Ons landje houdt van Editors en Editors houdt van België . Tom Smith en C° mag dan een hobbelig parcours hebben afgelegd in hun bezetting , muzikaal zijn ze geëvolueerd van broeierige, weerbarstige , puntige poppy postpunk/waverock (remember ‘The back room’ – ‘An end has a start’) naar theatrale, elektronische soms opgepompte synthpop met ‘In this light an on this evening’ en ‘The weight of your love’ . Nu komen we uit op ‘In dream’ , een (onschuldige) sfeervolle plaat in het popgenre, een kleurrijke schaduwzijde van hun vroegere wavepop .
Een sfeervolle plaat , die de zwartgalligheid van zich heeft afgeduwd en nu durft te klinken zoals 80s bands Eurythmics , Spandau Ballet, Depeche Mode en The Cure evolueerden. Dreampop , gelukkig minder kitscherig als voorheen, waarbij de elektronica, pianoloops en de stem van Smith optimaal worden benut . “No harm” laat de donkerte van vroeger over zich heen waaien , net als “Life is a fear” en “The law” , maar daarna wordt de noemer beduidend melancholiek toegankelijk met “Ocean of night” , “Salvation” en “Forgiveness” .
Het muzikaal beleven zijn zalvende , dromerige electrotunes, wat definitief Editors behang is geworden; de muzikale stroomstoten als vanouds zijn hier niet meer te vinden , daarvoor moeten we nog ten dele aankloppen bij hun live optredens …
Johan Meurisse
Musiczine.net
I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s Bony King …
The Weeknd draait rond de Ethiopische Canadees Abel Tesfaye, die eerder al twee platen en enkele mixtapes uithad. Hij manifesteert zich binnen de r&b/soul en mengt het met pop in een dampend sfeervolle, groovy sound. Een aantrekkelijk, aangenaam hitgevoelig geheel , vooral nummers als het erg geslaagde “Losers” (met Labyrinth) en “Can’t feel my face” . Een aantal samenwerkingen hebben we dus, verder zijn er nog de sfeervolle tracks “Dark ties” (met Ed Sheeran) en “Prisoner” met Lana Del Rey . Vocaal kan hij zelf hoog, kwetsbaar gaan .
Mooi album Ok , maar beetje te voorspelbaar en teveel van hetzelfde , vooral het tweede deel, terwijl er in het eerste deel meer afwisseling te noteren valt .
Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.
Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo. De rest krijgt een dienende rol.
Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.
Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
Bis : Hit Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Zo nu en dan lost het Hoge Noorden een goed bewaard muzikaal geheim waar je steil van achterover slaat. In die categorie stak de 32-jarige Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren vorig jaar bij ons voor het eerst de neus aan het venster met zijn vijfde full album ‘Alabursy’. Opgenomen met behulp van een krakkemikkige 4-sporenrecorder in de landelijke thuisbasis Borås kan dit lo-fi pareltje zo in de platenkast naast de betere schijven van Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young unplugged staan. Luttele maanden later had Norgren met ‘The Green Stone’ alweer een nieuwe worp klaar. Minder kippenvel deze keer, maar wel met een gepolijster geluid waardoor de Zweed met “I Waited For You” warempel regelmatig de playlist van Radio 1 haalde.
Datzelfde radiohitje stak helemaal voorin de set waarmee Norgren en zijn twee kompanen afgelopen zaterdag de 4AD tot de nok deden vollopen. We zien er een anti-commercieel statement in van een eigenzinnige en pure artiest die niet op zoek is naar harde dollars, maar eigenlijk al lang tevreden is als er elke avond opnieuw wat betalende toehoorders opduiken. Norgren neemt zichzelf en zijn muziek vrij ernstig, en verwacht eigenlijk ook wel hetzelfde van het publiek. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat precies daar ook zijn zwakte ligt. Zo wist de man nauwelijks raad met een tenenkrullende aansteller in het publiek die de ganse avond door met flauwe woordspelingen de aandacht probeerde op te eisen. Gelukkig werd de onverlaat uiteindelijk even uit de zaal gezet, want het zou zonde zijn om een talent als Norgren op die manier vroegtijdig richting coulissen te zien vertrekken.
Zoals vele van zijn landgenoten heeft Norgren een hechte relatie met de natuur. De man met de onafscheidelijke baseball pet ziet er trouwens niet alleen uit als een houthakker, ook in zijn teksten vormen ‘woods’, ‘trees’, ‘birds’ en ‘moon’ meer dan eens de ruggegraat van het verhaal. Wie ‘The Tenessee Fire’ van My Morning Jacket in huis heeft kan zich een beetje inleven in de ongedwongen plattelandssfeer die de boomlange Zweed en zijn twee kornuiten op contrabas, drums en orgel een kleine twintig nummers lang wisten vast te houden.
Nog meer dan op plaat blijkt Norgrens vocale veelzijdigheid een uitzonderlijke troef. Een grommende Tom Waits, een huilende Joe Cocker en een bleitende Neil Young: ze waren allen van de partij in Diksmuide. Ook muzikaal werden uit verschillende houtsoorten planken gezaagd. Op diens eerste platen profileerde de Zweed zich als een talent in rural blues die net als bij Chris Whitley of Daniel Lanois meedrijven op een broeierige en hypnotiserende ondertoon. Uit zijn beste bluesplaat ‘Buck’ (‘13) werden het hypnotiserende “Moonshine Got Me”, het naar Van Morrison lonkende “I’m A Welder” en de speelse bluesrocker “Whatever Turns You On”.
Op zijn recentste albums kiest Norgren voor een meer afgekloven en minimale sound waar de sixstring veld moet ruimen voor piano, orgel en accordeon. Het is een keuze die een aantal van zijn meest beklijvende songs hebben opgeleverd, zoals de Neil Young ripoff “If You Look At The Picture Too Long”, de ode aan de vergankelijkheid “Everything Melts Away Like Snow” en de begrafenis wals “Like There Was A Door”.
Als uitsmijter kroop Norgren alleen achter de piano voor het nieuwe “Everlasting Friend”, het soort nummer waarop je elke scheet van het barpersoneel kon horen, kortom de emotionele evenknie van My Morning Jacket’s “I Will Be There When You Die”.
Het betekende een beklijvend einde van een dito set waar Daniel Norgren indringender en authentieker voor de dag kwam dan zijn veel populairdere landgenoot The Tallest Man on Earth.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Temperance Movement + Paceshifters
Kreun
Kortrijk
2016-02-04
Sam De Rijcke
Nooit eerder van gehoord, maar wel zeer aangenaam verrast door de Nederlandse jonkies van Paceshifters. Een pittige zanger/gitarist die met allure naar de titel van Nederlands Kurt Cobain solliciteert, een frisse grungy sound die gaten in het beton scheurt, een gitaar die neigt naar The Smashing Pumpkins van toen die nog buskruit in de ballen hadden, een drummer die met volle overgave een stomende versie van de Who-klassieker “Baba O’ Reilly” inzingt en een stel splijtende songs die ons perplex doen staan. Het moet geleden zijn van de gloriedagen van Marco Van Basten dat we nog eens zo versteld stonden van onze Noorderburen.
The Temperance Movement is wel degelijk een Britse band, hoewel je hen op basis van hun sound ergens in het diepe Amerikaans zuiden zou willen situeren. Spilfiguur is zanger Phil Campbell, een tengere slangenmens die zich op het podium in alle bochten wringt (hij is waarschijnlijk De Kreun langs het sleutelgat binnengedrongen) en ondertussen een indrukwekkende rauwe bek opentrekt. Die indringende strot spoort in de richting van de jonge Rod Stewart of Chris Robinson, de zingende joint van The Black Crowes. Zo weet je meteen ook waar je de invloeden van The Temperance Movement moet gaan zoeken, het is authentieke rock die volle lepels mosterd is gaan halen bij The Faces en the Black Crowes en zich daarmee nestelt naast generatiegenoten als Rival Sons en Delta Saints. Geen super originele sound dus, maar wel een pot soulvolle rock die geserveerd wordt met veel bezieling.
The Temperance Movement komt in Kortrijk het nieuwste en tweede album ‘White Bear’ voorstellen en doet dat met een pak meer grinta en power dan er op de plaat te bespeuren is. Wij waren een beetje bevreesd omwille van de soms iets te gladde sound van de plaat, maar dit euvel wordt live verholpen door de songs een flinke scheut rauwe power te injecteren. De melige momentjes zijn tot een minimum herleid en als een song dan al een beetje slijmerig begint (“Pride” en helemaal op het eind “Lovers & Fighters”) , dan groeit ie middels een paar fikse gitaarpartijen toch uit tot een kloek rockbeest.
The Temperance Movement heeft in hun korte bestaan ook al een paar heuse classics bij mekaar geschreven, songs die de gensters uit de muren van de concertzaal doen spatten. Check “Get Yourself Free”, “Take It Back” en vooral publiekslieveling “Only Friend”, een absolute kraker die De Kreun op zijn kop zet en meteen ook het hoogtepunt van de avond is.
Een dik uur pure rock met een emotievol kantje, strak, soulvol en met passie gebracht. Meer moet dat soms niet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paceshifters-04-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-temperance-movement-04-02-2016/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nostalgici met het hardcore en postpunk hart op de juiste plaats denken met heimwee wel eens terug aan de hoogdagen van Black Flag en Rollins Band, twee licht ontvlambare vehikels die Henry Rollins tijdens de jaren ’80 en ’90 gebruikte om zijn wereldse frustraties op muziek te zetten. De Amerikaanse brulboei heeft het rock’n’roll circus intussen reeds geruime tijd vaarwel gezegd, maar dat betekent geenszins dat de man ook the life on the road heeft afgezworen. Naast wat acteerwerk komt Rollins vooral aan de kost als spoken word artiest, een professie die hem toelaat om zowel op onkuise zomerfestivals als in keurige theaters zijn visie op de wereld los te laten.
Het Europese luik van zijn jongste denkoefening ‘The Charmingly Obstinate Tour’ deed de inmiddels 55-jarige Rollins afgelopen vrijdagavond belanden in De Spil te Roeselare. Rollins kreeg vanaf de eerste minuut het publiek al meteen op zijn hand dankzij zijn niet onaardige aardrijkskundige kennis van ons apelandje en natuurlijk dat onuitputbaar geheugen in die imposante karakterkop. De man realiseerde zich namelijk dat hij zich op een boogscheut van Kortrijk bevond, de stad waar hij in de late jaren ‘80 de voormalige cultuurtempel Limelight in lichterlaaie zette.
Dat Rollins uitgerekend in een Amerikaans verkiezingsjaar op toer gaat is koren op zijn molen. Slachtoffer van dienst was (uiteraard) Donald Trump en diens gestyleerde kapsel, maar gelukkig werd de race naar het Witte Huis niet de rode draad van de avond. En warempel, in feite waren er twee rode draden. Eerst kroop Rollins in de huid van respectvolle bewonderaar van David Bowie en Lemmy, oftewel ‘The Bow’ en ‘The Lem’ zoals hij ze graag noemt. Het nieuws dat beide muzikale iconen onlangs de arena hebben verlaten , heeft een krater geslagen in de ziel van Rollins, zoveel is duidelijk. Bowie ontmoette hij één keer backstage op Rock Werchter ’97. Het leverde hem een telefoontje met Lou Reed op en resulteerde in een nog grote adoratie voor de thin white duke. Met ‘The Lem’ heeft de Amerikaan zowel op als naast het podium een innige vriendschap opgebouwd; verdriet en standup comedy lagen hier wel erg dicht bij elkaar.
Naast een passioneel muziekliefhebber huist er in Rollins ook een achterdochtige wereldreiziger die the downward spiral waar de aardkloot niet langer meer kan aan ontsnappen liever met eigen ogen wil aanschouwen in plaats van te vertrouwen op CNN en National Geographic. Wanneer de voormalige hardcore legende tussen twee tours in zich in zijn flat net iets te lang zit te verdiepen in muziek, film en literatuur duikt de onrust op en brengt zijn persoonlijke ‘travel agent’ redding. Zo heeft Rollins op zijn recente bestemmingen Haïti, Ecuador en Antarctica er zich persoonlijk van vergewist dat de relatie tussen mens en planeet te complex is om tot in de eeuwigheid mee te gaan.
Op het eind van zijn bijna twee en een half (2.5!) uur durende performance moest Rollins ook iets kwijt over de aanslag in Le Bataclan. Zijn devies klonk even simpel als daadkrachtig: “Yes to live music, no to terrorism”.
Ontroerend maar niet klef, kritisch maar niet moraliserend, humoristisch maar niet vrijblijvend: Rollins was het vanavond allemaal and we loved it!
Organisatie: De Spil, Roeselare
Het Limburgse kwartet Whispering sons grijpt diep terug in de donkere ziel van de ‘80s synthwavepop . We horen slepende, trage en een groovende ritmiek, galmend gitaargetokkel, effects , gedragen door de bezwerende, ijle als baritonzang van Fenne Kuppens. De klankkleur van The Cure , New Order, Cocteau Twins dringt zich op. Natuurlijk voelen we hier ook de adem van die ‘80srevival, tien jaar terug van White Lies , Horrors, Bravery, Interpol, Editors alsook het vrouwelijk geweld van Savages, Chelsea Wolfe en Sharon Van Etten.
De songs zitten goed in elkaar , hebben een spannende opbouw en tintelen door die kenmerkende sfeer, melancholie , onheilspellende dreiging en angst . Opener “Shadow” dompelt ons meteen onder in die unieke sfeer , “Midlife” klinkt uptempo in het genre en maakt het geheel goed verteerbaar, Kortom , voldoende afwisseling wat de EP mooi overtuigt …
Luister naar hun volledig interview in het radioprogramma 'WAVES' (Radio Vibration) : https://www.mixcloud.com/wavesenglish/w%CE%BBves-92-english-bruxelles-ma-belle-feat-whispering-sons-27316/.
Info http://www.facebook.com/whiseringsons
Het getalenteerd trio Altertape nodigt , voert en sleept ons mee in een filmische trip van donkere soundscapes , ambient , postrock , jazz en drum’n’bass. Gitaar, bas , keys en drums zijn de basis . De nummers zijn doordacht en laten veel aan de verbeelding over , die een verlatingsgevoel en een desolaat landschap herbergen .
De drie hebben hun sporen al verdiend hoor , Jonathan Callens ( ook Kiss The Anus Of A Black Cat en Humble Grumble), Joshua Dellaert ( ook Skordatura Punkjazz Ensemble) en Jan Ghesquière (ook Sinister Sister).
Altertape zoekt zich een plaatsje , ergens tussen een Dans Dans, Stuff , Taxiwars en Battles in , toegankelijk , experimenteel, verrassend , en klinkt sferisch, integer , gevoelig door het minimalisme en de elektronica, als groovy, extravert, gedreven door de vettige klankkleur Sterk!
http://vi.be/altertape
Lucinda Williams + Buick 6 – Roots ten top - spe(e)lplezier!
Lucinda Williams
Ancienne Belgique
Brussel
2016-01-25
Johan Meurisse
Rootsamericana ten top met de uit Louisiana afkomstige Lucinda Williams . Al vlot de zestig voorbij , de volgende morgen verjaarde ze, speelde zij moeiteloos een meeslepende, intense , broeierige set van wel twee en een half uur . Daar zat die jonge begeleidingsband Buick 6 wel voor iets tussen ; haar drie muzikanten waren enorm op elkaar ingespeeld. Allemaal samen beleefden we met dame Williams spe (el) plezier op deze avond .
Ze heeft een nieuwe plaat uit , ‘The ghost of highway 20’, en dat betekent een nieuwe tour . Een gekwelde Johnny Cash schuilt in haar , een ‘Rocking in a free world’ gevoel ervaren we, en samen met een Emmylou Harris en Dolly Parton is zij een bepalende figuur in deze scene . ‘Car wheels on a gravel road’ , in 98 haar vijfde album , beterkende de doorbraak naar Europa toe . Persoonlijk was het al een tijdje geleden dat we haar aan het werk zagen , maar wat een bezielde , begeesterende set , vooral het tweede deel van de set! Toegegeven , ze moest wat op dreef komen en maakte eerst de keuze van indringend, ingenomen materiaal. Er zat nog wat rem op die sound om haar band ten volle te laten ontplooien en exploreren.
Maar vanaf “Are you down” zat het goed , erg goed . We waren dan bijna halfweg. Eerst wat ‘southern rock’ in een tragiekjasje zogezegd … “Protection” en “Crescent city” trokken de boel op gang; er sijpelde met West Memphis” en een sterk overtuigend “Dust” nieuw materiaal door, en de gekende intens doorleefde, gevoelige “Drunken angel” en “World without tears” zaten al vroeg in de set.
De paar nummers solo of met twee als “Lake Charles”, “Look at the world” en de titelsong van de nieuwe plaat waren goed , maar in het ganse concept van het optreden de minste, te toon onvast en te beperkt. Haar zang kwam het best tot zijn recht met haar band , btw!
Ze was enorm spraakzaam; elke song heeft in haar rijkelijk gevulde carrière wel z’n verhaal . Ze moest zich wat vasthouden aan de tekstvellen , wat haar meer ruimte gaf zich te concentreren op haar zang.
Intussen was iedereen goed opgewarmd en kregen we dus een gretig spelend gezelschap , die ons meevoerde , -dreef , en in ontroering bracht in de subtiele rijkdom van het genre; een doorleefde , dromerige trip van oud en nieuw , die een onderhuidse spanning in het materiaal beklemtoonde en opbouwend , snedig , gedreven, harder klonk.
Een onvoorwaardelijk respect uitte ze naar Chrissie Hynde van The Pretenders en hier duwde de Neil Youngs Crazy Horse gitaarlicks van gitarist Stuart Mathis door . Maar waar die Crazy Horse zich dreigt te verliezen in (oeverloze) soli soms , bleef het hier beheerst en vastomlijnd. Nummers als “Unsuffer me” , “Essence” en “Change the locks” werden naar een hoger niveau getild. Een extravert rockende “Honeybee” besloot.
Een enorm aangenaam optreden dus van een dame die gepakt was door het warme onthaal . Ze kon nog wel een paar uurtjes vullen , zo bleek , we kregen alvast een mooie bis gebreid , een mishmash zoals ze graag omschreef, met o.m “Joy “ en “Hard time killing floor blues” met enkele heerlijke slides , die de set meer dan overtuigend afronden. Wat kan die roots toch mooi zijn als alles op zijn plaatsje valt …
Een dikke streep trekken we onder dit prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd, van een enthousiasmerende Lucinda en haar Buick 6. Klasse zondermeer !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Falling Man – Doodsreutels versus inventieve gitaren
Falling Man
café de Zwerver
Leffinge
2016-01-22
Ollie Nollet
Falling Man - dat is enerzijds de immer inventieve gitaren van Polie Van De Velde en Lode Sileghem, opgejaagd door drummer Sven De Potter, en anderzijds de doodsreutels van Sam Louwyck die weer leek te solliciteren voor een rol in een of andere morsige B-film. De groep kwam er, na een eerste EP ‘The hordes of the battered’ en het titelloze debuut, hun nieuwe EP ‘Shine on’ voorstellen, die met slechts drie songs wat aan de magere kant is.
Soit, het optreden zelf was wel een schot in de roos. De gitaren klonken een stuk rijper en wat minder wringend dan vroeger. Soms blaften ze als bij de betere Jon Spencer, een andere keer leken ze de mosterd bij een tegendraads Sonic Youth gehaald te hebben. En dan is er de gekende acteur, Sam Louwyck die zijn teksten heel theatraal het café in rochelde. Een echte zanger is hij niet maar dat hoeft in dit geval ook helemaal niet. Alleen leek het er soms op dat hij nog niet helemaal zijn plaats gevonden heeft bij Falling Man. Gelukkig bleek mijn vrees, opgedaan tijdens een vorig optreden, dat hij de nieuwe Arno wou worden, te voorbarig en creëerde hij een geheel eigen en onnavolgbare identiteit achter de microfoon.
Falling Man : ze worden steeds beter!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Eurosonic - Noorderslag 2016 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2016 – 13 -16 januari 2016, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2016-01-22
Birgit Van Asch
Vier dagen lang is Groningen, voor de 30ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Of je nu van eierballen, mosterdsoep en vriestemperaturen houdt of niet, de stad in het hoge noorden van Nederland is waar je tussen 13 en 16 januari wil vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert. Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is. Ondanks de al even traditionele koude, hoef je niet te lang op zoek naar verwarming: elk kleinste hoekje van de stad waar een versterker en een microfoon in passen, wordt omgetoverd tot een concerttempel. Denk aan de imposante bakstenen muren van het Grand Theatre, maar evenzeer aan de lage plafonds van het verborgen café De Spieghel. Dit jaar huisvestten ze maar liefst 345 bands en hielden ze 42100 festivalbezoekers (deze verjaardagseditie was hélemaal uitverkocht) in hun greep.
woensdag 13 januari 2016
Woensdagavond aankomen in de stad betekent snel je spullen in een verloren gewaand pension achterlaten, snel het programmaboekje doorspitten en je naar de interessantste acts reppen, en zo gaat het door tot zaterdagnacht. Ogen en oren wijd open, want vorig jaar alleen al bestegen dé "sounds" van 2015 en 2016 als Years & Years, Jack Garratt, Oscar & The Wolf, James Bay en Ibeyi de podia.
Dit jaar gaf Bokka voor ons de aftrap op woensdag. Bokka is een mysterieus Pools trio, dat nooit ongemaskerd aantreedt en zelden dezelfde bezetting aanhoudt. Het idee achter de band klinkt veelbelovend: alle samples die ze gebruiken zijn fragmentjes van dagdagelijkse geluiden en van achter de maskers stijgt steevast aanstekelijke synthpop op. Fans van Kate Boy en The Knife kunnen hier ongetwijfeld hun hartje ophalen. De opkomst in het Grand Theatre stelt echter teleur en laat het net dié locatie zijn die een volle vloer nodig heeft. De etherische muziek reikt niet ver genoeg om de halfgevulde, metershoge zaal in vervoering te brengen en het aantal mensen neemt recht evenredig met het aantal speelminuten af. We kunnen het hen ook niet kwalijk nemen: Bokka communiceert niet met het publiek en de gimmicks flitsen meer dan hun talent. Helaas, blacklight-Heineken in dat keelgat gieten en de koude in.
Afterpartees slaagden er in Huize Maas wél in onze aandacht vast te houden. De Nederlandse publiekslievelingen werden vorig jaar uitgeroepen als een van de revelaties van Eurosonic 2015 en ze deden die titel dit jaar alle eer aan. Crowdsurfen, hide-and-seek met de versterkers spelen, Nellen doet het allemaal mét toonvaste stem. Vocaal hadden Afterpartees nooit de sterkste reputatie, maar de losgeslagen frontman heeft in de loop der jaren duidelijk flink geoefend. Ouder materiaal als "Lilly" en "Bathroom Floor" wordt met een geut bier de zaal in gespuwd, maar ook nieuwkomers in het oeuvre krijgen het publiek helemaal op de hand. Set afgelopen, een laatste biertje en gauw de verdwaalde zweetdruppels van mijn uitzinnige buurman van de wangen wrijven.
donderdag 14 januari 2016
Donderdag brengt ons als eerste naar de enorme Damsterstage, waar oude/jonge bekende Aurora de rij voor de ingang steeds langer laat worden. Maar wat is dat terecht. Deze 18-jarige Noorse ziet eruit alsof ze rechtstreeks uit een ijzig koud bos geplukt werd: sneeuwwitte huid, zwarte dikke veren als sjaal om de schouders gedrapeerd en een stem die ijsblokken zowel kan laten smelten, als dat ze hen in 1000 scherpe stukken uit mekaar kan laten barsten. Toegegeven, Aurora's podiumprésence doet nog ietwat kinderachtig ongemakkelijk aan (al vond mijn gezelschap het eerder lieflijk en aandoenlijk, fair enough) en haar cover van Bowie's "Life On Mars" probeert net iets te hard een knoop in je maag te boksen. Maar wanneer haar band mee het podium bestijgt en alle ingehouden ingetogenheid de zaal verlaat: wàt een stem, wàt een heerlijke theatraliteit huist in dat tere meisje. Het contrast tussen haar kinderlijke stemkleur en de mature beheersing intrigeert en onderwerpt. De koningin van de Scandinavische electropop staat voor ons.
Moeilijk te evenaren zo lijkt het, zeker voor een jonge, even Scandinavische snaak als Elias (gedeelde geografische gebieden maken vergelijkingen des te gevaarlijker). Het Zweedse wunderkind gooide eerder hoge ogen met debuutsingle "Revolution", dus de lat ligt hoog. Zijn soulvolle r&b popsongs snijden door merg en been, maar klinken veel donkerder en warmer dan je ooit van een platinablonde Zweed zou verwachten. Deze keer is het Grand Theatre wel tot de nok gevuld. Gehuld in een soort witte t-shirtjurk perst Elias de noten de zaal in. Heel eerlijk: zijn backing zingt toonvaster dan hijzelf en is ongetwijfeld zijn garantie voor ¾ van de donkere soul in de performance. Maar zijn ijle stem en de bombast die de begeleidende muzikanten tegen de bakstenen van de zaal jagen, klinken aanstekelijk en zelfs al zijn we niet helemaal overtuigd, deze jongen boezemt genoeg muzikaal vertrouwen in om inderdaad een revolutie te ontketenen.
Na Elias ondernemen we een verwoede poging om nog een glimps op te vangen van het in Brighton gevestigde Black Honey. De indieband rond de sensuele Izzy Baxter slaagde er een jaar lang in onder de radar te blijven, bewust, maar hun shoegaze garagerock die opgebouwd is rond simpele melodieën is te potentieel succesvol om onopgemerkt te blijven. Zo blijkt, wanneer aangekomen bij café De Spieghel. De rij is een massa geworden en alleen groene bandjes mogen zich druppelsgewijs een weg banen door de meute. Maar de tien minuten van de show die ik op de toppen van mijn tenen heb proberen volgen waren het gevecht buiten helemaal waard! Black Honey rockt heel de tent bij mekaar.
De girlpower deze donderdagavond is ongezien en lijkt niet meteen aan kracht te willen inboeten. HVOB staat voor "Her Voice Over Boys", enough said? Het trio doet denken aan The XX, maar dan met Anna Müller achter de microfoon én mee achter de draaitafels én met een live drummer om het geheel organisch de zaal te laten betoveren. Betoveren, met feilloos uitgesponnen soundscapes en Anna's opwindende fluisterzang. Maar even hard terug op de begane grond knallen, want dat doen ze zonder genade met stuwende technobeats. Een persoonlijk hoogtepunt, getuige het feit dat ik zelfs niet het midden van de zaal ging opzoeken voor de beste geluidskwaliteit maar zo dicht mogelijk tegen het podium gekleefd stond, met de ogen dicht en de vuisten pompend in de lucht.
Tot grote spijt van vooral mezelf was de weg naar Simplon te lang om deze overdonderde muziekziel op tijd bij Mura Masa te krijgen. Gelukkig had de zaal net buiten het overbevolkte stadscentrum meer lekkers om de avond zo mogelijk nog geslaagder te maken: naast Skepta momenteel de grootste sterkhouder van de grimescene, Stormzy. Bookers better hurry als ze hem op hun podium willen, want deze held ging letterlijk voor goud. Het publiek was aanvankelijk iets kalmer dan de Londenaar gewoon was van Nederland (denk aan zijn show in de Melkweg een paar maanden geleden), maar laten we dat op de vrieskou steken. Stormzy klinkt grimmig en gevoelig tegelijkertijd en hij spit bars als een sneltrein, zonder onverstaanbaar te spuw-brabbelen. De turn up is ontdooid, Stormzy's trein draait op volle toeren en in de pit gaat het uiteindelijk helemaal los. "How can you be better than me?" vraagt hij. "Shut Up."
vrijdag 15 januari 2016
Vrijdag was een dag om als trotse Belg naar uit te kijken. Tijdens elke show van I Will I Swear die ik zie, is de groep rond Fien Deman en Jonathan Van Landeghem weer verder gegroeid, zonder uit haar intieme voegen te barsten. Zij voegt met haar volle stem warmte toe aan de breekbare teksten en melodieën die hij jarenlang in zijn slaapkamer schreef. Het intrigeert hoe jong deze getalenteerde muzikanten zijn en hoe ze toch in elke set een flinke portie maturiteit laten sluipen. Ze durven stiltes laten vallen en Fien Deman durft deze stiltes zingend weer op te pakken. Hun podiumprésence is misschien niet de meest levendige, het statief en de instrumenten zijn duidelijk veilige bakens om nog achter te schuilen maar nummers als "Fractures" en "Better Than This" gedijen gewoon het best op die Belgische bescheidenheid.
Snel naar die andere parel op de line-up, derde BBC Sound of 2016 en vol enthousiasme aan een weg naar de top aan het timmeren in haar bloemetjesjurk. Wanneer je online nummers van de Britse NAO beluistert, hoor je een soulvolle kinderstem die je als een kat besluipt en in je oor komt spinnen. Live gaat dat anders. Die vrouw, die spontane mini choregrafieën die ze uit haar armen schudt (tijdens het concert heb ik geprobeerd ze na te doen, ze leken heel simpel, maar tevergeefs) en die oprechtheid: haar neo-soul klinkt fris en opwindend en eigenlijk éxact als wat een ijskoud Groningen nodig had om even in de broeierigste plek ter wereld omgetoverd te worden. Wanneer ze haar hit met Mura Masa, "Firefly" inzet, gaat het volle Grand Theatre mee aan het dansen en niemand houdt op tot ze plots van het podium verdwijnt. Show afgelopen, iedereen fan, tot heel snel NAO.
Terug naar België dan, naar de voorlaatste act van een geweldige line-up in de grote zaal van Simplon die vrijdag (Fakear, Astrid S en Haelos traden eerder aan): Mugwump. Hoewel Eurosonic Noorderslag als showcasefestival voornamelijk kansen biedt aan getalenteerde nieuwkomers, is Mugwump hier een oudere eend in de bijt. De Belgen draaien al 25 jaar mee en hebben een tijdloze (dank, Pitchfork) waslijst tracks achter hun naam staan: interessante blends van 80's pop, filmmuziek, disco en techno. De complexe fusion oogst echter weinig succes bij het jongere publiek dat na de vorige acts in Simplon blijven hangen is. De enkelingen die vooraan het beste van zichzelf geven, als stonden ze op een trance/goafeest in de modder te trappelen, kunnen ook op weinig sympathie rekenen. Jammer van de muziek, dit publiek heeft nog een paar jaar extra op de teller nodig om het te begrijpen.
Afsluiten deden we deze keer met de loeiharde techno van Fjaak, tijdens The Big Bad After (de after waarbij dj's elkaar razendsnel opvolgen) die het verdriet om Subsonic moest helpen verwerken. Slechts drie kwartier hadden de Berlijners om de menigte in de bovenzaal van Simplon elke druppel alcohol uit hun lijf te laten zweten en ze slaagden met verve. DJ-geeks die we zijn puilden onze ogen al bij aankomst uit hun kassen bij het zien van alle hardware in de booth. Fjaak bouwt hun sets op met zowel analoge als digitale apparatuur, maakt de ervaring toch extra speciaal hé. Enige minpunt: drie kwartier was veel te kort. Er was gewoon geen tijd voor die anders dreigend lang uitgereikte beatscapes met slechts hier en daar een kleine tweak om de aandacht vast te houden en de climax ging telkens verloren in het volgende nummer. Maar ze beukten zo hard dat zelfs de wolken gingen schudden en Groningen after all bedekt werd onder een dikke, lang verwachte, sneeuwlaag.
zaterdag 16 januari 2016
De laatste dag van Eurosonic staat helemaal in het teken van Nederlands talent, met de indoor afsluiter Noorderslag. Zaterdag wordt de Oosterpoort tot in de kleinste ruimte bezet met talent dat het Nederlandse publiek al kon bekoren en hier de kans krijgt ook buiten de eigen landsgrenzen hoge ogen te gooien. Het is letterlijk een heen en weer lopen tussen de verschillende zalen, proberen aansluiten of ergens tussen wringen en je, als het even meezit helemaal laten opslorpen.
Dat laatste gebeurde meer dan eens, denk aan Tears & marble en Blue Crime die allebei wisten te betoveren, maar de grootste en voor ons eigenlijk enige eer is hier weggelegd voor Polynation. Het duo is een van de sterkhouders van het in Amsterdam gevestigde ‘Atomnation’ label dat ook de thuishonk is voor andere electro-crossover-house-jazz- al wat intrigeert artiesten, als Applescal (bezieler van het label), Weval en Koett. Polynation heeft ons heel wat klinkende verwijten opgeleverd, maar we wilden koste wat het kost een plek op die eerste rij bemachtigen. Ellebogenwerk dat loonde.
De twee zijn een brok energie op het podium, van die soort die knetterhard kan botsen en vonken, maar mekaar ook met graagte ondersteunt. Klinkt als een live jazz performance en dat was het ook, alleen al door de drummende helft die zichtbaar een jazzopleiding genoten heeft. Zo ingehouden en beheerst als hij bij momenten zijn slagwerk beroert, zo gaat zijn wederhelft helemaal los achter zijn dj booth en indrukwekkende stapel synths. Iedereen onder de indruk, iedereen flink aan het dansen en ook flink wat ogen die uit kassen rollen. Floating points en Bonobo zouden trotse peetooms zijn.
Wie niet op Noorderslag zélf aantrad, maar zaterdag wel een podium inpalmde dat niet tot de officiele line-up behoorde, was het viertal Yuko Yuko. in een verborgen kunstgalerijtje, vlakbij de uitgebluste Damsterstage, dat voor de gelegenheid door Subbacultcha was omgetoverd tot een waar hipsterparadijsje (pindanoten incluis), overtuigden zij en zij alleen mij he-le-maal van de scheurende, ijle psychpoppop die dezer dagen hoge toppen scheert. Op plaat klinkt het vaak te flets en gekreund om te zonder grimassen te bekoren, maar live! Frontman Elias Elgersma zou samengeleefd kunnen hebben met Mac DeMarco. Zo'n band had Nederland nog niet: op-het-randje gitaarlijnen, drumpadded én drumgestelde beats, de scherp-ijle (het kan ja) van Elersma's vrouwelijke wederhelft op het podium en de hyperkineet zelve. Ik kon alleen maar hopen dat ik even funky kon dansen. Hipsters unite!
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
De Noorse band Madrugada is jammerlijk genoeg in 2007 mee ten onder gegaan toen gitarist Robert Buras overleed. Ze hielden het wel nog een jaartje vol met een vervanger, maar uiteindelijk leek het gemis toch te groot om de groep in leven te houden.
Zanger Sivert Hoyem had zich eerder al aan een solo uitstapje gewaagd, nu leek de weg noodgedwongen vrij om hiermee full time door te gaan. Maar hoewel de volbloedzanger een ontegensprekelijk talent bezit, heeft hij tot op heden met zijn solo werk nog nooit de magie van schitterende Madrugada-platen als ‘The Nightly Disease’ of ‘The Deep End’ kunnen evenaren. Ook deze ‘Lioness’ kunnen we op zijn best als een moedige poging beschouwen maar ook nu weer is de spoeling veel te dun. Natuurlijk is daar nog die warme bariton die het midden houdt tussen Nick Cave, Richard Hawley en Stuart Staples, maar de songs zijn te flets en te glad om er diep mee in het vlees te kunnen snijden. Bij Madragada konden ze dat wel en bovendien kwam daar niet alleen de nachtelijke crooner maar ook de venijnige rocker in Hoyem naar buiten. Deze keer moeten we het enkel met die eerste stellen, en hij staat dan nog half op automatische piloot.
Het songmateriaal is veel te mager en een omzwachteling met overdadige strijkers moet dan maar de meubelen redden, maar zoals zo vaak is dat niet de oplossing. Integendeel, het is pas wanneer de violen aan banden worden gelegd en er een integere akoestische gitaar en een resem fragiele pianotoetsen overblijven dat Hoyem echt kan schitteren. Zo is op “It Belongs To Me” en “The River Of Hades” alle ballast overboord gegooid en laat Hoyem zich van zijn mooiste teergevoelige kant bewonderen, maar het blijken eenzame lichtpuntjes op een plaat die voor de rest verzuipt in ongeïnspireerde oppervlakkigheid.
Het beste wat wij van Sivert Hoyem dezer dagen hebben mogen horen is “Black & Gold”, de fantastische theme song van die al even schitterende Noorse TV serie ‘Occupied’. Helaas is de song op ‘Lioness’ nergens te bespeuren, u zal hem wel moeten van het internet plukken.
Iedere rechtgeaarde postpunkliefhebber die Fufanu niet kent, kunnen we 1 ding aanraden. Ga deze IJslandse band snel ontdekken! ‘Adjust To The Light’ is de tweede EP van deze formatie die aanvankelijk als het techno-duo Captain Fufanu door het leven ging.
Met Fufanu brengen ze mysterieuze, bijzonder sfeervolle postpunk in het verlengde van Joy Division. Het voorbije jaar wisten ze live menig indruk te maken als voorprogramma van ondermeer Damon Albarn en the Vaccines.
Ze stonden bovendien als late invaller op het grote Werchter-festival. Afgaande op deze EP kan dit alleen maar terecht zijn want in amper vijftien minuten horen we met “Will We Last”, “Blinking” en vooral het magistrale , donkere “The Hours” absolute wereldsongs.
Vergeet dus gerust het slabakkende gezelschap van The Editors, hier is Fufanu!
Nederlands 
Français 
