Door Stu Bru worden ons tot vervelens toe populaire Belgische acts als Oscar & The Wolf, Tout Va Bien, The Black Box Revelation en Balthazar door de strot geramd, maar als we de betere binnenlandse muziek van het laatste jaar willen ontdekken moeten we ons ingraven in de underground. Dan komen we uit bij fascinerende platen van The Germans, Raketkanon, Statue, Steak Number Eight en nu ook The Black Heart Rebellion.
Wij zouden durven gewag maken van De Belgische Swans, maar dan doen wij die mannen van The Black Heart Rebellion oneer aan, want dit is een band die wel degelijk een eigen koers vaart en op dit album een aparte en dreigende sound neerzet ver buiten bereik van de mainstream. Waarom dan Swans ? Wel, omdat een bloedende song als “Dorsem” zomaar lijkt te zijn weggelopen uit één van die twee laatste majestueuze Swans platen ‘The Seer’ en ‘To Be Kind’, alsof zanger Pieter Uyttenhove volledig in de huid kruipt van Michael Gira.
Maar elders is deze band zijn eigen unieke zelf. Opener “Body Breakers” is uitheemse krautrock die hier te lande enkel zijn gelijke vindt bij het al even eigenzinnige Creature With The Atom Brain (mogen we wel even kwijt dat we in die song een schim “Bastogne” van Red Zebra ontwarren, u moet begrijpen dat wij met de jaren tachtig opgegroeid zijn).
De vaak terugkomende Oosterse invloeden geven onder meer een beklemmend en bezwerend sfeertje aan “Flower Bone Ornaments”. Het desolate “Om Benza Satto Hung”, meer soundscape dan song, lijkt te zijn geplukt uit een cult-horrormovie en het hevig knarsende “Rust” is een kwalijke hyena die zijn tanden tot bloedens toe tegen de muur aan schuurt. De beklemming wordt tot aan the gaatje aangehouden, zo sluipt de naargeestige afsluiter “Violent Love” onverbiddelijk naar zijn prooi, met gitaren die fungeren als dodelijke giftanden.
Hoe meer we dit album afspelen, hoe dieper we geïntrigeerd geraken. Dit is een werkstuk die een aanhoudende dreiging met zich meedraagt, een draaikolk waarin we genadeloos worden meegezogen.
Samen met de laatste van Steak Number Eight mag deze hier op het hoogst schavotje staan in de categorie beste Belgische plaat van 2015.
Wat is dat toch met het Zweedse Ghost ? Er hangt iets mythisch rond deze band, ze hebben om onbegrijpelijke redenen een zekere cultstatus verworven en ze zien er uit als een extreem black-metal combo. Hun sound daarentegen is braaf en clean, haast een soort gladde pop-metal. De songs neigen naar prog-rock, hair-metal, gothic-metal of symfonische rock met een grunge randje en de clichés vliegen genereus in het rond.
Kortom, een geluid die bij veel bands zou toedragen tot een stoffig en lachwekkend voorkomen, maar niet bij Ghost. De leden houden angstvallig hun identiteit geheim en verschijnen steevast overal gemaskerd ten tonele, dat werkt natuurlijk de mysterieuze waas rond deze band in de hand en het levert hen gratis een duister en geheimzinnig imago op. Frontman Papa Emeritus ziet er uit als een soort horror Sinterklaas, maar eigenlijk staat die heel netjes te zingen, alsof hij solliciteert naar een stekje bij Journey, Styx of Kansas.
Is Ghost dan een grap, een beetje zoals The Darkness ? Het kan best zijn, ieder maakt dat best voor zichzelf uit, wij zien er alvast de humor van in, maar soms is het er zwaar over. Het schaamteloos sentimentele “He Is” bijvoorbeeld lijkt wel een inzending voor het songfestival. Nu goed, Lordi kwam ook uit het koude Noorden, ze luster er daar wel pap van in Scandinavië.
Toch getuigt ‘Meliora’ soms van knap songschijverschap, ook al zijn die songs veelal in een dikke laag bombast gewikkeld. “Spirit” had van Big Elf kunnen zijn en “From The Pinnacle To The Pit” knipoogt sterk naar Alice In Chains. Gebeurlijk komt er zelfs wat Dream Theater naar boven (“Cirice”), maar dan met heel wat minder vakmanschap. Ghost grossiert eerder in popmelodieën met een theatraal kantje die ongegeneerd in een metalkleedje worden gehesen. Het is geen spek voor de bek van zware metalfanaten, maar wel aangenaam vertier door zij die hun metal graag met een korreltje zout nemen en openstaan voor een al dan niet gezonde dosis humor.
Als u zichzelf tot deze categorie fans rekent dan mag u gerust afzakken naar de Gentse Vooruit op 31/01/2016. In het andere geval blijft u beter thuis.
VHOL is een soort metal supergroep met leden van het zware doommetal gezelschap Yob en de punkmetallers Agalloch.
‘Deeper Than Sky’ is een waanzinnige metal-plaat met guts, branie en een onweerstaanbaar tempo. De bloedstollende trash-metal en hardcore punk van openers “The Desolate Damned” en “3AM” laten er geen twijfel over bestaan, dit gaat hard, zeer hard. De heren hebben volle fun en staan hier zeer snedig en scherp te spelen, dit is metal zoals de beste metal moet klinken, fel, meedogenloos en razendsnel, maar nergens hersenloos.
De vernuftige songs barsten van energie, de gitaren gieren en soleren dat het een lust is, de bassen zijn loodzwaar en de drums storten zich dwars door een zwaar gepantserde muur. Hoogtepunt is de twaalf minuten durende titelsong, een brok edelmetaal waarin alle sterktes en vaardigheden van deze onstuimige heren samengebald zijn, het gaat van loeihard naar zalvend en weer terug, en steeds staan de gitaren roodgloeiend. Een buitenbeentje is de instrumental “Paino” (geen tikfout), een geflipt brokje jazz-metal waarin een loden basgitaar en een ontspoorde piano het mooie weer maken. “Red Chaos “ is dan weer geniale herrie die speed-metal koningen Slayer ongenadig naar de kroon steekt. In “Lightless Sun” krijgt de trash-metal een theatraal randje, alsof Bigelf met Overkill in de rollercoaster stapt. Afsluiter “The Tomb” klinkt als Iron Maiden na een verjongingskuur op basis van doortastende electroshocks (wat ze trouwens best kunnen gebruiken na het vermoeiende en langdradige epos ‘Book Of Souls’).
‘Deeper Than Sky’ moet het niet hebben van de lange afstand, het is eerder een kloeke spurt dan een marathon, en het klokt middels zeven meedogenloze happen rumoer al af op 42 minuutjes. Maar wat een manische en dolle metal-trip is me dat !
De opener voor een legendarische avond was Theodora. Een band waar er weinig woorden aan vuil gemaakt moeten worden. Het lag me niet. De zang was hier en daar vals, niets vernieuwend in de muziek. Een spijtige misser om te openen.
The Do is een Frans/Finse indie pop band opgericht in 2005. Ze waren in België voor de promotie van hun laatste nieuwe plaat ‘Shake Shook Shaken’. Ons doen shaken deden ze alvast. Openen deden ze met het sterke “A Mess Like This” een nummer uit de nieuwe plaat. Het ingetogen nummer was duidelijk geen weerspiegeling van de rest van de avond, een goede opwarmer dat was het wel.
De nummers die volgden hadden veel meer power in zich, “Keep Your Lips Sealed” bijvoorbeeld gaf de zaal geen keuze, ze moesten dansen/bewegen. Het duurde tot “Dust It Off” voor de fans een ouder nummer te horen kregen. Maar hier maakten ze duidelijk niet van. De band rond Dan Levy en Olivia Merilahti had er duidelijk zin in. Het enthousiasme sprong van het podium, de muzikanten amuseerden zich zichtbaar.
Veel te vroeg werd het concert afgesloten, gelukkig kregen we nog twee keer een bisronde. De prachtige afsluiter “Song For Lovers” was de kers op de taart.
Setlist:
A Mess Like This- Omen- Keep Your Lips Sealed- Miracles (Back in Time)- Sparks- Opposite Ways- Anita No!- Dust It Off- Trustful Hands- The Bridge is Broken- Aha- B.W.O.J- Slippery Slope- Going Through Walls- Despair, Hangover & Ecstasy
Bis 1: Too Insistent- Nature Will Remain- Quake, Mountain, Quake
Bis 2: Song For Lovers
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-do-08-12-2015/
Organisatie: Live Nation, Brussel
El Vy –Spreidstand tussen melancholie en opgewektheid
El Vy
Ancienne Belgique
Brussel
07-12-2015
Niels Bruwier
El Wie? De naam El Vy doet deels een belletje rinkelen. De band slaagde er in om de grote zaal van Ancienne Belgique uit te verkopen. Dit lag niet aan plotse roem maar wel aan de grote namen in dit gezelschap. Matt Berninger (zanger van The National) en Brent Knopf (Menomena & Ramona Falls) sloegen voor dit project de handen in elkaar en dit resulteerde in ‘Return To The Moon’ , een plaat die hun project bekroonde. Om deze plaat nog wat extra in de verf te zetten gaat de band ook op tour.
Wanneer El Vy het podium betreedt, is het eerste wat je moet doen uit je hoofd zetten dat Matt eigenlijk de zanger is van The National. Van zodra dit aanvaard is , kan er echt gefocust worden op de nieuwe muziek. Hoewel er in het begin nogal rustige nummers werden gespeeld die wel in het repertoire van The National zouden passen, is er toch telkens iets anders. De zwoele stem van Matt blijft wel uitgesproken aanwezig maar de liedjes zijn uitbundiger en vooral veel opgewekter. Ondanks de diepe stem van Matt zorgt de groep er toch voor om een ‘feel good’ sfeertje te creëren.
Op tour had het duo nog een band meegekregen die bestond uit iemand van Wye Oak en Lost Lander, twee grote namen in het indie milieu. Ze maakten er samen met Brent Knopf (die toepasselijk ook aan de knoppen stond) één gezellige boel van in de AB.
De setlist wisselde ook voortdurend van sfeer. Op het ene moment was er een zeer vrolijk nummer te horen waarna het weer wat minder ging en alles donker werd. Toch was de lijn doorheen het volledige concert zeer gelukzalig.
Wanneer je deze band in zijn geheel ziet , is het wel straf wat ze allemaal kunnen. Hun titeltrack blijkt wel de grootste meezinger te zijn maar de andere nummers worden dan weer met zoveel emotie en energie gebracht dat ook dit stuk voor stuk steengoede nummers zijn. Wanneer deze band als een volwaardig nieuwe band wordt gezien dan is het wel zo dat de muziek en de stem van Matt een perfecte cohesie vormen.
Jammer voor de groep worden de vergelijkingen met The National te vaak gemaakt. Maar El Vy is een perfecte mix tussen The National en Menomena al zou het zonder Matt nooit zo’n zalen hebben kunnen aandoen. El Vy is iets steviger dan The National, zeker live. De band speelde zelfs verschillende solo’s waarna Matt de longen uit zijn lijf schreeuwde. Dit vulde elkaar perfect aan waardoor de live-ervaring van de groep toch iets beter is dan op CD. Opnieuw zagen we een Matt zijn schreeuwen bovenhalen op ronkende gitaren, iets waar zijn stem eigenlijk wel perfect voor gemaakt is.
Frappant, tijdens het concert was er ook plaats voor één cover. Het werd “She Drives Me Crazy” van Fine Young Cannibals. Een volledig fout nummer dat El Vy toch weer naar hun hand zette. Het publiek geneerde zich totaal niet en het werd dan ook luidkeels meegezongen. Na iets minder dan een uur hield de band er mee op. Wij waren vooral tevreden over het feit dat El Vy op zich wel een sterk optreden kan neerzetten. Maar dan moet The National wel volledig uit je geheugen worden gewist, en dat lukt, met zo’n opvallend figuur als Matt Berninger, erg moeilijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/el-vy-07-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-penny-serfs-07-12-2015/
Organisatie: Live Nation
Op 16 juni 1995 werd via Roadrunner Records het tweede studio album van de Amerikaanse Industrial/Groove metal band Fear Factory op de wereld losgelaten. Wat de bandleden waarschijnlijk niet voor mogelijk hielden gebeurde nl. hun album ‘Demanufacture’ schopte het heel ver in de hitlijsten en werd dan ook bestempeld als een topalbum, iets dat ook in het heden nog altijd onveranderd is gebleven. En jawel, nu ietsje meer dan 20 jaar later was het de verjaardag van deze plaat en werd dit op gepaste wijze gevierd door de originele bandleden Dino Cazares en Burton C. Bell door een tour aan te vatten en het album op integrale wijze te spelen voor hun publiek.
Ik was dus aanwezig en toen de sample startte en de bandleden met luid applaus het podium opgestuwd werden kon het feestje aangevat worden. Alle nummers werden in originele volgorde gespeeld en het vuur zat dus direct in de massa met het titelnummer “Demanufacture”. Zo goed als alle nummers van deze plaat slaan in als een bom en dus kirde het publiek van de pret bij het aanhoren van oudgedienden “Zero Signal”, “Dog Day Sunrise”, “Flashpoint”, “Pisschrist”, …
De klank stond lekker luid, iets wat je tegenwoordig niet zoveel meer meemaakt in concertzalen, de bandleden hadden een uitstekende interactie met het publiek en drummer Mike Heller steeg boven zichzelf uit! De vocalen van Burton klonken lekker agressief bij de woeste uithalen, maar bij de meer ingetogen zangstukken en de daarbij horende echo’s op zijn stem waren er helaas niet altijd pal op als ik toch een kritisch punt moet aansnijden…
Dus zoals gezegd werd het album integraal gebracht en daarbij waren voor mij de absolute uitschieters “Replica” en “New Breed” die luidkeels werden meegebruld. Het album was te vlug gedaan en de leden verdwenen van het podium…gelukkig was de honger van het publiek nog niet over, alsook niet van de band, want er werd nog lekker potje verder gedaan met ander topnummers “Schock”, het aanstekelijke “Edgecrusher” en “Martyr”, tevens het eerste nummer van debuutplaat ‘Soul of a New Machine’. En nog was het niet gedaan want ze hadden van hun nieuw album getiteld ‘Genexus’ nog 3 toegiften in petto onder de noemer “Soul Hacker” (lekker catchy song), “Dielectric” en het melodieuze “Regenerate”.
Het was al een tijdje geleden dat ik Fear Factory aan het werk zag, en dit optreden scoorde veel punten. Hopelijk waren jullie ook van de partij, anders moet ik jullie helaas meedelen dat je een puike show hebt gemist in een zo goed als volle concertzaal Vooruit. Thumbs up!!
Organisatie: Democrazy Gent
De Britse band Everything Everything hield op de laatste dag van hun tour halt in Brussel. Het concert werd een week geleden afgelast vanwege de hoge terreurdreiging. De band kwam er hun laatste album ‘Get To Heaven’ voorstellen. Dit album is alweer het derde van de groep en betekende een grote evolutie qua sound. Hoewel de typische stem van Jonathan Higgs nog steeds aanwezig is, werd het geluid op de cd wat gepolijster en op bepaalde nummers was er zelfs pop te bespeuren. Het kwam zelfs zo ver dat de groep tijdens hun tour verschillende uitverkochte shows mocht spelen, dus ook in de Beursschouwburg.
De eerste song van de nieuwste cd was ook de perfecte opener om de zaal in verstomming te doen slaan. De zanger gooide meteen zijn vocalen in de strijd en zette het concert a capella in. Wanneer de gitaren en drums invielen, kreeg iedereen al meteen zijn eerste kippenvelmoment. Higgs slaagde er in om met zijn stem verschillende indrukwekkende dingen te doen. Zo kon hij hoog uithalen en op bepaalde momenten zong hij zelfs immens diep. Ook zong hij op bepaalde momenten zo snel dat het leek alsof er een rapper aan het werk was op de melodie van indie muziek.
Hoekig kan het concert omschreven worden. Steeds korte staccato muziek waardoor je soms het gevoel kreeg op een dansfeestje te zijn beland. De band bleek live hun elektronische beats soms te vervangen door extra gitaren. Bepaalde sfeervolle, opbouwende momenten werden al snel beëindigd in een immense gitaarsolo. Soms leidde dit tot een hemelse kakafonie door de kruising van verschillende instrumenten.
Net wanneer het saai leek te worden slaagde Everything Everything er weer in om de verveling te doorbreken door een pop nummer in te brengen. Naar het einde toe passeerden ook meerdere hits de revue. “Regret”, “Cough Cough” en “Don’t Try” werden luidkeels meegezongen. Het publiek werd wild en de groep liet ze meeklappen. Eindigen deden ze met hun recentste single “Spring / Sun / Winter / Dread”. Deze seizoenen voelden we letterlijk tijdens dit concert. Het was zowel koel, verwarmend als angstaanjagend.
Met “Distant Past” besloten ze hun bisronde. Everything Everything slaagde er in om het publiek te doen dansen, te laten meezingen en vooral te laten genieten. Van sfeervolle, mythische nummers tot de grootste oorwormen: ze hebben alles in hun discografie. Daarnaast hebben ze nog eens een zanger die een unieke stem heeft en een meerstemmige achtergrondzang die de straffe vocalen nog eens ondersteunt.
Jonathan Higgs en zijn bende hebben alles, alles in huis om een straffe stadionband te worden in de toekomst.
Organisatie: Botanique + Beursschouwburg , Brussel
Een ‘waauw’ gevoel ervaarden we van de bijna anderhalf uur durende set van broer en zus Gert en Sarah Bettens met hun K’s Choice , die als herboren klinkt met de in het voorjaar verschenen nieuwe cd ‘The Phantom Cowboy’ . De single “Private revolution” , al vroeg in de set, tekende voor de rockband die we nu horen: gretig , potig en gedreven. Inderdaad , de hernieuwde samenwerking is nu op zijn explosiefst . Geen meligheid meer te bespeuren, als je er deels het vroegere werk op nahoudt, evenals de return op het wisselvallige ‘Echo mountain’ van vijf jaar terug.
Ze joegen er maar liefst 22 nummers door . Kort, stevig , krachtig, goed en knap! Een sextet dat een volgende jeugd beleeft , energiek bezig is , vonken doet spatten en het nodige , spelplezier beleeft . K’s Choice rockt en popt ongelofelijk, compact en geestdriftig. Ze zijn er klaar voor om verschillende generaties samen te brengen.
Meteen vlogen ze erin , “Rock’n’roll as it gets” , een nummer dat de sound van vanavond samenbalt; ook het publiek hield er enorm van hoe ze als een sneltrein te werk gingen. Wat een respons . Een hart onder de riem voor broer en zus en de andere groepsleden. De gitaren durfden soms te gieren en de gedoseerde soli zorgden voor een optimale sfeer en stemming.
“I will carry you”, “Perfect scar”, “Boy full of concrete” en “Down” zijn naast die single aangenaam rockend luistervoer, niet vies van wat stoner. Tja niet voor niks deden ze beroep op Alain Johannes gekend van QOSA, Them Crooked Vultures. Ook oudjes als “I believe” – in het eerste deel van de set, en verderop “Cocoon crash” en “Not an addict” kregen een steviger jasje aangemeten .
Ook sijpelde er eigen songs door “Daddy’s gun” , “Not insane” van Sarah en “Tunnel of a cloud” van Gert’s Woodface. Op de titelsong “Phantom cowboy” drong de americana zich op en het opgewaaide stof werd weggeblazen door het broeierige “I was wrong about everything” van die plaat, die de set besloot.
Ook de slachtoffers in Parijs werden geëerd . Het samenhorigheidsgevoel werd beklemtoond, wat enorm positief was. Er volgden nog een paar nummers , een reeks van hun ruim twintigjarige carrière als de opbouwende “Everything for free” en “Echo mountain” . Kort en krachtig besloot “Come alive” de eerste bis .
Op handen gedragen kwamen ze hier nog eens met het gewaagde filmische “We are glaciers”, een instrumentaal nummer uit 'Waving at the Sun', de soundtrack die broer en zus twee jaar geleden bedachten voor een documentaire over poolreiziger Dixie Dansercoer. Postrock, met felle sounds en noisy effects , die bands als Mogwai , Explosions in the sky tot Sigur Ros deden opborrelen . Sjiek!
Overtuigende set – overtuigende band … K’s Choice kan er nog een mooi jaar aan breien!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-05-12-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel )
Crobot - Stevige retro hard-rock
Scorpion Child en Crobot
Kreun
Kortrijk
2015-12-02
Sam De Rijcke
Het lekker ouderwetse hard-rock collectief Scorpion Child (volop seventies, zowel qua looks als qua sound) uit Austin Texas trekt nog altijd de wereld rond met als enige bagage die voortreffelijke titelloze debuutplaat. In hun live set is toch al behoorlijk wat nieuw werk gesijpeld en dat klinkt veelbelovend. Ze blijven zweren bij een klassieke hard-rock sound met wortels bij het onvermijdelijke Led Zeppelin en bij bands als Grand Funk Railroad, Deep Purple en Wolfmother.
Aryn Jonathan Black is een fel entertainende frontman met het vocale bereik van de jonge Robert Plant, hij legt de nodige ziel en animo in zijn act en vormt daarmee het speerpunt van deze classic hard-rockband. Andere sterkhouder is gitarist Christopher Jay Cowart die met een stel splijtende riffs en beknopte solo’s er een enorme drive in houdt. Met nieuwkomer Aaron John Vincent , die bij momenten heel stevig uithaalt op de keyboards, is de sound wat uitvergroot en klinkt het geheel organischer. Een uur lang bijt Scorpion Child zich vast in een stijl die dan wel als retro mag omschreven worden, maar die gretig, fel en fris van het podium komt gewaaid. Het is een band die de soul van de hard-rock bands uit de jaren zeventig op een energieke manier terug tot leven wekt en daarbij de langdradige jams uit die tijd achterwege laat. En anno 2015 klinkt dit verdomd aardig.
‘Something Superantural’ uit 2014 is tot op heden het enige album van Crobot. De plaat heeft een vrij robuuste klassieke hard-rock sound die wel eens neigt naar Clutch en The Sword, maar die niet echt overloopt in variatie. Daar wringt ook live het schoentje. Op het podium staat het viertal krachtig te spelen, maar de songs verschillen maar weinig van elkaar. De hoge vocale uithalen van Brandon Yeagley overheersen wel, maar zijn zanglijnen lijken in iedere song wel dezelfde. Voor zijn podiumact heeft hij echter duidelijk het grote Steven Tyler handboek geraadpleegd en het moet gezegd dat hij de boel beduidend onder stoom weet te houden.
Wat ons ook is opgevallen, is dat Chris Bishop een verdomd sterke gitarist is die de mosterd voor een groot stuk is gaan halen bij Tom Morello van Rage Against The Machine, waarschijnlijk veel meer dan hij zelf zou willen geloven. Met dat hoge stemmetje van Yeagley er bovenop komt dan ook Audioslave ons voor de geest.
Je kan Crobot hoegenaamd geen gebrek aan drijfkracht en energie verwijten, maar er mag wel iets meer variatie in hun sound en songs gepompt worden.
Bij Scorpion Child snakten we naar nog een toegift, bij Crobot vonden we dat het genoeg was geweest. Dan weet je wel welke band hier het sterkst voor de dag kwam.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-02-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crobot-02-12-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
Een niet te onderschatten artieste is Torres aka Mackenzie Scott . De 24 jarige heeft nu haar tweede album uit en kan hier doorbreken in de voetsporen van Courtney Barnett . Haar rauw gevoelige rocksongs zijn intens doorleefd, spannend , broeierig en hebben soms een donker, duister randje .
PJ Harvey, Anna Calvi zijn naast Barnett voorname raakpunten , maar op de innemende, donkere tracks, met een deels praatzang, sijpelt Amanda Palmer/Dresden Dolls en Margo Timmins van Cowboy Junkies door .
Meteen zijn we met de eerste twee tracks “Strange hellos” en “New skin” al fel onder de indruk van die opbouw en intensiteit . Ook “Cowboy guilt” en de titelsong moeten niet onderdoen . Het zijn ijzersterke tracks , die haar talent doen bovendrijven. De twee lange nummers “Ferris wheel” en “The exhange” zijn sober ingehouden en eerder akoestisch toongezet.
Een afwisselend album, die haar talent onderstreept . Sterk!
Lieven Tavernier - Eerste sneeuw - alle liedteksten met cd
Weinig mensen (ook wel een beetje mijzelf) kennen Lieven Tavernier. Toch is het iemand die in de kleinkunst en het Nederlandstalig lied welbekend is, vooral als songleverancier van mensen zoals Jan De Wilde en Erik Van Neygen, …
De bijdrages van Lieven Tavernier leverden al een aantal klassiekers op, zoals natuurlijk "Eerste sneeuw" en "De fanfare van honger en dorst". Sedert enige tijd krijgt hij wat naambekendheid, dit vooral omdat mensen zoals Koen Gisen, de man achter The Bony King of Nowhere de productie verzorgde van één van zijn laatste cd's.
En nu is dus het boek met in bijlage een cd , smaakvol uitgegeven door Lannoo. Een wonderlijk boek trouwens, gevuld met persoonlijke getuigenissen van bekenden en vrienden, zoals Marc Didden en Betty Mellaerts. En daarnaast de verzamelde songteksten, en zoals iemand in het boek schrijft, teksten over de Verlegene, de Grijnzende, de Wenende, de Betekenisvolle en de Afscheidnemende.
Op deze CD staan covers van een paar van zijn bekendste liederen, uitgevoerd ondermeer door Gabriel Rios, Raymond van het Groenewoud en Kris Debruyne. Muzikaal zijn deze nummers geënt aan het folkrockgenre, mijlenver verwijderd van het geitenwollensokken repertoire waarin zijn vroegere vertolkers zich bevonden. Mooie, donkere nummers met een tijdloos karakter, waarin heimwee, melancholie en afscheid primeren. Beste nummers hier zijn "Vossie", "Patty Smith" en "Donkere dagen".
Kortom, een boeiende en smaakvolle kennismaking van een ondergewaardeerd artiest.
De postpunk van het eerste uur zit (opnieuw) in de lift . Terug van weggeweest zijn er Gang Of Four, The Pop Group , de samenwerking tussen FF en The Sparks (onder FFS) en verder zijn bands als Pere Ubu en The Fall in die 35 jaar nog steeds actief . Ook Wire , ¾ intact in dezelfde bezetting, levert met regelmaat van de klok een plaat af . Na ‘Change becomes us’ (2013), ongebruikt oud materiaal als basis voor nieuwe songs , zijn ze er nu met deze hier, eenvoudigweg ‘Wire’ genaamd.
De snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Ook al is de cd niet helemaal spannend , we vinden van Colin Newman enkele pareltjes als “Blogging” , die de plaat opent en de mooi uitgesponnen , broeierige “Sleepwalking” en “Harpooned” die we met plezier inlijsten.
We horen een band die een rits goede dromerige popsongs aflevert . Halfweg gaat het tempo wat omhoog en krijgen we een strakkere sound .
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
Billy Gibbons lijkt zich bijzonder goed te amuseren op deze solo plaat, de rosse baard heeft er zin in en hij trekt van de bruine kroeg door de urban steegjes naar de dansvloer. Hij doet het met een fijne kruisbestuiving tussen zompige rock en Zuid-Amerikaanse ritmes. Een territorium waar Los Lobos heer en meester zijn, maar Gibbons komt hier wel een dikke neus aan het venster steken.
De piano en een groovy seventies orgel brengen een flinke geut Booker T & The MG’s naar binnen en Gibbons draait daar nog wat drummachines en eighties invloeden van zijn ZZ Top pronkstuk ‘Eliminator’ door.
De bluesmicrobe huist ook nog steeds in die imposante baard (die inmiddels een stuk werelderfgoed is geworden) en er zijn zelfs sporadisch enkele flarden r&b en hip hop te bespeuren. Een beetje een te bont allegaartje zien we u denken, maar al deze invloeden vloeien wonderwel in elkaar en nergens klinkt dit gekunsteld.
Bovendien haalt Gibbons geregeld zijn schitterende gitaarcapriolen naar boven zodat ook de doorwinterde ZZ Top fans niet ontgoocheld zullen zijn. Het plaatje is dus ook geschikt voor noeste bikers, maar die mogen voor de gelegenheid eens een Hawaii hemdje aantrekken in plaats van hun leather jacket.
Billy Gibbons heeft nog nooit zo funky geklonken. De laatste ZZ TOP ‘La Futura’ was ook al een heel fijn weerzien, en met deze swingende soloplaat kunnen we niet anders dan besluiten dat deze ouwe kraker weer helemaal hot is.
The Black Box Revelation is een dijk van een live band, maar nog nooit hebben ze de adrenaline en de ongebreidelde spankracht van hun energieke live sets op hun platen kunnen evenaren.
Voor de nieuwe ‘Highway Cruiser’ hadden we stiekem gehoopt op een brok vette garage-rock met onkuise blues in de aderen, maar onze natte dromen worden maar sporadisch ingewilligd.
Met de voorloper “Gloria” hadden we al zo een donker vermoeden, iedereen was vol lof over die single maar wij dachten bij de eerste beluistering dat we The Scabs hoorden. Niks mis met The Scabs trouwens, maar zelfs in het repertoire van die ouwe rockers zou dit één van de mindere songs zijn.
Een vuile bluesrocker als “Riverside” is dan wel weer volledig ons ding, dit is het soort modderbeslag die wij verwachten van BBR maar die op ‘Highway Cruiser’ veel te weinig de kop opsteekt. Met “Walk Another Line” gaat de spanningsmeter terug een beetje de hoogte maar over ’t algemeen moeten we tot onze spijt vaststellen dat de songs te licht uitvallen en dat de vocals van Paternoster op den duur wat zagerig gaan klinken.
Wij hebben hen trouwens betrapt op jatwerk uit onverwachte bron. Beluister de laatste song “I Can’t Find It” en zoek dan eens “Fly To The Rainbow” van The Scorpions op. Nooit gedacht dat Jan Paternoster zijn solo’s ging stelen bij Uli Jon Roth (de gitarist die The Scorpions enig bestaansrecht gaf, pas na diens vertrek zijn het beschamende poedelrockers geworden).
Het siert BBR misschien dat ze niet in herhaling vallen en wat avontuurlijker proberen te klinken, maar door een het gebrek aan echt onvergetelijke songs, komt ‘Highway Cruiser’ een beetje slapjes uit de coulissen. Hun zwakste plaat tot nu toe.
Nederlands 
Français 
