Alex G - Feeëriek lawaai met volle koplampen
Tien platen ver en eindelijk officieel groot: Alex G – of voluit Alexander Giannascoli – bracht dit jaar zijn eerste release op een major label uit. ‘Headlights’ is opnieuw vintage Alex: intieme indie rock die balanceert tussen fabelachtig en vreemd, met een scheut Americana en hier en daar een vervormde schreeuw uit het niets. Ondanks die licht absurde mix blijft hij een cultfiguur die zijn publiek moeiteloos betovert.
In de uitverkochte Ancienne Belgique bleek dat zijn overgang naar een groot label weinig afdeed aan zijn mystiek. Integendeel: hij klonk scherper, luider en levendiger dan ooit.
Het was Sour Widows die de avond zacht opende. Het drietal uit Californië bracht een set vol dromerige gitaarlagen en voorzichtige zang, ergens tussen slowcore en melancholische folk in. Hun afsluiter “Staring Into Heaven Shining” kroop langzaam onder de huid en liet de zaal in een aangename roes achter. Ondanks het vroege uur – en de gebruikelijke Brusselse babbel tijdens voorprogramma’s – kregen ze het publiek opvallend stil. Hun combinatie van breekbare zang en weidse klank maakte nieuwsgierig naar meer. Een band om te onthouden, al was het maar voor die ene perfect opgebouwde finale.
Dan was het tijd voor Alex G, die met zijn vaste drietal het podium op kwam alsof ze het al jaren beu waren om underdogs te heten. Twee metalen stellingen vol lampen en kabels gaven het podium de charme van een half afgewerkte werf – ideaal decor voor iemand die zijn liedjes bouwt uit flarden chaos.
Zonder veel omhaal trok hij de set op gang met “Louisiana”, waarna “Gretel” en “Runner” meteen volgden. Een binnenkomer van formaat. Het publiek, aanvankelijk nog voorzichtig, brak al snel open toen “Afterlife” losbarstte en de hele AB meezong. De mix van elektronische snufjes en rauwe gitaarlijnen klonk opvallend strak, en Alex’ hoge vocoderstem zorgde voor het vertrouwde, bijna buitenaardse tintje.
De tweede helft ging dieper de catalogus in: van “Real Thing” tot “Kicker” en “Bug”, afgewisseld met nagenoeg de hele nieuwe plaat ‘Headlights’. De band balanceerde perfect tussen gecontroleerde chaos en loepzuivere melodie. Het warme licht van “Oranges” bracht een bijna dromerig intermezzo, met roodgouden gloed en smartphone-lichtjes doorheen de zaal. “Brick” daarentegen was pure waanzin: schreeuwzang, overstuurde gitaren en een drummer die zijn stokken meermaals de lucht in mepte.
In de AB, waar Alex G’s subtiele lo-fi normaal wat verloren dreigt te gaan, kwam alles verrassend helder en krachtig over. Soms leek het alsof elk nummer net iets groter werd dan zichzelf.
De bisronde voelde dan weer huiselijk en spontaan aan. Toeters en bellen zijn bij Alex G ver te zoeken, maar beperkte droge humor en warmte des te meer. Hij opende met “Far and Wide”, het laatste nieuwe nummer van de avond, waarna het publiek de set overnam met verzoeknummers. “Sarah” en “Mary” kregen luidkeels gezang als koor, “Animals” daverde met ruwe energie, en bij afsluiter “Harvey” ging nog één keer alles open: spots, lichtslinger, wall of sound, en een inwendig geëmotioneerde Alex die zijn gitaar bijna vasthield als een relikwie.
Alex G klonk nog steeds sprookjesachtig, maar deze keer was het geheel luider, feller en tastbaarder dan ooit. Hij en zijn band verkeerden in bloedvorm – een zeldzaam moment waarop mystiek en spierkracht moeiteloos samen vielen.
Setlist
Louisiana - Gretel - June Guitar - Runner - Real Thing - Beam Me Up - Afterlife - Oranges - Bug - Kicker - We Love Brussels (improvised song) - Brick - Blessing - Immunity - Logan Hotel - Is It Still You in There? - Bounce Boy - Spinning - Kute - Headlights — Far and Wide - Sarah - Mary - Mis - Animals - Harvey
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet
Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden.
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.
Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.
Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten: Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.
De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen.
Organisatie: Blaublues, Haringe
Carolyn Wonderland - Abrupt einde door gebroken stem
Carolyn Wonderland
Carolyn Wonderland is een bluesgitarist uit Austin, Texas die dit jaar nog haar dertiende plaat op de markt gooide: ‘Truth is’, uit op Alligator Records en geproduced door niemand minder dan Dave Alvin (The Blasters).
Maandagavond was ze te bewonderen in een uitpuilende Banana Peel waar ik soms de indruk kreeg de enige aanwezige te zijn die haar nog nooit eerder zag. Blijkbaar was ze vroeger vaak te gast in deze contreien. Bovendien is Bob Dylan fan en was ze van 2008 tot aan zijn dood vorig jaar leadgitarist in de tourband van John Mayall. Hoog tijd dus om kennis te maken.
Ze begon al meteen sterk met Blind Willie Johnsons "Nobody's fault but mine", misschien niet de beste versie die ik ooit hoorde, maar toch. Daarna volgde een trits eigen nummers waaronder het erg indringende "Blues for Gene", een eerbetoon aan de betreurde pianist Gene Taylor, die naast zijn solocarrière ook actief is geweest bij onder meer James Harman Band, Canned Heat, The Blasters en The Fabulous Thunderbirds.
Wonderland, die afwisselend elektrische gitaar en lapsteel speelde, werd geruggesteund door een solide bassist, Naj Conklin en een dito drummer, Giovanni ‘Nooch’ Carnuccio. Naast haar zagen we op akoestische gitaar Shelley King met wie ze vroeger samen deel uitmaakte van Sis DeVille, een band die ooit omschreven werd als de Cadillac onder de girlbands. Shelley King mocht ook enkele nummers zingen en die situeerden zich eerder in de folk. Vooral "Madam Mystic", waarin Wonderland mocht bewijzen dat ze ook goed kon fluiten, kon me bekoren. Even later volgden twee John Mayall covers, "Don't waste my time with your jive" en "The laws must change" - souvenirs uit de periode dat ze bij hem op de loonlijst stond, waarin ze liefst 150 nummers onder de knie moest krijgen.
Na de pauze werd de set opnieuw hervat met een stokoude bluessong, dit keer "I got to cross the river of Jordan" van Blind Willie McTell. Ook tijdens het tweede deel werden eigen songs afgewisseld met raak gekozen covers zoals het zonnig klinkende "Honey bee" van Billy Joe Shaver. Wonderland liet zich niet vastpinnen op pure blues en bracht eerder een soort met blues versmolten americana waarin ook elementen uit de folk en country opdoken. De zang beviel me af en toe wat minder - misschien door de onnodige uithalen of lag het gewoon aan de klankkleur? Maar de gitaar, en nog meer de lapsteel, klonken daarentegen nooit minder dan delicieus.
Net toen ik stond te mijmeren dat er iets leek te ontbreken, gebeurde het. Een nummer werd traag en dreigend ingezet, en ik wist meteen: dit wordt het! En dat uitgerekend met een nummer van Jerry Garcia! Ik ben helemaal geen fan van Grateful Dead maar "Loser", te vinden op het solodebuut van Garcia uit 1972, is een mooie song en Carolyn Wonderland maakte er een magisch epos van. Ongelooflijk hoe ze dit nummer een geheel eigen draai gaf en dat was het publiek ook niet ontgaan, want de applausmeter ging plots in het rood. Het maakte de ontnuchtering des te groter toen Wonderland na die tour de force amper nog een woord kon uitbrengen. Ze had haar stem blijkbaar compleet aan gruzelementen gezongen. Een lange, zware tour die ze met de trein aflegde, eiste duidelijk haar tol. Na wat onderling overleg werd besloten dat Shelley King nog één nummer mocht brengen: "Who needs tears" van Toni Price, waarvoor een extra gitarist het podium opkwam. En dat was het.
Een verbouwereerde Banana Peel-presentator probeerde nog een instrumental los te peuteren maar ook dat zat er niet meer in - een pijnlijk gescheurde vingernagel kwam nog meer roet in het eten gooien. Ach, het was mooi geweest, hoewel we natuurlijk nooit zullen weten of Wonderland het resterende kwartiertje op hetzelfde elan van dat magistrale "Loser" zou zijn doorgegaan.
Organisatie: Banana Peel, Ruiselede
Mono - Japanse vulkaanuitbarsting
Amper een jaar geleden mochten we Mono bewonderen in de theaterzaal van de Gentse Vooruit alwaar ze onder begeleiding van een zeskoppig kamerorkest hun laatste album ‘Oath’ integraal voorstelden. Een prachtig, filmisch en orkestraal concert waarin de spirit van Mono perfect matchte met de orkestrale omlijsting.
Op vandaag is het kamerorkest echter huiswaarts gekeerd en is Mono terug in zijn oorspronkelijke glorie te ervaren. Zonder de orkestrale omlijsting is de sound van Mono nog steeds filmisch en verbeeldend, maar is de uitvoering wel heviger, harder en luider. Het viel ons ook op dat de heren er vandaag niet gingen bij zitten, wat ze gewoonlijk wel doen. Alsof ze wilden duidelijk maken dat het er wel eens fel zou kunnen aan toe gaan. En inderdaad, in Le Grand Mix zocht Mono de grenzen van het pandemonium op, waarbij ze prachtig emotionele muzikale landschappen lieten overvloeien in striemende noise.
In de aanvangsfase werd er terug geplukt uit dat bekoorlijke laatste album. “Run On” en “We All Shine On” klonken zo directer en steviger, maar bleven hogere sferen opzoeken en lieten algauw blijken dat we hier een uitzonderlijke avond zouden beleven.
Mono bleef in hun recentere catalogus grijpen met een avontuurlijk en innemend “Innocence” en een overheerlijk “Sorrow” dat opende in een gevoelige modus om uiteindelijk in een wilde eruptie uit te barsten, als een beekje dat ergens in een stille bergweide ontspringt om dan uit te monden in een verwoestende waterval.
Met een geweldig en episch “Pure As Snow (Trails of the Winter Storm) ging men dieper terug in de tijd, meer bepaald naar dat sublieme album ‘Hymn To The Immortal Wind’ uit 2009. Daaruit ook het all-time meesterwerk “Ashes In The Snow” dat hogere atmosferen bereikte terwijl de gitaren elkaar maar bleven bestoken. Nog nooit heeft helse noise zo mooi geklonken.
En het was nog niet gedaan, na een bijzonder fraai “Time Goes By” dat als nieuwkomer zichzelf oversteeg, stortte Mono zich in een schitterend en haast apocalyptisch “Recoil, Ignite”, de ultieme uitbarsting die ons 13 minuten lang in vervoering bracht.
Mono stond alweer garant voor anderhalf uur magische post-rock, en dat verpakt in 9 adembenemende en weergaloze songs. We hebben het hen maar weinigen zien voordoen, of ze moesten Godspeed You! Black Emperor heten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, A’pen op 13 november 2025 @Romain Ballez
Mono
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8849-mono-13-11-2025
La Zza Ro
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8848-la-zza-ro-13-11-2025
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Black Flower - Muzikale kruisbestuiving en rijkdom
Black Flower laat een multiculturele etnojazz wind over ons heen blazen en waaien. ‘Kinetic’ is de nieuwste worp , die in de tour voorop staat en zoals de cd titel luidt, gaat het hier om een muzikale move, bewegen, dansen en je energie, je ei kwijt kunnen. Het is zich door de chaos van het leven walsen in een zweverig minimal en rijkelijk beeldrijk klankenspectrum. Een warme, kleurrijke sound die staat voor een totaalbeleven. Sjiek…
Inderdaad sjiek, mooi, boeiend, inspiratievol klinkt het combo rond spil/componist Nathan Daems, die al een handvol platen uitheeft en sinds de corona maar aan publiek en fans wint. Ook wij leerden hen in deze cocoon-tijd kennen. De albums ‘Magma’ en ‘Kinetic’ palmden ons moeiteloos in. We krijgen een amalgaan van pop, etno, world, psychedelica, krautrock, postrock, afro, dub in een dromerige, groovy, bezwerende, dansbare jazzsound.
Een veelheid aan instrumenten siert de sound; we hebben percussie, gitaar, bas, keys verder hobo, sax, trompet, flute en allerhande tierlantijntjes die het breder, kleurrijker maken. Een cinematografisch geheel dus, een kruisbestuiving aan stijlen, een muzikale rijkdom, die hun virtuositeit en spelplezier ondersteunt.
De ritmisch repetitieve, opbouwende melodieën en experimentjes gaan hand in hand door verrassende, onverwachtse wendingen. Het klinkt leuk, ontspannend, zalvend, dromerig, iets niet van deze wereld tot prikkelend, twinkelend, sprankelend wat dan de dansspieren aanspreekt. Of hoe een traditioneel als avontuurlijke geluid elkaar vinden.
‘Kinetic’ verscheen in het voorjaar en zoals het woord zelf, zegt het allemaal een beetje zelf … “bewegen is bevrijden, wat vastgelopen is ontwrichten, het is aanpassen en openstaan voor verandering enz; de energie in je loslaten, zich laten ontplooien. Kansen bieden en hoe je kan evolueren als mens. Droom en realiteit zijn in elkaar laten verweven”. Het klinkt mooi, filosofisch, én Black Flower probeert hier een steentje van positieve vibes bij te dragen.
De magie krijgen we in een rits heerlijke, sferische groovy songs van ‘Kinetic’ en er wordt af en toe eentje geplukt van het vroegere materiaal. Het is grotendeels instrumentaal. Op plaat wordt er wel eens beroep gedaan op de stem van Meskerem Mees.
Vanavond niet, maar tussenin horen we wel John Birdsong die naar het eind toe een praatzang liet horen op het indringende “Monkey system”, een sneert, een vingerwijzing naar hoe wij ons in deze wereld laten meeslepen in zo’n systeem …
We kregen een mooie inleider en met “Synesthetic” werden we definitief ondergedompeld en meegesleept in die unieke muzikale wereld van Black Flower. Het vijftal is goed op elkaar ingespeeld. Het oudere “Upwards” is iets opzwepender en steviger. De klemtoon komt dan vooral op het nieuwe album met boeiende, sfeervolle, broeierige nummers als “Violet drift”, “Particles” en “Underwave”, die een onderhuidse spanning, grimmigheid, dreiging als warmte, genegenheid, intimiteit ademen. Sober, elegant, breed in de instrumentatie is er ergens een referentie naar psych/ambiente bands als Loop Guru, Boards of Canada en Ozric Tentacles. Een natuurdocumentaire over Moeder Aarde lijkt niet vreemd in deze nummers.
“Bones” uit 2016 intrigeert door dubsounds, galm en het geluid van een schelp, hoorn zorgt voor creativiteit en innovatie. De song zet ook aan tot een jamsesssie, ook te horen op de twee afsluitende nummers, “Monkey system”, die, indien nodig, de middelvinger plaatst, als de titelsong “Kinetic”; heerlijk genietbaar en opbouwend met allerhande stijlvariaties en kronkels die ons bij de leest houden. Het toont nog maar eens hoe Black Flower speelt met alles en nog wat en meesterlijk de kaart van melodie en avontuur trekt.
Een goed uur vertoefden we in hun unieke wereld, met een beeldrijke uitstraling, waarvan een grijze, grimmige blik nooit veraf is.
De groepsnaam Black Flower is er één van openbloeien, fleurigheid en weemoed, mistroostigheid. Elke keer opnieuw een muzikale kruisbestuiving en rijkdom. Zeker live eens bekijken!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Metal Molly - Belpop Metal Molly in de N9 viert 30 jaar ‘Surgery for Zebra’
De N9 in Eeklo was afgelopen vrijdag een avond die stevig in het teken stond van Belgische gitaarmuziek met weerhaakjes.
Het voorprogramma was thenightclub, een vijfkoppige band met ex-leden van Falling Man en Captain Moon. Vanaf de eerste klanken was duidelijk dat ze geen klassieke rockset kwamen spelen. Bas en drum namen resoluut de leiding, terwijl de gitaren en toetsen hun plaats vonden in een strak weefsel van maximaal twee akkoorden per nummer, maar met één onwrikbare groove die bleef sleuren.
Hun muziek voelde aan als iets wat rechtstreeks uit een repetitieruimte vol zweet en experiment kwam: ontstaan uit improvisatie, maar uitgepuurd tot echte songs. Donker, dwars, absurd en toch dansbaar, muziek die je niet meteen kunt plaatsen, maar die zich vastzet in je lijf.
Geen spoor van retro, al hing de geest van late jaren zeventig en vroege jaren tachtig overal: punkenergie vermengd met funk, disco, afro, reggae en een vleugje krautrock. Het publiek bewoog aarzelend mee, alsof het eerst even moest aftasten wat hier precies gebeurde, maar ik zag vooral veel goedkeurende knikken.
Geen wonder dat Stijn Meuris na hun eerste optreden al ‘ferm onder de indruk’ was. Hun digitale debuut ‘Mr. Eddy’ is pas sinds 1 september uit, maar wat mij betreft verdient het meer aandacht.
Na een korte ombouw was het tijd voor Metal Molly, het trio dat met deze tour de dertigste verjaardag van hun debuut ‘Surgery for Zebra’ viert, de plaat die hen in de jaren negentig bekend maakte met de hit “Orange”.
Metal Molly brak destijds door na hun deelname aan Humo’s Rock Rally in 1996, een memorabele editie die werd gewonnen door Evil Superstars, maar waar ook namen als Novastar, Arid, Tom Helsen en An Pierlé hun eerste stappen zetten.
De N9 was goed gevuld, al bleef er wat ruimte over. Het begin van de set verliep wat stroef: er leek iets te haperen aan de apparatuur, en de band moest een paar keer zoeken naar de juiste balans. Toch hielden ze het hoofd koel, en naarmate het concert vorderde, viel alles meer en meer op zijn plaats.
De klassiekers werden met enthousiasme onthaald, maar ook het minder bekende werk kreeg zijn moment. Wat begon als een wat aarzelende start, groeide gaandeweg uit tot een mooi crescendo. Tegen het einde stond de hele zaal mee te bewegen, en voelde het alsof de vonk eindelijk helemaal was overgeslagen.
Metal Molly toonde nog eens waarom ze destijds zo’n markante plek in de Belgische rockgeschiedenis veroverden: koppig, melodieus, een tikje eigenzinnig, maar met een hart dat nog altijd vol overtuiging klopt.
Ik stapte de N9 buiten met het gevoel een avond te hebben meegemaakt waarop verleden en heden elkaar perfect hadden gevonden, met een verrassend frisse blik op wat rock anno nu nog kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Metal Molly
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8813-metal-molly-07-11-2025?Itemid=0
Thenightclub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8812-thenightclub-07-11-2025?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ism Luminous Dash)
Janez Detd., 30Y, De Casino, Sint-Niklaas op 7 november 2025 – Pics
De Belgische punkrockband Janez Detd. is sinds 1995 verantwoordelijk voor diverse breuken, verstuikte polsen en gekneusde kaken. Hun grote doorbraak kwam er in ‘98 met ‘Bleenies and Blockheads’ en succesvolle albums als ‘Anti-Anthems’ en ‘For Better For Worse’ volgden, net als een arsenaal hits als ‘Beaver Fever’, ‘Mala Vida’ en ‘Deep’, die de weg vrij maakten naar grote festivals als Pukkelpop, Dour en Rock Werchter en internationale tours met onder meer The Offspring en Limp Bizkit. Hoog tijd om deze drie decennia te eren met een knallende reis doorheen hun discografie en hun 30ste verjaardag al stagedivend te vieren tijdens een exclusieve clubtour.
Expect a larger than life punkrock show!
(bron: De Casino)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Janez Detd.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8804-janez-detd-07-11-2025?Itemid=0
Pieter Depouillon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8803-pieter-depouillon-07-11-2025?Itemid=0
Live 2022
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke
Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.
Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.
Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.
Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.
Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.
Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.
Pics homepag: Pothamus
Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0
Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0
Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - The xx op vrijdag 3 juli terug in Werchter
The xx keert terug naar Rock Werchter en dat is groot nieuws. De drie leden brengen momenteel veel tijd door in de studio, waar ze samen werken aan nieuwe muziek. In 2026 volgt de langverwachte terugkeer naar de podia. Op vrijdag 3 juli sluit The xx de Main Stage van Rock Werchter af met hun minimalistische mix van indierock, elektronica en dreampop. Hun vorige passage op het festival dateert van 2012. Dit is de comeback die de harten van Werchter sneller doet slaan.
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start op vrijdag 21 november om 10 uur. Pre-registreren - goed voor eerdere toegang tot festivaltickets - kan via rockwerchter.be. Eerder werd bekendgemaakt dat The Cure (zondag 5 juli), Gorillaz (zaterdag 4 juli) en Twenty One Pilots (zaterdag 4 juli) naar Rock Werchter 2026 komen.
Meer namen volgen binnenkort. Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
The xx wordt in 2005 gevormd in Londen. Romy, Oliver Sims en Jamie xx kennen mekaar van school. Hun debuut 'xx' komt uit in 2009 en wordt lyrisch ontvangen. Het topt alle 'best of 2009' lijsten en levert hen in 2010 de prestigieuze Mercury Music Prize op. Met opvolgers 'Coexist' (2012) en 'I See You' (2017) groeit de band uit tot een van de meest invloedrijke acts van hun generatie, zonder ooit de kenmerkende intieme sound te verliezen. Na een lange periode van stilte, getekend door de soloprojecten van de drie leden, vinden ze mekaar nu terug. The xx deelt via sociale media beelden uit de studio en hint naar nieuwe muziek. "It is like The Avengers! We've said it ourselves. It's always so nice to get back together with them", laat Jamie xx optekenen. The xx speelde eerder op Rock Werchter in 2010 en 2012. Er wordt halsreikend uitgekeken naar hun terugkeer.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Paradise Lost, Messa, Lacrimas Profundere, Trix, Antwerpen op 6 november 2025 – Pics
Paradise Lost - Deze meesters van melancholie smeden vernietigende doom, gotische duisternis en melodische somberheid samen tot een geheel eigen geluid. Nieuw album: 'Ascension' (release: najaar 2025).
PARADISE LOST
Met Paradise Lost mogen we een prominent lid van de Britse doomscène verwelkomen. In de jaren ’90 maakte de band deel uit van de zogenaamde ‘grote drie’ van de death/doom-metal, samen met My Dying Bride en Anathema. Hun tweede album ‘Gothic’ (1991) definieerde eigenhandig het genre en ‘Draconian Times’ (1995) mag gerust een doom-meesterwerk genoemd worden. Maar de heren kijken ook over de doom-grenzen heen. Zo bewezen zanger Nick Holmes en de zijnen met de inbreng van keyboards, drumcomputers en sequencers op ‘One Second’ uit 1997 dat ze niet vies zijn van het experiment.
De band uit Halifax gaat dus al een hele tijd mee (opgericht in 1988!), maar de heren zijn nog lang niet versleten. In het najaar verschijnt met ‘Ascension’ alweer hun achttiende (!) album, de opvolger van het zeer goed ontvangen 'Icon 30' uit 2023 waarop ze hun in 1993 uitgebrachte album een nieuw jasje gaven.
MESSA
De extreme diversiteit van Messa's muzikale achtergrond bleek meteen essentieel in de constructie van het geluid van de band: prog, black metal, punk, dark ambient, jazz, blues en doom... al die invloeden zijn gekanaliseerd in een sonische smeltkroes die de band definieert als "Scarlet Doom".
LACRIMAS PROFUNDERE
Lacrimas Profundere is een Duitse gothicmetalband, opgericht in 1993. Bekend om hun mix van doommetal en gothicrock, evolueerde hun stijl van vroege melancholische metal naar toegankelijkere gothicklanken. Gitarist Oliver Nikolas Schmid is het kernlid gebleven, met recente albums als 'Bleeding the Stars' en 'How to Shroud Yourself with Night', waarin ze zwaardere en meer diverse muzikale thema's opnieuw benaderen.
VOOR FANS VAN My Dying Bride / Anathema / Moonspell / Tiamat / Amorphis / Type O Negative
(bron: Trix/Biebob)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Paradise Lost
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8805-paradise-lost-06-11-2025?ltemid=0
Messa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8806-messa-06-11-2025?ltemid=0
Lacrimas Profundere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8807-lacrimas-profundere-06-11-2025?ltemid=0
Org: Biebob ism Trix, A’pen
Malevolence, Speed, Dying wish, Psycho-Frame, Vooruit, Gent op 6 november 2025 – Pics
WHERE ONLY THE TRUTH IS SPOKEN
Malevolence komt … en it will destroy you. Met hun brute mix van hardcore en metalcore, loodzware riffs en beestachtige breakdowns, staat deze band garant voor een liveshow die geen seconde ademruimte geeft. Wie ze eerder live zag, weet wat te verwachten: energie alom, kolkende moshpits en absolute chaos.
De band heeft zich stevig aan de top van de moderne metalscene gevestigd met hun explosieve liveshows en albums die alleen maar harder en scherper worden.
Op deze tour brengen ze beproefde anthems én nieuwe, brute kracht: hun gloednieuwe single 'TRENCHES'. Hiermee zetten ze opnieuw een keihard statement neer. Het nummer, geproduceerd door Grammy-winnaar Josh Wilbur (Lamb of God, Gojira, Korn), is een furieus en compromisloos anthem dat hun Steel City-oorsprong ademt.
Frontman Alex Taylor maakt geen geheim van de boodschap: "We willen mensen eraan herinneren waar we vandaan komen. Dit nummer is voor iedereen die dacht dat we te gepolijst zouden worden - wij blijven Malevolence."
Verwacht een show waar de vloer van beeft. Of je nu vooraan in de pit duikt of met gebalde vuisten staat mee te schreeuwen, één ding is zeker: deze show staat in je geheugen gegrift.
SPEED en hardcore zijn wereldwijd synoniem geworden. De band uit Sydney, Australië, maakte naam met energieke liveshows, virale video's en een compromisloze boodschap van authenticiteit en inclusiviteit - stevig verankerd in hun harde sound.
Sinds hun doorbraaksingle 'We See U' groeide SPEED van een lokale hardcoreband uit Sydney uit tot een wereldwijde sensatie. Hun debuutalbum ONLY ONE MODE kwam op #1 in de ARIA-charts en bracht hen al naar de VS, Canada, UK, Europa en Australië.
Ze deelden het podium met o.a. Knocked Loose en Turnstile, en speelden op Hellfest, Knotfest én - in april 2025 - als eerste Australische hardcoreband ooit op Coachella.
Ondanks hun internationale succes blijft SPEED trouw aan hun roots en community. Ze blijven vooruitgaan, maar altijd met Sydney in het hart.
Dying Wish uit Portland brengt keiharde tracks over veerkracht, falen en overleven. De band vermengt furieuze metalcore met emotionele intensiteit en melodie. Na een felgesmaakt debuut (Fragments of a Bitter Memory, 2021), miljoenen streams en tours met o.a. Hatebreed, Limp Bizkit en The Devil Wears Prada, laat de band een geëvolueerd geluid horen. De songs snijden persoonlijke thema's aan zoals trauma, twijfel en verbondenheid, met frontvrouw Emma die niets onbesproken laat.
Dying Wish schrijft loeiharde songs met een groot hart - voor hun muziek, voor elkaar en voor de community.
Visceraal, technisch en verpletterend zwaar. Psycho-Frame bestaat uit doorgewinterde muzikanten uit diverse metal-subgenres en creëert agressieve, verzengende muziek. Ze brachten in april 2023 hun debuutsingle "24 Hours Left" uit en noemden zichzelf toen al de laatste deathcoreband - een titel die ze kracht bijzetten met twee fel bejubelde EP's: ‘Remote God Seeker’ en ‘Automatic Death Protocol’.
Sindsdien tourden ze met o.a. Balmora, Dying Fetus en SPITE, en overstegen daarbij moeiteloos de grenzen van de deathcore. Met compromisloze energie, een chaotische, retrofuturistische esthetiek en een snoeiharde liveshow heeft Psycho-Frame zich stevig genesteld in de underground.
Voor fans van Get The Shot, Guilt Trip, Spite, Fit For An Autopsy
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Malevolence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8811-malevolence-06-11-2025
Speed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8810-speed-06-11-2025
Dying Wish
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8809-dying-wish-06-11-2025
Psycho-Frame
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8808-psycho-frame-06-11-2025
Org: Democrazy, Gent
The Offspring – Nostalgie, show en punkrock troef!
The Offspring + Simple Plan
Na een succesvolle passage in Vorst Nationaal twee jaar geleden, stond The Offspring opnieuw in Brussel en dit ter gelegenheid van hun laatste worp ‘Supercharged’ (2024). Dit keer werd gekozen voor de grotere ING Arena. Geen slechte zet, want het optreden was ook deze keer lang op voorhand uitverkocht.
Voor de gelegenheid hadden de Amerikanen de collega-punkrockers van Simple Plan meegenomen. Nostalgie troef dus in het voormalige Paleis 12, dat vooral uit een iets ouder publiek bestond dat opgroeide met de gedachte dat skateboarden en gitaren voldoende waren om wereldvrede te bekomen.
Simple Plan als banale publieksopwarmer bestempelen, zou de waarheid onrecht aandoen. De Canadezen trakteerden Brussel op een set die alle kenmerken had van een headline show inclusief confettikanonnen, persluchtfonteinen en reuzenballen. De band, die een twintigtal jaar geleden hoge toppen scheerden met hun aanstekelijke poppunk, wist exact hoe ze het publiek moest inpalmen en aan de muzikale boezem drukken.
Simple Plan opende met de combo “I’d do Anything” en “Shut Up!”. Knallers die gelijk de lont aan het vuur staken voor een set die eigenlijk geen laagtes kende. Zanger Pierre Bouvier had vervolgens weinig moeite om Brussel mee te laten springen op “Jump”. Verder viel het op hoe de sympathieke Bouvier er in slaagde om ondanks de denkbeeldige scheidingslijn tussen artiest en toeschouwer een persoonlijke band op te bouwen met het publiek. Dit vooral dankzij oprechte aansprekingen en bindteksten die op de koop toe vaak in het Frans verzorgd werden. Verder in de set o.a. “Summer Paradise”, “Can’t Keep my Hands off You” en het nostalgische “What’s New Scooby Doo?”.
Het hoogtepunt volgde traditiegetrouw op het einde met “I’m Just a Kid”, waarbij Bouvier midden in het lied besliste om even de drums te bemannen en drummer Chuck Comeau dan maar al crowdsurfend het publiek indook. Een blijk van geinige jeugdigheid die het publiek wel kon smaken.
Afsluiten deden de poppunkers vervolgens met het ingetogen “Perfect”. Een mooi nummer, maar wat ons betreft, leek “I’m Just a Kid” net iets gepaster als slotlied.
Simple Plan bewees dat op jeugdigheid geen leeftijd staat. De Canadezen waren in vlammende vorm, klonken strak, en straalden evenveel energie uit als back in the days. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het wat vervreemdend is dat veertigers zingen over puberale issues. Gen Z’ers zouden dit ongetwijfeld als ‘cringe’ beschouwen, maar die hadden het gelukkig te druk om social media te voeden met “6-7” en andere nonsensicale grappen.
Vaak is de wachttijd tussen twee optredens een eerder saaie periode, waarbij naar het toilet gaan en drank halen zowat het spannendste is. Toch wist The Offspring deze pauze goed te benutten om het publiek verder op te warmen. Zo zweefde plots een minizeppelin in de zaal die gadgets dropte, schoot een uit de kluiten gewassen aap T-shirts het publiek in en werd het publiek geactiveerd dankzij o.a. een kiss, booty en fuck you cam . Amerikaanse toestanden dus die ook in Brussel op bijval konden rekenen.
The Offspring openden met het hitsalvo “Come out and play”, “All I want “en “Want you Bad”. In kaarterstermen heet dit troef spelen vanaf slag een. Een goede tactiek zeker als je weet dat er nog troefkaarten genoeg te spelen zijn.
Hoewel de Amerikanen officieel toerden n.a.v. hun nieuwe album wisten ze dat ze ermee geen potten gingen breken. We kregen dan ook maar twee nummers te horen eruit, nl. “Looking out for #1” en “Make it All Right”. De ontvangst ervan was eerder lauw, maar gelukkig werden ze strategisch goed geparkeerd tussen de vele hits van de band. Hierdoor zorgde dit niet voor een depressie in de set.
Ergens rond het midden verloor het optreden wel aan vaart door het gepalaver tussen zanger Dexter Holland en gitarist Noodles. Die laatste vond dat dit optreden het beste ooit was. Een clichébewering die in het begin leuk en vleierig overkwam, maar na enkele herhalingen toch zijn waarde verloor. Ook de minutenlange bewering dat er zeker meer dan een miljoen mensen in de zaal zaten, hoefde niet en kwam onnodig puberaal over.
In het midden van de set betoonde The Offspring ook eer aan metal godfather Ozzy Osbourne door flarden te spelen van “Paranoid” en “Crazy Train”. Het bleef echter niet bij die enkele covers. Brussel kreeg naast Noodles’ gitaarsolo van “In the Hall of the Mountain King” ook nog een cover van the Ramones (“I Wanna be Sedated”) en op de koop toe “Hey Jude” van The Beatles voorgeschoteld. Het deed ons wat denken aan de Limp Bizkit concerten van enkele jaren geleden. Met andere woorden, veel coverwerk voor een band die daar eigenlijk geen behoefte aan heeft. Muzikaal flirtte Holland tijdens de show soms met de grens van toonvast zingen, maar doordat de decibels luid genoeg waren en vooral de sfeer telde tijdens het concert, deerde dit niet echt.
Toch liet dit concert zeker geen wrange nasmaak na en dat vooral dankzij de apotheose waarbij de band volledig ‘all in’ ging met de rest van hun ‘troefkaarten’. Zo kreeg het publiek eerst “Why don't you get a job” te horen waarbij ballonnen het publiek werden ingegooid. Plezant, maar helaas viel ook plots het geluid weg. Een technische fout zo bleek, maar gelukkig viel dit niet op omdat het publiek het lied al zingend verder zette. Tijdens “Pretty Fly (For a White Guy)” dat volgde, werd het podium gevuld met skydancers van Guy Cohen, de persoon die ‘the white guy’ vertolkte in de legendarische video clip van The Offspring. Afsluiten deed de band met T”he Kids Aren’t Alright”, “You Gonna Go Far, Kid” en uiteindelijk absolute meezinger “Self Esteem”. Ook de confetti- en slingerkanonnen werden nog enkele keren geactiveerd tijdens de laatste nummers. Feest alom dus bij de fans, maar waarschijnlijk niet bij de technische medewerkers. De kanonnen stonden namelijk iets te hoog gericht waardoor het merendeel van de slingers bleef bengelen aan het plafond van de zaal.
The Offspring bracht Brussel waarvoor het gekomen was: nostalgie, show en vooral steengoede punkrock. Hier en daar hoorden we wel de kritische noot dat de show veel meehad van de bands passage twee jaar geleden in Vorst, tot zelfs de moppen toe.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Offspring
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8800-the-offspring-03-11-2025
Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8799-simple-plan-03-11-2025
Organisatie: Live Nation
Wet Leg - Van grijns tot grunge - Wet Leg komt tot volle bloei
Drie jaar geleden zag ik Wet Leg voor het eerst live, in Trix in Antwerpen. Toen stonden Rhian Teasdale en Hester Chambers nog naast elkaar op het podium: twee vriendinnen die elkaar aanstaken met guitige energie, gedeelde blikken en die typische mengeling van verlegenheid en ironie. Hun optreden toen voelde fris, bijna onschuldig, alsof ze zelf nog verbaasd waren over de commotie dat ze hadden veroorzaakt.
Op 2 november 2025 in de Ancienne Belgique was dat gevoel helemaal anders. Wet Leg stond daar als een volwassen band, met een zelfvertrouwen dat niet meer te ontkennen valt en met Rhian als onbetwiste frontvrouw.
Maar voor we daar waren, had Faux Real het publiek al volledig opgewarmd, of beter gezegd: in beweging gezet. Het Franse-Amerikaanse duo bracht een show die balanceerde tussen kunstperformance en pure pop-energie. Hun ironische choreografieën, hun rare maar onweerstaanbare uitstraling, en vooral hun lef om de laatste nummers midden in de zaal te spelen, zorgden voor iets wat ik nog nooit had meegemaakt: de hele AB, van balkon tot achterste rij, sprong en danste mee met het voorprogramma.
Ondanks hun tongue-in-cheek toon voelde het moment oprecht en aanstekelijk. Faux Real had de zaal volledig in zijn greep.
Toen Wet Leg daarna het podium betrad met “Catch These Fists”, voelde ik meteen dat de band gegroeid was. Ze klonken voller, scherper, zelfverzekerder. Daarna volgden “Wet Dream”, “Oh No” en “Supermarket”, nummers die het publiek moeiteloos meesleurden in hun typische mix van guitige humor en puntige gitaren. Toch viel me vooral op hoe de dynamiek tussen Rhian en Hester veranderd was. Waar ze vroeger samen het podium droegen, blijft Hester nu grotendeels in de schaduw. Letterlijk: ze speelt achteraan, haar gezicht half verborgen achter haar lange haar, bijna één met de achtergrond. Rhian daarentegen heeft zich helemaal ontpopt tot een echte frontvrouw. Ze beweegt vrij, spreekt het publiek met flair toe, en heeft een vanzelfsprekende uitstraling die de hele zaal vult. Af en toe draait ze zich nog even om naar Hester, zoekt een blik of glimlach, maar het is duidelijk dat zij nu de show draagt.
Het midden van de set bracht een mooi evenwicht, met “Being in Love”, “Don’t Speak” en het meeslepende “Jennifer’s Body”, gevolgd door het nieuwe “Liquidize”. En toen kwam “Ur Mum”, het moment waarop de hele zaal losbarstte en het inmiddels legendarische schreeuwstuk letterlijk door de muren leek te trillen. Maar het hoogtepunt voor mij kwam iets later, bij “Pillow Talk”. Waar Wet Leg vaak bekendstaat om hun luchtige, bijna sarcastische indiepop, klonk dit nummer als pure grunge: rauw, zwaar, en met een intensiteit die me verraste. Het was het bewijs van hoe breed deze band kan gaan, hoe ze moeiteloos schakelen zonder hun identiteit te verliezen.
De set ging verder met “Pokemon”, “Davina McCall” en “U and Me at Home”, en eindigde krachtig met “Too Late Now”, “Angelica” en “CPR”.
Na een korte onderbreking kwam de band terug voor de bisronde. “Chaise Longue” zette de AB nog één keer in vuur en vlam – het refrein werd door iedereen meegebruld – en afsluiter “Mangetout” zorgde voor een voldane ontlading.
Toen de lichten aangingen, bleef ik nog even staan. Het was een van die zeldzame concerten waarin alles klopt: een voorprogramma dat de verwachtingen overtreft, een hoofdact die bewijst hoe ver ze is gekomen, en een zaal die van begin tot eind meeleeft.
Wet Leg is niet langer dat grappige duo met één grote hit. Ze zijn uitgegroeid tot een band met diepte, met gelaagdheid, en met een frontvrouw die helemaal weet wie ze is. Rhian straalt, Hester verdwijnt in de schaduw, maar samen blijven ze onweerstaanbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Wet Leg
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8797-wet-leg-02-11-2025?Itemid=0
Faux Real
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8796-faux-real-02-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Till Lindemann - Controversieel heerser
Waar velen preuts en beschamend over zijn, begint Till Lindemann. Na zijn passage in een uitverkochte Lotto arena in 2023 en de gecensureerde versie deze zomer op GMM, stond de 62 jarige graag geziene Duitser terug in ons landje met zijn 'Meine Welt tour' . Weliswaar nu in de AFAS Dome, het oude Sportpaleis.
Supportact was Aesthetic Perfection (*****) De Amerikaanse band met frontman Daniel Graves wist ons wel te boeien door het pittige drumwerk als in het bekende Rammstein werk. Er waren ook nummers die een mix waren van elektro en metal met een aantrekkelijke synth erbij. Ze kregen een warm onthaal, een selfie met het publiek en er viel uit het plafond een groots doek met Keltische letters … met wat ik pas later ontdekte het opschrift ‘Kill Till’ …
Dan de grote Till-show … Met de intro “Meine Welt” viel na een minuutje of 2 het doek naar beneden . Met “Fat” was de toon gezet . Twee nonnen dalen samen met Till Lindemann (****1/2) het podium af om zich vervolgens van hun boete kleed te ontdoen en lustig rond de danspalen te zwieren.
De rode kleur van de van de vorige shows is ingeruild voor zwart en goud. Geen hoed meer voor Till maar een hoge opvallende hanenkam . Terwijl Lindemann het vrouwelijk publiek een beetje ophitst, dreunt “Altes Fleish” door de boxen en maken de volslanke nonnen al snel plaats voor vrouwelijker schoon. Op “Golden Shower” werd pas echt duidelijk waarom deze show als 18+ word bestempeld met flapperende gepiercete schaamlippen die op de schermen werden geprojecteerd, al dan niet bevochtigd ...
“Tanzlehrerin” was het enige nummer dat braafjes binnen de lijntjes bleef deze avond. Op “Blut” zette hij de zaal volledig in brand én telkens als het refrein weerklonk, werden de voorste rijen van het publiek geblust met een koude douche van nevel dat uit het plafond viel. Pech voor diegenen die nat waren, want “Allesfresser' die volgde, werden ze getrakteerd op een overvloedige laag taarten.
Na een korte stilte weerklinkt een electro/disco deuntje terwijl Lindemann in een grote luchtbal door het publiek verschijnt voor een intiem momentje met zijn fans. “Skills in Pills” volgde met wansmakelijke beelden van billen en pillen waarna het donker werd en het scherm encore projecteerde.
“Fish onn”, ”Übers meer”, “Knebel' vatten de bis aan. Het publiek werd getrakteerd op een schol dode vissen. Maar tot slot opgepept met “Ich Hasse Kinder” die een eind maakten aan de Till-Show.
De veelbesproken Till denkt op z’n gezegende leeftijd van 62 nog lang niet aan stoppen. Hij heeft een stem als een klok, een kloeke stem. Muzikaal een controversieel heerser. Onder luid gejuich dankte hij het publiek samen met de danseressen en bandleden, terwijl op het scherm Till Fest werd geprojecteerd, dat zal plaatsvinden op 3 en 4 juli 2026 in Leipzig. Je bent op de hoogte alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Till (Lindemann)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8793-till-lindemann-02-11-2025?ltemid=0
Aesthetic Perfection
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8794-aesthetic-perfection-02-11-2025?temid=0
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
