Labadoux 2019 - 3-4-5 mei 2019 - 31 ste editie - Is en Blijft een Heerlijk festival!
Labadoux 2019
Festivalterrein
Ingelmunster
2019-05-10
Lode Vanassche en Filip Gheysen

Onder de Wantebrug in Ingelmunster klotst het water van ‘de vaart’ onrustig tegen zijn vol geparkeerde oevers. Het herfstweer staat in schril contrast met de sfeer, die op Labadoux naar oude gewoonte aanvoelt als thuiskomen in een warm nest. De line-up is er eentje om in te kaderen en de talrijk opgedaagde bezoekers laten de grijze wolken niet aan hun hart komen!
Met drie podia (concerttent, pubtent en club) is er ieder  moment van de dag voor elk wat wils aan de gang.

dag 1 - vrijdag 3 mei 2019
In de grote tent worden we meteen ondergedompeld in de bezwerende folkbeats van The Sidh, een Italiaanse formatie die hun zuiders temperament niet onder stoelen of banken steekt.

Daarna zoeken we de Pubtent op om de jonge wolven van Portland te aanschouwen. De winnaar van De Nieuwe Lichting 2018 wist het afgelopen jaar verschillende hits te scoren. Naast de naambekendheid via StuBru hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken. Je voelt meteen dat de band ook live als een puzzel in elkaar valt. Niet vanzelfsprekend voor de gelaagde pop die door het talentvolle viertal bedreven afgeleverd wordt. Met een smoothy vol met speelplezier weten ze het publiek te bespelen. Sarah speelt piano en Jente gitaar. Ze zingen perfect samen en weten je vast te nemen. Indie folk rock.

Geloof het of niet , maar met K’S Choice maakten de organisatie een goede keuze. De tent liep vol en warm. Sarah en co hadden er duidelijk zin in en etaleerden met verbazend gemak professionaliteit, zin en speelplezier. Sarah en Gert weten nog altijd wat samenzang is en geven melodieën met de gekende strakke gitaren terwijl de bassist alles regisseert. Ze blijven snoepen van hun quasi perfecte wall of sound en hun professionaliteit. Heerlijke best of na alweer 25 jaar “Believe” en “Cocoon Crash” werden al vroeg in de set als suikertjes in onze warme koffie gedropt. Naar het einde toe mochten de oer-belpopper “Not An Addict” en “Almost Happy” niet ontbreken. Bijna gelukkig verlieten we kort voor einde de grote tent om ons te laten verrassen in de club.

Daar stonden om klokslag 22u The Bucks geprogrammeerd. Drie doorwinterde folkies, twee Belgische Ieren (David Munnelly en Kieran Fahy) en een Belg die misschien een Ier was in een vorig leven (Philip Masure) hadden alle ingrediënten bij om Irish folk te brengen op grootvaders wijze. De traditionals werden met het enthousiasme van een roedel jonge herten naar voor gebracht. De begeestering werkte aanstekelijk waardoor de uitgeklapte stoeltjes eigenlijk overbodig waren. Vakmanschap en speelplezier gingen hand in hand. Mooi dat we dit nog altijd kunnen proeven naast en tussen de grote popkanonnen van de grote tent!

Arsenal heeft een arsenaal aan materiaal, songs, groepsleden - vandaag negen -  en ervaring. Een zangeres die in een Obelix-badje met soul is gedrenkt, een dubbele percussie, een funky bas, een ongelofelijke performer. De headliner van deze eerste avond is met zes albums uitgegroeid tot één van de grootste hitmachines van Belgische makelij. “Saudade” liet Labadoux voor een eerste keer ontploffen, het verlangen naar meer werd alleen maar groter. “Amplify” en “High Venus” hielden het tempo in de set hoog en dreven de laatste koude nattigheid van het festivalterrein. Net voor de bisronde kregen we als klap op de vuurpijl een tien-minuten-lange versie van “Melvin”. In het laatste jaar moest de band afscheid nemen van twee van zijn bekendste stemmen: Mario Dos Santos kwam op 4 september 2018 om in een zwaar verkeersongeval en enkele weken terug kwam het nieuws dat insloeg als een bom: Shawn Smith (Brad) was door complicaties van zijn suikerziekte plots overleden. Beide rasmuzikanten werden bij het begin van de encore niet vergeten en geëerd voor bewezen diensten. “Lotuk” was de kers op de frisse cocktail tropical die Arsenal na al die jaren nog steeds is. En weg waren de grijze wolken.

Appelblauwzjigroen - Met zo’n naam kon dit alleen maar een West-Vlaamse formatie zijn! Het werd een mix van onversneden bluesrock in een sappig West-Vlaams gebracht door nieuw plaatselijk talent uit Ingelmunster! Blij dat we dit niet gemist hebben! De teksten waren grappig (en iedereen verstond alles!), de muziek was snedig en de frontman stal de show met zijn mondharmonica. Na enkele nummers werd duidelijk wat de T-shirts ons te vertellen hadden: het waren de titels van de nummers, waarvan vooral de bluesversie van “Patatten” van Willem Vermandere ons aangenaam verraste. Benieuwd of de oude bard dit al eens zou gehoord hebben…

dag 2 - zaterdag 4 mei 2019
Als we rond koffietijd de grote tent betreden komen we meteen in de ban van een trio: de ons welbekende Wannes Cappelle flankeert met de Zeeuw broeder Dieleman Frans Grapperhaus op cello. De twee moedertalen, het Zeeuws en Zuid-West-Vlaams dialect, vermengen zich naadloos in de gezongen verhalen over het leven van hier en elders. Soms humoristisch, soms weemoedig, soms filosofisch. Grappig hoe ze het over de uitspraak van Ghandi hebben: “Wannes, zeg jij nu Handi? Het is toch Gandi (met een Hollandse G-keelklank)?” Algemene hilariteit als het over de zachte West-Vlaamse G gaat! “Dat speelt toch geen rolle? De G en de H staan er allebei in! Ge kunt dus kiezen!”, reageert Wannes gevat.
In de tent krijgen we even de tijd om te lachen en na te genieten maar dan doet hij er nog een schep bovenop: “En daarbij, moest het Handi zijn, dan zouden we Andi zeggen. En dat is toch geen naam voor een spiritueel leider? Follow me I’m Andi…”
Frans de cellist geniet mee, gezeten op zijn stoeltje, tussen beide boomlange zangers in. Een trio waarmee de zaterdag op Labadoux waardig wordt ingezet!

De folkies worden op hun wenken bediend met de Flemish Folk Caravan. Maar geen geitenwollen sokken of langharig werkschuw tuig op het podium hoor! Alleen de instrumenten zijn folky: draailier en diatonische accordeon om er maar twee te noemen. De spelers, strak in het zwarte pak opgesteld in een hoge en een lage rij, zijn stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze brengen nummers met titels die niet verwijzen naar middeleeuwse legenden, maar gewoon een volgnummer dragen zoals sommige parfums. In de tent lusten ze er pap van: de percussie komt van de handjes van het publiek!

Daarna gaat het folkfest verder met The Rumjacks. Deze Aussies vullen de folkstoofpot wel aan met een stevige scheut punk, gekruid met rockende instrumenten. Het dynamiet van onze funkfolkrockers The Rumjacks was iets te weinig explosief waardoor de echte ambiance wat ontbrak. Iets te weinig punk om de tent te doen branden. Frontman Frankie wilde Keith Richards van de Ierse folk zijn en poogt de boel te laaien met onder andere “Free Me” en “Casanova No More”.

Het enthousiasme werkt aanstekelijk, maar is ons iets te uitbundig. In de pubtent liet op hetzelfde moment Ben Poole zijn gitaar scheuren. Dit talent van de Britse bluesrock scene ging er vingervlug uit de bol, en met hemtoch een halve pubtent! Wij bekijken dit liever vanop wat meer afstand waar de decibels onze oren wat minder teisteren. Maar eens temeer blijkt dat Labadoux iedereen op zijn wenken bedient: jong of oud, folk of rock of de mix van beide? Iedereen vindt er zijn gading…

We mogen de clubtent niet uit het oog verliezen. Daar zijn steevast ongekende parels te ontdekken! AWKWARD i bijt er op zaterdag de spits af. Deze formatie is het pseudoniem van componist en liedjesschrijver Djurre de Haan. Zijn Engelse teksten doen ons denken aan de breekbare Nick Drake. Samen met een violiste en een cellist, een gitarist en een drummer weeft hij een klankentapijt waarop je je zacht kan neervlijen. Zeer toegankelijk is het allemaal niet, maar de moeite die je doet om te blijven luisteren wordt beloond! 

Daarna volgt Linde die, gesteund door gitarist Jeroen Huyzentruyt, een mengsel brengt van folk en Brian Eno met wereldse invloeden. Reeds tijdens de soundcheck wordt iedereen verrast als ze plots met Mongools geïnspireerde klanken de microfoon uittest. Later blijkt dit een etappe uit een kleurrijke ontdekkingsreis te zijn: we krijgen het verhaal van de moeilijke geboorte bij Mongoolse kamelen die hun jong verstoten waarna de sjamaan de moederkameel moet toezingen zodat deze toch zijn jong zou aanvaarden. Alweer wordt het uiterste van het publiek gevraagd. Het is een festival, dus iedereen kan gaan en staan waar hij wil, maar voor elke soort muziek is er hier een publiek! Echt mooi om te zien en te horen!

Sarah D'hondt vervolledigt dit clubtrio dat we even op een rij willen zetten. Ze stond al eens op Labadoux en wie in de smaak viel keert meestal terug naar Ingelmunster. Met haar kristalheldere stem ondersteund door de vingervlugge pianist Tom Van der Schueren serveert ze heerlijke chansons. De zon was er intussen doorgekomen en we waanden ons in een muzikale oase onder Franse platanen…

Les Negresses Vertes bewijzen hun sterkte en hun klasse door in het begin al van wal te gaan met hun grote “Voila l’été”. Het beloofde lange feest was er. Niet dertig jaar maar dertig megawatt later worden we getrakteerd op een begeesterde zinderende enthousiaste set waar deze oude jonge knapen maar te plukken hebben uit een resem hits en tunes om u tegen te zeggen. Wat hebben die gasten bij elkaar geschreven….  Zelfs hun ska interludium met “Les Mégots” overtrof de eeuwige feestneuzen van Madness.  Een rocksausje met “Les yeux te ton père”… Enfin, ik vrees dat woorden te kort zullen schieten en dat een gefundeerde recensie zo goed als onmogelijk wordt, niet waar “Zobie La Mouche”?

Het Franse Kalffa staat in de Pubtent, zoals aangekondigd, met hun ongelofelijke energie Keltische rock te brengen. En om het even Belgisch te houden: Ierse rock met een heuse knipoog naar Ferre Grignard.

Maar op hetzelfde ogenblik is er ook het Kleinkunstcollectief van de broers Wannyn in de clubtent. Ze hebben ons Vlaamse kleinkunst-erfgoed gebundeld in een volwaardige voorstelling. Met een 80-tal klassiekers op hun repertoire vormen ze samen met muzikale zielsgenoten Jurgen Stroobant (accordeon) en Quinten De Vlaeminck (contrabas) vormden een soort levende jukebox. Als hedendaagse troubadours brengen ze de gekende klassiekers van Jan de Wilde, Zjef Vvanuytsel of Wim Decraene op festivals en in kroegjes. Het is lang geleden dat we nog zo uit volle borst gezonden hebben. En samen zingen doet deugd! Misschien klinkt het goedkoop om met oude succesnummers van vergane gloriën de hort op te gaan, maar ze doen dit met zo’n enthousiasme en vakkunst dat we echt van tributeband kunnen spreken. Zowel de luisterliedjes als de meezingers worden meegezongen. Wij kijken al uit naar een volgende voorstelling met andere nummers uit hetzelfde vaatje!

Absynthe Minded kwam verassend hard uit de hoek voor wie Labadoux-gewijs een eerder intiem concert verwachtte. Ze kozen dus voor een heus rockconcert en lieten de tent redelijk vol lopen, maar ook redelijk half leeg lopen. Er werd weinig gezegd en beleefd op het podium en de communicatie met het publiek was navenant.  Het meest spectaculaire was de constante wissel van hun instrumenten van trouwens hoge kwaliteit. Voor professionaliteit een dikke negen, voor sfeer en gezelligheid een schamele vijf. OK, met “Ask me nothing” kondigen ze wat funk aan, maar even vergaten onze streekgenoten dat hun muziek meer dan een job is. Enthousiasme kan echt geen kwaad, ook al heb je intussen een CV van jewelste. “My heroics part one” en “Envoi” werden er als een rap geserveerd dessert doorgesleurd en het verwachte “Papillion” moesten we missen. Sterke muziek en sterke songs die met veel te weinig animo werden gebracht.

Ertebrekers spelen een thuismatch en winnen met grandeur deze lokale champions league. Flip, Peter en Jeffrey presenteren de meest funky grooves en tonen dat hun nieuw werk meer een eighties powerfunky sound heeft a la JTOTHEC (Jeffrey zit er dan ook bij) , en hun eerste werk meer ruikt naar ’T Hof Van Commerce (Flip zit er dan ook bij). Het zal niet verwonderen dat ze het stomend publiek opzweepten en het publiek hen opzweepte. Jeffrey maakte een heerlijke wandeling door het publiek en kreeg iedereen mee. Zelfs de arrogante Antwerpenaar naast mij die in zijn beperktheid niets van de teksten begreep, stopte met zijn scharrel te muilen en begon mee te gaan in het opzwepende verhaal van Ertebrekers.

dag 3 - zondag 5 mei 2019
Zoals de traditie het wil, is zondag de dag van de kinderen op Labadoux. Kapitein Winokio is ervoor ons iets te vroeg, maar we zijn zijn passage van enkele jaren geleden en het enthousiasme van honderden kinderen nog niet vergeten!
Amanda & The Woopies katapulteren ons terug naar het interbellum in de States. Amanda dartelt over het podium in een petticoat met polkadots en The Woopies houden met bretellen hun broek op. Deze klassieke beauty-and-the-beast combinatie werkt weer uitstekend! Het zondagsrecept op Labadoux van humor en gezelligheid doet het opnieuw. Op de website staat het helemaal correct: Een ideale gelukskuur!

Jan Desmet houdt met zijn 2 Centimeters deze sfeer in stand en brengt een voorstelling met klassieke kleinkunstmeezingers. De grote tent biedt ook de luxe van een projectiescherm waarop de teksten komen voor wie die niet paraat heeft. En toch… toch lukt blijkbaar niet in de grote concerttent wat gisteren nog een ‘klein kunstje’ was voor het Kleinkunstcollectief. Ligt het aan de songkeuze? Ligt het aan het publiek? Of moet je de knusheid van een kroeg hebben met het formaat van de clubtent om dit concept te doen werken? Geen idee… maar wat gisteren een zangfeest was, is nu gewoon een goed optreden. Een luttele drie uur later zal deze Jan ook de clubtent kunnen proeven. Dan worden zijn Centimeters aangevuld met de ravissante Lien Van de Kelder en worden ze herdoopt als Salut La Copine. Ze brengen een eerbetoon aan het meisje en de vrouw in al haar facetten maar dan wel à la Française op uitdrukkelijk verzoek van Lien! Meezingen hoeft niet, niet iedereen heeft de taal van Molière paraat, maar er wordt weer genoten met volle teugen van de chansons van ronkende namen als Josephine Baker, Edith Piaf of Françoise Hardy.
Wouter Berlaen (zang en een rits instrumenten) liet zich vooraf ontvallen dat hij blij was dat ze na The Antler King geprogrammeerd waren. Zij brachten Indie pop en rock die qua sfeer niet verder af kon staan van wat moest volgen of wat hen vooraf ging:
Snakes in Exile die al decennia lang pittige, Keltische folk brengen op alle folkfestivals die je in ons landje en ver daarbuiten kan vinden.

The High Kings stonden netjes met vier op een rij en wisten in een mum van tijd de concerttent om te toveren tot een heuse traditionele Ierse pub. Die snoodaards sneerden dan ook dat het Ingelmunsterse Kasteelbier stukken beter was dan hun Guinness. Een mix van bewerkingen en zwepende versies van “Thunder”, “Wishkey in de Jazz” (nee niet Jar), en “Dirty Old Town”. Het leven kan simpel en geestig zijn. Ze hebben het van hun oertraditionele instrumenten  (gitaar, banjo, trekzak, bodhran….) maar vooral van hun fenomenale vierstemmige samenzang.

Nevermind Nessie . Folkpunk of punkfolk. Feesten, dansen, zingen en drinken. Met een mooie violiste dan nog. En het zijn alweer blijkbaar West-Vlamingen. Talent komt bovendrijven.

Scala stond in het teken van Nederlandstalige nummers en meisjes. Geen prachtige covers van Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Depeche Mode of Radiohead. We hoorden mooie koorversies van onder andere “Suzy”, “Layla”, “Marjolein”, “Irene”, “Annelies”, “Anja” om te eindigen met “Ik Hou Van U”. Mijn lieve dochters hebben ervan genoten. Toch nog even de coolness en het rockgehalte van de gebroeders Kolacny vermelden.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-2019

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Headbanger’s Balls Fest 2019 - Scoren met elke band op de affiche
Headbanger’s Balls Fest 2019
De Leest
Izegem
2019-05-04
Filip Van der Linden

Moonspell komt in oktober naar de Trix in Antwerpen. Wie zo lang niet kon wachten, kon voor iets minder dan de ticketprijs in Antwerpen naar Izegem voor Headbanger’s Balls Fest met Moonspell als headliner. En daar kreeg je nog eens zes andere topbands bovenop.

Vroeg in de namiddag mochten de locals van Carneia al aantreden. Logge postmetal op het thee-uurtje en niet onder het donkere deken van de nacht? Carneia moest hard aan de bak om het publiek wakker te blazen. Pas verschenen tracks uit het nieuwe album ‘Voices Of The Void’ werden vlot afgewisseld met ouder werk. Zanger Jan Caudron sloop als vanouds dierlijk over het immense podium van De Leest en kroop zelfs over de dranghekken om het publiek mee te trekken in de donkere trip van Carneia. Het harde zwoegen werd beloond met het enthousiasme van de nog niet volgelopen zaal, maar dat is het lot van elke band die een festival moet openen.

Chalice is na 21 jaar on the road een goed geoliede machine, toch stonden voor de honderdste show in het bestaan van de band de zenuwen toch net iets harder gespannen. Op Headbanger’s Balls spelen doet deugd als overwinning, maar deze band is klaar voor zelfs nog grotere veldslagen. Ze begonnen als oldschool deathmetalband en evolueerden via melodic death naar hun huidige mix van thrash en death, afgekruid met nog wel meer diverse invloeden. Vorig jaar brachten ze het album ‘Ashes Of Hope’ uit dat bejubeld werd door reviewers en fans. Liever dan op hun lauweren te rusten brachten ze in Izegem alweer nieuw werk ten berde. Kwestie van het ijzer te smeden als het heet is. “Why” zijn ze samen met “Dwelling” inmiddels al aan het opnemen en de live-versie laat opnieuw het beste verwachten. Opmerkelijk ook dat een band zo vroeg in het festival al de volledige zaal mee kan laten klappen.

Komah is een Waalse groovemetalcoreband die geregeld al eens over de landsgrenzen kan gaan spelen. Nieuw werk had deze bende niet voor te stellen, maar dat kon de pret niet drukken. Hun voorlopig laatste album, ‘Flashing Nightmare’, dateert alweer van 2015 maar het siert de band op een manier dat ze daar na vier jaar nog steeds promotie voor willen maken. Er staan dan ook flink wat tracks op dat album waarop je maar moeilijk stil kan blijven staan. Het publiek in Izegem reageerde misschien eerst nog wat lauw op het Waalse geweld, maar eens ze de vibe opgepikt hadden, werd het alsnog een feestje voor de moshers.

De legendarische Belgische heavymetalband Ostrogoth stond in een ver verleden in de Europese hitlijsten met “Full Moon’s Eyes” en brengt vooral oud en een beetje nieuwer werk met veel passie en pose. Voor de oudere metalhead werd het in Izegem een feest van de herkenning met behalve Full Moon’s Eyes nog “Paris By Night”, “Too Hot”, “Love In The Streets”, “Stormbringer”, “Heroes Museum” en “Ecstasy And Danger”. De vuisten en hoorns gingen in de lucht en er werd meegezongen en gebruld.

Vervolgens mocht het publiek opnieuw de mouwen opstropen voor het betere mosh-werk. Het Franse Dagoba vroeg een ‘wall of death’ en kreeg dat ook vlot voor elkaar. Deze Fransen walsten als bulldozer over Izegem en namen geen genoegen met een publiek dat braaf met het kopje staat te knikken. Na de wall of death kwam er nog een circle pit aan te pas en zanger Shawter dook ook nog zelf het publiek in. Die van Dagoba zijn ook gewoon heel goed in wat ze doen. Punt.

Minder brute energie en meer adembenemende gitaarsolo’s volgden toen het Zweedse Enforcer het podium van De Leest betrad.  Voor de ene stonden ze te hoog op de affiche, terwijl anderen hierin net een beloning zagen voor de vele haltes in de kleinere Belgische clubs die Enforcer al aandeed. De Zweden wisten vriend en vijand te verbazen en te overtuigen met hun vinnige mix van speed- en heavymetal. Ze halen de mosterd daarvoor in de hardrock en heavy metal van de jaren ’70 en ’80, maar doen er hun eigen ding mee en brengen hun retrometal met zoveel passie dat je wel overstag moet gaan.  Een aantal tracks kwamen uit het nog maar een paar dagen oude album ‘Zenith’, maar het waren vooral de bevlogen versies van ouder materiaal als “Mesmerized By Fire” en “From Beyond” die de vonken deden overslaan. Het publiek van Headbanger’s Balls Fest geeft geen cadeaus en toch kreeg Enforcer een ‘welverdiende 8 op 10 voor sfeer en gezelligheid’.

De Portugese gothicmetalband Moonspell is kind aan huis op de Belgische festivals en in de grotere concertzalen en het was een meesterlijke zet van de ploeg achter Headbanger’s Balls Fest om ze als headliner naar Izegem te halen. Het was wel al bijna middernacht toen zanger Fernando Ribeiro met een enkele oude lantaarn in de hand het podium opstruinde, maar de fans stonden nog in dikke rijen op post. De hondstrouwe fans werden getrakteerd op heel wat ouder werk en het beste uit het recentste album ‘1755’. Je merkt het natuurlijk wel dat de band al bijna 30 jaar meedraait, maar teleurstellen staat niet in hun woordenboek.

Als Moonspell later dit jaar in Antwerpen speelt, zullen vast ook heel wat Headbangers op post zijn. De Portugezen brengen dan immers Rotting Christ mee, één van de beter bands van de Headbangers-editie van vorig jaar.

Organisatie: Headbanger’s Balls Fest