Toch alweer het vijfde studio album van deze Vlaamse bluespurist, ondertussen al een begrip in Belgische blueskringen. Op zich is dat ook maar een klein wereldje met een beperkte historiek natuurlijk, maar toch. In ons Belgenlandje zijn er dan ook nooit katoenplantages geweest, de blues beperkt zich hier eerder tot een cafégebeuren, maar dan wel bij voorkeur in een bruine kroeg.
Het minste wat je van Tiny Legs Tim kan zeggen is dat hij niet in cirkeltjes blijft draaien. Met ‘Elsewhere Bound’ heeft den Tim het over een andere boeg gegooid. Uiteraard blijft hij binnen de paden van de blues, maar die liggen zoals u weet soms nogal ver uit elkaar. Tim heeft deze keer zijn blues wat meer aangekleed en er wat toeters en bellen aan gehangen. Maar gelukkig nergens te veel, het is geen kerstboom geworden. Tiny Legs Tim laat zich uitvoerig begeleiden door een horde doorwinterde muzikanten waardoor zijn blues misschien niet meer zo puur klinkt, maar wel avontuurlijker. Vooral een stel blazers brengen de schwung erin, en we bespeuren ook hier en daar wat latino percussie die voor een zuiders tintje zorgt. Klinkt het gek als wij al eens aan Los Lobos moeten denken ? Check.
Waar Tiny Legs Tim zich met zijn vorige platen meer op uw ziel richtte, heeft hij het nu meer op uw heupen gemunt. Er mag met name al eens gedanst worden op de blues, en dat is dikwijls het geval op ‘Elsewhere Bound’.
Maar bovenal schittert TLT toch maar weer met zijn subtiele gitaarspel, waarin John Lee Hooker nooit ver weg is. En natuurlijk ook met zijn gepassioneerd songschrijverschap, want er staan toch weer enkele pareltjes van het zuiverste water op dit album.
Dat maakt van ‘Elsewhere Bound’ een mooie aanvulling in het stilaan indrukwekkende repertoire van een kerel die 100% is opgetrokken uit Vlaamse kleigrond, al heb je dikwijls het vermoeden dat daar wat diep zuiders bloed recht vanuit de Mississsippi Delta door stroomt.
Het album wordt de komende weken voorgesteld in De Singer Rijkevorsel (22/02), AB Brussel (01/03), De Roma Antwerpen (08/03), Casino St Niklaas (28/03), 4AD Diksmuide (29/03) en Handelsbeurs Gent (14/05).
MAY is de vijfkoppige band van zangeres Fien Desmet, met Lukas Somers (gitaar), Marco Giongrandi (gitaar), Gerben Brys (bas) en Olivier Penu (drums).
Hun eerste EP 'happily lost at sea' bevat vijf songs met (af en toe) een donker randje, maar één ding hebben ze gemeen: ze vertellen allemaal een verhaal.
Fien studeerde jazz aan het Conservatorium van Antwerpen, en neemt die invloed en haar liefde voor jazz zeker mee in het schrijfproces. Toch is 'happily lost at sea' allerminst een jazzplaat. De muzikanten gingen samen op zoek naar de mooiste kleuren om hun muzikale dromen te vertellen, soms schoorvoetend, dan weer schreeuwend, tussendoor sowieso bewust en onbewust beïnvloed door Fiens muzikale helden Nina Simone, Joni Mitchell, Randy Newman, Lianne La Havas, Melanie De Biasio, ...
‘happily lost at sea’ opent een kleurrijk universum, perfect om bij weg te dromen.
https://open.spotify.com/album/1FxjbIyzMP3WRrRkDCrFXj?si=kpxcUPulQLi1k19GhBVlZw
Monster Magnet had in het najaar nog een nieuwe plaat uit (‘Mindfucker’). Een goeie plaat zelfs.
Lees de review maar na op onze pagina http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/69754-Mindfucker . Zo is hij nu op toernee doorheen Europa waarbij hij drie optredens voorziet in ons land. Dat zagen velen blijkbaar zitten want De Kreun was al een tijdje uitverkocht.
Het Britse trio Puppy mocht de zaal opwarmen wat buiten wat die-hard fans moeilijk lukte. Hetgeen we hoorden was niet slecht maar ook niet iets waar we van onder de indruk waren. Het deed heel in de verte wat aan Danko Jones zonder testosteron denken. De drummer was wel indrukwekkend maar kwam niet geheel tot zijn recht bij deze muziek. Er zit meer in zijn mars. De nummers klonken allen wat gelijkaardig en de zanger/gitarist had wat rare tics na elke zanglijn. We keken al uit naar de hoofdact.
Monster Magnet mocht dan hun duivels ontbinden. En dat is haast letterlijk te noemen. Op achtergrond hing een groot doek met de hoes van ‘God Say No’ op. Er werden beelden geprojecteerd. “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige album startte de set waarna er overgegaan werd naar “Rocket Freak” uit hun nieuwste plaat. Meteen voelde je de haren recht komen en de vuisten gingen de lucht in. Dit luid aangemoedigd door Dave Wydorf (inmiddels ook al 62 jaar) die heel interactief naar het publiek toe was. Hij bespeelde goed de zaal en anders dan de meeste popartiesten plegen te doen.
We kregen heel veel werk uit de periode tussen 1993 en 2004. Twee songs uit de nieuwe plaat en geen enkele uit de drie voorgaande albums. Alhoewel ik persoonlijk ‘Mastermind’ bijvoorbeeld ook een goede plaat vind. Bon, de muzikanten gingen ervoor en Dave ook alhoewel hij naar het einde toe nogal vaak aan zijn pedalen stond te regelen waardoor hij met zijn rug naar het publiek toe stond. Dat was het enige schoonheidsfoutje. Voor de rest een mooie finale met “When The Hammer Comes Down”, “Negasonic Teenage Warhead” en uiteindelijk als climax “Space Lord”. Daarbij liet hij iedereen tijdens het liedje ‘Space Lord Motherfucker’ scanderen. Er ontstond een eerste maal een moshpit vooraan.
Het was duidelijk dat het publiek na dit nog meer wilde. En na roepen en klappen kwamen ze op voor de bisronde. Eerst met “CNN War Theme” dat een uitgebreide instrumentale versie meekreeg. Wydorf kwam daarna terug op de stage voor “Dinosaur Vacume” en “Powertrip”. “Powertrip” was het orgelpunt met moshpit en massaal in de lucht gestoken vuisten. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht na een opzwepende trip van een anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, St-Niklaas , een paar dagen later
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/monster-magnet-28-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/puppy-28-01-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Khruangbin is een fenomeen. De band werd tot een jaar geleden bijna nergens opgepikt, maar is ondertussen uitgegroeid tot een groep die de Ancienne Belgique het bordje uitverkocht kan laten bovenhalen. Hun nichemuziek wijkt sterk af van de norm, dus het blijft nog steeds verbazingwekkend hoe de groep zalen weet te vullen. Het zal liggen aan de laidback sfeer waarmee hun muziek wordt gebracht waardoor de luisteraars even de realiteit vergeten en zich in een droomwereld bevinden. In de Ancienne Belgique was dat niet anders, Khruangbin toonde waarom ze live nog beter zijn dan op plaat: hun présence.
De vorige show van Khruangbin was er één in de Orangerie van de Botanique. Ook daar was het optreden weken op voorhand uitverkocht, maar een AB vullen is natuurlijk nog een heel ander verhaal. Maar ook hier gingen de tickets als zoete broodjes over de toonbank. Er stond zelfs een wachtrij om binnen te gaan. Wat opviel, is dat het publiek iets ouder was dan doorgaans op rockconcerten. De meeste mensen bevonden zich rond de dertig, en wilden dan ook hun weekend inzetten met een rustig optreden.
Waar deze mensen geen rekening mee hielden, was dat er ook mensen in de zaal aanwezig waren die effectief voor de muziek kwamen. Al van bij de eerste song “Cómo Me Quieres” merkte je dat dit het grote probleem zou vormen voor de show. Het gepraat was soms heel storend, waardoor de zachte deuntjes die de band in zijn arsenaal heeft, er minder sterk uitkwamen. Het nadeel aan al die bekendheid. Maar het publiek zou ook gewoon wat meer respect mogen tonen. Enkel toen de band wat steviger tekeerging, hoorden we hun levensverhalen niet (al kan dat ook liggen aan het feit dat de songs wat luider waren toen). Het is jammer, want zo’n muziek verdient al je aandacht en als niet iedereen van hetzelfde idee is, verpest dat een klein beetje de concertsfeer.
De set van Khruangbin zat weer heel doordacht in elkaar. Zo was er een perfecte mix tussen de zachte, iets gevoeligere songs en de iets strakkere, meer dansbare nummers. Muzikaal was het zo zwoel dat zelfs de droogste woestijn er nat van zou worden. Perfect geïmplementeerde exotische vibes in een dromerig geheel. Alles droeg bij aan de sfeer die de band probeerde te zetten. Die sfeer bevatte bij momenten euforie want het publiek was razend enthousiast toen er een geniale gitaarsolo passeerde of toen ze weer hun typerende danspasjes bovenhaalden. Een lachje van de bassiste bevestigde dat ook zij zich amuseerden.
Ze bleven dus niet altijd stoïcijns en geconcentreerd hun instrumenten bespelen. Soms was er af en toe eens emotie te bespeuren in de gezichten van de bandleden, wat zeldzaam is. Het moet dan ook overweldigend zijn om plots tweeduizend mensen te horen meezingen of mee neuriën met de grooves die je serveert. Natuurlijk had de show weer zijn subtiele showelementen met een rinkelende telefoon, een getelefoneerde choreografie, een toast of de medley met bekende nummers, maar het is charmant en plezant om mee te maken. Zoiets verveelt namelijk nooit en blijft spontaan overkomen. Zo was heel het publiek laaiend enthousiast toen de intro gitaar van “True” van Spandau Ballet passeerde.
Zang blijft bij Khruangbin altijd tot een minimum beperkt, maar als ze eens zingen (meestal gewoon wat klanken), dan merk je wel dat ze heel melodieus kunnen zijn. Jammer dat hier niet meer gebruik van wordt gemaakt, maar dan zou de focus van het muzikale misschien wat doen verdwijnen en die is momenteel heel sterk. Het gaat namelijk van zeer ‘chille’ gitaarlijnen die je laten wegzweven tot dansbare ‘groovy’ baslijnen die naar het Oosterse neigen en bijgevolg heel dansbaar zijn. Zo was er voor iedereen wat wils en dat zag je ook in het publiek. “Evan Finds The Third Room” bijvoorbeeld bevatte heel wat dansbare vibes, en de zang (en ook looks) van de gitarist deden bij momenten aan Kevin Parker van Tame Impala denken. De psychedelische invloed is dus nooit ver weg, maar er is zoveel meer (een streepje funk, een dosis surf rock, …) en dat blijft de band boeiend maken.
Het slotstuk met “Maria También” (en natuurlijk het verplichte stukje “Apache” van The Shadows) was een hoogtepunt, maar ook het laatste bisnummer “People Everywhere (Still Alive)” dankzij de kleurrijke lichtshow en het dansbare gevoel. Die lichtshow was trouwens het hele concert geweldig. Nu en dan waren er eens twee discoballen die de zaal verlichtten en het droeg allemaal geweldig bij tot de zweverige sfeer van de band. Maar ook de andere lichten waren een grandioze meerwaarde voor de muziek van Khruangbin. Het schiep al een sfeer nog voor er een noot werd gespeeld.
Zoals vooral ook opviel bij het eerste nummer na de bis, was de zaal bij momenten te luidruchtig. Toen kwam de drummer alleen op om zacht te beginnen, maar iedereen was te luid waardoor niemand echt hoorde wat hij speelde. Gelukkig trok hij zich daar zelf heel weinig van aan en was de groep na het optreden heel dankbaar voor al het enthousiasme.
Khruangbin gaf nog eens aan waarom ze zo populair zijn. Ze brengen muziek die iedereen aanspreekt en nergens te overdreven in een hoekje wordt gestopt. Bijgevolg kan iedere persoon genieten van hetgeen de band serveert, en dat was in de AB niet anders. Volgende halte om te betoveren: Rock Werchter.
Setlist: Cómo Me Quieres - Friday Morning - Dern Kala - August 10 - Infamous Bill - August 12 - Mr. White - Two Fish - Lady And Man - Evan Finds The Third Room
Medley (Hollywood, Award Tour, Electric Relaxation, Woo Hah!!, Donuts, Get Money, PM Dawn, True, Wicked Game, Summer Madness)
Maria Tambien -The Number 4 - White Gloves - People Everywhere (Still Alive)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Persistence Tour 2019 - Mokerslagen uitdelen binnen een gevarieerd aanbod
Persistence Tour 2019
Persistence Tour is een jaarlijks evenement die hardcore en aanverwante muziekstijlen doet samenkomen. In 2019 houdt Persistence tour halt in o.a. Duitsland, UK en Zwitserland. Maar dus ook weer in België. Deze keer echter niet in Torhout maar in de Brielpoort Deinze. Een festival op een vrijdagavond laten beginnen omstreeks half zes in de avond, is altijd een beetje een risico. Echter was Brielpoort heel goed vol gelopen, al was dat vooral vanaf ongeveer kwart voor acht toen Walls Of Jericho de tent volledig zou afbreken. Bovendien willen we een pluim op de hoed steken van de locatie in Deinze die duidelijk groter is waardoor je zelfs op de drukke momenten niet het gevoel krijgt op elkaar gepakt te staan. Ook zijn de ingang en uitgang van elkaar gescheiden, wat het veiligheidsgevoel ten goede komt. Als kers op de taart stelt de organisatie heel bewust een affiche samen waar zowel het hardcore, thrash metal als punk publiek aan zijn trekken komt. Het dak ging er dan ook geregeld af door dat voortdurende uitdelen van mokerslagen, binnen een enorm gevarieerd aanbod.
Take Offense (***) moest het doen met een half gevulde zaal, ook wij waren pas laat gearriveerd en zagen de band net zijn laatste nummers van hun set inzetten. Iets te weinig om ons een compleet beeld te vormen van dit optreden, maar net genoeg om ons te overtuigen dat we hier een band zien die een gevoelige snaar raakt van ons hardcore en co hart. Eigenlijk niets meer, maar ook niets minder. Er ontbrak net iets te weinig vuurwerk binnen de set, om ons compleet over de streep te trekken. We houden het dan ook bij een fijne openingsact die wel degelijk de lont aan het vuur kon steken, om de boel te laten ontploffen. In die missie zijn de heren door een energieke aanpak die aan de ribben kleeft, dus wel geslaagd.
De verrassing van de avond kwam echter dankzij een Russische beer die dankzij mokerslagen op Russische wijze, het dak er voor het eerst compleet liet afgaan. Siberian Meat Grinder (****) combineert doorsnee Hardcore met Thrash metal elementen. Een interessant mengelmoes waardoor wervelstormen ontstaan. De gemaskerde frontman haalt vervaarlijk uit, en brult zich de keel schor en maant de aanwezigen aan tot bewegen. De eerste pits zijn dan ook snel een feit. Zonder medelijden raast deze Siberische trein van begin tot einde over de hoofden van de aanwezigen heen. Tot niemand nog stil staat.
Booze & Glory (****) tapt dan weer uit een heel ander vaatje. Het was eerste instantie afwachten hoe het publiek zou reageren op de toch eerder oi!punk getinte set van deze heren. Echter bleek de zaal prompt over te koken. Of dat in afwachting was van wat nog moest komen, laten we in het midden. De heren van Booze & Glory konden echter op heel wat bijval rekenen. Kortom , Booze & Glory brengt een potje zogenaamde oi!punk met een saus dat wat doet denken aan bands als Dropkick Murphys. Waardoor een kolkend feest ontstaat, en de aanhoorder dus meteen ook een spiegel wordt voorgehouden. Een ingesteldheid waarop stilstaan dus onmogelijk is, maar waarbij je dus eveneens de neiging voelt om alle heilige huisjes prompt met grond gelijk te maken. Een missie waarin booze & glory dus door een energieke en bijzonder verschroeiende aanpak, met brio slaagt!
De zaal was nu wel genoeg opgewarmd na die Russische orkaan, en dat oi punk feestje. Echter zou die temperatuur pas naar een echt kookpunt stijgen dankzij Walls of Jericho (*****) - wegens dat sterretjes beperkt zijn tot vijf kan ik er niet meer geven, want ze verdienen er tien.
Walls of Jericho legt de lat, voortgestuwd door een enorm spraakzame en beweeglijke frontvrouw, vanaf de eerste noot , enorm hoog. De band windt er geen doekjes om en prompt ontstaan verschillende pits, en gaan crowdsufers de lucht in. De security komt prompt handen tekort. Ook de gitaristen van Walls of Jericho duiken in het publiek en de heel goed bij stem zijnde frontvrouw zoekt haar publiek letterlijk op. Ze kan tevens op onze sympathie rekenen omdat ze de mensen van de veiligheid alle lof toewuift, en het publiek vraagt om voor hen te applaudisseren. Net dat respect naar entourage, organisatie , de bandleden en de fans zorgt ervoor dat Walls of Jericho iedereen uit haar hand doet eten, van vooraan tot helemaal naar achter. Ook heeft de energieke hardcore die de dame en heren brengen daar iets mee te maken. De liefelijk uitziende frontvrouw blijkt bovendien een klasse entertainer, en een katje om niet zonder handschoenen aan te pakken, en die echter door een charismatische uitstraling je hart diep raakt. Top concert van een top hardcore band die hier weer zijn eigen grens verlegt. Absolute hoogtepunt van de avond.
Na deze orkaanuitbarsting had het publiek blijkbaar nood aan wat rust in het hoofd. De korte sets volgden elkaar dan ook in een ijltempo op. Municipal Waste (***) was eigenlijk met pure thrash metal een beetje de vreemde eend in de bijt. Het publiek bestond grotendeels uit liefhebbers van Hardcore. Daardoor bleven de aanwezigen opvallend stil bij de nochtans zeer razendsnelle, verschroeiende set van Municipal Waste - op een paar pitjes vooraan na dan. De band legt nochtans zijn volledige gewicht in de weegschaal om de aanwezigen aan te zetten tot het bouwen van een wervelend thrash metal feestje; het bleef wat uit waardoor de respons wat mager bleek over dat half uur. Jammer, want Municipal Waste behoort, wat ons betreft, tot het betere Thrash metal dat ik de laatste jaren ben tegen gekomen. Deze match hebben ze helaas, mede door de omstandigheden, dus niet kunnen winnen. Of het moet zijn op de punten van verdienstelijke medespeler. Voor de aanwezigen was het echter eerder een fijn rustpunt tussen al dat hardcore geweld door, om even bij te komen.
"Na al die jaren staat deze band nog steeds stevig in de schoenen, de jarenlange ervaring mondt gelukkig niet uit in een routineklus. Ignite omarmt zijn publiek nog steeds met even veel wederzijds respect als in de jaren '90, en daarvoor kan je alleen maar waardering opbrengen." Dit schreven we in 2017 over de set van Ignite (****1/2) op Rock Herk. Laat dit laatste nu het meest opvallende pluspunt zijn bij zowel Ignite maar ook bij headliner Sick of It All. Beide bands zijn ondertussen uitgegroeid tot top acts binnen de scene, en hebben dus eigenlijk niets meer te bewijzen. Maar Ignite bewijst dus dat dit niet hoeft te resulteren in het afleveren van een doorsnee routineklus, integendeel. Vanaf die eerste noot grijpt de band je, door middel van technisch hoogstaand vernuft te combineren met een muur van hardcore geweld, bij de strot en laat je niet meer los tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht bent gekomen. Het duurde niet lang of iedereen stond mee te springen, moshen en crowdsurfen tot ver naar achter. En dat is dus niet alleen doordat Ignite na al die jaren nog steeds enorm hoogstaande hardcore naar voor brengt, maar ook doordat de band nog steeds die enorm spontaniteit uitstraalt zoals jonge wolven in het vak.
Ook bij Sick Of It All (****1/2) is net dat zijn grote sterkte. Het publiek omarmen alsof je uw eerste show ooit aan het spelen bent. Daaruit kunnen menig groot geworden bands nog iets leren. Want zonder dat publiek zou een band als Sick Of It All niet staan, waar hij nu staat, op het podium van een gerenommeerd hardcore festival als Persistence tour als headliner. Ook anno 2018 ontpopt de beweeglijke frontman zich tot charismatisch entertainer, en laat zich omringen door muzikanten die in hardcore muziek leven en hun instrumenten bespelen. Dat laatste is heel belangrijke om de boodschap naar je fans over te brengen. Die reageren door nog een laatste keer, samen met de band zelf, alles uit de kast te halen om dat dak er nog maar eens compleet te laten afgaan. Da chaos naderhand was niet te overzien, waaruit we kunnen besluiten dat elk van de bands in zijn opzet zijn geslaagd. Een energiek en krachtig feest neerpoten, waar inderdaad mokerslagen worden uitgedeeld, binnen een gevarieerd aanbod, die van begin tot einde van de avond lekker aan je ribben blijven kleven.
Besluit - Persistence Tour is een evenement dat één doel heeft na de nieuwjaarsdagen, een ultiem HC, thrash en punk feest bouwen waardoor de fans van die muziekstijlen het jaar weer met een knal van formaat kunnen inzetten. In Torhout vond ik eerlijk gezegd dat dit publiek al te vaak op elkaar gepakt zat, bij de in en uitgang - iedereen kwam binnen en buiten langs diezelfde deur - zorgde dit vaak zelfs voor een onveilige situatie. Dat kwam, wat mij betreft, ook de gezelligheid niet ten goede. Dat euvel is in Deinze compleet weggewerkt. Er is steeds voldoende plaats, ook bij drukke momenten. Daardoor ontstaat een wervelend feest.
Zoals dat hoort bij doorsnee HC feestjes gaat het dak er dan ook telkens opnieuw compleet af. Zonder meer is dit door de inzet van de bands op het podium, maar eveneens door de inzet van de organisatie en de entourage rond het festival die ervoor hebben gezorgd deze editie van Persistence tour een meer dan geslaagde editie geworden, waarbij uiteindelijk de performance van 'de vrouw en haar band 'nog het meest in het oog sprong. Zonder afbreuk te doen aan de rest op deze heel geslaagde HC avond in de Brielpoort, Deinze.
Organisatie: Heartbreaktunes
Het is alweer van 2016 geleden dat Two Door Cinema Club nieuwe muziek losliet op het publiek. Wie verwacht had dat ze in de Botanique een topje van de sluier zouden lichten, kwam echter bedrogen uit. Ook in de eerste show van 2019 blijven de Noord-Ierse indie rockers de lippen op elkaar houden.
Wie op zoek was naar een nieuwe ontdekking, kwam dan ook als bij wonder uit bij het voorprogramma, Tristan, gedragen door de Gentse frontvrouw Isolde Van Den Bulcke. Qua adelbrief kan dit optreden alvast tellen - met een moeilijk vatbare, jazzy sound en vocals die als golven over het publiek rollen weet Tristan puur op kwaliteit de vroege toeschouwers in een mum van tijd te verleiden. De jonge band is ook niet bang om even de teugels te lossen en een stilte te laten vallen. Laat die grote doorbraak maar komen, zouden we zeggen.
Two Door Cinema Club had geen zin in een lange introductie. Met “Undercover Martyn” en “I Can Talk” trekken frontman Alex Trimble en de zijnen meteen een blik oudere nummers open, en aan het publiek te zien was dat exact hetgeen wat van hen verwacht werd. De jaarwisseling leek de heren op het podium veel deugd gedaan te hebben - als dartele veulens knalden ze erin. ‘It’s just a shame that he cut off his hair,’ horen we achter ons. Die esthetische ingreep van Trimble ten spijt worden we toch even terug getransporteerd naar het 2010 van ‘Tourist History’, hun magnifieke debuutplaat.
Het moet ook gezegd - in de Botanique botst de band op een dankbaar publiek. Van bij het prille begin stuitert de zaal op en neer, en flink wat bekenden van de bandleden lijken de overstap gewaagd te hebben naar Brussel. Na een minuut moet de frontman zelfs even een rondzoevend blik Cara ontwijken, maar ook dat zagen de Noord-Ieren ongetwijfeld graag gebeuren. Met “Are We Ready (Wreck)” laten ze de trein verder denderen op een bijzonder genietbaar, funky spoor.
Het gebeurt allemaal heel strak - wie in de juiste vibe zit, zal zich geen moment vervelen. Met liefst zestien nummers in een concert dat alles tezamen een uur duurt, raast Two Door Cinema Club echt wel door hun set heen. Het kost hen weinig moeite om met een opzwepend “Cigarettes In The Theatre” of “Sleep Alone” het publiek mee te krijgen, maar net daarom is het contrast met de droge, ietwat routineuze performance soms opvallend. De interactie blijft miniem, de variaties op oude nummers op één hand te tellen. Er was meer mogelijk geweest in de broeierige Orangerie, zeker met een publiek dat eigenlijk al bij voorbaat verkocht was.
Een vrij risicoloos optreden dus van Two Door Cinema Club, dat hopelijk nog een aantal troeven achter de hand houdt voor hun optreden op Rock Werchter deze zomer. Deze passage in de Botanique zal de heren ongetwijfeld sterken in hun geloof in hun eigen kunnen. Ook de volgende keer tekenen wij graag present, maar wat nieuwe muziek zou tegen dan toch niet misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/tristan-24-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/two-door-cinema-club-24-01-2019
Organisatie: Botanique, Brussel ism Pias
De Britse drum & bass band Rudimental heeft het moeilijke tweede album overleefd en liet vandaag hun derde worp op de wereld los. De avond voor de release stonden ze op de planken van de Ancienne Belgique om het album er met een energieke live show voor te stellen. Dat het nieuwe album ‘Toast to Our Differences’ niet hun beste album is, moesten we in de AB vergeten waar ze hit na hit op hun jonge fans afvuurden. Sterkste puntje van de band waren ook deze keer de drie zangeressen (waaronder het Britse sterretje Ella Henderson) en de fantastische zanger, die alle nummers met verve interpreteerden. Dat het soms wat eentonig of te veel van hetzelfde was? Het publiek kan het geen pitje schelen.
Binnen één week brengt de Schotse Nina Nesbitt haar tweede album uit. Ze onderging hiervoor een muzikale metamorfose die gezien en gehoord mag worden. In een halfuur durende set stelde ze haar nieuwe nummers voor en die klonken fris, dynamisch en volwassen. Dat haar stem het naar eigen zeggen wat aan het begeven is na al die shows, hoorden we niet want zelfs de hoge tonen haalde ze bijna loepzuiver. Uitblinken deden de nummers “Colder” en “Loyal To Me”, die beiden zowel lyrisch als muzikaal goed zaten. Leuk extraatje bij haar show: de Schotse had tijdens haar show onverwacht een t-shirt van De Nieuwe Lichting-finalist ICTO aan. Girls supporting girls… we like it!
Waarom Rudimental bij de jeugd bekend staat voor een goede live show? Dat bewezen ze meteen vanaf het begin van de show! Met elf man op het podium weet je haast niet waar je naar moet kijken en ook de vierstemmig gezongen intro is een verrassende streling voor het oor. Met “Right Here” geven ze dan het feestje zijn officieuze startschop. Overdonderend gebracht en meteen heel de zaal ingepakt. Mission accomplished! “Not Giving In” gaat in diezelfde, explosieve trend verder en laat geen steken vallen. Het nieuwe “Summer Love” toont vervolgens dan ook aan dat het nieuwe werk ook grote zalen met gemak kan meekrijgen.
Voor velen is Rudimental vooral een band met radiogevoelige drum and bass, maar tussen al deze drum and bass nummers kan je wel degelijk ook enkele leuke zomerse popsongs vinden, die het bombast achter wege laten. Zo heb je het nieuwe “Toast To Our Differences”, dat als een funky dancehall track beschreven kan worden en ook hun zomerhit “These Days” weet op te vallen in hun set doordat men tempo terugneemt en nog steeds dynamische nummers weet te creëren. Het door Ella Henderson gezongen “Free”, waarbij heel wat mensen op elkaars schouders klommen, nam het tempo van de set ook eventjes terug zonder voor verveling te zorgen. Het moet niet altijd over the top bombastisch zijn om het publiek tevreden te stellen.
Toch was het niet altijd zonnig, want de set kende ook iets mindere momenten. Zo klonk “They Don’t Care About Us” niet zo overtuigend door een veel te overheersende bas en zelfs de whistle-note van Ella Henderson kon onze mening over het nummer niet meer aanpassen. Ook met “Go Far” en “Rumour Mill” raakte de band ons, ondanks sterke vocale prestaties, helemaal kwijt en vreesden we dat de set zijn magie kwijt was. Gelukkig was dat niet het geval.
Aan hits in de set geen gebrek. Van het recentere “Let Me Live” tot “Lay It All On Me”, elke hit werd bovengehaald om de massa in extase te brengen en dat lukte ook. Door goede drumpartijen en de toevoeging van de saxofoon en trompet, werden de hits live nog explosiever. Zo klonk “Sun Goes Down” zomerser en dansbaarder dan op de ietwat platte studioversie en klonk ook de Rag’N’Bone Man cover van “Human” best wel interessant. Set afsluiters “Feel The Love” en “Waiting All Night” werden bewust op het einde van de show geplaatst en deden de AB zowaar ontploffen. Tweeduizend gelukkige zieltjes die zich tien minuten helemaal smijten. Een mooi moment.
Rudimental is een band die hits scoort door al de gastzanger(essen)s, maar wie dacht dat dit live hun grootste struikelblok zou zijn, hebben ongelijk. De drie zangeressen en vooral ook de zanger zongen moeiteloos de nummers en wisten ons met hun goede interpretaties helemaal mee te trekken. Muzikaal was het explosief en bombastisch wat de sfeer helemaal ten goede kwam. Hun nieuwe album ‘Toast To Our Differences’ mag misschien niet helemaal zo goed zijn, live was het toch wel behoorlijk te noemen. Rudimental is duidelijk een band die live van aanpakken weet, dat staat vast!
Setlist: Intro - Right Here - Not Giving In - Summer Love - Toast To Our Differences - Sun Goes Down – Bloodstream - Walk Alone - Let Me Live - Lay It All On Me - Scared Of Love - They Dont Care About Us – Free - Go Far - Rumour Mill - Human (Rag’N’Bone Man cover) - Trouble/Sunshine - Sweet Love - Feel The Love - These Days - Waiting All Night
Met dank aan Dansede Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
25 jaar draaien deze Amerikanen reeds mee in het muziekcircus. En zeggen dat ze in hun beginjaren nog als ééndagsvliegen werden aanzien. Om dat jubileum te vieren doen ze een toernee en er is nu ook hun tiende album “Why You So Crazy”. Genoeg om naar uit te kijken dus.
Eerst kregen we Juniore als support. Dit trio uit Parijs bracht indiepop op synth, drum en gitaar. Waarom de gitarist een masker droeg was mij een raadsel en trouwens irrelevant in het totaalplaatje. Gelukkig was het muzikaal wel best genietbaar.
Daarna was het aan de hoofdact The Dandy Warhols. Aan beide zijden van het podium hing een tros met zilveren ballonnen in de vorm van 25. Een glitter zeil hing op de achtergrond. Er werd voorzichtig en smaakvol gestart met “Forever” (afkomstig van hun nieuw album) om dan over te gaan naar “If You Were The Last High”. Naar het einde toe kregen we ook nog hun laatste nieuwe single “Be Allright” te horen die goed stond tussen de gekende knallers.
Het concert werd langzaam opgebouwd en was een beetje zoals een diesel. Hier en daar werd een psychedelisch uitstapje ingelast. Alles klonk goed en professioneel.
De set bestond vooral uit nummers die terug te vinden zijn op hun verzamelplaat. Daarmee viel nog maar eens op hoeveel gekende tunes ze hebben. De zanger kunnen we niet meteen een entertainer noemen. Nee, dat kwam eerder van toetseniste/bassiste Zia die geregeld contact met het publiek maakte. Haar borsten ontblooten doet ze al lang niet meer en we zaten daar nu ook niet meteen op te wachten.
Het slot van het concert met de reeks songs van “All The Money or…”, “Be Allright”, “Bohemian Like You”, Everyday Should be a Holiday” en “Pete International Airport/Boys Better” zorgden voor een klein feestje vooraan in de zaal. De zilverkleurige ballonnen die in de zaal daarbij werden gedropt droegen daar ook aan bij.
Het was een heel fijne avond daar in de Roma , met fijne muziek. We werden niet van onze sokken geblazen maar het was zeker goed genoeg om onze batterijen weer op te laden. Ergens is hun muziek wel uniek te noemen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Hoe het allemaal in het juiste potje kan passen … Het immer sympathieke Noord-Ierse Snow Patrol treedt op in een uitverkocht Vorst Nationaal als ‘de eerste sneeuw’ is gevallen …
Het kon niet toepasselijker …
Snow Patrol is on tour om het nieuwe album 'Wildness' te ondersteunen . Eén en al warmte heerste in de zaal en dat doet enorm deugd als het buiten onder het vriespunt is ….
Zanger en frontman Gary Lightbody ziet er tevreden uit en oogt erg ontspannen. De andere vier bandleden hebben er goesting in en stralen plezier uit . Heerlijk zoiets!
Na een geslaagde passage op Rock Werchter was het publiek vanavond eerst wat afwachtend wat de muzikale avond brengen zou. Fans en kenners die na zeven jaar afwezigheid van de band de kat wat uit de boom keken.
Maar kijk, de opener “Take back de city” was er meteen eentje die kon tellen. Een prefecte mix van oud en nieuw materiaal, luisternummers en singalongs deed het publiek letterlijk ontdooien . Het werd een warm, meeslepend en supergezellig concert.
Gary zingt ,na de drank afkick , zowel solo als met de groep , nog altijd fenomenaal. De band speelt heel precies en geconcentreerd. Het klonk subliem en helder. Ze zijn weer helemaal terug dankzij het bijzonder aangrijpende “Don’t give in” en het zeer mooie melodieuze “Empress”.
De lichtshow en achtergrondpresentaties waren verrassend mooi en heel goed gekozen. Tijdens “Open your eyes” maken we een dolle rit mee door het ochtendlijke Parijs, bij “Life on earth” bevinden we ons schijnbaar in een ruimtestation boven Moeder Aarde en bij andere nummers laat de groep zich opsluiten in een doorzichtige kooi van gordijnen waar veelkleurige projecties op gebeuren. Een goed uitgekiend laserlicht maakt de show af. “Heal me” blijkt het favoriete nummer te zijn van Gary; het enthousiasme druipt van de frontman. Wat is die weer blij om terug op dat podium te staan!
Na anderhalf uur en twee heel grote meezingers van vroeger “Chasing Cars” en “You’re all I have” gaan ze even de coulissen in om daarna terug te komen met het akoestische “What if this is all the love you ever get ?”; ze sluiten af met het gigantische “Just say yes” waarbij iedereen zich schor roept.
Op Rock Werchter werden we al verblijd, vanavond toonde de groep aan dat ze er weer staan en dat ze deze keer de wei van Werchter (Boutique) op 7 juni mogen doen meezingen.
Setlist : Take back the city / Chocolate/ Crack the shutters / Empress / Don’t give in / Open your eyes / Run/ You could be happy / life on earth / make this go on forever / Shut your eyes / Dark roman wine / Heal me/ The lighning strike / Chasing Cars / You’re all I have
What if this is all the love you ever get / Just say yes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/snow-patrol-22-01-19
Organisatie: Live Nation
Het album ‘Nightmares In Red’ zou wel eens de zwanenzang kunnen zijn van de Braziliaanse all-female psychobillyband As Diabatz. Eind vorig jaar werd drumster Clau Sweet Zombie bij een show in Tijuana aangevallen door de zanger van een andere band omdat haar vriend een ‘fout’ T-shirt aanhad. Het was voldoende voor Clau om de hele psychobilly-scene en dus ook haar band op te geven. Waarop de twee resterende bandleden aangeven er ook nog weinig zin in te hebben.
Het zou jammer zijn dat As Diabatz er zou mee ophouden. Als all-female band zijn ze een welkome uitzondering in een toch door mannen gedomineerd genre als de psychobilly. Afgaand op de twee albums die ze uitbrachten bij het Gentse label Drunkabilly Records, behoren ze overigens tot de top in hun genre. ‘Nightmares In Red’ kan zonder blozen zijn plaats opeisen naast dat van pakweg de HorrorPops, Demented Are Go, Mad Sin of Batmobie.
De hoofdrol op dit album is voor zangeres/gitariste Baby Rebbel. Haar stem houdt het midden tussen een Spaanse furie en een onderkoelde grafstem. Vooral die laatste twist van verongelijkte monotonie geeft de lyrics over dood, gevaar, moord en mishandeling nog dat extra zetje om geloofwaardig te zijn. Als ze op het einde van openingstrack “My Nightmares In Red” vraagt om haar uit haar dromen te redden, ben je als luisteraar onmiddellijk bereid om daar op in te gaan.
Hetzelfde verhaal bij “Full-Tilt Boogie” waarin Baby Rebbel in de rol kruipt van een vrouw die haar partner vermoordt. Alleen al de manier waarop ze het zingt, zorgt dat je meer sympathie hebt voor de moordenares dan voor het slachtoffer, nog zonder de argumenten te horen. Benieuwd of we in deze MeToo-tijden net zo veel medeleven zouden hebben met de dader als dat een man zou zijn, maar dat is een ander paar mouwen.
Bassiste Killer Klaw is een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Doorgaans legt ze rete-strakke ritmes met haar dubbele bas, maar af en toe verandert ze die naar glooiende, ronde, vrouwelijke baslijnen. Killer Klaw en Clau Sweet Zombie komen, ondanks of net dankzij de gitaarsolo’s van Baby Rebbel, het mooist tot hun recht op het instrumentale “Death Lurks On The Race Track”.
‘Nightmares In Red’ bevat eigenlijk geen enkel dieptepunt of vullertje. Dit trio laat nergens steken vallen. Het niveau van dit album ligt zo hoog dat het ook niet-psychobily-liefhebbers kan bekoren. Fans van punk, garage-rock en metal zullen deze rode nachtmerrie zeker weten te smaken. Wie nog een laatste zetje nodig heeft: As Diabatz sluit dit album af met een vermakelijke cover van Havana Affair van The Ramones.
StuBru blijft het hardnekkig verkondigen: rock is dood en gitaren zijn passé. Nochtans blijkt telkens uit hun eigen Nieuwe Lichting dat rockbands wel nog populair kunnen zijn. Denk maar aan SONS en Equal Idiots. Eén van de rockbandjes die in 2017 net niet tot winnaar van de Nieuwe Lichting gekroond werden, was Black Leather Jacket. Hun “Troublemaker” van de EP ‘Criminals’ was nochtans catchy, vol vuur, potig en zelfs een beetje geil. Het was anderzijds net iets te klassiek en blijkbaar te veel rock voor de jonge hipsters bij het Stubru-publiek. Die kozen voor Tamino (terecht), the Lighthouse en Kai Wen (Kai Wie?). Wel waren we in die tijd niet helemaal overtuigd van die EP van Black Leather Jacket. Genoeg branie, maar net iets te veel clichés om goed te zijn.
Vandaag zijn we twee jaar verder en staat Black Leather Jacket opnieuw te bonken op de deur naar de grote Rockhemel, nu met met de single “Vilage People”. Die heeft al het goede van ‘Troublemaker’: de branie, het vuur en een overdaad aan testosteron. Het is opnieuw een compacte, catchy garagerock-stamper in de traditie van The Paranoiacs, The Hives en The Ramones. Daar voegen ze nog aan toe: meer snelheid, een betere en ook net iets modernere songopbouw en een punky-meezingrefrein dat meteen blijft hangen. Een welgemikte ‘whohohohow’, dat werkt altijd.
Als deze “Village People” tot in de Afrekening van StuBru geraakt, is de raket van Black Leather Jacket meteen gelanceerd. Rockliefhebbers in Vlaanderen: U weet wat u te doen staat.
_
Deze plaat is in feite uit sinds september 2018 maar lag op een berg promo’s wat te verkommeren. Tot ik tijd had om ernaar te luisteren. Toen dacht ik: deze moet ik toch wat aandacht geven. Dit Noors trio brengt met ‘No Ritual’ hun tweede album uit (na hun debuut in 2016). Kenmerkend zijn hun dromerige indiepop en -rock die wat doen denken aan de 80’s en 90’s. Ergens tussen House Of Love, Johny Marr en bijvoorbeeld de hedendaagse The Twillight Sad in, waarvan ik jullie nogmaals wil wijzen op hun fantastisch nieuwe album. Deze Chain Wallet is ook het ontdekken waard. Luister maar eens naar “Ride” op Youtube. Een dijk van een song met een heerlijk refrein en subtiel gitaarwerk. In de uitbreiding van de band hun sound speelt Chiara Cavallari van de psychedelische band Foammm een belangrijke rol. Haar etherische aanwezigheid heeft zich over het gehele album verspreid, aldus de band. Haar vocals zijn in elk geval hier en daar aanwezig.
Waar hun debuut eerder dromerig en richtingloos klonk , geeft hun opvolger meer richting en zin aan. Dit uit zich in een duidelijk uitgebalanceerd gitaarspel alsook het zoeken en tot stand brengen van nieuwe symbolische betekenissen. Wie niet zoekt naar betekenissen en enkel naar muziek luistert , zal hier catchy indierockers horen in een mix van dreampop en shoegazepop.
Chain Wallet is Noors maar je zou denken dat ze uit Engeland komen. Daar had je eind de jaren ‘80 en begin de jaren ‘90 wel een aantal gelijkaardige bands. Met ‘No Ritual’ hebben ze een heel fijn album uit waar ik nog een tijdje van zal genieten.
Toen Dragony in Wenen begon in 2007 als The Dragonslayer Project sloeg hun muziek al snel aan en tijdens de opnames van hun eerste EP werd algauw de naam ingekort tot Dragony. Twaalf jaar later staan ze er nog steeds en deden ze de voorprogramma’s van vele metalbands zoals Powerwolf, Serenity en Paul Di’ Anno om maar enkele te noemen. Nu zijn ze er terug met hun derde langspeler. Om de kwaliteit van dit album te kunnen verhogen en bekostigen deden ze een succesvolle crowdfunding. Ze inviteerden ook enkele gastmuzikanten zoals de gitarist van Sabaton (Tommy Johansson), zanger Ross Thompson (Van Canto) en zangeres Nora Bendzkov.
Het album opent alleszins veelbelovend met “Flame of Tar Valon”. Dik aangezette keys openen de song om met daarna echt van start te gaan. De goddelijke stem van Nora Bendzkov in de bridge lift het nummer naar een ander level. Ook de solo die erop volgt, is top. Alles is zo geproduceerd dat het gemakkelijk in het gehoor ligt. De gitaren staan niet te fel, de orkestratie en de keys zorgen voor de zwier en sfeer. De refreinen zijn bombastisch en doen wat schlagerachtig aan, maar het werkt wel. De uptempo-songs zijn wel volgens hetzelfde stramien geschreven en dus ietwat voorspelbaar. De trage nummers doorbreken dat stramien. “Fallen Star” is een heel degelijke ballad die mooi uitgewerkt is en met een tekst dat bol staat van de clichés. De teksten zijn niet bijster origineel, maar passen bij de muziek. De zang is clean, soms best hoog en heel zuiver.
Je hoort het al een beetje aan mijn adem: Het derde album is toe nu toe hun beste album geworden, maar het drijft gewoon een beetje teveel op de gekende clichés van het genre. Los daarvan is het een genietbaar album, met een goede productie en vooral bestemd voor de liefhebbers van dit genre. Andere metalheads gaan dit wat te slap vinden.
De Franse folkmetalband Fenrir heeft met ‘Legends Of The Grail’ zijn tweede full-album uitgebracht. De band mixt opnieuw agressieve gitaren met violen en hoge vrouwenstemmen. Zoals de titel al weggeeft is dit tweede album een conceptalbum over Koning Arthur en de ridders van de Graal. Met dat thema zijn deze Fransen niet bijster origineel, vooral niet in de folkmetal, maar je kan soms beter terugvallen op bestaande thema’s die werken dan zelf een halfbakken nieuwe wereld te creëren die dan toch maar een flauw afkooksel van een bekend verhaal blijkt te zijn.
Vooral de violen van Elsa en Bruno krijgen een hoofdrol op dit album. Anders dan bij veel folkmetalbands spelen ze hier echt de ‘eerste viool’ en vervangen ze de vioolstukken de leadgitaar (thema’s en solo’s). In die mate dat ze vaak de zang naar de tweede plaats duwen. Niet iedereen zal meteen mee zijn met hoge, ijle zang van frontvrouw Elsa. Die komt soms wat geforceerd over en is moeilijk te volgen zonder het tekstvel. Deze Franse band krijgt wel bonuspunten voor het nagenoeg foutloos Engels, zelfs met de juiste accenten en klemtonen. En nog eens extra bonuspunten voor de song in het oud-Frans (“Morgane” en “Dame Du Lac”. Heerlijk, dat taaltje.
Fenrir heeft een paar kleine minpunten: de meeste songs missen een pakkend, meezingbaar refrein, wat we toch wel verwachten in folkmetal. Het drumwerk is strak, maar mist de complexe structuren die de violen en gitaren wel hebben. Voorts mist dit album de strenge hand van een externe producer. Die zou bijvoorbeeld meer evenwicht kunnen brengen hebben in de gemiddeld tijdsduur van de songs. Folkmetal kan het wel hebben dat je een song oprekt tot vijf of zes minuten, maar dan kan je dat het best counteren met een paar compacte songs die slechts de helft zo lang duren. Hier heeft het iets van het overdadig uitmelken van elk muzikaal thema. Op het instrumentale “Brocéliande” zal je je daar nog het meest aan ergeren, tenzij je een onvoorwaardelijke fan bent van prog-folk.
We gaan niet enkel slaan, maar ook zalven: Fenrir blijft op dit album muzikaal ver weg van de clichés in het genre, wat op zich al een niet-geringe prestatie is. Niets lijkt zo hard op een folkmetalband als de volgende folkmetalband, maar niet Fenrir. Zij hebben prachtige en originele arrangementen en een songopbouw die hen als band herkenbaar maakt. Ze durven daarbij risico’s nemen op deze ‘Legends Of The Grail’ en meestal schieten ze daarmee in de roos (of toch maar net niet). De beste songs zitten in het begin: ”A Red Sun Rises” en “Camelot”.
Nederlands 
Français 
