Als artiesten die binnen de Nederlandstalige muziek grenzen hebben verlegd, een samenwerking aangaan, dan spitsen we iets meer de oren. We citeren uit de biografie: ''Wannes Cappelle (BE) en broeder Dieleman (NL) slaan de handen in elkaar voor een uniek project. Samen met Frans Grapperhaus op cello betreden zij in zowel België als Nederland clubpodia en theaters met hun show en EP ‘Dit is de bedoeling’." We namen het kleinood onder de loep en dompelen ons onder in een aantal verhalen lijnen waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, en die uit het leven gegrepen is.
Zo gaat “De Ballade van Lanza” over een jong meisje dat haar droom volgt, met vallen en opstaan. Een heel mooie verhaal dat wordt gebracht doorspekt van enorm veel humor, maar ook enkele ernstige passages. Beide artiesten zijn dan ook meesters in vertellen van verhalen op een zodanig gezapige wijze dat je een traan wegpinkt maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken. Het extra interessante is de vermenging van dialect met de Nederlandse taal, waardoor de verbinding tussen Vlaanderen en Nederland compleet is. Het bewijst ook dat, ondanks de op het eerste zicht toch wel verschillende achtergronden van beide artiesten, zowel broeder Dielemans als Wannes Cappelle akelig dicht met elkaar verboden zijn. De heren vinden elkaar dan ook blindelings op deze knappe schijf, gegrepen uit het leven, verteld op een wijze zoals de grote troubadours dat deden in de middeleeuwen maar met beide voeten stevig in het heden.
Pakkende songs als “Vaders” vertellen een verhaal van onzekerheid over het vaderschap. Of “Dit Mens Is Er Geweest” over omgaan met verlies. Gaat het nu over de vergankelijkheid van het leven of die tocht om je droom te volgen, telkens slaagt dit trio erin die snaar te raken waardoor je met de krop in de keel en geboeid luistert, geniet maar een glimlach ook niet kunt onderdrukken. Want naast bittere ernst straalt de schijf enorm veel humor en zelfrelativering uit. De magische cello-inbreng van Frans Grapperhaus is daarbij een meerwaarde voor het geheel. De ultieme kers op de taart die deze schijf kon gebruiken, om dat plaatje compleet te maken. Zijn cello streelt, slaat en verdooft je compleet in samensmelting van twee verhalen vertellers die je meevoeren naar een bonte wereld, uit het leven van elke dag gegrepen.
Deze drie klasbakken gaan een samenwerking aan waaruit een album ontstaat dat niet alleen Nederland met Vlaanderen verbindt, maar waarop de heren zich ook ontpoppen tot volleerde verhalenvertellers.
Tracklist: 1. Vergeving, 2. Je Verdriet Is Echt, 3. De Ballade Van Lanza, 4. Dit Mens Is Er Geweest, 5. Vaders, 6. Met Eten.
Wat begon als een jam in 2017 met doomy en donkere muziek met Scandinavische folkinvloeden ontaardde uiteindelijk in iets groter. Dun Ringill (ook een songtitel van Jethro Tull) bestaat uit een zeskoppige bende Gothenburgse muzikanten die hun sporen verdien(d)en in bands zoals The Order of Israfel, Doomdogs, Intoxicate, Grotesque en nog zoveel meer. Daarnaast zijn ook gastverschijningen van o.a Per Wiberg (Candlemass), Kamatcha en Opeth.
Het album begint in elk geval indrukwekkend. “Welcome To The Fair Fun Horror Time Machine” is even uitgebreid als zijn titel lang is. Dat wil niet zeggen dat het langdradig is. Deze track is goed uitgebouwd. Er is eerst een vrij lange intro waarin je je op de kermis waant. Dan valt er een lange en logge riff in die de song op gang trekt. De vocals zijn hier schitterend. Ze leunen dicht aan waanzin en klinken groots. Beetlejuice komt hier zomaar mijn hersenpan binnenschieten. Er zit ook een folky passage in. Een beetje zoals Ayreon ook wel eens doet.
Op “Welcome Black Eyed Kids” gaat het tempo de hoogte in en deze track bevat een mooie bridge waar o.a. de bas en een fijne gitaarsolo samen met een fluit de hoofdrol mogen spelen. “Open Your Eyes (And See The Hapinness)” is ook een sterke track. In de intro horen we iemand een wijsje fluiten wat dan terugkomt in het gitaarwerk. Mooi gedaan en catchy. “The Door” is misschien het meest toegankelijke nummer van het album maar is dan daardoor weer net iets te gewoontjes. Wel terug een fijne bridge halfweg. Deep Purple en Iommi zijn waarschijnlijk hun grote voorbeelden. Luister maar eens naar “Snow of Ashes” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De afsluiter “Demon Within” is terug een grootse song. We krijgen engelengezang (hier door Mathilda Winberg) om de track te openen, daarna hebben de vocals (Thomas Eriksson) iets sacraals. Met hier ook een riff die meteen onder je huid kruipt. Het orgel (Per Wiberg) naar het einde toe is de kers op de taart.
Slechts zes songs (ze duren wel allen tussen de zes en de negen minuten) maar een volwaardig album. Wat een sound zetten ze hier neer. Je hoort dat dit rasmuzikanten zijn. Hun debuut heeft een kloppend hart en smaakt naar meer.
Toen we vorige zomer de Duitse Thrash Metal band Dust Bolt zagen optreden op Antwerp Metal Fest waren we danig onder de indruk van de stevige en gevarieerde performance. We schreven daarover: ''Dust Bolt zorgt, door middel van een wervelende show, dan ook voor één van de hoogtepunten op de eerste festivaldag. En dan hebben we het dus zowel over de instrumentale als vocale aankleding die ons met verstomming slaat, als de enorm spontane manier waarop alles gebeurt." De band timmert sinds 2006 aan de weg en bracht zijn nieuwste schijf uit: ‘Trappend In Chaos'. Waaruit blijkt dat Dust Bolt over de grenzen van het doorsnee thrashmetalgebeuren heen kijkt, met het oog naar de toekomst gericht, maar ook met respect voor hun verleden.
Want vanaf die eerste songs, “The Fourth Strike”, “Dead Inside” tot “The Bad Ad” hoor je dat Dust Bolt heel bewust kiest om niet meer puur en alleen thrashmetal te brengen. Er worden bladzijdes omgeslagen naar andere muziekstijlen in het metalgebeuren. Hoewel de roots niet wordt vergeten, luister maar naar het typische thrashmetalpareltje “Rythm to My Madness”, waar verschroeiende riffs de haren op onze armen doen rechtkomen van innerlijk genot. Het is net dat schipperen tussen verleden en toekomst dat niet enkel de rode draad vormt doorheen deze plaat, maar dat ook de reden is waarom wij over de streep worden getrokken. We houden nu eenmaal van bands die zichzelf blijven uitvinden. En dat is wat Dust Bolt anno 2019 dus doet.
Meerdere adrenalinestoten en kroppen in de keel verder blijven we dan ook totaal van de kaart achter in een hoekje van de kamer. Dust Bolt moet al lang niet onderdoen voor de grote namen in de thrashmetal. Anno 2019 doet Dust Bolt er gewoon meerdere scheppen bovenop. En zet de Duitse and nog maar eens meer stappen voorwaarts naar compleet volwassen worden. De toekomst van Dust Bolt zag er al rooskleurig uit. Op basis van deze gloednieuwe schijf zien we vooral een band die zijn eindpunt totaal niet heeft bereikt, integendeel. En dat is dus de verdienste van een band die toekomst, heden en verleden perfect met elkaar verbindt.
Tracklist: The Fourth Strike, Dead Inside, The Bad Ad, Bloody Rain, Rythm To My Madness, Shed My Skin, Killing Time, Trapped In Chaos, Another Day In Hell, Chaos Possession, Who I Am.
Soms pik je uit het aanbod een band of album omdat je al meteen een woordgrapje in gedachten hebt. Zo dook bij het nieuwe album van Ellende spontaan het idee op dat dit album ‘een schoon ellende’ of ‘een doffe ellende’ zou kunnen zijn. Ellende is ook gewoon een Duits woord en dus de geknipte naam voor een Oostenrijkse atmosferische blackmetalband.
De band Ellende werd in 2011 opgericht als studioproject door de Oostenrijkse multi-instrumentalist LG en heeft reeds twee albums uitgebracht. Vooral het tweede, ‘Todbringer’, wist heel wat Europese blackmetalfans te bekoren.
Met ‘Lebensnehmer’ legt Ellende, sinds enige tijd een duo, de lat een stuk hoger dan op ‘Todbringer’. Vooral het drumwerk is beter. Bij heel wat studioprojecten in de (atmosferische) blackmetal wordt met drumcomputers of andere elektronica gewerkt en dan maak je met een echte drummer toch wel het verschil. Met’ Lebensnehmer’ zet Ellende nog twee stappen vooruit ten opzichte van ‘Todbringer’. Niet alleen inzake opname, productie en mix, maar ook inzake compositie.
De instrumentale intermezzo’s tussen de echte songs gaan al na een paar luisterbeurten vervelen, maar daarvoor bestaat de doorspoelknop (toch als je niet op vinyl luistert). Wel meteen raak is “Augenblick”, een flinke portie dood en verderf die zonder genade je oren wordt binnengeduwd. Hier klinkt het atmosferische het zwaarst door. Ook “Die Wege” is een heel sterk nummer. De lijkenliefhebberij gaat door met “Der Blick wird leer” en “Du wärst eine schöne Leiche”. Die laatste track is echt veruit het beste nummer van dit album en wordt terecht als ambassadeur naar voren geschoven. Hij begint als een kopstoot van agressieve riffs, vertraagt even, gaat dan naar een lange break en daarna komt nog een lang eindoffensief met agressieve en toch bijzonder melodieuze riffs. Het is vooral die combinatie van agressieve blackmetalzang en die mooie, heldere gitaarmelodieën die van Ellende een unieke band maken. “Atemzug” is een fraai staaltje speed-blackmetal om een fijn album mee af te sluiten.
Ellende heeft met ‘Lebensnehmer’ een ellendig mooi (te mooi om te laten liggen) album gemaakt. Fans van Drudkh en Wiegedood moeten dit zeker eens checken.
Real World Records werd in 1989 opgericht door Peter Gabriel en leden van WOMAD (een kunstenfestival). Vooral in de beginjaren stonden ze bekend om de releases van wereldmuziek. Met artiesten zoals Papa Wemba (rumba rock), Estrella Morente (flamenco) en Abderrahmane Abdelli (berber) kwamen ze volop in de aandacht. Wereldmuziek is nog steeds hun uithangbord.
The Gloaming maakt ook een soort van wereldmuziek. De band is van Ierse afkomst en gebruikt traditionele Ierse elementen in hun muziek. Die combineren ze met post-rock, moderne jazz en nog veel meer. Voor hun derde album trokken ze naar New York en werden ze bijgestaan door Thomas Bartlett (o.a. Sufjan Stevens, St. Vincent) en Patrick Dillet (o.a. David Byrne, Laurie Anderson). Hun instrumentaria bestaat uit piano, keys, twee violen, gitaar en zang. Zanger Iarla O’Lionard was vroeger lid van The Afro Celt Sound System. Het moet gezegd de man heeft een karakteristieke stem die eerder ruw maar ook teder kan klinken. Er zit veel variatie in het album. Sommige tracks zijn echte Ierse tunes zoals “Sheegan’s Jigs” of “The Old Road To Gary”. Die boeien mij persoonlijk minder. Gelukkig trekken ze dikwijls hun songs open door er andere invloeden aan toe te voegen. “Athas” is zo’n voorbeeld. Het is heel sfeervol en neigt naar post-rock.
Nogal wat tracks zijn gebaseerd op gedichten. “Reo” is een bewerking van een gedicht van Sean O’Riordan. “Méachan Rudai” bevat stukken tekst uit het gelijknamig gedicht van Liam O’Muirtile en “My Lady Who Has Found The Tomb Unattended” is gebaseerd op een tekst uit circa 1609. Daarnaast bewerken ze ook een aantal traditionals. Je ziet dat de roots van hun land er diep inzit. Soms klinkt het vrij etherisch zoals “The Song of Glens”. De mooiste songs vind ik “Méachan Rudai”, “Athas”, “The Lobster”, “Reo” en “My Lady Who Has Found…”. Heel sfeervol en soms intens. De echte Ierse traditioneel ingevulde songs vind ik soms wat te langdradig en te klassiek.
The Gloaming heeft een heel sterk Iers klinkend album gemaakt. De elementen uit andere genres die ze eraan toevoegen vind ik hun sterkte. In de helft van de tracks overstijgen ze daardoor het gemiddelde. Geef mij tien van deze tracks en ik ben helemaal verkocht. Wie helemaal voor de traditionele Ierse muziek is zal dit album geweldig vinden.
Onbekend is niet noodzakelijk onbemind. Voor mij persoonlijk zeker niet. Niets fijner als je iets onbekend opzet en je na vijf minuten zegt OMG, What the F***K en diets meer. Voor dit ongeregeld zootje Zwitsers is het hun tweede release. Een mini-album, want er staan slechts vijf tracks op.
Opener “It Starts To Make Sense” is meteen opzwepend. Het doet mij, qua vibe, een beetje aan The Idiots denken. Er zit ook een beetje absurditeit in en het rockt als de beesten. Naar het einde komt er nog een orgel voorbij dat zo uit een nummer van The Doors lijkt weggelopen te zijn. Ook “Right Here” mag er zijn. Op “They Control Us All” openen ze zwaar om dan zwaar psychedelisch uit te pakken. De joint begon waarschijnlijk zijn werk te doen. Tot halfweg vind ik de song best genietbaar. Daarna lijkt hij wat weg te zakken in chaos. “Fly Away” is dan beter en directer. Afsluiter “Punishment” is maar liefst 14 minuten lang. Als dat maar goed komt hoor ik je denken. Ze start in elk geval interessant. Ze drijft op een steeds terugkerende bas/gitaarlijn die ons wat in trance moet brengen. Er zitten veel ideeën verwerkt in het nummer, maar 14 minuten was wel wat lang. Iets compacter en wat gerichter zou de song nog meer recht aandoen want er zit wel potentie in.
‘Fly On The Wings Of Love’ heeft enkele heel fijne momenten. Er zit nog groeimarge in de band maar teveel hen in een keurslijf zou ik nu ook niet doen. Dit is voor wie houdt van wat tegendraadse rock met hier en daar wat psychedelische elementen.
Er werd nog maar eens geopend met een exponent uit de welig tierende Kortrijkse underground: Los Bonobos, waarin opnieuw enkele gekende gezichten. Zelf noemen ze hun ding ‘Monkrock for wankers’. Razende garagepunk, goed gebruld en met voldoende zelfrelativering. “I’m to weak for rock-‘n-roll”, zo heette één van hun nummers. Het is hen duizenden keren voorgedaan maar toch bleef het leuk. Onder andere door er een flard “I’m a believer” van soortgenoten The Monkees tussen te moffelen. Hun zanger moest wegens rugproblemen noodgedwongen in een rolstoel plaatsnemen waarop er meteen iemand schamper “ Los Lumbagos” riep. Voor dit soort opmerkingen alleen al zou ik een verplaatsing naar de Pit’s overwegen. Te klasseren naast Freddie & The Vangrails.
Bad Mojos komen uit Thun, een schilderachtig stadje uit het Zwitserse kanton Bern maar dat was niet meteen de reden waarom ik naar Kortrijk was afgezakt. Hun plaat op Voodoo Rhythm Records, het label van Reverend Beat-Man, en een stevige live-reputatie waren grotere drijfveren.
Iemand voorspelde me zelfs dat ik een geniale groep aan het werk ging zien maar dat was net iets te veel eer. De drie zagen er behoorlijk blits uit: gehuld in plastic zakken (Garbage Bags revisited) waaronder blote benen priemden en met obligate zonnebril. Ook hier een zittende zanger, niet dat Julio Blanco last had van zijn rug, ‘t was gewoon wat comfortabeler als drummer.
Aanstekelijke, korte en snelle punknummertjes voorzien van powerpop riffs: het deed me soms denken aan de Ramones, anderen hoorden er een Europese versie van The Spits in. Er was absoluut niet mis mee, alleen vond ik ze iets te veel teren op een (ijzersterke) formule. Tijdens de bisronde hoorde ik plots een nummer die zowaar de twee minuten haalde en even later zelfs een korte aanzet tot een gitaarsolo. Veel was het niet. Het leken eerder onvolmaaktheden maar het maakte Bad Mojos, wat mij betreft, meteen een stuk opwindender.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
De naam Hayley Kiyoko klinkt u niet bekend in de oren? Dat zal niet lang duren. Deze jonge dame is aan het uitgroeien tot een pop diva en wereldster. Kiyoko vergaarde al enig bekendheid binnen de TV en film wereld. Zo speelde ze in 2009 en 2010 Velma Dinkley in de ‘Scooby Doo’! Films. Haar naam duikt ook op in series als ‘CSI:Cyber’ waar ze de rol vertolkt van Raven Ramirez. Ook als zangeres/danseres probeert Hayley Kiyoko al circa tien jaar om door te breken naar de hoogste regionen. In eerste instantie via de meidengroep The Stunners.
Uiteindelijk lijkt die doorbraak er toch aan te komen. Haar gedenkwaardig optreden in Zappa vorig jaar, waar ze zelfs met een keelontsteking haar publiek kon ontroeren en doen dansen tot de vroege uurtjes, is daar het levende bewijs van. Met haar debuutalbum 'Expectations' is ze ondertussen de spreekbuis geworden van de #20GayTeen-beweging. Het holebi-anthem ''Girls for Girls'' is trouwens een statement dat kan tellen. De regenboog vlagjes vooraan het podium en het feit dat zowel Kiyoko als voorprogramma NAAZ duchtig met zo een vlag stond te zwaaien, maakt het plaatje compleet.
NAAZ (****1/2) is een Nederlandse artieste die zichzelf als volgt omschrijft op haar facebook pagina:'' Hi I'm Naaz, a kurd from Holland, I make quirkpop''. De jongedame bracht vorig jaar haar EP op de markt '’Bits of Naaz’ maar staat nu al zo zelfverzekerd op dat podium, alsof ze deze job al heel haar leven doet. Naaz straalt inderdaad een charisma uit van grote sterren binnen de pop tot rock wereldje. Ze laat daardoor haar publiek moeiteloos uit haar hand eten, ook al worden daar gedoodverfde clichés door naar boven gehaald. Vanaf de eerste noot wordt Naaz op een daverend applaus onthaald, en dat heeft gelukkig ook zijn uitwerking op het podium. De artieste legt prompt de lat wat hoger. Het publiek gaat dan weer gretig op de uitnodiging in en doet net hetzelfde. Een mooi moment is als alle GSM lichtjes in de zaal de hoogte in gaan en armen heen en weer zwaaien van vooraan tot zelfs op de tribunes.
NAAZ laat zich bovendien ook omringen door twee top muzikanten, en spreekt haar waardering uit voor haar entourage en fans. Ook dat is een pluim extra op haar hoed. Puur muzikaal bekeken hoor je streepjes Funk overgoten met sausjes van het betere R&B tot aanstekelijke pop muziek die aan de ribben kleeft. Maar het is dus vooral de manier waarop een jonge artieste als NAAZ dit naar voor brengt - alsof ze dit dus al meer dan twintig jaar doet - dat ons vol bewondering doet luisteren en vooral genieten.
Besluit: Houdt deze pop artieste in het oog, want dankzij haar schijnbaar natuurlijke charisma, een pracht van een stem en bijzonder aanstekelijke uitstraling is NAAZ nu al in staat de pop wereld in een mum van tijd te veroveren. Dat bewees ze in Ancienne Belgique met een bijzonder energieke set die op de dansspieren werkt.
Ook Hayley Kiyoko (****) weet hoe een publiek te entertainen. Haar ervaring als actrice en danseres speelt ze daarbij uitvoerig uit binnen haar set. Een set boordevol enorm veel variatie trouwens. Pakkende songs die eerder het hart beroeren, binnen zelfs een heel intieme omkadering, worden gecombineerd met het bouwen van wervelende Funk/pop dansfeestjes. Hayley blijkt bovendien zelf wel een zeer goede danseres te zijn, maar de dansers die ze heeft meegebracht zijn eveneens klasbakken die niet moeten onderdoen voor de betere dansers binnen de scene. Dankzij een voorprogramma dat het vuur aan de lont stak en de boel al deed ontploffen zou Hayley in een luie zetel kunnen gaan zitten en routineus werk afleveren. Gelukkig doet ze eerder het tegengestelde, ze legt de lat gewoon nog hoger. Net door haar aangeboren charisma te combineren met een stembereik dat snaren raakt gaat het dak er dan ook een dik uur en half compleet af. De energieke set op het podium - zij en haar dansers stonden geen moment stil - zorgden ervoor dat het uitzinnige jonge publiek eveneens compleet uit de bol gaat en een wervelend Pop dans feest bouwde zoals je doorgaans ziet bij artiesten die sportpaleizen komen afbreken.
Dat show gehalte is wellicht belangrijk bij Hayley Kiyoko maar het staat de kwaliteit van brengen van haar muziek en statements niet in de weg, gelukkig maar. Ondanks haar carrière als actrice, speelt ze duidelijk geen toneel, maar meent wat ze zingt en naar voor brengt. En ook dat siert een artieste als Hayley Kiyoko. Ik hoop dan ook dat deze jonge dame de kans krijgt om te blijven groeien in haar kunnen, over het potentieel om door te breken naar de hoogste regionen beschikt ze in elk geval. Dat bewees ze al vorig jaar in Zappa te Antwerpen, dat zet ze in AB nog wat meer in de verf.
We kunnen Hayley alleen maar aanraden haar eigen weg te blijven volgen, zonder zich van enige zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting pushen, iets aan te trekken. Want we zien een artieste, zangeres en danseres die over de mogelijkheden beschikt net door haar statements, haar zelfverzekerdheid en charismatische uitstraling binnenkort elke sportpaleis in de wereld tot een wervelende danstempel om te toveren. Iets wat ze dus eigenlijk nu al deed in AB.
Het enige minpuntje is wellicht het ontbreken van een kers op de taart op het einde van de set toen het publiek schreeuwde om meer floepten de lichten omstreeks klokslag kwart na tien al aan. Maar aan de lachende gezichten te zien bij het verlaten van de AB heeft niemand daar een boodschap aan.
Besluit: We deden op deze zondagavond vooral twee ontdekkingen binnen de pop muziek wereld die ons doen uitzien naar een toekomst die er heel veelkleurig uitziet.
Setlist: Under the Blue / Take Me In - What I Need - Girls Like Girls - Palm Dreams - He'll Never Love You (HNLY) - Mercy / Gatekeeper - Molecules - One Bad Night - Wanna Be Missed - Cliff's Edge - Sleepover - Feelings - Let It Be - Curious - Gravel to Tempo
Organisatie: Live Nation
Het was een tijdje stil rond Reena Riot. Na een deelname aan Rock Rally in 2012, en twee daarop volgende EP's. 'Reena Riot' in 2013 en 'Stop/Reverse' in 2014. Komt nu eindelijk het debuut op de markt 'Nix'. Dit debuut verscheen eind januari en wordt voorgesteld in Handelsbeurs, Gent op 22 februari en op 7 maart in Arenberg, Antwerpen. We hadden een gesprek met zangeres/frontvrouw Naomi Sijmons en gitarist Jan Myny over heden, verleden en toekomst.
Waarom heeft het zo lang geduurd eer dit debuut op de markt kwam?
Jan zegt daarover: ''In het verleden zijn er dingen gebeurd, op persoonlijk en andere vlakken, die niet klopten. We voelden aan dat we niet de vrijheid kregen met de band om ons ding te doen. Omdat we de indruk hadden op een dood spoor te geraken daardoor, hebben we het roer compleet omgegooid en zelf het heft in handen genomen''. We gingen bewust op zoek naar muzikanten en entourage die samen met onze dezelfde kant opkijken.
Wat nu het geval blijkt te zijn.''. Dat is ook de reden waarom er, naar mijn aanvoelen veel frustratie en zo schuilt achter deze plaat. Op die vraag zegt Naomi en ook Jan volmondig. ''We hebben ons losgerukt van dat verleden, zijn met een schone lei begonnen en moesten dus al die opgekropte emoties wel ergens vrij laten''. Vandaar dus.
Ook de foto op de platenhoes blijkt een statement te zijn?
"Vooral waren we op zoek naar iets uniek. Ok, ook dit is wel voorgedaan. Maar je kunt het inderdaad een statement noemen waarbij ik vooral me van mijn meest - laat ons maar zeggen - menselijk en naakte kant wilde laten zien, iets wat te weinig wordt gedaan in dat toch wel gemaakte wereldje dat muziek en aanverwante business helaas wel kan zijn.''
Het valt trouwens op hoe gevarieerd die schijf in elkaar steekt
''Ook dat is logisch omdat je te maken hebt met muzikanten die elk hun eigen muzikale smaken naar voor brengen'' Zo is Naomi dus eerder fan van bands als Sonic Youth, en dweept Jan eerder met elektronische muziek en Portishead. Een van de andere muzikanten houden van meer donkere muziek. En zo kunnen we nog even doorgaan. Al die smaken zorgen ervoor dat je een gevarieerd aanbod kunt voorschotelen''.
Naomi voegt daar aan toe: ''Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om een nieuw statement te lanceren. Muzieksnobisme moet stoppen! We zijn allemaal verschillende mensen met verschillende muzikale smaken. Dat kreeg ik thuis ook ingelepeld trouwens. Het was niet omdat mijn ma een bepaalde stijl van mijn pa niet goed vond. Dat dit daarom per se niet goed is, of net wel. Uiteraard verschillen smaken, maar moeten we daarom onze neus optrekken voor andere muziekstijlen? Bij Reena Riot zorgt het voor een kruisbestuiving die dan weer zorgt voor en inderdaad heel gevarieerd aanbod. Net doordat we elkaars smaken respecteren, en ieders inbreng daarin belangrijk vinden.''
Naomi vertelt daarover het verhaal dat haar vriend een fan is van Bryan Adams en dus gaat zien. Haar ma heeft door het verleden eigenlijk een afkeer gekregen van Bryan Adams. ''Toen The Scabs op Werchter stonden (1992) zaten ze wat te keuvelen met o.a. Red Hot Chili Peppers. Bryan Adams kwam binnen en iedereen moest weg. Dat heeft een slechte indruk gemaakt op ons ma.'' Maar ze zei daar ook bij, mag je daarom niet naar Bryan Adams gaan zien? Ja toch? We moeten vooral stoppen met denken dat onze eigen muzikale smaak beter is dan deze van een ander. Muzieksnobisme moet dus stoppen! Laten we daar met zijn allen aan werken''.
Ook al vind ik dat Reena Riot ondertussen heeft bewezen zelf stevig in de schoenen te staan, je kunt niet voorbij aan de vraag of vader Fons een invloed heeft gehad om de muzikale smaken van de band?
Naomi: '' Zoals elke puber heb ik dus ook wel gerebelleerd. In die periode moest ik dan ook niet zoveel hebben van de muziek van mijn pa, ik was het ook wat beu altijd met hem mee te spelen. Daarom ook Sonic Youth, een band waar mijn pa niet zo moest van hebben. Maar gaandeweg geef ik toe dat zijn muziek me nu wel ergens beïnvloed met het ouder worden''.
Is het trouwens goed combineerbaar? Want sommige doen ook andere projecten?
Jan: Ikzelf focus me nu op Reena Riot want Mel Dune is nu voorbij. Ook Naomi , die ook mee werkt: 'Bird Change Color' - een zeer fijn project waar ze veel plezier aan heeft beleefd trouwens - focust zich nu volledig op Reena Riot''. De andere bandleden zitten wel in nog andere projecten, maar daar gaat het dus om de juiste afspraken maken''.
'Nix' wordt in zowel Gent als Antwerpen voorgesteld? Zijn er nog verdere plannen voor het nieuwe jaar?
''Op het moment zijn er links en rechts wel onderhandelingen bezig en zo, volg gewoon onze facebook voor updates: https://www.facebook.com/reena.riot/
Is er trouwens eigenlijk een soort einddoel wilden we graag weten?
''Op zich is dat een moeilijke vraag, maar we zouden heel graag toch eens in het buitenland staan al is dat in een obscure zaal of zo. Dat is al een ambitie. Maar vooral doen wat we graag doen en verder groeien met de band. Op dit moment gaan we vooral ons debuut promoten, zoveel mogelijk. Maar het is wel de ambitie om binnen tien jaar nog steeds diezelfde kant uit te kijken, ondanks of net door onze verschillende achtergronden''
Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in het nieuwe jaar en de komende jaren.
Wie had gedacht dat Jazz in deze tijden gedateerd en achterhaald is geworden, heeft vermoedelijk nog nooit de artiesten gehoord en gezien die verbonden zijn aan organisaties als JazzLab Series of het label W.E.R.F records. Via die organisaties ontdekten we jonge, talentvolle Jazz artiesten. Eén daarvan was Ben Sluijs. We schrijven oktober 2016. Toen zakten we af naar W.E.R.F. labelnight in Concertgebouw, Brugge. We waren toen diep onder de indruk van de manier waarop Ben zijn saxofoon bespeelde, alsof hij een onderdeel van dat instrument is geworden. Hij zakte nu af naar de Lokerse JazzKlub en kwam daar zijn album 'Particles' onder de naam Ben Sluijs Quartet (*****) voorstellen. Want inderdaad gaat het vooral over een band waarbinnen elke muzikant op een even doorleefde wijze zijn instrument bespeelt als Ben zelf.
In de introductie over dit evenement lezen we het volgende: '' Je mag je verwachten aan poëtische, lyrische en soms mysterieuze en meditatieve jazz. Maar bovenal brengt dit viertal dromerige en intense muziek die deels los staat van partituren en conventies en die tegelijk terugvalt op sterke melodische patronen.'' Laat dit laatste nu ook de rode draad vormen vanavond. Met een intieme, zachtmoedige start waarbij fluit klanken de zaal in een roes doen belanden. Voelen we al een warme gloed over ons neerdalen, die ons niet meer zal los laten gedurende deze circa twee magische uren innerlijk genot.
Hoe herken je een top muzikant? Als die muzikant letterlijk één is geworden met zijn instrument. De geconcentreerde wijze waarop drummer Dré Pallemaert zijn drumvellen bediende , bezorgde ons telkens koude rillingen. De man bespeelt zijn instrument met zoveel perfectie dat we met open mond zitten te luisteren en genieten. Enerzijds door zachtaardig zijn drumstel te strelen. Anderzijds door alles uit de kast te halen en licht mokerslagen in het gezicht uit te delen. Bovendien weet hij op het juiste moment in te pikken om een experimentele klank toe te voegen aan het geheel. Waardoor hij zijn virtuositeit nog wat meer in de verf zet. Dit allemaal gerugsteund door een contrabas geluid, gebracht door virtuoos Lennert Heyndels die, te zien aan de vele grimassen in zijn gezicht, enorm veel emotie verstopt in zijn bas geluid. Waardoor een warme gloed over de zaal wordt gestuurd die niet alleen je hart verwarmt, maar je ziel tot een diepe gemoedsrust brengt. Dit in samensmelting met een piano klank waarbij grenzen telkens worden verlegd, gebracht door een jonge wolf in het vak Bram De Looze, die met zijn piano inbreng diepe groeven slaat in datzelfde hart.
Om maar te zeggen. Ben Sluijs laat zich duidelijk omringen door muzikanten die hetzelfde spelplezier en virtuositeit uitstralen als hijzelf. Want ook uit zijn saxofoon/ fluit inbreng straalt enorm veel emotie af, waardoor hij je zowel onderdompelt in diepe intensieve gedachten maar ook ervoor zorgt dat je de neiging voelt te gaan dansen in de zaal. Het is net die kruisbestuiving tussen die vier muzikanten, en dat ze elkaar blindelings vinden en enorm veel waardering voor elkaar uitstralen, dat ervoor zorgt dat iets magisch mooi ontstaat in de Lokerse JazzKlub.
Al die perfectie in bespelen van instrumenten, resulteert trouwens niet in het afleveren van een routineklus, er is voldoende plaats voor improvisatie. En dat verdient nog een extra pluim op de hoed. Gaat het in het eerste deel van de set nog intiem tot intensief rustgevende aan toe, dan worden in het tweede deel alle registers open getrokken. Elke muzikant gooit alles in de strijd om improvisatie, perfectie en hoge dosis spontaniteit zodanig met elkaar te verbinden dat wordt geflirt met het afbreken van geluidsmuren. Echter doet de band niet aan geluidsnormen overschrijdend gedrag. Eerder word je meegesleurd in een zachtmoedige wervelstorm, die je doet neervlijen in het malse gras.
Besluit: Nogmaals blijkt wat voor een aantal enorm getalenteerde muzikanten die jongens van Ben Sluijs Quartet toch zijn. En waarom ze zo worden geëerd binnen dat typische Jazz en aanverwante midden. Net omdat het dus muzikanten zijn die Jazz muziek leven tot uitademen i.p.v. gewoon Jazz spelen. Net dat laatste zorgt ervoor dat we circa twee uur lang, ver verwijderd van de harde realiteit, met plezier vertoeven in een andere, mooiere wereld. Boordevol intensieve magie. Intensiviteit, bestaande uit alle kleuren van de regenboog.
Organisatie: Lokerse Jazzclub, Lokeren
DBUK (voluit Denver Broncos UK) uit Denver, Colorado zou men gemakshalve kunnen omschrijven als Slim Cessna’s Auto Club (SCAC) unplugged maar dat klopt niet helemaal. We zagen hier inderdaad wel een akoestische set van exact dezelfde leden (minus twee) als bij SCAC maar de vier, die samen trouwens met Munly & The Lupercalians nog een ander nevenproject hebben, ondernamen toch een ernstige poging om een wat andere muzikale koers te varen.
Hier geen uitbundige hoogmis gecelebreerd door twee flamboyante predikanten maar ingetogen gothic americana die de ene keer betoverend mooi klonk, een andere keer onheilspellend, in die mate zelfs dat een aanwezige hond zijn blaf niet kon onderdrukken. Bovendien waren, een enkele uitzondering niet te na gesproken, alle nummers, waarvan er sommige een rijpingsproces van meer dan vijftien jaar doorstaan hadden, specifiek voor dit project geschreven. Het gezelschap had tal van instrumenten bij en die waren niet allemaal even evident. Munly Munly hield het nog bij een gewone akoestische gitaar, Lord Dwight Pentacost toonde zijn talenten op wat minder alledaagse instrumenten als een dulcimer, banjo, mandoline of melodica. Rebecca Vera wisselde dan weer een keyboard af met een cello terwijl Slim Cessna het moest stellen met een omgekeerde waskuip, waarop een paar tamboerijnen gemonteerd waren, en enkele andere zelf in elkaar geknutselde percussie instrumenten.
De set werd sterk geopend met “Broncos fight song” dat met vreemde gilletjes werd opgesmukt. Meteen werd duidelijk dat de songs met veel oog voor details waren uitgewerkt. De sound schipperde tussen honigzoet (vooral wanneer de dulcimer met de cello gecombineerd werd) en ongemakkelijk (wanneer Lord Dwight Pentacost zijn mandoline met een strijkstok bewerkte had dat eerder het effect van krassende nagels op een schoolbord). Maar de songs zelf, steeds voorzien van expliciete titels, prikkelden stuk voor stuk onze verbeelding. “Immaculately warded children”, het aan de Beach Boys schatplichtige “The Red Cross is giving out misinformation” en het trage broeierige “From the estate of John Denver”, waarin een boodschap van vriend Jello Biafra verwerkt was, bleven me het langst bij. Het was zeker niet vanzelfsprekend om dit soort aardedonkere werk te brengen voor een publiek dat vooral vertrouwd was met Slim Cessna’s Auto Club maar gezien de warme respons bleek dat geen enkel probleem te geven. Slim Cessna zelf genoot zichtbaar met volle teugen van zoveel bijval.
DBUK klonk intens en intrigerend, enigszins te vergelijken met Woven Hand maar dan bijlange niet zo hoogdravend. Hun laatste plaat, ‘Songs nine through sixteen’, wordt in Europa door Glitterhouse Records samen met hun eerste, ‘Songs one through eight’, uitgebracht als een dubbelelpee (‘Songs one through sixteen’, hoe verzinnen ze het?) en dat is een aanrader.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
In de jaren '80 was Shakin' Stevens (***) zonder meer een fenomeen die de ene hit na de andere scoorde. De man - ondertussen ook 70 - begon zijn carrière als frontman van de band Shakin' Stevens and the Sunsets, een door de rock-'n-roll uit de jaren vijftig beïnvloede band. In december 1969 werd de band uitgenodigd om in het voorprogramma van de Rolling Stones te verzorgen. Het leverde de band een platencontract op, het grote succes bleef echter uit. Stevens verliet de band na zeven jaar intens toeren. Zijn solo carrière kreeg echter een heel andere vlucht. Shakin' Stevens deed auditie voor de rol van Elvis in de musical 'Elvis!'. Wat meteen de start van een heel succesvolle solo carrière betekende. Met een nieuw platencontract op zak scoorde Shakin' Stevens in 1980 zijn eerste hit met “Hot Dog”. Dankzij “This Ole House” - eigenlijk een cover van Rosemary Cloony die daar een hit mee scoorde in de jaren '50 - ging de bal pas echt aan het rollen. De rest is geschiedenis.
Shakin' Stevens is voor een gehele generatie tot op heden een begrip gebleven. Het zorgde echter niet voor een uitverkochte Roma in Borgerhout. De zaal zat echter wel goed gevuld met fans die waren gekomen voor een langgerekte nostalgie trip, iets wat ze ook voorgeschoteld kregen. Al ging het er voor mij iets te gezapig aan toe, wat avontuurlijker en minder angstvallig binnen de lijntjes kleuren had gemogen.
Na een wat trage start leek de motor toch aan te slaan. Shakin' Stevens straalt gelukkig nog het nodige charisma uit om zijn publiek uit zijn hand te doen eten. Want vrij snel stonden mensen vooraan te dansen, en gingen anderen - achteraan - over tot een leuke slow. Om maar te zeggen, het publiek smulde wel van wat ze aangereikt kregen. Naast de hits waren daar ook enkel geslaagde tot minder geslaagde covers bij zoals “Have you ever seen the rain” van Creedence Clearwater Revival. De man laat zich bovendien omringen door puike muzikanten. Zo kregen we dikwijls koude rillingen door de meesterlijke blazers klanken en piano pareltjes.
Het zorgde voor een sfeer die wel werkte op de dansspieren, want naarmate de set vorderde stond zowat iedereen mee te deinen op de verschillende hits. Zo een moment dat er meer had mogen inzitten was echter het vrij ingetogen en wondermooie “Suffer Little Children”. Een song die mede door confronterende beelden je een krop in de keel bezorgt. Stevens die zich ontpopt tot een crooner met een rock-'n-roll hart? Dat sprak ons dan weer wel aan. Na de pauze ging het dak er enkele keren compleet af, en zagen we een goedlachse, charmante klasbak die zijn publiek omarmde. Nee, van enige routineklus was duidelijk geen sprake. En dat verdient toch een extra pluim op de man zijn hoed.
Besluit: Shakin' Stevens had er duidelijk zin, is op zijn 70ste nog altijd heel goed bij stem en straalt op zijn de vitaliteit uit van een jonge rock wolf in het vak. Ook dit siert hem. Maar helaas trapte Shakin' Stevens en zijn gevolg telkens opnieuw iets te nadrukkelijk in diezelfde val om angstvallig binnen die lijntjes te blijven kleuren. Waardoor we niet compleet overtuigd, maar toch nagenietende van deze gezapige nostalgie trip naar de jaren '80, met een dubbel gevoel vanbinnen de zaal verlieten. Het publiek had daar echter duidelijk geen boodschap aan want danste van begin tot einde mee op de rits hits die ze aangeboden kregen, of brulden hun keel schor op de teksten. En wie zijn wij om dat publiek tegen te spreken?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/shakin-stevens-08-02-2019
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Ik wil mezelf niet herhalen en wil met elke plaat een andere en nieuwe muzikale weg inslagen. Ik wil het voor mezelf spannend houden."
Midden februari brengt SJ Hoffman zijn debuut album uit. Dat is wellicht niets nieuws. Echter is de man ondertussen 43 jaar jong en heeft zijn muziek al die tijd verborgen gehouden voor de buitenwereld. Dat roept toch enkele vraagtekens op. We wilden het in een gesprek met hem daar even uitgebreid over hebben.
Om met de deur in huis te vallen, waarom komt nu pas een debuut op de markt? Op je 43ste - niet dat daar iets mis mee is, ik ben ook pas rond mijn 40ste beginnen schrijven over muziek. Maar waarom?
Ik ben altijd wel met muziek bezig geweest. Ik heb een kleine studio in de kelder waar ik al jaren muziek componeer. Het was niet echt de bedoeling om er wat mee te doen. Het zijn echter twee ontmoetingen die ervoor hebben gezorgd dat die plaat er alsnog kwam. De eerste ontmoeting was na een optreden van Noel Gallagher in Club 69 van StuBru. Ik botste toen in het naar huis wandelen letterlijk op Mikey Rowe, de muzikale rechterhand van Noel Gallagher en we hadden een kort maar fijn gesprek. Toen hij vroeg of ik zelf muziek maakte, raadde hij me aan om toch maar wat met mijn muziek te doen. Anders zou ik het mijn hele leven beklagen. Hij liet me ook verstaan dat ik steeds beroep op hem kon doen. Kort daarna ben ik door een vriend van mij, Dirk Deruyck, in contact gebracht met producer Luuk Cox (bekend van Stromae, Girls In Hawai, en vele anderen) Luuk doorploegde al mijn demo's en besloot dat het materiaal té goed was om zomaar te laten liggen. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Enkele maanden later bevond ik me in de ICP studio met Luuk en Mikey! We begonnen er in 2016 aan en namen onze tijd om eraan te werken. Het werd een lang proces, maar het eindresultaat ligt dus nu in de platenrekken.
Na enkele luisterbeurten kan ik nog steeds niet echt een muziekstijl kleven op de muziek van SJ Hoffman. Hoe zou hij zijn muziek zelf omschrijven vroegen we ons af?
Ik hoor dat wel meermaals dat mensen de plaat enkele keren moeten beluisteren. Het is volgens mij ook een groeiplaat. Als je naar de essentie kijkt is het zeer singer-songwriter. Maar echt stijlgebonden is het niet. Ik vind mezelf geen grote zanger, maar dat breekbare dat ik terugvind in de muziek waar ik zelf naar luister vind ik heel belangrijk.
We wilden toch even weten hoe het gaat met '’Borgerhoff & Lamberights' in dit digitale tijdperk?
Heel goed eigenlijk. Ondanks het digitale tijdperk waarin we leven houden we ons heel goed overeind. Bestsellers zijn en blijven belangrijk. We breiden ook steeds verder uit in de breedte: recent startten we met een academische inprint, namen we een kunstuitgeverij over en zijn we ook nog steeds actief op het vlak van televisie met ons eigen productiehuis. En ook online willen we met TAGMAG bvb. het verschil maken.
Ik lees in de biografie ''Muziek is emotie voor SJ Hoffman, geen intellectuele bezigheid, eerder een expressie van wat je anders niet uitdrukken kan?'' Verklaar u nader
Je hebt veel muzikanten die soms maanden sleutelen om de juiste sound te vinden, ik kan dat dus niet. Als ik iets componeer en ik vind het resultaat best goed klinken, dan verander ik er niets meer aan. Ik componeer dus vanuit het eerste buikgevoel en niet vanuit mijn hoofd. Dat is ook de reden waarom ik door de jaren zoveel materiaal bij mekaar heb geschreven. Het moet van de eerste keer goed zitten, of niet.
Verwijst ''The Long now'' ook naar het feit dat u zo lang hebt gewacht?
De titel verwijst inderdaad naar het lange wachten. Ik vond het een mooie titel die perfect past bij deze plaat.
Door een samenwerking kleppers als Mikey Rowe, Arnout Hellofs en Ilse Goovaerts - om maar een paar te noemen - heeft u zich wel heel goed laten omringen. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen?
Mikey ben ik dus eigenlijk heel toevallig tegen het lijf gelopen (zie hoger). Arnout heb ik via Luuk Cox leren kennen. Ik had hem al enkele keren live als drummer van Hooverphonic aan het werk gezien en getalenteerder als Arnout loopt er hier in Vlaanderen niet rond. Hij stond helemaal bovenaan mijn lijstje. Net zoals Neeka - wat een stem! - en Seb Leye die letterlijk téveel talent hebben. Het was een eer en een plezier om met hen allemaal te werken. Dat ze dan ook nog eens enthousiast waren over mijn muziek, deed me meermaals in mijn wang knijpen. Ik wilde me bij aanvang van de opname van de plaat omringen met fijne, sympathieke en chille mensen. Geen ego's dus. En dat is wonderwel meer dan gelukt. Een ervaring om nooit meer te vergeten.
Hoe is de samenwerking tot stand gekomen met Starman Records?
Na een optreden van And Then Came Fall raakte ik aan de praat met zanger en opperhoofd Sam Janssens. Hij zit op het Starman-label en introduceerde me bij de mensen van Starman. Ze waren onmiddellijk enthousiast en de zaak was snel beklonken.
Wat zijn de verdere plannen voor het jaar 2019? Op tournee? Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Ik heb plannen voor twee nieuwe platen. En ik ben ook in contact met een regisseur die me heeft gevraagd voor de soundtrack voor zijn nieuwe film. Een soundtrack componeren is voor mij wellicht dé ultieme droom! Ik wil mezelf niet herhalen en wil met elke plaat een andere en nieuwe muzikale weg inslagen. Ik wil het voor mezelf spannend houden.
Wat is de uiteindelijke ambitie? Is er iets als een einddoel?
Nog heel veel muziek maken! Nu ik de smaak te pakken heb, ga ik ermee door. Zoveel is zeker!
The Sore Losers - In het najaar van 2018 stelden The Sore Losers hun recentste plaat ‘Gracias Senor’ voor aan het grote publiek. Vrijdagavond kregen de Bruggelingen de kans om de nieuwe songs voor het eerst eens live te beluisteren. Met een beetje argwaan weliswaar, want er verschenen wat matige recensies over hoe de nieuwe plaat een scherp kantje mistte.
De Limburgers gingen nochtans redelijk ronkend van start met “Silver Seas”. De rauwe en pure sound die we van hen kennen zit zeker nog in die eelterige gitaarvingers. Frontman Jan Straetemans en zijn kompanen lieten er ook geen gras over groeien. Voor we het wisten waren ze al overgegaan op “All In A Days Work”, een nummer van hun laatste langspeler. En inderdaad, hier vertraagde de band het tempo met wat lomer gitaarspel om daarna weer in gang te schieten. Maar wel allemaal mét de ongepolijste vuiligheid die je op de plaat minder goed hoort. En ook “Little Baby (doughboy)” vonden wij wel goed klinken. De vertegenwoordigers van de Belgische garagerock komt duidelijk nog steeds met hetzelfde recept optreden. Stevige bassen en drums, met de elektrische gitaar van Cedric Maes die de vrijheid heeft om daarover heen te waaien als een paar stevige rukwinden aan zee. En dat was helemaal het geval in een nummer zoals “Can’t You See Me Running”, waarin hij zelfs even soleert. En we herkenden weer even de invloeden van The Raconteurs.
Toch kreeg de band het publiek niet helemaal los, dat soms een beetje mak naar het podium zat te staren. Dat moet ook Straetemans hebben gevoeld, want tijdens “Nightcrawler” probeerde hij de Magdalenazaal wakker te schudden. Door de armen hard naar boven te waaien, door voor te gaan klappen, en door het nummer even helemaal stop te zetten. Om dan natuurlijk weer loeiend door te gaan in een stroomversnelling naar het einde van het nummer. Het hielp voor even, al zou het publiek niet meer echt los komen. Daarna hoorden we “Blue Shoes” en “A Little More”, waarbij Cedric Maes weer zijn kans zag om te gaan fladderen. Zalig als hij dat doet.
Voor The Sore Losers aan de echte hits begonnen, gooiden ze er nog verse songs “Dark Ride” en “Denim On Denim” tussen. Die laatste werd een beetje gevoeliger ingezongen, we konden zelfs even alleen vier stemmen horen. De blues en country-invloeden van The Sore Losers kwamen naar boven.
Maar het was dus allemaal een voorsmaakje voor een stevigere apotheose. Die begon met “Girl’s Gonna Break It”, onmiddellijk vervolgd met “Emily”, een topper van derde albu, m “SKYDOGS”, waarin de band steeds weer kleine beetjes gitaarspel op je loslaten. Daardoor zagen we in het publiek toch al wat kopjes heen en weer schudden. En met bommetje “Beyond Repair” zorgden ‘de losers’ voor de pure gitaarchaos die hen zo typeert. “Cherry Cherry” was niet helemaal ons ding, maar “Don’t Know Nothing” maakte dat natuurlijk helemaal goed. Redelijk melodieus voor The Sore Losers, met die typische riff, fijn baslijntje, geen geschreeuw in de zang. En met afsluiter “Juvenile Heart Attack” voelde het nog eens alsof ze met de sneltrein over het publiek wilden denderen. En dat lukte nog redelijk goed.
Want zodra de band naar de backstage ging, lukte het niet voor iedereen om het applaus te rekken tot de bisnummers. Kapot gespeeld waarschijnlijk, duidelijk geen thuismatch voor de vier rockers uit Limburg. Toch waren we blij met bisnummers “Tripper” en “Shakey Painters”. Die laatste toch een beetje gezapiger ingezet, maar met een gigantisch lange en zware outro om ons weer huiswaarts te sturen.
Setlist: Silver Seas - All In A Days Work - Little Baby (doughboy) - Got It Bad - Eyes On The Prize - Can’t You See Me Running - Night Crawler - Blue Shoes - A Little More - Dark Ride - Denim On Denim - Girl’s Gonna Break It – Emily - Beyond Repair - Cherry Cherry - Don’t Know Nothing - Juvenile Heart Attack – Tripper - Shakey Painters
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/the-sore-losers-08-02-2019
Organisatie: Cactus Club , Brugge
Nederlands 
Français 
