izegrim, Aeveris, Hemelbestormer, Hope Erodes, Your Highness, Ronker, Modder, A Thousand Sufferings, Sons of Lioth, Divided, Poseydon, Encounters, Turpentine Valley en Steengruis zullen optreden op het grootste openlucht heavyfestival van de Benelux, dat van donderdag 6 augustus tot en met zondag 9 augustus 2026 in Kortrijk wordt gehouden.
Nieuw in 2026: het hoofdpodium, de Prison Stage, gaat al op donderdag open in plaats van vrijdag — en net als in voorgaande jaren zal het hele festival op donderdag alleen 's avonds een programma hebben.
Dag tickets zijn verkrijgbaar op onze website (zowel reguliere als VIP-kaarten). Tegen de trend in zijn de prijzen voor dagkaarten lager dan in 2025.
100 EXTRA motorhome plaatsen!
LINE-UP
119 BANDS
32 nieuwe bands aangekondigd
69 bands voor het eerst op Alcatraz
22 Belgische bands
200 STAB WOUNDS / A THOUSAND SUFFERINGS / AEVERIS / ALCEST / ALESTORM / ALIEN ANT FARM / ALIEN WEAPONRY / AMENRA / AMORPHIS / ANAAL NATHRAKH / ANIMALS AS LEADERS / ARCH ENEMY / ARMORED SAINT / AURA NOIR / BIOHAZARD / BLACKBRAID / BLEED FROM WITHIN / BLOODBOUND / BODY COUNT / BREAKOUT / BRUTAL SPHINCTER / CARACH ANGREN / CASTLE RAT / CHANNEL ZERO / CHELSEA GRIN / COMBICHRIST / CORONER / COWBOYS & ALIENS / CRIMSON GLORY / CROWBAR / CYCLONE / DEATH ANGEL / DECEASED / DEICIDE / DER WEG EINER FREIHEIT / DIRKSCHNEIDER / DIVIDED / ENCOUNTERS / ENTHRONED / FIRESPAWN / FIREWIND / FIT FOR AN AUTOPSY / FUNERAL DRESS / GRACELESS / GRAPHIC NATURE / GUTALAX / HATE / HATEBREED / HEALTH / HEMELBESTORMER / HOPE ERODES / IGORRR / ILL NINO / IMMINENCE / IMMOLATION / INSANITY ALERT / INTERNAL BLEEDING / IZEGRIM / JUNGLE ROT / KITTIE / KYLESA / LAMB OF GOD / LUNA KILLS / MANTAH / MASTERPLAN / MERAUDER / METAL CHURCH / MIDNIGHT / MIKKEY DEE WITH FRIENDS / MIRACLE OF SOUND / MISþYRMING & NERGAL / MODDER / MONOLORD / MORTAL SCEPTER / MORTAL SIN / MUNICIPAL WASTE / MUSHROOMHEAD / NEFARIOUS / NEVERMORE / NORTHLANE / OF MICE & MEN / ORBIT CULTURE / PALEFACE SWISS / PENTAGRAM / POSEYDON / PRIMUS / PSYCHONAUT / RATOS DE PORAO / REVOCATION / RISE OF THE NORTHSTAR / RONKER / ROSE TATTOO / SACRED REICH / SANGUISUGABOGG / SATYRICON / SAVATAGE / SAXON / SLAUGHTER TO PREVAIL / SOEN / SONS OF LIOTH / SOULFLY / STEENGRUIS / TAILGUNNER / TERROR / TESTAMENT / THE GHOST INSIDE / THE RUINS OF BEVERAST / THE TROOPS OF DOOM / THY ART IS MURDER / TURPENTINE VALLEY / VACUOUS / VENDED / VOIVOD / WARKINGS / WARRIOR SOUL / WINGS OF STEEL / WITCH CLUB SATAN / YOUR HIGHNESS
De laatste drie bands worden volgend jaar bekendgemaakt.
Ticket prijzen zie site
ALCATRAZ OPEN AIR
6 / 7 / 8 / 9 AUGUSTUS 2026
www.alcatraz.be
Fifty Lab Music Festival 2025 - Met een vinger op de pols naar de toekomst toe
Fifty Lab Music Festival 2025
Alle zalen
Brussel
2025-11-12 t-m 2025-11-14
Erik Vandamme
Eén van de tradities die we maar al te graag in traditie houden is het Fifty Lab Music Festival. Hier verkennen we de Brusselse straten op zoek naar onontgonnen parels , rondom de BourseBeurs, Beursschouwburg en de Ancienne Belgique. Met een vinger op de pols naar de toekomst toe. Drie avonden, waar eigenlijk overal wel iets te beleven viel. Keuzes maken hoort er jammer genoeg bij, en dan mis je soms de nieuwste hype of ontdek je net die ene artiest die een onuitwisbare indruk nalaat ..
Een overzicht
dag 1 – woensdag 12 november 2025
Innocent - AB Club - De soulvolle stem van Innocent (****) deed ons zweven naar weemoedige oorden. Samen met twee andere leden, deed hij zijn uiterste best om met zijn warme, doorleefde stem iedereen te raken. Helaas het geroezemoes was een storende factor. Hij probeerde de aandacht naar zich toe te trekken met enkele verhalen die diep konden raken. Vooral de song “Sober” was er eentje die kippenvel bezorgde, een song die ging over de meest donkere tijd in zijn leven, waaronder het verlies van zijn beste vriend, en hoe ermee om te gaan. En toch klonk die melancho muziek aanstekelijk, goed genoeg om even los gekoppeld te zijn van de realiteit.
Salvia - Beursschouwburg - Café -. Rond acht uur stond Salvia (*****) geprogrammeerd, die we nog deze zomer ontdekten op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas als support van Fischer Z. "De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding", schreven we over haar optreden.
In de Beursschouwburg deed ze een jong publiek eveneens naar adem happen. Energetisch klonk het met haar zwoele , hypnotiserende vocals en bezwerende danspasjes. Samen met haar muzikanten staat ze sterk te spelen. Een hoogtepunt was Iggy’s klassieker “I wanna Be Your dog”, die ze door wulpse capriolen volledig naar haar hand zet. We kregen hier een verbluffende set van een artieste die generaties verbindt, bijna een nieuwe Sylvie Kreusch …die gewoonweg zichzelf blijft! Puik werk van deze dame.
4nouki - BourseBeurs – Basement - De mooiste pareltjes zaten duidelijk in het begin van de avond. De BourseBeurs zou trouwens onze 'place to be worden'. In de Basement stage stond een artieste die op theatrale wijze intrigeerde. 4nouki (*****) dartelt als een sprookjesprinses over het podium, en biedt je een mooie spooky wereld aan waarin we zowel elfjes als demonische boswezens zien. In een golvende beweging voert ze de spanning op, en verkent ze zelfs een intiemer pad, tot je compleet zen geworden bent. Met een zit-in waarna waarbij iedereen ging hurken en terug recht sprong, nam ze haar publiekzinnenprikkelend in.
Florence Sinclair - BourseBeurs – Agora - Vlak naast Basement was er de Agora stage, met o.m. Florence Sinclair (***1/2). Ze wordt omschreven als één van de meest mysterieuze producers van het moment, met een mix van ambient en grime, gehuld in het donker , laat Florence Sinclair amper een glimp zien en horen van wie ze echt zijn. Heel bewust zelfs. Half rap, half gezongen spugen ze hun gal uit, en zorgen voor een mysterieus aula . Hun experimentele hip hop klonk af en toe een beetje teveel van hetzelfde , maar was wel de moeite.
Kaba & Hyas - Beursschouwburg – Café - We zakten af naar het duo Kaba & Hyas (****) die zorgden voor een wervelend feestje, met een hoek af. Puur muzikaal zit het duo ergens tussen hip hop, elektronische muziek en UK Garage. Op gedreven wijze nemen ze, met hulp van een DJ aan de knopjes, het café compleet in. Ze gaan het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Kaba & Hyas klinken energiek, groovy, dansbaar, met een vleugje humor. .
Zéphir - BourseBeurs – Basement - Zéphir (****) is een Frans-Belgische artiest die bekend staat om zijn mix van rap, pop en elektronische ritmes. Na zijn start onder de naam Gimme Pizza lanceerde hij zijn soloproject Zéphir. Zijn debuutalbum ‘Clyde’ (2023) werd geprezen om zijn groovy sound. Voor een Brussels publiek, die wel houdt van Franse weerhaakjes, speelde de man een thuismatch. Hij moest dan ook weinig moeite doen om iedereen te ontroeren en mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal. Hij wist z’n groovy ritmes te mengen met Franse Chanson , in een leuk , fris, sprankelend karakter.
Boko Yout - BourseBeurs – Agora - Boko Yout (*****) wordt geprezen om zijn wervelende live shows, die de grenzen durft te verleggen. Hij wist ons te overtuigen. Hij raakte meteen met z’n muzikanten die een ondoordringbare muur van geluid optrokken. De beweeglijke frontman Paul Adamah trok de aandacht helemaal naar zich toe. Zijn doorleefde vocals overweldigden. Zelf stond hij al na enkele nummers met ontblote bast op het podium, en ging de zaal tot helemaal achteraan verkennen. Sterke set dus met een positieve boodschap van vriendschap en eensgezindheid.
Voor ons ook de perfecte afsluiter van een eerste boeiende avond, Fifty Lab Music Festival 2025.
dag 2 - donderdag 13 november 2025
De rode draad doorheen de tweede festival dag waren de vocals als muziekinstrument en alles uiteenlopend die ermee verbonden was …
Lola Moxom - BourseBeurs – Agora - We begonnen met een veelbelovende singer-songwriter, met name de jonge, amper 19 jarige, Lola Moxom (****) stond, enkel met laptop en helemaal alleen gezeten op een stoel, wat onwennig op het podium. Haar prachtige doorleefde, kristalheldere stem intrigeerde. Er stond nog niet veel volk in de zaal, maar de zeemzoetige aanpak betoverde. Er zijn nog groeimogelijkheden als het vervangen van de laptop door echte muzikant die haar mooie stem kunnen begeleiden. Een performster om in het oog te houden.
Billie - Beursschouwburg – Café - Ze speelt al piano sinds haar zesde en werd grootgebracht met Cocteau Twins, The Velvet Underground en Joy Division. Haar inspiratie van Franse artiesten haalt ze bij France Gall en Françoise Hardy. Een mix van aanstekelijke rock en Franse tederheid hoorden we van de 22 jarige Franse zangeres Billie (*****) die ons diep wist te raken. Ze dartelt als een diva over het podium, en dompelt iedereen onder in een gezellige kinderlijke zachtmoedigheid. Ze is omringd door haar muzikanten, die ze met even veel liefde omarmt. Ze is een charismatische entertainster. Een deugddoende weemoedige gelukzaligheid daalt over ons neer. De jonge dame wist onbs te verbazen.
Wamen - AB club - De Frans-Kameroense artieste Wamen (*****) balanceert in een zeer goed vol gelopen AB club tussen R&B en pop. Ze brengt nogal wat emoties in haar set, en zorgt met haar zalvende stem voor een warm deken tegen duistere gedachten. Haar songs klinken toegankelijk en je kan ze zelfs makkelijk mee neuriën. Wamen heeft een dosis charisma en bespeelt haar publiek met een flair van een R&B artieste die al meer dan twintig jaar op het podium staat.
Vocaal breed en sterk overtuigend door de oprechte ontroering. Ze weet ons te raken. Een diep innerlijk genot en weemoedigheid waait over ons heen.
Ze is ook omringd door een puike band, die haar op speelse, gedurfde wijze aanvoelt. Dame met groeipotentieel.
Santamarea - Beursschouwburg – Café - Santamarea (****) (Palermo) deed ons een beetje denken aan Florence & The Machine met haar lange kleed, zwevende stem, de kenmerkende danspasjes en een theatrale act. Haar warme , indringende heldere stem is even bepalend.
De sound klinkt fijnzinnig, aanstekelijk, Zuiders, donker en filmisch. Er is ook een rauw, mysterieus kantje te horen.
Een veelzijdig geheel dus dit concert. Haar debuut album verschijnt in januari 2026. Interessant alvast.
Idyl - BourseBeurs – Basement – Hier is het Franse Chanson in een popkleedje gestopt. De fluwelen stem van de zangeres van Idyl ontroerde. Een goed gevulde zaal was te vinden voor haar integere, zachtmoedige, groovy sound. Puik werk.
Quinton Barnes & Black Noise Ensemble - BourseBeurs – Agora - Quinton Barnes & Black Noise Ensemble (***1/2), de naam alleen al klinkt veelbelovend én Quinton Barnes zelf is een onvermoeibaar ambitieuze artiest uit Montreal, die de grenzen van de Canadese muziekscene verkent.
Sinds 2018 heeft hij een uniek geluid ontwikkeld door zijn eigen werk te schrijven, rappen, zingen, produceren, mixen en masteren in een productieve discografie. Geen makkelijke, hapklare muziek bij dit gezelschap, maar een boeiend avontuurlijk geluid. Wat een sonisch klanken spectrum, evenwel niet evident …
Swordes - BourseBeurs – Basement - Gehuld in een donkere walm en geheimzinnigheid komen we bij Swordes (****), die de duisternis doet aanvoelen als een warm deken tegen de meest donkere gedachten. Een adembenemende performance kregen we. De Basement stond overvol.
We geven ook mee dat Godson iets verderop stond te spelen, die voor het publiek even interessant was.
Het mysterieuze paadje van Swordes bracht ons in een nachtelijke roes. Een sterke, overtuigende afsluiter van dag twee …
dag 3 - vrijdag 14 november 2025
Op de derde avond Fifty Lab Music Festival besloten we het wat kalmer aan te doen. Deze avond stond dan ook geheel in het teken van het concert van Helena Casella, een Belgisch-Braziliaanse componiste en zangeres. In haar muziek verkent ze verschillende genres als R&B, neo-soul, hiphop, moderne jazz en Braziliaanse ritmes. Ze verwerkt deze invloeden op haar eigen manier. Een correcte afsluiter van drie magische avonden in de Brusselse straten rond de Beurs/AB en Beursschouwburg …
Julien Fillion - Beursschouwburg – Café – De jazzsound krijgt van Julien Fillion (*****) een eigenzinnige touch. Hij is een saxofonist die doorheen de zaal wandelt , terwijl sax klanken over de hoofden van de aanwezigen waait. De toon is gezet van een alternatief concert. Een veelkleurige improvisatie. Verder zien we twee drummers naast elkaar zitten en worden de gitaren omgord. Zij zijn de bron van wat er allemaal gebeurt. Iedereen wordt aangepord, speels klinkt het en de grenzen worden verlegd. Een instrumentale chaos volgt, maar eentje die niet ontaardt in een brij. De muzikale weerhaakjes sieren. Prikkels uitdelen, het opwerken naar een onaardse climax en de grenzen verleggen is wat Julien Fillion voortdurend doet. Wat een jazzy rollarcoaster.
Nena Planeta - BourseBeurs – Agro - Het plan was om naar de AB af te zakken voor Oreglo die blijkbaar een uurtje later zou spelen, dus besloten we eerst naar BourseBeurs te gaan om Nena Planeta (****) aan het werk te zien. Soul en hip hop staan hier voorop. De rapster/ violiste uit Brussel begon haar muziek te ontwikkelen bij een groove jam-sessies in de stad. Ze maakt incisieve rapmuziek over neo-boombap-instrumentals, met invloeden uit de jazzrap.
Ze heeft onlangs een single, "Sneaky," uitgebracht. De set klonk als een warme gloed. De onderliggende boodschap klonk op die manier niet echt rauw. Ze troont je zachtmoedig naar haar bonte wereld en toont je ook de minder mooie kantjes in haar verhalen. Maar er valt intense vreugde te bespeuren. Wat een uiteenlopende emoties van deze diva met soulvolle stem, een ware ontdekking binnen de Brusselse rap scene, zonder meer.
Yirji - BourseBeurs – Basement - We bleven nog even hangen in de BourseBeurs. Geen Erika Rein op het podium blijkbaar, wel een zekere Yirji (****) die dat soulvolle van de vorige artieste op eigenzinnige wijze verder zet. "Van film tot muziek, via zijn studies in toneelschrijven, verweeft hij uiteenlopende inspiratiebronnen in kleurrijke nummers - soms uitbundig, soms uitgesproken melancholisch", lezen we. De man vuurt aanstekelijke songs op de overvolle Basement stage af, en blijkt ook een entertainer die verdomd goed weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. 'Rap/hip hop met een hart' schreven we.
We waren sterk onder de indruk toen er nog een zangeres bijkwam, naar het eind van de set. Yirji klonk warm, eerlijk, maw rap/hiphop die we onthouden.
Helena Cassella - Beursschouwburg – Café – De absolute hoofd act van deze drie avonden vonden we in de Beursschouwburg Café. Helena Cassella (*****) wist de verwachtingen in te lossen. Samen met haar muzikanten gaf ze muzikaal een warm antwoord. Haar muziek is geen eenvoudigheid, maar de Braziliaanse invloeden sijpelen voortdurend door. Verder een zonnige uitstraling en haar intrigerende vocals.
Ontroering, tederheid en groove, dynamiek gingen hand in hand, in die Zuid-Amerikaanse sound, soul en jazz. Het klonk allemaal heel beminnelijk.
Haar debuut 'Pit of Impressions' is er alvast eentje om te koesteren. Ze deed iedereen naar adem happen en liet ook ons achter met een warm gevoel vanbinnen.
Het plan was nog om het fenomeen Maïcee in de AB club aan hetwerk te zien. Maar er was geen doorkomen meer aan, het publiek stond tot buiten.
Dit was een warm omarmende driedaagse trip, met een vinger op de pols naar de toekomst toe.
Tot volgend jaar alvast!
Organisatie: Fifty Lab
Nederlands 
Français 
