Hoewel Judas Priest de metal hoegenaamd niet zelf heeft uitgevonden (die eer valt volledig te beurt aan Black Sabbath) moeten ze toch als een niet te onderschatten invloed worden beschouwd in de verdere evolutie van het genre. Op vandaag is de muziek van Judas Priest al lang niet meer extreem, maar destijds (we hebben het hier over einde van de seventies en begin eighties) ging de band zo geweldig tekeer dat ze gerust mogen gezien worden als mede grondleggers van speed- en trashmetal. Bands als Metallica, Megadeth en Slayer zijn meer schatplichtig aan Priest dan ze ooit zullen durven toegeven.
Dat Judas Priest vandaag niet meer zo hip is leek wel duidelijk in een Vorst Nationaal dat omwille van de sobere opkomst tot een heuse clubzaal was ingeperkt, en die was dan nog gevuld met overwegend ‘oudere’ metalheads. Nu goed, die transformatie van Vorst Nationaal kwam de klank en de sfeer alleen maar ten goede. Geen spoor vanavond van de gevreesde Vorst-bunkergalm, wel van een enthousiast publiek bestaande uit hondstrouwe fans die hun helden in vol ornaat konden bewonderen. Die fans werden op hun wenken bediend met een splijtende set grotendeels gevuld met klassiekers en oudjes. Priest had hier weliswaar een nieuw album ‘Redeemer Of Soul’ te promoten maar haalde daar amper drie tracks uit die, met alle respect, toch maar moeilijk de concurrentie konden aangaan met de oude krakers.
Vooral de kaskraker “British Steel” werd hier in de bloemetjes gezet met “Metal Gods”, “The Rage” en natuurlijke de luid meegekeelde hits “Breaking The Law” en “Living After Midnight”.
De Priest machine was nog even geolied als vroeger, de heren stonden op scherp, de sound was heavy as hell, de gitaren duelleerden dat het een lust was, de grondvesten van de metal bleken nog steeds onwrikbaar. Natuurlijk grensde het allemaal een beetje aan het karikaturale, die leather looks, die spreidstand gitaren, die gierende macho-solo’s, die Harley-Davidson waarmee Halford voor “Hell Bent For Leather” het podium kwam opgereden,… we namen het er met de glimlach bij. Priest heeft die cliché’s voor een deel mee uitgevonden, dus zij mogen dat. Frontman Robert Halford, die een standbeeld verdient om zich te outen in deze wereld van zware jongens, maakte er een heuse metal-modeshow van, quasi na elke song verdween hij achter de coulissen om een andere leather- of denim jacket aan te trekken. Doch zijn meer dan geslaagde performance was voor het grootste deel nog altijd te danken aan die superbe vaak angstaanjagende vocals die naar de hemel reikten (of de hel als u wil, dit is tenslotte een metal-groep). Hoedje af voor de manier waarop hij zich doorheen de splinterbom “Screaming For Vengeance” krijste (wat een agressie in die song, zelfs Slayer deinst hiervoor achteruit), of hoe hij op het einde van het nog steeds fantastisch klinkende metal epos “Victim Of Changes” (uit 1976!, en nog steeds stiekem onze Priest favoriet) naar de ijle bergtoppen reek. Nog zo een prachtige ouderling was het wonderlijke “Beyond The Realms Of Death” en als ultieme explosie kon een striemend “Painkiller” ook wel tellen.
Met deze briesende set bewees Judas Priest dat zij op hun oudere dag nog steeds hun mannetje kunnen staan in de metalwereld en dat vele jonge bandjes hier een poepje kunnen aan ruiken.
Na al dat moois zou een mens haast vergeten dat er vanavond met UFO nog zo een legendarische Britse hardrock band op het podium stond. Dat deze groep hier als zogenaamde support act een vol uur mocht aantreden betekende dat dit niet zomaar een opwarmertje was. Ook het publiek was meer dan opgetogen met de set van deze Priest-generatiegenoten. UFO heeft met ‘A Conspiracy Of Stars’ een nieuw album uit maar natuurlijk zat daar geen mens op te wachten, qua songs waren het hier ook de oudjes die voor vuurwerk zorgden. De sound van UFO heeft altijd al meer oog gehad voor melodie en is ook een stuk minder heavy dan Priest, maar ook de zwaarste metalfanaat heeft hun vloeiende sound altijd kunnen smaken. Hun meesterwerk is nog steeds die dubbele live plaat ‘Strangers In The Night’, en dat wisten de heren ook wel, maar liefst zes schitterende songs speelden ze daaruit. Die moesten in niets onderdoen voor de fenomenale ‘Strangers In The Night’ versies, temeer omdat zanger Phil Mogg er nog een aardig eindje mee overweg kon. Er mag dan al geen haar meer op zijn hoofd staan, zijn stem is intact gebleven. De toenmalige gitaarvirtuoos Michael Schenker misten we al evenmin, en dat omdat de al even begaafde Vinnie Moore hier perfect die rol inloste. Vooral het lang uitgesponnen “Rock Bottom” was om duimen en vingers bij af te likken, maar ook bij “Lights Out”, “Only You Can Rock Me” en natuurlijk “Doctor Doctor” ging onze nostalgiemeter aanzienlijk in het rood.
Wij zijn hier naar toe getrokken voor een stuk uit jeugdnostalgie, en we zijn teruggekomen met een ferm en schitterend dubbeloptreden op onze concertteller. We denken er aan om onszelf terug tot hardrocker te bekeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/judas-priest-16-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ufo-16-12-2015/
Organisatie: Live Nation
Tussen juni ’74 en augustus ’75 moest je voor de gevaarlijkste groep ter wereld afzakken naar de post-industriële achterbuurten van Cleveland, Ohio. Veertien maanden: langer duurde de rise and fall van de lokale sensatie Rocket From The Tombs niet, maar het bleek lang genoeg om uit de agressie van MC5 en The Stooges en de gekte van Beefheart en Zappa een nieuw genre te puren. Avant-garde punk was geboren, maar het gezelschap bleek uiteindelijk te licht ontvlambaar om een langere houdbaarheidsdatum te garanderen, en baarde met het avantgardistische Pere Ubu en de straightforward punk van Dead Boys al snel twee andere legendarische bands.
Sinds de release van de spraakmakende verzameling opgekuiste demo’s en live opnames ‘The Day The Earth Met The Rocket From The Tombs’ in 2002 duiken de overblijvende leden op onregelmatige basis nog eens in een (echte) opnamestudio. En kijk, met het onlangs verschenen ‘Black Record’ doet RFTT ook anno 2015 nog menig oldskool punk hart wat sneller slaan.
Ze waren weliswaar goed vermomd, maar punkers op leeftijd waren er dinsdagavond bij de vleet in de 4AD te Diksmuide. Ook aan de bezetting van RFTT heeft de tand des tijds trouwens al flink geknaagd, en het mag eigenlijk een wonder heten dat er met Pere Ubu opperhoofd David ‘Crocus Behemoth’ Thomas en bassist Craig ‘Darwin Layne’ Bell nog twee oerleden van de band rondlopen. Geruggesteund door drie jongere kompanen waarvan al snel bleek dat ze allen uit het juiste punkhout gesneden waren , vloog de groep meteen uit de startblokken met een venijnige interpretatie van de 60ies nugget “Shape Of Things To Come”. Het bleek uiteindelijk één van de zeldzame momenten waarbij de 62-jarige Thomas, weliswaar met steun van een wandelstok, een song al rechtstaand zou declameren. De rest van de set zou de excentrieke frontman met het onafscheidelijke deukhoedje als een druk jesticulerende bompa lawijt met half dichtgeknepen ogen op een stoel doorbrengen. Niemand maalde er om, want met een flesje rood binnen handbereik verzekerde Thomas zich van het ideale smeermiddel voor zijn typische ‘high pitched’ strot.
De groep raasde met een rotvaart door hun jongste opus ‘Black Record’ en haalde er met “Hawk Full Of Soul”,“I Keep A File On You”, “Coopy (Schrödinger’s Refrigerator)” en “Welcome To The New Dark Ages” de lekkerste adrenaline uppercuts uit. Een paar keer ging RFTT toch lichtjes op de rem staan, en dat leverde met het naar Pere Ubu lonkende “Spooky” één van de absolute hoogtepunten op dankzij de psychedelische tierlantijntjes van Whiskey Daredevils gitarist Gary Siperko. Maar even goed kwamen Thomas & co tijdens de rustige momenten nauwelijks boven de middenmoot uit, zoals tijdens de niemendalletjes “Butcherhouse 4” en “Six And Two” uit de weinig opzienbarende comeback schijf ‘Barfly’ (’11).
Dé bestaansreden van RFTT anno 2015 heeft het gezelschap natuurlijk te danken aan die trits protopunk classics die tijdens die beruchte 14 maanden in ’74-75’ werden ingeblikt en sindsdien het etiket ‘onverslijtbaar’ dragen. Uit die holy grail van de punk nam de behoorlijk vitale oerbassist Bell al vroeg in de set “Muckraker” voor eigen rekening. Verdienstelijk, dat wel, maar de man kwam duidelijk niet in de buurt van Thomas als begenadigd performer. Die laatste slaagde er dan weer wel in om het arty nihilisme van “30 Seconds Over Tokyo”, “What Love Is”, “So Cold” en “Amphetamine” ruim 40 jaar na datum geen geweld aan te doen. Eén keer waagde Thomas zich zowaar aan een poging tot provocatie tijdens het controversiële “Waiting For The Snow”, waarin de extravagante Amerikaan weinig verhullend ‘white men’ en ‘muslims’ in twee vijandelijke kampen leek in te delen.
Nog meer legendarisch venijn zat weggestopt in de encores. Überclassics “Final Solution” en “Sonic Reducer” werden netjes opgespaard als apotheose van een prettig weerzien of (in ons geval) verbluffende kennismaking met een absolute cultgroep wiens erfenis zelfs nazindert tot in het repetitiehok van de jongste generatie eigenzinnige bandjes als Ought en Viet Cong. De immer gevatte Thomas is zich terdege bewust van zijn status als cult legende, maar heeft allesbehalve last van valse bescheidenheid getuige dé quote van de avond ‘People say I’m legendary, well I’m not legendary, I’m mythical, that’s what I am. Mythical.’ En weg was de overjaarse punkpoëet, langzaam strompelend richting coulissen in zwarte velcroschoenen die zijn moeder hem kado deed.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Voor wie houdt van heerlijk aangename rockende indiepop , zal z’n gading vinden op de nieuwe cd van Mikal Cronin. Hij houdt het boeiend met dromerige, zwierige ritmes en kenmerkende (lichte) explosies die bij het genre gepaard gaan , geïnjecteerd van folk en psychedelica. Strijkers en blazers vullen aan , om de sound wat breder te maken .
De nieuwe cd vormt eigenlijk twee EPs , het tweede deel (van “Alone” tot “Circle”) is eigenlijk een concept van twintig minuten , een autobiografisch verhaal van de zanger, omgezet in een reeks prachtige afwisselende composities die alle windrichtingen uitgaan. Samen met Ty Segall een bepalende figuur! Mooi.
Als we Built To Spill checken, dan maken we onmiddellijk de link naar de indiepop . Jawel, deze band met Doug Martsch als spil , is samen met Galaxie 500 één van de pijlers van de ‘independant’ indierock eind’80’s. In die twintigjarige muzikale carrière horen we stekelige, dromerige songs met hemels zalvende , slepende en verbeten gitaarpartijen en mans bezwerende melancholische zang.
De sympathieke band zweert aan Neil Young’s Crazy Horse en The Feelies en biedt ruimte voor enkel soli , wat we horen in de tien lekkere , gruizige songs op de plaat. Al meteen worden we in deze wereld ondergedompeld met “All our songs” en “Living zoo” , die meteen het unieke, sterke van het genre beklemtonen . Verderop nog een magistrale “C.R.E.B.” en “When I’m blind” om te concluderen dan Martsch en C° opnieuw een schitterende plaat uithebben . Ontegensprekelijk respect voor zo’n band!
De Britse Schotten Django Django namen de tijd te werken aan de opvolger van hun titelloos debuut . Drie jaar zelfs … Intussen hadden ze een uitgebreide tour achter de rug en namen sommigen ruimte voor allerhande projecten . Ook waren ze wel overdonderd van het debuut, die met de single “Default” een klassieker opleverde.
De opvolger ligt eenvoudigweg in het verlengde van het debuut met zijn hobbelige , stekelige en percussieve ritmiek , de gezellig meepruttelende sequencers en de meerstemmige zangpartijen, die een ‘Beach Boys surfin’ gevoel ademen. Catchy materiaal binnen de indie/synthpop .
De opborrelende aangename, sfeervolle en dansbare grooves en beats zorgen voor een speelse, broeierige, opwindende en ontspannende aanpak . 13 nummers is misschien wel een beetje teveel van het goede en eenvormigheid beschaduwt het geheel , zeker ook als we er de eerste plaat bijrekenen . Maar met “Shake & tremble”, “First light” en “Reflections” hebben we alvast een paar mooie overtuigende pareltjes …
Het Canadese rocktrio bijt sterk van zich op hun plaatwerk . Deze ‘II’ is een logisch vervolg op hun debuut ‘I’ , en we horen hier simpelweg ‘straight in your face’ grungy punkrock! , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings.
Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durven los te barsten ; meteen sterk met “Acetate” en “The swimmer” om dan volledig loos te gaan op het opbouwende “Spit your out” en het weergaloze “Kicking a can of worms”, die de cd besluit met heel wat noisy effects . Het gaspedaal mag dan af en toe wat losgelaten worden, de sound is hevig en de verwoestende (schreeuw) vocals van Alex Edkins gaan de vrije loop. 10 nummers in een halfuur , het kan niet anders dat het trio snoeihard, messcherp klinkt en er een strak tempo op nahoudt! , waar we verweesd achtergalaten worden . Live een must-to-see!
Na ‘Weird sister’ van vorig jaar is hier de opvolger ‘Peanut butter’ . Het kwintet rond Alanna McArdle is afkomstig uit Cardiff, Wales en brengt tien songs in 21 minuten . We krijgen rauwe, furieuze als broeierige, aanstekelijke, dromerige indiegrunge met fraaie dromerige refreinen .
Een heerlijk pittig plaatje beklemtoond door de even dromerig lieflijke zang . De eerste songs (“Last year”, “Jamie luvver”) zijn snedig , daarna zakt het tempo wat met sfeervoller werk (“There is no function Stacy”, “Crayon”) , dan opnieuw gaat het tempo omhoog met “Jerome liar”, “Psykick espionage”, om dan tot slot met het integere “Hey I wanna be your best friend” te besluiten . Joanna Gruesome overtuigt met hun gevoelige rammelrock!
Die van PPP uit Tielt hebben al talrijke prijzen weggekaapt . Een ‘Westtalent’ dat zelfs in 2012 de Beloften won en nu al toe is aan hun tweede plaat . Op het titelloze debuut hadden we al drie heerlijke nummers als “Future =our home” die gebruikt werd als tune voor enkele series , en verder “This time” en “Can’t decide” . Veelbelovend dus wat het combo presteert en twinkelende, frisse melodieën als armslag heeft .
Ook op de nieuwe wordt er eerst fors tegen aan gegaan met die sprankelende bubbels als “Right from the start”, “Forget” en de single “Don’t wreck this”. De speelsheid van Vampire Weekend en Los Campesinos is hier aardig meegenomen. Dan wordt er plaats gemaakt voor een meer intens broeierige, dromerige sfeervolle aanpak , waar ergens een Balthazar opduikt , waaronder “Backseat” en “One of these days” .
Het geheel is leuk , leutig als spannend , innemend. Die plaat van PPP is dus knap ingenieus boeiend!
‘Sway With The Seasons’ van Trailers is het soort plaatje van een groepje die te vroeg en zonder deftige bagage van het repetitiehok naar de studio is getrokken. Ze hebben wel enkele vaardigheden onder de knie maar er hangt weinig of geen vlees aan de songs, die passeren dan ook zonder dat er iets gebeurt. Het is muziek die nergens blijft hangen, tenzij tussen de spinnenwebben in de koele berging.
Als dooddoener klasseren ze hun eigen sound dan ook nog onder de noemer ‘powerpoprock’. En dan zijn ze verwonderd dat critici hen neersabelen, terwijl wij enkel maar hun perfecte voorzet moeten binnenkoppen. Voor zover wij weten kennen we immers geen enkele band die zelf uitpakt met zo een bekakt genre. Powerpoprock begot, het klinkt een beetje als sarma-blues of tupperware-metal.
Bij nader inzien is het eigenlijk nog zo stom niet en vatten ze er ongewild hun plaatje mee samen, dit is immers mossel noch vis, het wil rocken maar mag niet van de schoonmoeder, men wil de bloemetjes buitenzetten maar moet voor het donker thuis zijn.
Als u het echt niet kan laten kan je dit bandje checken op www.trailersband.com of www.facebook.com/trailersband
Blues Karloff is een stel ouwe bluesratten uit Vilvoorde die zichzelf oriënteren richting Britse bluesboom van eind jaren zestig. Daar is veel van aan, ze gaan voluit voor gespierde bluesrock met hete riffs en dito solo’s. Daar gaan ze natuurlijk de prijs voor originaliteit niet mee winnen en we gaan hen ook zeker niet vrijspreken van overmatig cliché gebruik, maar het moet gezegd dat hier guts, power en adrenaline uit stroomt.
Hun voornaamste betrachting is het neerzetten van vinnige en potige bluesmuziek, en daar zijn ze heel bedreven in. Alfie Falckenbach heeft die rauwe bluesstem die het genre vereist en geregeld legt hij een gekscherend tintje in zijn vocals waarmee hij in de buurt komt van de geniale Alex Harvey. De flitsende gitaartandem van Paul ‘Shorty’ Van Camp (in een vroeger leven nog actief bij Belgische metalpioniers Acid) en Thomas Vanhaute zet daar een stel felle gitaarpartijen tegenover. Niet verwonderlijk dus dat die gitaren al eens durven neigen naar Gary Moore (nu die gast al een tijdje onder de zoden ligt moet er toch iemand de draad opnemen) of Pat Travers.
Volgens de aloude gewoontes eigen aan het genre graait Blues Karloff gretig in de grote bluescoverbak, maar ’t is niet altijd prijs. “Take These Chains” is slappe kost en “It’s All Over Now” is al zo veel gecoverd dat niemand daar nog iets zinnigs kan mee aanvangen, Blues Karloff duidelijk ook niet. Ook het akoestische Stones afleggertje “Looking Tired” heeft weinig of niks te bieden. De poweruitvoeringen van de Willie Dixon songs “Superstitious” en “Evil” zijn dan wel zeer te pruimen, vooral die laatste is even sterk als de gloeiende versie die wij kennen van de Amerikaanse oer-hardrockers Cactus.
Een covertje minder had dus wel gemogen, zeker als we merken dat deze groep zelf een span stevige bluessong op poten kan zetten. De eigen composities komen er immers verdomd sterk uit (nu ja, eigen composities, dit is bluesrock, alles is wel ergens gejat). Het is stevig rollebolllen met “Blackout Blues” en “I’m A Bluesman”, en we mogen lekker languit chillen (whiskeytje binnen handbereik) op de bluessleper “Don’t Lie To Me”. De ouwe rotten kennen dus best wel de knepen van het vak.
Natuurlijk staat deze plaat bol van de macho bluesrock en bijna plat gespeelde bluespatronen, maar eigenlijk stoort dat niet want Blues Karloff doet het met grenzeloze schwung, kracht en gedrevenheid. Dit is sowieso een genre waarin je onmogelijk nog origineel voor de dag kan komen, je kan dan meer beter een gortige portie grinta in je bluesrock steken.
Hadden we nu een Harley Davidson staan in onze garage, we waren er al lang opgesprongen om met onverantwoorde snelheid het ganse land te doorkruisen.
GlimpsGent 2015 – Luistervoer voor de toekomst
GlimpsGent 2015
All Areas
Gent
2015-12-10 t/m 2015-12-12
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Afgelopen weekend konden we alweer genieten van het vijfde Glimpsfestival in Gent, het leukste en meest uitgebreide showcasefestival van de Lage Landen. Meer dan 60 internationale muzikale talenten kwamen het beste van zichzelf geven op tien verschillende locaties in het centrum van de stad. Benieuwd of we weer met enkele pareltjes van bands worden geconfronteerd.
dag 1 – donderdag 10 december 2015
Wij trapten donderdagavond af in de zaal van de Charlatan om naar de Nederlandse jongens van Pauw te luisteren. De langharige Kees, Brian, Rens en Eszl brengen een soort psychedelische muziek met bassen. Soms melodieus en goed klinkend in de oren zoals bij “Visions”, “Abyss” en “Memories”. Soms wat in hogere sferen zoals in “Shambhala”. Ook de riff van “High Tide” kon ons wel overtuigen. Jammer genoeg begaf Pauw zich te veel op onnodige paden in sommige nummers en leken ze zelf niet goed meer te weten waar ze gingen uitkomen. Mooi afgewerkte nummers hebben we dus niet echt gehoord maar beloftevol zijn deze jonge gasten zeker. Ze lieten zelfs een blokfluit ‘cool’ klinken. Graag zien we hen binnen een paar jaar nog eens terug.
Daarna bleven we nog wat hangen in de Charlatan voor Protection Patrol Pinkerton of PPP. Meteen het hoogtepunt van deze eerste avond. PPP is op zijn jonge leeftijd al terug van weggeweest. Ze kwamen in de Charlatan voor de eerste keer hun nieuwste plaat ‘Good Music Beautiful People’ voorstellen. En dat was een succes. De zeskoppige indiepop band doet soms denken aan het melodieus spelend Vampire Weekend of Ben Howard en heeft ook veel weg van het Belgische Team William. Niet toevallig, de frontman van Team William, Floris De Decker, producete ‘Good Music Beautiful People’ en bassist Nils Tijtgat is in beide groepen actief. PPP begon sterk met “This Time”, onmiddellijk een oorwurm van formaat. Daarna mochten we al meteen snoepen van het nieuwe en dansbare “Don’t wreck this up”. Beide perfect afgewerkte nummers waarvan we konden genieten. Even daarna liet Jelle Denturck zich van zijn breekbare kant zien tijdens “Oh Boy”, een zoetgevooisd liedje dat hij zong met Frauke, die even het podium op kwam. We kregen ook nog “Future = our home”, een steengoed nummer waar iedereen gelukkig van wordt. PPP is dus helemaal terug, en dat wij daar blij om zijn!
Na het fantastische Protection Patrol Pinkerton repten we ons naar het Duitse Fenster in de Minnemeers. Niet slecht, dachten we onmiddellijk. Het deed ons misschien een beetje denken aan Tame Impala, psychedelische hipstermuziek die hoog in de lucht wordt gemaakt. Een hoge stem, een metalen windklokkenspel en onvoorspelbare keyboardgeluiden werden aan elkaar geregen. In “Cat Emperor” en “Memories” klonk dat zeker goed maar over het algemeen verveelde Fenster redelijk snel. Veel nummers lijken te veel op elkaar, het werd dus een beetje saai op den duur. Het publiek slinkte dan ook behoorlijk, vreemd genoeg ook op de eerste rij, dat kan natuurlijk gebeuren op een showcasefestival. Fenster, niet slecht dus. Willen we ze opnieuw zien? Goh, eigenlijk niet.
We sloten onze donderdag af met een stukje Dans Dans. Zij hebben wel een unieke sound. De drie kerels van Dans Dans brengen een mix van instrumentale jazz en rock zonder al te veel poespas. We konden wel genieten van die manskerels zonder capsones. Dans Dans bracht mooi in elkaar overgebrachte nummers. We leken “Au Hasard” te herkennen, al is dat altijd moeilijk te zeggen bij Dans Dans, ze improviseren er namelijk helemaal op los. En ze doen dat goed.
dag 2 – vrijdag 11 december 2015
Op vrijdagavond planden we ons eerste optreden in de Sint-Jacobskerk. Het fijnzinnige Blackie & the Oohoos hebben alvast een fantastische naam, en ook het optreden konden we smaken. De zusjes Maieu brachten mysterieuze en spirituele droompop, alles met een heel broze en intimistische kant. We hoorden leuke nummers uit album ‘Song for two sisters’, perfect passend in de grote Sint-Jacobskerk. Een slimme zet van de organisatoren. We hoorden belletjes, zagen mooie kleuren en lieflijke muziek. Blackie & the Oohoos maakt misschien geen unieke muziek maar heeft wel een geheel eigen stijl dat de nieuwsgierigheid opwekt. Vooral “Song for two sisters”, het nummer gelijknamig aan het album bewees dat de band een blijver is. Mooi ritme, perfect afgewerkt, een stevige start van onze tweede dag op Glimps.
Daarna was het nog even binnenwippen in het Charlatan Café vooraleer we naar de zaal trokken om Rozi Plain te zien. Daar was de Deense Nils Gröndahl op de grond aan het kermen in een microfoon. Blij dat er kansen worden gegeven voor experimentele muziek, maar niet echt spek voor onze bek. Wanneer het soms moeilijk te onderscheiden is of het nu muziek is, of gewoon de versterker die het begeeft, dan haken wij af. Beluister van hem eens “Das Fenster” en je begrijpt wat we bedoelen.
Neen, dan konden wij meer genieten van Rozi Plain. De supersympathieke Britten hadden een goede babbel, één van de weinige groepen die het lef had om de interactie met het publiek aan te gaan. Rozi Plain breng ook gewoon leuke en vrolijke muziek, goed uitgevoerd met een mooie stem en een poppy sound. Wij wilden Rozi Plain onmiddellijk adopteren en in onze living zetten. De set paste mooi in elkaar. “Actually” heeft een zeer catchy melodietje, “Jogalong” hoorden we op fluistertoon met hoge keyboardnoten eromheen dansend. “Best Team” swingde wat meer en was wat luider dan de rest van de set, net wat op dat moment nodig was. In “Cold Tap” hoorden we zowaar een Taishokoto, een tof Japans snaarinstrument die goed bij de stijl van de band hoorde. Rozi Plain was dus zeker één van de fijnste optredens van de avond.
En het ging enkel in stijgende lijn daarna. In het Lakenmetershuis was Yalta Club net aan zijn set begonnen. De Parijzenaars brengen gevarieerde indiepop, denk aan groepen als Fanfarlo en Crystal Fighters. Yalta Club heeft al een volwassen show en enkele uitstekende hits, een echte ‘ontdekking’ kun je ze dus niet noemen. Ze zijn al even bezig. We hoorden “Late”, een nummer dat op het einde echt ontploft op de goede manier, trompet erin verwerkt en al. In “What’s coming after” werden de instrumenten tot een minimum beperkt en gingen alle bandleden samen al vingerknippend hun tekst opzingen. Fantastisch gedaan, het zorgde voor een samenhorigheid tussen band en publiek. Met “Of Mice and Godesses” ging het de donderende toer op. Zware drums en het meisje van de band ging met castagnetten en korrelige radiostem tekeer. Op het eind dansten ze met de vrolijkste melodie van de avond het publiek in met het gloednieuwe “Love”. De mensen in het Lakenmetershuis kwamen recht van hun stoel om mee te shaken met de band. Een staande ovatie op het einde van het optreden, je moet het maar doen in een zaal waar vooraf hooguit een tiental mensen ooit van je muziek hebben gehoord. Chapeau voor de zeskoppige band, een echte aanrader voor de opgewekte hipsters in deze wereld.
Op dat moment was het ook tijd voor de zware rockers van The K in het Charlatan Café, een volledig ander genre dan het voorgaande. Tijdens hun Winter Tour stopten ze twee keer in het Gentse. Donderdag hebben ze al het beste van zichzelf gegeven in het Trefpunt, georganiseerd door JauneOrange. Deze drie kerels lieten er geen gras over groeien en vlogen er meteen in met “Intrusive Behavior”. Actie was er genoeg op het podium met nummers zoals “Essential Chippendale”, “Sleeper Hold” en “20” of Discipline” en de energie vloog er vanaf. Hoewel het testosterongehalte in het Café heel hoog was, troffen we toch een setlist op een vrouwenblaadje aan. The K. ‘smijt’ zich volledig, af en toe volgt er zelfs een WOW vanuit het publiek. Om de show helemaal te stelen sluiten ze hun set af met “Streaks in the Sky”. De frontman doneert zijn gitaar aan een meisje uit het publiek. Ook de drums worden één voor één tussen het volk geplaatst om zo het nummer verder te zetten. Eén ding is zeker, deze noise rock zullen we niet snel vergeten.
We repten ons daarna terug naar het Lakenmetershuis, want daar wilden we Cristobal & the Sea nog even meepikken. Vier mensen uit verschillende landen hadden hun pinguïn-mascotte en sjaaltjes meegenomen naar Gent. De muziek brachten ze op blote voeten. Al snel kregen we de indruk dat de show rond deze mensen beter was dan de muziek. Dat bleek ook, we kregen het warm noch koud van de zogenaamd speelse en vrolijke nummers met dwarsfluitdeuntjes erbovenop. “My Love” en “Disquiet” waren de beste liedjes van het multiculturele gezelschap. Ze brengen bij wijlen een beetje een moderne versie van wereldmuziek zonder echte uniciteit te hebben. Het zijn ongetwijfeld goede muzikanten maar ze vallen een beetje weg tussen al het andere Glimpsgeweld.
We sloten deze tweede dag af waar we begonnen waren. Raglans kwam nog wat rocken in de Sint-Jacobskerk, boysband-style. De Ieren bleven het tempo hoog houden en zo sloten we de dag toch nog positief af. “White Lighning” konden wij bijvoorbeeld wel pruimen.
Wisselend succes dus op dag twee op Glimps in Gent. Uitschieters waren Yalta Club en Rozi Plain, Blackie & the Oohoos willen we zeker nog eens terug zien. De harde rockers van The K. zijn ook een aanrader voor de fans van het zwaardere genre.
dag 3 – zaterdag 12 december 2015
Op de derde dag van Glimps verwachtten we ons weer aan een heleboel nieuwe onontdekte pareltjes. We begonnen onze zoektocht deze keer in het Lakenmetershuis op de vrijdagmarkt. Daar speelde Jacob Bellens zijn ietwat tragische en sacrale popmuziek. Alles heel eenvoudig gebracht zonder simpel te worden. De man zorgt voor kippenvel met zijn mooie stem, zittend achter zijn keyboards. Iedereen hield de volledige set de adem in. Vanaf het begin met “Heart of Africa” had hij het publiek te pakken. Daarna was het af en toe iets luchtiger, dan weer confronterend eerlijk zoals de Deen het bracht. We kregen “Untouchables” en “Eight Arms to Hold You”, beiden in dezelfde prachtige stijl. Voor het eerst speelde de band ook “Behind the Barricades”, een nummer met iets meer power maar even mooi als de voorgaande. Het speelplezier spatte ook van Jacob Bellens en de drie ondersteunende muzikanten af. “Polyester Skin” maakte het optreden helemaal compleet. Wij hebben intens genoten en kunnen niet wachten om hem nog eens aan het werk te zien. Ga hem bewonderen!
We bleven nog even in het Lakenmetershuis voor het Nederlandse Bird on the Wire. Het is natuurlijk moeilijk om in de sporen van een topper op het podium te gaan staan. De drie meisjes en jongen van Bird on the Wire maken psychedelische synthmuziek met een zachte en hoge stem eroverheen. Daar kwamen ook nog wat bassen en drums bij. Het heeft iets weg van Bat for Lashes of Cocorosie. Bird on the Wire kon niet helemaal overtuigen, ze spelen leuke nummers maar missen duidelijk iets. Dat werd ook niet opgevangen door een charismatische frontman of frontvrouw, waardoor alles een beetje eentonig werd. “Horse” was hun beste nummer en zat vast aan “Sandy”, gloednieuw gebracht vanop hun nieuwste plaat. Voor de rest dus geen verpletterende indruk achtergelaten, het kan natuurlijk niet altijd prijs zijn op een showcasefestival.
Yung stond vrijdag reeds paraat in de Handelsbeurs ter vervanging van Taragana Pyjarama. Zaterdag was deze indiepunkband te bezichtigen in het Minnemeers. Een bende jonge Deense knapen uit Aarhus verscheen op het podium. De zanger deed ons het eerste ogenblik een beetje denken aan supermario, het kapsel en dat snorretje. Dat terzijde, hadden wij meteen het gevoel dat het goed zat. Vooraf hadden we gelezen dat Yung dezelfde energie zou hebben als Nirvana en wij snappen nu wel waarom. Luide gitaren en hevig gedrum, tijdens “God” en “Blue Uniforms” bracht Yung een stevige portie rock. Twee nummers van hun nieuwe album ‘These Thoughts Are Like Mandatory Chores’ dat in september dit jaar gereleased werd. Bij “Nobody Cares” en “Burning Bodies” bracht het stemgeluid ons terug naar het grungewereldje. Een duidelijke boodschap uit het publiek volgde: “Amai, die zijn goed”. En meer hebben wij daar niet aan toe te voegen.
Ondertussen pikten we nog twee bands mee, I have tribe en Go March, respectievelijk in de Sint-Jacobskerk en het Minnemeers. De stijlen konden niet meer verschillend zijn. De Ier bracht ballads vanop zijn piano, Go March rockte er op los. I have tribe was voor ons te rustig, Elbow maar slechter gezongen, zonder power. Zeker mooi om even te luisteren zoals in “Lungs”, zo’n liedje dat de gedumpte mens opzet. Al bij al was I have tribe niet spannend genoeg in dagen waarin zo goed als alles kan op muzikaal vlak. Dan hebben de jongens van Go March dat beter begrepen. De gitaar teasde en pleasde, de kopjes gingen op en neer. De nummers werden stevig opgebouwd en gingen aan het eind helemaal los. “Chase” en “Rise” waren daar enkele van de toppers van de avond.
Glimps afsluiten deden wij waar de zaterdagavond begon, in het Lakenmetershuis. Daar was het de beurt aan Sherman, die het solo probeert de dag van vandaag. Hij speelde wel nog hit “By your side”, wat wel een flauw afkooksel werd van het origineel, doordat de drums uit de laptop komen. Bovendien misten we de backing vocals die het nummer zoveel leuker maken. Voor de rest had Sherman de elektronica in de armen genomen en stond hij wat in de stijl van Jamie XX op het podium. We hoorden een erg catchy nummer zoals “White City” en hoorden een leuke riedel in “Crosses”, beide nummers van nieuwe plaat ‘Ocean City’. De stijl was niet helemaal wat we ervan hadden verwacht, maar daarom niet minder goed uitgevoerd. We luisterden graag naar Sherman, al was het misschien wat commercieel en hebben we een onuitwisbaar gevoel dat we nog lang zullen moeten wachten op de echte doorbraak. Maar wel een mooie afsluiter voor een fantastische vijfde editie van Glimps.
Meer dan 70 internationale bands zakten af naar het Gentse showcasefestival en lokte meer bezoekers dan ooit. Ook artistiek hebben wij erg genoten en deden enkele ontdekkingen doorheen de drie dagen. We herinneren ons Protection Patrol Pinkerton, Pauw, Rozi Plain, Yalta Club, Jacob Bellens en Yung. Toch weer een hele collectie nieuwe of bevestigende bands die we in de toekomst graag volgen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glimpsgent-2015/
Organisatie: GlimpsGent
We hoorden The tallest man on earth, het alter ego van de Zweed Kristian Matsson, vroeger enkel en alleen met zijn gitaar en piano. Hij is nu een ‘Grootser Man’ geworden en we voelden het al aankomen op de vorige om een bredere sound te brengen . De singer/songwriter pur sang komt hier met een full band aandraven en de folky rootsamericana wordt omfloerst van keys, blazers en strijkers . Een sfeervol , dynamisch geluid dus , die de perfecte balans vormt tussen verfrissing (“Darkness of the dream”, “Sagres”, “Timothy”) en het oud vertrouwde van een “Fields of our home”, “Little nowhere towns” of “Beginners”. “Slow dance” is er eentje om in te lijsten.
Kortom, op ‘Dark bird is home’ ervaren we prikkelende emoties en een overtuigingskracht in een brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting. Een verrijking die een pak nieuwe fans kan opleveren …
Ze lieten wat lang op zich wachten , maar de band uit Oklahoma rond zanger/multi-instrumentalist Jesse Tabish heeft de opvolger klaar van ‘Tamer animals’ . ‘Rituals’ is een sfeervolle , filmische indie herfstplaat geworden , die opvalt door de z’n muzikale subtiliteit . De nummers hebben een donkere, weemoedige tint , stralen een verlatingsgevoel uit of tintelen naar een sprookjesdecor. De sound , ergens tussen Sigur Ros en The National in , is warm , organisch en overtuigt op die manier. Een nevelig decor werpt zich op in het ‘soundtrackachtige’ materiaal.
De herkenbaarheid van een “Tamer animals” of “Dust bowl” is er hier niet direct , maar een filmische sfeer en verrassende ritmiek zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden . Een zalvende aanpak die uiterst genietbaar is .
Live is er sprake van een hardere aanpak , waarbij het materiaal in opbouw durft te exploderen . Puik plaatje opnieuw!
Een viertal jaar moesten we wachten op nieuw werk van My Morning Jacket; de band rond Jim James uit Kentucky , Usa. 16 jaar na het onnavolgbare debuut ‘The tennessee fire’ van 99 verschijnt nu ‘The waterfall’ . De band wordt gerespecteerd voor z’n retrorockend geluid in een herfstig palet door de dromerige , sfeervolle , broeierige tunes . Toegegeven , niet alle platen zijn even overtuigend , maar telkens zijn er wel een paar songs die tekenen voor schoonheid , pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept . De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren meer doorleefd en heser.
Op de nieuwe wordt in ‘real amerrican style’ een heerlijk, genietbare trip gerealiseerd, die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten.
Rauwheid , finesse en ongekunsteldheid en maniërisme kruisen elkaar . “Believe nobody know” en “Compound fracture” , openers hier , zijn meteen twee blijvertjes . De sober gehouden nummers vallen hier wat magertjes uit , maar er valt moois te ontdekken die de Americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid oproepen.
Een goed album , maar aan het materiaal uit hun vervlogen tijden kunnen ze niet echt meer tippen .
Nederlands 
Français 
