We Are Open 2016 – vrijdag 12 februari 2016
We Are Open 2016
Trix
Antwerpen
2016-02-12
Sam De Rijcke
Als u ons om onze top drie van de beste Belgische platen van 2015 vraagt, dan zullen wij u prompt antwoorden : Steak Number Eight (‘Kosmokoma’), The Black Heart Rebellion (‘People, When You See the Smoke, Do Not Think It Is Fields They’re Burning’) en Flying Horseman (‘Night Is Long’). Als u ons vervolgens vertelt dat deze drie bands op dezelfde avond geprogrammeerd staan op het Trix showcase-festival We Are Open, dan draaien wij u spontaan een regelrechte tongzoen en springen wij als de bliksem in onze wagen om koers te zetten richting Antwerpen. Dat we er terloops nog wat ontluikend talent kunnen ontdekken, is lekker meegenomen.
We kunnen van tijd tot tijd wel een goeie pot noise verdragen, maar dan vragen we ook dat er een stel goede songs achter het lawaai schuilen, wat helaas niet het geval is bij het luidruchtige Gentse combo Crowd Of Chairs. Veel herrie en geschreeuw, geen songs.
Heel snel nog een nummertje meepikken van het duo Onmens. En net op het moment dat we denken van “Hey, zijn dit de Compact Disk Dummies niet ?” is het helaas al gedaan. Het klinkt wel bijzonder cool, en wij beseffen dat we met Crowd Of Chairs de verkeerde keuze hebben gemaakt.
Quasi in zijn eentje verantwoordelijk voor misschien wel het beste Belgische album van het afgelopen jaar (‘Night Is Long’) is Bert Dockx. Met zijn band Flying Horseman brengt hij weidse grootstadsblues met prachtige gitaren die geregeld naar een broeiende climax groeien, ergens tussen Richard Hawley, Television, Chris Forsyth en Roxy Music in. De geest van die schitterende nieuwe plaat dwarrelt ook over het podium dankzij prachtsongs als “Faithfully Yours” en “Brother”. Mooi, heel mooi zelfs, en veel te kort. Dat heb je dan met showcasefestivals.
Hadden ze naast het café, de club en de bar in muziekcentrum Trix nu ook nog een pikdonkere diepe kerker gehad, dan was dat de plaats waar de beangstigende klanken van The Black Heart Rebellion het best zouden gedijen. Helaas moeten ze het hier in de bar doen en daar gaat hun doorgaans hypnotiserende sound een beetje in het gewoel verloren, maar onheilspellende songs als “Body Breaker” en “Flower Bone Ornaments” blijven overeind. Sorry dat we het steeds blijven herhalen, maar dit zijn de Belgische Swans. En dit bedoelen we 100% als compliment.
Op naar de jeugdige stormrammen van Steak Number Eight. Amai mijne frak! wat een maturiteit! wat een overtuiging! wat een sound! wat een power! Steak Number Eight is een goed geoliede West-Vlaamse machine die loeiend hard en extreem krachtig op het hoogste toerental draait. We hadden het al door met die prachtige nieuwe plaat ‘Kosmokoma’ dat de groep er zowaar nog een paar flinke stappen op vooruit is gegaan, live zetten ze dat nog eens extra in de verf. Brent Vanneste is een geweldige frontman die middels moordsongs als “Your Soul Deserves To Die” en “Gravity Giants” zijn band naar hogere oorden schreeuwt. Dit rockt als een op hol geslagen bizon bij wie de stoom meedogenloos en onbegrensd uit een stel kollossale neusgaten gutst. Het is keihard, pokkenluid, loodzwaar en hondsbrutaal, maar het is van een zelden geziene klasse.
De Brusselse psychedelische retro rockers van Moaning Cities hadden we al eens eerder aan het werk gezien, en ze zijn nog geen haar veranderd (’t is hoogstens wat gegroeid). Ze zijn speciaal op een vliegend tapijt van Brussel naar Antwerpen gevlogen om er een stel in LSD gerijpte songs te komen spelen. Eén en ander wordt met een sitar nog wat extra opgefleurd om de hippiegeest nog sterker te verruimen. Soms ietwat te langdradig doch best wel aangenaam, maar de Black Angels-referenties liggen er nog steeds te dik op. Er is dus nog veel werk aan het ontwikkelen van een eigen smoel, maar ze zijn aardig op weg.
Van de papavervelden terug de garage in, alwaar Double Veterans met een stel korte en viriele garage-rocksongs de Trix Club in vuur in vlam zetten. Het is het bandje van Lee Swinnen, zoon van Guy, maar voor de rest heeft dit helemaal niets met The Scabs te maken. Double Veterans brengen met een heuse punkspirit een batterij simpele rechttoe rechtaan songs met een gortig kantje. Swinnen is duidelijk de baas van dit trio en hij jaagt zijn songs er door met een coole en vinnige nonchalance waarmee hij de zaal innig aan het pogoën krijgt. Faut le faire. Een bandje met pit, en volgens ons ook een toekomst.
Mag van ons met de prijs voor beste groepsnaam weglopen : Cocaine Piss. Deze Waalse band is all the way to Chicago gevlogen om er met de legendarische producer Steve Albini hun debuutplaat op te nemen. Albini, die zelf is opgegroeid in de Amerikaans hardcore-punk scene, is nu wel aardig wat gewoon, maar hiervan zal hij toch ook wel even geschrokken hebben. Cocaine Piss verspreidt met name een hels kabaal, het is straight-in-your-face-hardcore met schreeuwerige female vocals, verschroeiende herrie waar zelfs Perfect Pussy een stapje voor achteruit zou zetten. Zo eindigt de avond als ie begonnen is, met een aanslag op onze trommelvliezen.
Organisatie: Trix, Antwerpen
John Coffey en Cocaine Piss – Hard Stuff!
John Coffey
Kreun
Kortrijk
2016-02-13
Johan Meurisse
Bij onze Noorderburen kan er ook duchtig met gitaarrock’n’roll worden omgesprongen … De jongens van John Coffey (verwijzing naar de imposante figuur uit ‘The green mile’) zorgen voor een lekker vettig , ruig , zompig geluid in de beste punk/hardcore, met intense schreeuwpartijen en ingetogen zanglijnen ; in z’n totaliteit refereren ze aan die andere Nederlandse band The spirit that guides us , die we een kleine vijftien jaar terug, omarmden. En natuurlijk zit er daar ergens wat Slash, The Hives , Refused , At the drive-in en Channel Zero in verweven.
Het kwintet klinkt energiek , gedreven , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Een rollarcoaster van prachtige stuwende, krakende en piepende solo’s horen we in hun hitsige sound .Het recente ‘The great news’ kwam hier op het voorplan met extraverte nummers als “Broke neck”, “Son”, “Relief” en “J.T. Davis”, overmand door een spervuur meerstemmige zangpartijen en screamo’s. Een rock’n’roll feestje dus, een ideaal avondje uit , om de spanningen letterlijk van zich af te schudden en van zich af te springen , waarbij het publiek geniet vóór en de vijf op het podium .
Ze zijn al toe aan de derde plaat en krijgen in ons landje nu de verdiende airplay . Hun tour in de clubs is succesvol en wordt sterk ontvangen . John Coffey swingt … en de Kreun , met U, kon het mee onderschrijven …
Ook de support act was me er eentje … Cocaine Piss zagen we onlangs in de Pop-O-rama reeks en , waauw wat waren we daar van onder de indruk . Hardcore/noise in nog geen drie minuten songs, een waanzinnige gekte , rauw, scherp en ontregeld. Een female , in de voetsporen van Eva Spence van Rolo Tomassi , die we niet graag ’s nachts tegen het lijf lopen, maar ons overdondert met haar krijsende, schreeuwende en gillende screams. Ze was , lag , rolde op en naast het podium, en keek haar publiek aan met een allesvernietigende, indringende blik . Wat een turbulentie in dit kwartier! Een hels kabaal , een ‘je m’en fou’, maar eentje die slaat, straight in our face … Wat een pletwals… Tja , niet voor niks hebben zijn aangeklopt bij Shellac’s Steve Albini!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-coffey-13-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cocaine-piss-13-02-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Massive Attack op de terugweg?!
Massive Attack
Paleis 12
Brussel
Jelle Berden
2016-02-10
Een band als Massive Attack heeft weinig introductie nodig. Ze stonden begin jaren negentig mee aan de trip hop wieg en maakten naam en faam met hun eerste drie langspelers ‘Blue Lines’, ‘Protection’ en ‘Mezzanine’. Al iets minder bekend zijn de latere albums ‘100th Window’ en ‘Heligoland’. En hun laatste release, de beperkte EP ‘Ritual Spirit’ die eind januari op de wereld werd losgelaten, bleef al helemaal onder de radar.
En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het hoogtepunt van de groep ligt duidelijk al een paar decennia achter ons. Veel te veel middelmatige songs vullen vanavond de setlist, en de nieuwe guestvocals zijn zeker de oude niet. Het stevige dreunende begin, met “Battle Box 001”, “United Snakes” en “Risingson” viel nog best te pruimen en ik begon me af te vragen of er dan toch nog een ereronde in zat voor de opa’s uit Bristol.
Neen dus, want wat volgde leek in niets op het zweverige, doch grimmige universum dat Massive Attack zo groot maakte. Vooral de songs met zangeres Martina Topley-Bird als “Paradise Circus”, “Psyche” en “Clock Forward” bleven steken in middelmaat. Het enige wat de songs live ten goede kwam waren de dubbele drums op het podium en de diepe baslijnen. Tijdens de songs verschenen er op de videoschermen achter de groep vaak boodschappen of cijfermateriaal, in beide landstalen, maar toch was er van maatschappijkritiek weinig sprake. OK, er passeerden logo’s van multinationals en cijfers over de vluchtelingencrisis, maar evengoed rolde de newsfeed van HLN over het scherm.
Ondertussen mocht Azekel de titeltrack van ‘Ritual Spirit’ komen zingen en deed dat eerlijk gezegd helemaal niet slecht. Maar voor dé ster van de avond was het wachten op mister Horace Andy. Die tekende met zijn typische stemgeluid voor het eerste hoogtepunt van de avond met “Girl I Love You”, en deed dat nog eens dunnetjes over in de classic “Angel”. Daarmee werd meteen ook het vat klassiekers aangeboord. De ene na de andere topsong volgen elkaar plots in sneltempo op.
Wat volgden waren prachtige, dreigende versies van topsongs “Inertia Creeps” en “Safe from Harm”, met de originele zangeres Deborah Miller. En opeens was het dan toch daar, dat gevoel van meer dan 15 jaar geleden, je hoorde voor het eerst Massive Attack en werd zo meegesleurd door de donkere beats en duistere stemmen. Goed, zeer goed zelfs, maar te weinig om de show boven het gemiddelde uit te sleuren. Voor je het wist waren we al aan de bisnummers toe. En daar werden de pijnpunten nog eens extra in de verf gezet.
Wat volgde was een overbodige bisronde, waarbij het voorprogramma Young Fathers mee het podium op mocht om nog wat songs uit de nieuwe EP te spelen. Enkele geeuwen en een weinig inspirerende versie van “Unfinished Sympathy” later vergat Horace Andy de avond in schoonheid te eindigen. Jammer, maar het kalf was al veel eerder die avond verdronken, in de kilte van Paleis 12.
(Pics homepag - Xavier Marquis - Indiestyle.be)
Organisatie: Greenhouse Talent
Het talent van het Britse Daughter , onder de openhartige uitstraling van Elena Tonra, werd op korte tijd beloond met een uitverkocht concert in de AB, Brussel. De opvolger van ‘If you leave’ is nog maar net klaar , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We waren vanavond onder de indruk van het live concert . Wat werden we geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klonk mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang.
We kregen meteen kippenvel en de aandacht was gescherpt op de eerste drie songs, die deze muzikale elementen letterlijk samenbalden en vastknepen. “How” was een prachtopener, “Tomorrow” en “Numbers” , iets gematigder in de aanpak, boden diezelfde onrust en dreiging. Alle registers werden opgezet . Wat een overdonderende start , klasse en live overstijgend!
De bekoorlijke glimlach van de lieflijke zangeres deed ons smelten . Het dromerig gevoel sijpelde meer en meer door op “Amsterdam” en “Alone with you” , waar de finesse , subtiliteit doordrong ; de aanvullende backing vocals waren een meerwaarde, en de keys/pianoloops kregen ademruimte …
Met een “Human”, “Shallows”, “Home” , middenin de set, onderscheidde Daughter zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperden tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects . “Smother”, “Youth” en het nieuwe “Fossa” , die de set besloot, waren allesomvattend , bereikten een climax hierin en waren absolute hoogtepunten . Tussenin hadden we nog het directe “No care”, dwarrelend , hectisch als in de begindagen van PJ Harvey.
De sterke respons ontroerde het kwartet , die speelsheid uitstraalt , achteloosheid uit de mouw schudt , maar erg doordacht te werk ging . Na zo’n helse trip bracht het innemende “Made of stone”, als toemaatje, de nodige rust . Mooi toch!
Daughter is niet zomaar het kleine zusje van … ‘who-ever’; ze is gegroeid en krijgt terecht een plaatsje op de Rock Werchter affiche. Een must- see!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daughter-10-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-joseph-brill-10-02-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Bazart – Faces on Tv – Mag het nog iets gepeperder?!
Bazart
Depot
Leuven
2016-02-10
Masja De Rijcke
Eén van de finalisten van De Nieuwe Lichting 2014, Faces on Tv, kregen de eer om de avond te openen. Hun single “LOVE/DEAD” zal u vrijwel bekend in de oren klinken want tegenwoordig hebben zij hun vast plekje in de playlist van Studio Brussel. Trippop, zo omschrijft deze band zichzelf. Wij hadden hier toch enigszins onze twijfels bij. Een beetje meer variatie en wat meer pit zou deze band niet misstaan. Wie weet krijgen we van deze band in de toekomst nog iets straffer te horen, maar voorlopig blijven we nog even op onze honger zitten.
Een uitverkocht Depot voor Bazart. Wie had dat gedacht? Hun eerste EP kwam uit in 2015 en heeft nu al alle meisjesharten van België veroverd. Flink zo! Het werd hoog tijd dat Max en zijn wolf eindelijk eens van hun troon gestoten werd! Wat ons het meeste bijblijft en ons dan ook terecht gelukkig maakte afgelopen woensdag, zijn de drie pareltjes “Goud”, “Tunnels” en “Koortsdroom”. Dit geweldige trio is terug te vinden op hun EP. Ze klinken heel zacht, zweverig en toch dansbaar. Maar wat het meest aanspreekt bij deze band zijn hun mysterieuze teksten en woordspelingen. ‘liever snel naar de hel dan traag naar de hemel’ is er zo eentje! Hier kan je wel even over nadenken!
Ondanks hun sterke nummers en geweldig mooie lyrics waren wij niet helemaal overtuigd van hun laatste vertoning. Bazart had zijn publiek in een zweverige indie-pop trip kunnen brengen maar dat is hun echter niet altijd goed gelukt. Opeens hoorden we “Sterrenstof” van De Jeugd Van Tegenwoordig schaamteloos een weg banen door de boxen van het Depot. Ook hier waren we helemaal niet blij mee, het spijt ons. We horen liever Bazart’s eigen materiaal! Wij hopen deze mannen nog eens terug te zien in betere omstandigheden, met meer overtuiging en een beetje peper in de onderbroek van zanger Mathieu Terryn. Hoewel aan enthousiasme geen gebrek was bij de vrouwelijke fans vragen wij deze 5-koppige band meer uit hun pijp te komen. We wachten vol spanning af!
Organisatie: Depot, Leuven
Met spilfiguur Graham Gouldman bracht 10cc tien studioalbums uit waarvan een goeie 30 miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Tien tijdloze singles haalden de hitparade. “Cijfers die tellen,” zou mijn wiskundeleraar gezegd hebben.
Gouldman is stichtend lid, bezieler en songschrijver van 10cc. Ik interview Mr. Gouldman om 10 uur ’s morgens. Hiermee ontkrachten we het cliché dat artiesten tot ’s middags in hun vlooienbak liggen. Als introductie vertel ik hem: “Ik leerde je kennen via James Last. De LP Non stop dancing, volume 11, niet stuk te krijgen.” Hij lacht smakelijk.
“Natuurlijk ken ik James Last. Wie niet? De slechtste versie van één van onze songs – I’m not in love – staat zonder twijfel op naam van Petula Clarck. Een discoversie, verdorie. Check het op YouTube. Afgrijselijk en tegelijkertijd om je een breuk te lachen.”
Op 19- en 20-jarige leeftijd schreef je 3 hits: For Your Love (The Yardbirds), No Milk Today (Herman’s Hermits) en Bus Stop (The Hollies). Dacht je niet dat je genoeg royalty’s ontving om al te rentenieren?
(Zonder aarzelen). Nee! Ik schrijf nooit songs om het geld. Wel omwille van het plezier en om het te doen. Kortom, het is een passie.
Vanwaar de naam 10cc?
Voorheen heten we Hotlegs en scoorden een hit met “Neanderthal Man”. Het was producer Jonathan King die afkwam met 10cc. Hij had gedroomd over een wereldbekende groep met die naam. Hij bedacht ook de naam Genesis voor de groep rond Peter Gabriel en Phil Collins. Het verhaal gaat dat 10cc haar naam ontleent aan de hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9cc). Aangezien wij net iets meer waren dan de gemiddelde man, moest de naam 10cc worden. Maar, dat is een verzinsel.
De meeste nummers zoals Dreadlock Holiday, The Wall Street Shuffle, I’m not in love, Art for Art’s Sake, I’m mandy fly me … schreef je samen met Eric Stewart. Wie schreef de muziek en wie de teksten?
Het was een samenwerking, we schreven die samen. “Dreadlock Holiday” van het album ‘Bloody Tourists’ gaat over een toerist die in Jamaica doorlopend wordt lastiggevallen door mensen die geld van hem willen. Het verhaal is deels geïnspireerd op de ervaring van Eric Stewart tijdens een vakantie op Barbados. Ik neem de lead vocals voor mijn rekening plus bas en gitaar. Eric zit aan de toetsen. Het nummer werd een wereldsucces.
“The Wall Street Shuffle” gaat over de economie, de dollar en andere valuta en de teloorgang van het Britse pond. Inspiratie kwam via Lol Creme. We reden na het succes van “Rubber Bullets” in een limousine over Wall Street. Creme dacht meteen aan de titel Wall Street Shuffle.
Ik val nog altijd voor het basintermezzo halverwege “I’m not in love”.
Thank you very much, my friend.
Toen ik 16 was zong ik “I’m so in love”. Tijdens mijn vakantiejob aan de kust raakte ik tot over mijn oren verliefd op de caissière van de Unic. Helaas, het werd niks.
Dat is jammer. “I’m not in love” is origineel in bossanovastijl geschreven met percussie. But that was crap. Het kwam uiteindelijk in balladevorm uit. Het nummer is befaamd geworden vanwege het veelvuldig dubben van de zangstemmen, nog in het analoge tijdperk. Kevin Godley kwam aandraven met het idee om geen instrumenten te gebruiken maar enkel stemmen. A wall of sound met stemmen, ongeveer 250. Eric verzorgde de lead vocals. We voegden er nog wat toetsen, gitaar en Moog synthesizer aan toe. De stem die fluistert Be quiet, big boys don’t cry komt van onze secretaresse Kathy. Trouwens, wat was de naam van je vlam? (lacht)
Voel je op voorhand welk nummer een hit wordt?
Helaas niet. Het is onvoorspelbaar. Soms ben je overtuigd dat het een giller wordt en het raakt in de vergetelheid. Het omgekeerde gebeurt gelukkig ook.
Heb je nog altijd de behoefte om songs te schrijven?
Dit gaat niet over. Ik schrijf voortdurend nieuwe songs. Het is mijn gave, zo ben ik. Het zit in mijn DNA.
Is er nog contact met je vroegere kompanen Stewart, Godley & Creme?
Met Kevin Godley klikt het nog altijd. Hij is muziekvideoregisseur en maakt clips voor bijvoorbeeld U2, Sting, Eric Clapton… We schreven een album en toerden samen. Een fantastische kerel.
Naast muzikant ben je ook producer. Je produceerde in 1981 het album Pleasant Dreams van The Ramones.
Jawel. Een leuke ervaring. The Ramones waren wie ze waren. Beleefde gentlemen in leren jekkers en gescheurde jeans. Zowel getalenteerd als origineel, professioneel als punctueel. Jammer genoeg was de rivaliteit tussen Joey en Johnny Ramone al merkbaar. Een dispuut over de muzikale richting en een vrouwenkwestie zoals gewoonlijk.
Welke is de meest vreemde plaats waar je optrad?
Noord-Vietnam. Ik was daar op trektocht en had een gitaar bij me. Ik speelde nummers rond het kampvuur en de arme plaatselijke bevolking kwam uit hun tent gewikkeld in dekens. Dan merkte ik dorpsbewoners op met verbazingwekkende rode kapsels. Dat was het vreemdste publiek waarvoor ik ooit gespeeld heb. Na mijn optreden liepen ze geruisloos van waar ze gekomen waren. Vreemd, heel vreemd.
The Beatles of The Stones?
Zonder twijfel The Beatles.
Of ga je eerder voor The Beach Boys?
Euh, jawel. Wat een stemmen en wat een productie! Zo’n geweldige songschrijvers. Weet je wat? Momenteel draai ik hun cd ‘Smile’ in mijn wagen.
Wat is volgens jou de definitie van een perfecte popsong?
Een lied dat je pakt en verbindt, je doet bewegen of huilen.
Wat mogen we verwachten van de komende optredens?
Voor mezelf wordt dat de camaraderie van een groep en het plezier om met een team vrienden te werken. Het publiek mag zich verwachten aan een hechte en met plezier spelende band. Naast mezelf (bas & zang) staan op het podium PAUL BURGESS (drums, mee op tour sinds het begin), RICK FENN (gitaar & zang sinds Dreadlock Holiday), MIKE STEVENS (sax, keyboards, zang sinds 1999) en MICK WILSON (gitaar, percussie, zang ook sinds 1999). We brengen alle hits aangevuld met een resem albumtracks. Eén song kreeg zelfs een ander arrangement mee.
Zoveel is duidelijk, Graham Gouldman is een gentleman. In 2014 werd hij meer dan terecht opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. De herinneringen aan de kassierster van de Unic gelardeerd met een James Last soundtrack worden met de spreekwoordelijke mantel der liefde bedekt. We go for the real thing… en hopen van jou hetzelfde.
Wat: concert 10cc
Wanneer: zaterdag 27 februari – 20 uur
Waar: cc Zomerloos Gistel
Toegang: 28 euro
Info & reservaties: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of 059 27 98 71
Wauw! Wat zijn wij onder de indruk van het debuutalbum van Cataya, een samenwerkingsverband van zes muzikanten uit België en Duitsland! De heren verdienden hun sporen met verschillende muzikale projecten vooraleer ze eind 2014 besloten om de krachten te bundelen.
‘Sukzession’ is het eerste tastbare resultaat dat al in 2015 werd uitgebracht. Cataya maakt op dit werkstuk een vernuftige mix van postrock, postmetal, ambient, doom en sludge Opvallend is dat de vier tracks afklokken tussen de negen en dertien minuten. Bij dergelijke, lang uitgesponnen nummers hebben we na enkele minuten dikwijls de neiging om op de skip-toets te duwen, hier hebben we dat echter geen seconde.
Het zestal weet hun donkere, gelaagde en atmosferische nummers zeer vernuftig op te bouwen en slaagt erin om binnen één- en hetzelfde nummer verschillende sferen en emoties op te roepen. Dit album klinkt zo volwassen en afgewerkt dat het amper te geloven is dat Cataya amper een dik jaar bestaat.
‘Sukzession’ is verplicht voer voor fans van Godspeed You Black Emperor!, ISIS en andere This Will Destroy You’s.
Nu zijn we op het Gentse label Consouling Sounds al wat gewoon wat betreft donkere, en minimalistische albums maar de plaat van Innerwoud is wel heel bijzonder. Pieter-Jan Vanassche, de man achter Innerwoud, heeft met ‘Mirre’ een uniek maar gitzwart album gecomponeerd dat volledig opgebouwd is rond z’n bas-instrument. De vier tracks bestaan uit gelaagde, lang uitgesponnen bas drones en wat soundscapes die resulteren in een bijzondere mix van klassieke met meditatieve muziek. Slechts mondjesmaat horen we de bezwerende vocalen van Lydia Debeer. Vanassche bewijst op dit werkstuk dat hij een meester is in het spelen met geluid, ritme en stilte en zuigt op een haast contemplatieve manier de luisteraar mee in zijn duistere wereld. De tristesse en de melancholie vergen heel wat van de luisteraar en zorgen voor een album dat men niet zomaar om het even waar en wanneer door de speakers laat galmen.
Zelf ontdekken kan via https://innerwoud.bandcamp.com/releases .
Nieuw werk van het Vlaams/Nederlandse metalcollectief van Spoil Engine, daar kunnen wij alleen maar om juichen! De band heeft (terecht) een cv om U tegen te zeggen: ze speelden verschillende keren op Graspop en traden op in het voorprogramma van acts als Motorhead, Megadeth, Prong en Fear Factory. Bovendien brachten ze vier sterke full albums uit op ondermeer het befaamde Roadrunner Records en met “Breathe” hadden ze zelfs een fijne single die heel wat airplay op de radio wist te scoren. ‘Stormsleeper’ heet hun nieuwe EP en die brengen ze (vreemd genoeg) uit in eigen beheer.
Gezien brulboei Niek Tournois eind 2014 de band verliet, is het nu frontvrouw Iris Goessens die instaat voor de cleane vocalen en screams. Ze doet dat met verve en voegt duidelijk een extra pigment toe aan de sound van Spoil Engine. Op muzikaal vlak is de band deels trouw gebleven aan de succesvolle mix van melodieuze trash en moderne metal maar ze voegt daar bij momenten een lekkere scheut metalcore bij. Ook opvallend is dat Spoil Engine op dit plaatje regelmatig op de rem gaat staan en opteert voor diverse melodieuze passages. Symbool voor deze nieuwe aanpak is de hitgevoelige single “Stormsleeper” die je na twee luisterbeurten ongetwijfeld lekker meebrult.
Spoil Engine zorgde in ieder geval voor een gevarieerd, catchy plaatje die hun status van internationale metalact in de verf zet.
33 jaar na de originele ‘Music for a new society’ herschrijft en herproducet onze muzikale duizendpoot en creatieveling dit legendarische album onder de titel ‘M:Fans’. Op het eerste zicht voer voor de echte Calefan, na enkele luisterbeurten klinkt dit gerecycleerd materiaal met enkele bonussen vernieuwender dan ooit. Al snel raak je door die zweem van arty farty intellectueel gezeik en kan je zich danig laten raken door de muziek en het geëxperimenteer met klanken, geluiden, instrumenten en klanktapijten.
Alleen al de vernieuwde versie van “Close watch” is al de moeite om heel de schijf binnen te slaan. Naast het nieuwe “Library Of Force” en “Back To The End” laat Cale dus oud materiaal kennis maken met het digitale tijdperk.
Eigenlijk gaat ie verder op het elan van wat hij speciaal voor Mesen deed vorig jaar. Daar ‘herschreef’ hij integraal ‘Paris 1999’ met een passie en begeestering die zijn weerga niet kent.
Cale telt amper 74 lentes. We zullen nog veel horen van deze Velvet-spil.
Wat begon als een soloprojectje is tegenwoordig uitgegroeid tot een volwaardige 4-koppige band. Deze Finse heren zijn pas aan hun 2e album toe. Op dit tweede album trekken ze de lijn van hun debuut wel verder. Toch heeft Slowrun een veel volwassener geluid gekregen. Een moderne post-rocksound, die verder borduurt op wat eerder reeds gemaakt is, maar toch genoeg eigen smoel heeft om eruit te springen.
De melancholie die in de muziek zit grijpt naar het hart. Het klinkt allemaal heel gemeend, zonder dat er daarvoor zang moet aanwezig zijn. Echt hard gaat het nooit. Maar dat is ook totaal niet nodig. De opbouw zit perfect. 7 straffe nummers die niet gaan vervelen. Het verbaast me dan ook niets dat het kwaliteitslabel Dunk dit hebben uitgebracht.
Opnieuw een raspaard dat ogenschijnlijk uit het niets uit de hoed wordt getoverd. De heren zijn ook in mei te zien op Dunk!festival. Ik ben al heel benieuwd hoe ze dit album live ten gehore gaan brengen.
Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life” en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!
Het heeft een kleine drie jaar geduurd op het nieuwe werk van Isbells , de band rond Gaëtan Vandewoude . De derde plaat blijft dwarrelen in het genre van ‘mijmeren’ , een pure schoonheid van soberheid , spaarzame instrumentatie én subtiele betoverende geluidjes met een melancholieke ondertoon ; soms een weelderig arrangement door die aanzwellende partijen en blazerssectie , die het geheel extravert kunnen maken . “Billy”, “The sound of a broken man” en “Falling for you” zijn er zo drie van . Voor de rest het kenmerkend Isbells geluid , met de hulp van Gianni Marzo en Chantal Acda , ook twee muzikanten , die houden van een herfstig klankenpalet .
Al zes jaar lang weten ze hun publiek te raken met hun innemend , mistroostig rootsfolky geluid.
Eriksson – Delcroix – Ze hebben beiden al een rijkelijk gevuld muzikaal verleden (remember o.m. Zita Swoon – Admiral Freebee – Lais). Na de verdienste bij The Broken Circle Breakdown zijn deze partners en muzikale duo te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk. Anderhalf jaar terug kregen we al een interessante plaat, ‘For ever’ en ook deze is er opnieuw eentje die raakt met zijn warme gloed. Een breed klankenpalet wordt aangereikt , wat een sfeervolle , spannende plaat oplevert, met een rits pure, eerlijke dromerige songs in het genre als “Baby blue”, “Big black is coming” en “56 7th street” . Ze wisselen het af met enkele instrumentals (“Mistigirls” – “A low ripple till Idaho” – “Snake bite”) of steken er eens een groove in met huppelende ritmes (“Lay low”).
Uiterst genietbare americana die de afstand Kalmthout – Nashville moeiteloos overbrugt, en die zelfs Emmylou Harris , Lucinda Williams als Daniel Lanois , Howe Gelb niet onberoerd kan laten …
Nederlands 
Français 
