Best Kept Secret Festival 2015 – zaterdag 20 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-20
Simon Van Extergem
Een nieuwe dag, een nieuw begin. En dat begin is Matthew E. White. De overjaarse hippie brengt een mooie mix van rock, soul en gospel en doet dat met een full band. Maar komt het door het te vroege uur of de locatie of de muziek, maar het optreden weet niet echt te beklijven. Hij kan en wil beter, maar vandaag laat hij het een beetje afweten.
Snel door naar Mourn. 3 jonge meisjes en één jonge jongen uit het zomers Barcelona. Denk echter niet dat ze zomerse muziek maken. Ze spelen rock met een knipoog naar Sonic Youth ,dan wel naar Hole. Met een gemiddelde leeftijd van minder dan 18 jaar is deze band jong noemen een understatement. En die jeugdigheid is ook in de muziek te horen. Soms klinkt het heel goed, andere moment toch nog een stuk te naief. Een band waar nog heel wat werk aan is, maar dat mag en kan. Want ze hebbe nog jaren de tijd om hun live prestatie op te krikken. Van hetgeen ik nu te horen heb gekregen, heb ik er alle vertrouwen in dat we binnen enkele jaren nog van hen zullen horen.
John Coffey is dé band van het moment in Nederland. Niet in het minst omdat de zanger tijdens Pinkpop, toen hij op het publiek stond, een naar hem toegegooide pint naar hem heeft opgevangen en uitgedronken. Een hele prestatie. Maar hoe zit het dan muzikaal? Wel, John Coffey brengt vuile rockmuziek. Onwillekeurig doen ze mij denken aan de Heideroosjes. Punkrock dus, die in het begin van deze eeuw veel furore maakten. Doen ze iets speciaals met dit genre? Nee. Voor nieuwe en verfrissende muziek moet je niet bij hen zijn. Voor een harde en speelse rockshow mag je echter wel aan hun deur kloppen. TWO ontploft en laat de geserveerde rockshow zich zeer welbevallen.
Opnieuw Spaans vrouwelijk bloed op het podium. Deze keer in de vorm van Hinds. 4 bevallige dames die in de stijl van Mac Demarco hun muziek te berde brengen. Garagerock die heel rommelig wordt gespeeld. De zanglijn is niet altijd even toonvast en hoewel het enthousiasme er afspat en de meisjes zeer hard hun best doen, klinkt het toch allemaal een beetje te rommelig en te vals en moet ik na enkele nummers concluderen dat dit toch niet voor mij is. Maar dat neemt niet weg dat het publiek blijft staan en zich blijft amuseren. Het zal wel aan mij liggen.
Er is een nieuwe soulman opgestaan en die luistert naar de naam St Paul. Samen met zijn The Broken Bones maakt hij er een waar feest van. Wat kan die man goed zingen. Een stem om U tegen te zeggen. De man klinkt zwart, de band ook. Maar eigenlijk zijn ze zo wit als melk. Soul en Gospel passeren de revue en worden met een onvoorstelbare drive gespeeld. Enkel Amerikanen kunnen deze muziek geloofwaardig en met overtuiging brengen. Ik denk dat de man menig maal in de lokale kerk heeft gezongen. Wat een feest moet dat daar geweest zijn. Volledig overdonderd door zijn kracht die hij uitstraalt en met een vrolijk deuntje door mijn hoofd huppel ik welgezind naar het volgend optreden.
Dat zijn Cheatahs. Het verschil kan niet groter zijn. Geen soul hier, maar echte shoegaze van hoog niveau. Met nog maar één plaat onder de arm klinken deze Britten heel volwassen en laten ze zich niet vangen aan de gekende valstrikken die shoegaze soms uitzet. Geen overbodig gitaargeweld, geen melige melodieën. Wel rake muziek die de heupen en de oren beroeren. 45 minuten lang gaan ze door, zonder pauze. Eén lange trip dus doorheen hun universum. 45 minuten intens genieten van een wall of sound, met fuss doorspekt. Mooi.
Terug naar de grote tent (TWO) waar Death Cab for Cutie mag optreden. Het is ondertussen al weer een hele tijd dat deze heren Europa aandeden. En dat is jammer. Want hun muziek valt mij zeer in de smaak. Ook vandaag laten de heren zich horen. Maar de klank in de tent zit niet volledig goed en ook de tent blijkt iets te klein om al het publiek op te vangen dat wil komen luisteren. Waardoor voor mij het optreden wat verloren gaat en ik het niet goed binnen krijg. Een gemiste kans dus.
Bij Föllakzoid is het publiek niet zo talrijk opgekomen. Maar dat laten deze Chilenen niet aan hun hart komen. Krautrock is terug van nooit weggeweest en dat bewijzen zij. De drum en bas zorgen voor de perfecte basis voor de synth en de gitaar om zich volledig te laten gaan. Nummers die makkelijk boven de 15 minuten afklokken en die toch niet gaan vervelen. Een gezonde mix van Kraut en electronica. De set is opnieuw een lange trip die ik maar al te graag beleef. Je volledig overleveren aan de heren en meegaan in hun verhaal. Wat kan muziek toch zalig zijn.
We zijn opnieuw aanbeland bij shoegaze. Maar deze keer geen jonge band die de grote voorbeelden proberen te evenaren. Deze keer hebben we te maken met één van de grondleggers zelf. Ride was reeds in 1996 ten grave gedragen. De bandleden gingen hun eigen weg en vooral Andy Bell gooide hoge ogen als lid van Oasis en Beady Eye. Ride is vooral bekend van hun debuutalbum ‘Nowhere’. Een klassieker in het genre en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Dat dit album ook live heel goed tot zijn recht kwam is een understatement. Ride toont aan dat ze niet zomaar opnieuw samen zijn om snel wat poen te scheppen. Er is overtuiging in eigen kunnen en de wil om het goed te doen. En dat doen ze ook. Hoewel nummers van de latere albums van een iets lager niveau zijn, zijn de songs van ‘Nowhere’ live ook zeer groots. Het einde met een wall of sound en de noise zijn een waardig slot van deze show. Mooi. En opnieuw te zien op Pukkelpop dit jaar.
De topprestaties blijven zich maar opstapelen vandaag. Want hier zijn ze dan: Hookworms. Eén van de optredens voor mij van 2014 waren deze heren, toen ze op Eindhoven Psych lab kwamen tonen waar al de commotie nu eigenlijk over gaat. De heren laten zich niet makkelijk strikken voor een optreden. Dat is ook de reden waarom ze nog nooit in België hebben gespeeld. Daar komt echter verandering in. Want dit jaar staan ze op het geweldige Leffingeleuren. Allen daarheen. Want Hookworms is het meer dan waard. Psychedelica met electronica worden gemengd tot een trip van één uur lang. Je raakt in trance door de heren en laat je voeren naar hun eigen wereld waar zij aan de touwtjes trekken. Een universum van hogere sferen waar het goed vertoeven is. Niet de makkelijkste muziek, want ze kunnen al eens log klinken. Maar als je doorbijt en je laat meevoeren staat je een geweldige reis te wachten.
Afsluiten doen we met de headliner op de mainstage. Noel Gallagher moet eigenlijk niet meer voorgesteld. De man heeft in zijn post-Oasis-tijdperk al 2 mooie albums gemaakt. En de nummers van die platen zijn ook zeker de moeite. Maar je voelt dat het publiek niet (enkel) daarvoor is gekomen. Het is pas bij de covers van Oasis (“Champagne Supernova”, “Don’t look back in anger”, …) dat het publiek helemaal uit zijn dak gaat. En dat is meer dan terecht. Want die nummers zijn nog een niveau horen dan hetgeen hij solo heeft geschreven. Evenwel is het een geslaagd optreden van een ware vakman die met liefde voor zijn gitaar en zijn mooie stem makkelijk het gehele strand inpalmt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2015 – vrijdag 19 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-19
Simon Van Extergem
Best Kept Secret is aan zijn 3e editie toe. Voor mij is dit hét festival van de zomer. Een kleinschalig (+- 17000 man per dag) met een excellente selectie in uit mainstream en alternatieve muziek. De locatie op zich is al een reden om een bezoek te brengen. De Beekse Bergen zijn de perfecte plek voor een festival: een mooie camping, een prachtig meer, een zomers strand, een bosrijke omgeving,… Wat moet een mens meer hebben? Misschien ook wel de beste eetgelegenheden die je op een festival tegen kan komen, dat nog een pluspunt. Met andere woorden: een aanrader. Maar is de muziek dit jaar ook weer de hoofdreden om een bezoek te brengen? We zullen het snel weten.
dag 1 - vrijdag 19 jun 2015
We starten de dag op ONE, met Strand of Oaks. Een favoriet van het ter ziele gegane programma Duyster. En met reden, want “JM” van hun laatste plaat is een weergaloos nummer. We moeten echter wachten tot de laatste noten om dit meesterwerk te horen. Hetgeen ervoor komt bevalt ook zeker. Een Americana met veel gevoel, maar ook met ballen. De Zanger/gitarist ziet er als een frontman van de eerste de beste metalband uit. Maar laat u niet misleiden. De gevoeligheid en de warmte die hij in zijn stem legt getuigd van een innerlijke schoonheid, ook al blijkt die stem niet altijd even toonvast. Evenwel een mooie opener voor mij van dit festival.
Tijd om podium THREE eens een bezoek te brengen. Gelegen in het verlengde van de mainstage, op het strand is het één van de leukste locaties op een zomerse dag. Hier mag Daniel Norgren zijn kunnen tonen. De Zweedse singer-songwriter is al enkele jaren aan het pad naar de top aan het klimmen. Hij doet dit traag maar gestaag, net als zijn muziek eigenlijk. Met zijn laatste worp Alabursy onder de arm (zijn zesde al) komt hij het publiek van BKS veroveren. Denk bij hem vooral niet aan een klassieke singer-songwriter. Hij bundelt het beste wat America al heeft voortgebracht: blues, Americana, Rockabilly,… en maakt er prachtige luisterliedjes van. Een zwevende stem en zwevende muziek overstijgt hij de middelmatigheid en zoekt hij hogere sferen op. Een sfeer die mij zeer wel bevalt.
Podium FIVE is nu aan de beurt. De kleinste tent van allemaal, die tussen de bossen in verscholen ligt. De ideale plek om obscure, jonge en uitdagende bands te zetten. En dat is wat ze hier ook doen. Eagulls mag voor ons de spits afbijten. Eagulls zijn 5 Britse jongens die zich wagen aan post-punk. Een mooie combinatie en een mooie prestatie van de heren. Dat hun invloeden duidelijk in de New-wave en de post-punk van jaren geleden liggen steken ze niet onder stoelen of banken. En dat is ook helemaal niet nodig. Een fris geluid die de post-punk blijvend op de kaart zet. Naar analogie met Iceage, Cult of Youth, en al die andere bands die nu weer deze sound oppikken, stralen ze onverschilligheid en eigenzinnigheid uit. Een mooie combinatie die resulteert in een eigen sound. Een band die nog serieus kan en mag groeien en die zeker in het achterhoofd blijft hangen.
Tijd om even wat gas terug te nemen en nog eens het hoofdpodium (ONE) een bezoekje te brengen. Daar speelt The Tallest Man on Earth. De jongeman heeft al heel wat adelbrieven voor te leggen: hij speelt al talloze zomers lang alle Belgische festivals. Geen beginner dus. En dat is er aan te zien. Het ziet en klinkt allemaal heel professioneel. Maar hierdoor ook een beetje zielloos. Hoewel het publiek er vrolijk van leuk te smullen, was het voor mij toch een beetje te mager om er echt van te genieten. Maar ook vrolijke en poppy nummers en bands moeten gehoord worden. Alleen had ik er snel genoeg van. Ik hoor hem liever solo dan met een volledige band.
Het hoogtepunt van de dag kwam er nu aan. Na jaren het vasteland te hebben vergeten bij het opmaken van hun tourschema, duikt The Jesus and Mary Chain eindelijk nog eens op in onze contreien. En daar zijn we niet rouwig om. Ze kwamen integraal hun debuutplaat ‘Psychocandy’ spelen, daterend van alweer 1985. Ze zijn de lichtende voorbeelden voor iedereen die iets met shoegaze wil maken en dat is nog steeds te horen. Als een sneltrein speelden ze het gehele album door. Een ode aan de Britse muziek van midden jaren 80. Ondanks de leeftijd van het album, klinkt de muziek nog steeds gevaarlijk, uitdagend en fris. Alsof er in die 30 jaar niets op muzikaal vlak is gewijzigd.
Na 40 minuten is de plaat er helemaal door en sluiten ze af met nog een hele rits hits. Een waardig slot van een geniaal optreden. Het was jaren geleden dat ik nog zo had staan dansen. En dat is allemaal opnieuw mee te maken op de Lokerse Feesten. Nog geen ticket? Gewoon één gaan halen en geniet mee van deze geniale band.
Nog wat oudjes die hun plaats op de affiche dubbel en dik verdienen: The Pop Group. Nog enkele jaren ouder dan daarnet. Maar ook hier klonk het allemaal nog bijzonder relevant en vers. The Pop Group was oorspronkelijk maar een kort bestaan beschoren. Opgericht in 1977 en alweer ter ziele gegaan in 1981. Ik moest toen nog geboren worden. In 2010 haalden die jongens echter weer hun instrumenten van onder het stof en brachten ze opnieuw de koppen bij elkaar. En dat is zeer terecht. Met een mengeling van funk, jazz, dub en alles dat swingt, zorgen ze dat het publiek ook nu weer niet geen seconde kan stil staan. De overtuiging die de band, en zeker de zanger uitstraalt, maakt dat het allemaal nog overtuigender en funkier klinkt. De dansbenen worden opnieuw boven gehaald dus. En dat doet deugd.
Om af te sluiten blijven we nog even hangen aan stage FIVE, waar Pissed Jeans nog een concert gaat spelen. En het wordt een afsluiter om u tegen te zeggen. Pissed jeans brengt punk zoals het hoort: vuil, hard, gemeen, gebroken. Een stevige stoot in de maag, een klop op de schouder of in het aangezicht. De muziek komt mokerend binnen en doet goed. Ook al is het allemaal niet zo zuiver en net gespeeld, de energie en de drive die wordt uitgestraald maakt alles goed. Een ideale manier om richting tent gestuurd te worden. Met het nasuizen van de muziek van vandaag in de oren leggen we het hoofd neer en maken we ons op voor een nieuwe dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Niks anders dan respect kunnen we afdwingen op wat de Canadees Daniel Lanois met z’n twee kompanen vanavond bracht in het pittoreske Rivierenhof . Twee uur lang werden we gegrepen door die unieke versmelting en afwisseling van roots en elektronica experimenten .
Lanois heeft al met grote namen samengewerkt (o.m. U2 , Peter Gabriel , Neil Young, Emmylou Harris) en tilde hun muziek de hoogte in . In alle bescheidenheid staat de 60 jarige amicale sing/songwriter/producer, met muts rond de oren en in leren jekker, op het podium en doet ons hart bonken in het doorleefde materiaal . Hij heeft twee talentrijke muzikanten bij zich , een bassist die niet moet onderdoen qua muzikale ervaring en een jonge drummer , die zijn kunde letterlijk van zich afdrumt.
Lanois geeft z’n muzikanten de kans te schitteren . Een hecht gezelschap die hun roots nog meer kleur en elan gaf in de dicht-bij-elkaar opstelling en de microfoons broederlijk dicht bij elkaar . We hebben een virtuoos, harmonieus samenspel en - zang , die ruimte laat voor spannende, vurige improviserende solo’s en heerlijk genietbare, emotievolle jams.
De gitaar- en steelpedal klanken zijn en blijven Lanois’ aparte eigenschap. Op die manier is de link naar een Neil Young en zijn Crazy Horse en Dead Moon onuitwisbaar . Werk als “The maker”, “I love you” , “Fire” en het afsluitende “Still water” werden overtuigend uitgediept door de aanzwellende , subtiele, wisselende partijen en de dromerige, zalvende zang.
Wat een intensiteit en emotionaliteit . “Under the stormy sky”, “Here is what is” en die doorbraaksingle “Jolie Louise” werden in een sobere outfit gespeeld, wat de gevoeligheid aanscherpte . Hartverwarmend bij de avondkilte in het Rivierenhof .
Deels was dit concert een ode aan de Canadese slachtoffers die streden tijdens WO I; een kleine twee maand terug gaf hij met zijn begeleiding al een eerbetoon in ons land.
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor die elektronische experimentjes en sampling van de vorig jaar verschenen ‘Flesh & machine’, “Bringing the studio to the stage” grapte hij , een vierde man, geluidstechneut werd erbij gehaald; we hadden een kruising van krautrock, soundscapes , ambient , psychedelica , ska , dubs en beats. Die elektronica werd geweven aan postrock, diepe basses en drums. Zelfs de dansspieren werden op bepaald ogenblik aangesproken door wat jachtige drum’n’bass beats en percussie, dat door passende visuals werd ondersteund. Met een knipoog naar het Black Dub project …
Twee uur lang beroerde en ontroerde Lanois en C°; doorwinterde freaks die het Rivierenhof nog meer moois en schoons bracht. Een volle maan ontbrak hier nog …
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Voor het betere ram – en sloopwerk kunnen we zeker aankloppen bij het Canadese trio Metz , die net hun tweede album ‘II’ uithebben . Hun twee platen komen net aan een uurtje onvervalste ‘straight in your face’ grungy punkrock , die het nauwst leunt aan Big Black van Steve Albini , het oude Nirvana en vindt geestesgenoten in bands als Cloud nothings. Korte , felle songs onder een aanhoudende spanning, stormachtig, vol opgekropte woede, die durft los te barsten .
Live is het trio snoeihard en vlijmscherp . In nog geen uur trotseerden ze wel dertien nummers, energiek , gedreven , bruisend , opwindend door die repeterende , dreunende , bonkende gitaar – bassrifjes, niet vies van wat noisy pedaaleffects, ophitsende drums op z’n Dave Grohl’s , en bepaald door die verwoestende, schorre schreeuwzang van Alex Edkins .
Een brok lawaai , een stevig geheel, soms dolgedraaid , waar we verweesd worden achtergelaten.
Alsof de eerste infanterie–eenheid de Rotonde kwam bombarderen … vallen ze aan met een sterke reeks van hun titelloze debuutplaat, “Negative space”, “Knife in the water” en “Get off”. Op die manier worden we in een ‘good mood’ gebracht. De respons was groot en de eerste rijen gingen in een golvende beweging loos op de sound . Af en toe werd het pedaal wat minder fors ingedrukt als op het opbouwende “Spit you”, dat dan later knalde.
Ze hielden het live op een enorm strak tempo , wat de nummers een sterke boost gaf. In de volgende lijn van de gig imponeerden ze met een “Wait in line” , “Headache” , “Kicking a can of worms” , “Nervous system” of een “Acetate” .
Kortom , Metz tekent voor een heavy bulldozersound …
Het Britse Bad Breeding was al tour met Royal Blood. In de juiste stemming brachten ze ons met hun stevig bijtende, extraverte punkrock, een wall of sound , die heel wat woede uitstraalde met heel wat noise en ruis. We zagen een zanger die grotendeels voorovergebogen zijn songs uitspuwde met de blik op oneindig . Ze waren close to hun fans, tot in ‘t publiek toe. Dit was razende punk met een even sterke attitude …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-breeding-17-06-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/metz-17-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .
Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger , maat gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .
De jonge Canadese sing/songwriter debuteert met fijne , elegante , dromerige balladpop. De songs zijn vooral geleest op zijn piano en zijn indringende, emotionele stem. Met de single “How could you babe” veroverde hij de jonge meisjesharten .
Die eenvoudigheid siert hem en hij tuimelt naar de vroege jaren McCartney/Lennon , Randy Newman en Elton John . “Can’t stop thinking about you”, “Without you”, “Hollywood” of “Bad words” zijn mooie voorbeelden hoe die eenvoudigheid , emotionaliteit en romantiek elkaar vinden. Of er zijn een paar op zijn sober gitaarspel. Hij gaat breder op “Can we still be friends” , “For you” en een “Crocodile tears”.
Hij kon rekenen op enkele belangrijke namen als Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend) .
‘Goon’ is een gevoelige, nostalgische emotrip van allerhande avonturen die hij mooi verhaalt op dit debuut …
Na een lange winterslaap van 12 jaren kwam het geniaal geschifte Primus in 2011 terug van onder de bloemkolen gekropen met het bijzonder fijne ‘Green Naugahyde’, een typische Primus plaat die zowel de gekte als de genialiteit van de beginjaren evenaarde en het begin van een tweede leven inluidde. De band kwam toen tot drie keer (2 maal AB en 1 keer Trix) toe zijn geduldige fans verblijden en trakteren op een set heerlijke nostalgische momenten afgewisseld met flitsende nieuwe songs en een portie heerlijke Primus-nonsens. We waren erbij, en telkenmale was het fantastisch.
In 2014 was het halfgare trio alweer klaar voor een nieuw specialleke, namelijk een eigen adaptatie van de soundtrack van ‘Willy Wonka & The Chocolate Factory’, een bizarre film uit 1971 gebaseerd op een Roald Dahl verhaal met de fabelachtige Gene Wilder in de hoofdrol. Primus heeft de soundtrack volledig naar zijn eigen knotsgekke hand gezet en heeft die voor het nageslacht op plaat gebrand onder de naam ‘Primus & The Chocolate Factory with The Fungi Ensemble’. De band heeft er een heus totaalspektakel rond gebouwd en trekt er nu de weide wereld mee rond. Maar vooraleer in deze bijzondere wereld te stappen zorgden ze eerst zelf voor de opwarming, kwestie van niets aan het toeval over te laten.
Support acts zijn uit den boze bij Primus, de band speelde hun eigen voorprogramma via een ‘greatest hits’- set om duimen en vingers bij af te likken. Beweren dat het voorprogramma beter is klinkt een beetje onnozel als het voorprogramma ook de hoofdact is, maar beter dan dit zou het bijna niet meer kunnen worden. In dat eerste uur was het trio ronduit briljant met ultrascherpe uitvoeringen van onsterfelijke pareltjes als onder meer “Those Damned Blue Colar Tweekers”, “Wynona’s Big Brown Beaver”, “Last Salmon Man” en “Groundhog’s Day”. Dat Les Claypool de Lionel Messi is onder de bassisten wisten we natuurlijk al lang, maar dat het ganse trio getuigt van een buitengewone virtuositeit kunnen we nooit genoeg in de verf zetten. Nog maar eens werd duidelijk hoe dat typische geluid van Primus grotendeels mee bepaald werd door de wonderlijke en spitsvondige uithalen van Larry La Londe, een unieke gitarist van dat zelfde zeldzame en bovennatuurlijke kaliber als Vernon Reid en Tom Morello.
Onder een sobere lichtshow en gans de tijd voor een gordijn postvattend had Primus hier zomaar eventjes voor het meest superieure uurtje gezorgd dat we het afgelopen jaar op concertniveau hebben mogen meemaken. En dit was nog maar het voorspel.
Na een half uurtje pauze ging dan dat fameuze gordijn open en loodste Primus ons binnen in een uitmuntend decor, een kleurrijke kinderdroomwereld met gigantische paddenstoelen, giant lolly’s en een drumstel die zich presenteerde als een immense snoepwinkel. Had u uw koters meegebracht, ze beleefden de tijd van hun leven op dat podium. Gedurig kwamen twee cartooneske heerschappen met een reusachtige kop het podium opgedwarreld om Claypool zijn “Oompa’s” van een gepast dansje te voorzien. De kostelijke humor en spitsvondigheid van Primus waren duidelijk in dit decor en deze performance ingeburgerd. Mafketel Wayne Coyne en zijn al even geschifte Flaming Lips hadden volgens ons in deze bizarre omgeving ook hun pret niet op gekund.
Nochtans waren wij op voorhand niet echt verlekkerd op die nieuwe musical-plaat van Primus, maar in combinatie met dit schitterende decor en de twee getalenteerde muzikanten van The Fungi Ensemble viel alles perfect in zijn plooi.
Het volledige combo had er een fonkelend staaltje theater van gemaakt. De flow van de film liet zich perfect verenigen met de absurditeit en de originaliteit van deze unieke band. De twee getalenteerde en klassiek geschoolde muzikanten Sam Bass (cello) en Mike Dillon (percussie) tilden het gehele schouwspel naar een hoger niveau.
In “Golden Ticket” mochten zij een eerste keer loos gaan en vormde hun muzikaal vernuft een prachtige symbiose met de maffe Primus capriolen. Het duo maakte ook van “I Want It Now” een hoogtepunt, dit in een glimmende interactie met Larry La Londe, die nu al een tijdje naar de achtergrond was verdwenen maar hier de vocals voor één keer op zich mocht nemen en onderwijl ook nog eens zijn gitaar in een psychedelische flow liet schitteren. Even dachten wij aan een geïnspireerde Pink Floyd, meermaals dachten wij aan de briljante nonsens van The Mothers Of Invention.
De vertoning van The Chocolate Factory was dus een geslaagd totaalspektakel de naam Primus waardig, origineel, virtuoos, gedurfd, geschift en met een flinke scheut humor. ‘Primus and The Chocolate Factory’ is een album die je moet gehoord én vooral gezien hebben.
En dan was het tijd om nog maar eens een blik onvervalste klassiekers open te trekken. Primus zette samen met de twee heren van The Fungi Ensemble een fenomenale bisronde neer met een lange opborrelende versie van “Southbound Pachyderm”, het pareltje uit ‘Tales From the Punchbowl’. De heren lapten er nog een paar grootse momenten achter met een sprankelend “Fisticuffs” en als ultieme toetje het opwindende “Here Come The Bastards”.
Toen ging onherroepelijk het doek dicht, en dat was jammer, waarmee we meteen toekwamen aan dat ene zweempje van kritiek die we uit onze mouw konden schudden. Ondanks bijna twee en een half uur luisterrijke zotheid, hadden wij honger naar meer, de set was naar onze mening nog te kort en wederom vertikten de klootzakken het om “Too Many Puppies” te spelen. Het minutenlange oorverdovende gejoel om een extra bisronde sprak boekdelen, iedereen wou meer en wou vooral die verdomde puppies, maar Primus bleef koppig achter de coulissen. Duidelijk geen hondjes toegelaten in de AB.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/primus-15-06-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Heel productief kan men ze niet noemen : het Canadese kwintet Black Mountain: Amper drie full CD's in 10 jaar, waarvan de laatste alweer een 5 jaartjes oud is. Zonder nieuw werk op de planken is de band momenteel dan maar op de hort in Europa ter promotie van de re-release van hun titelloze debuut uit 2005. Een expanded version weliswaar, incl. de 4 tracks van de vroege EP 'Druganout' + nog een 4-tal onuitgegeven bonus tracks.
Waar de band in 2005 op dat debuut nog zoekende was en laveerde tussen indie rock en een rauwere psychedelische jaren 60/70 rocksound, viel de balans op meesterwerk 'In the future' uit 2008 duidelijk uit in het voordeel van dat laatste. “Tyrants” en “Stormy high” -2 songs van die plaat- getuigden hier vanavond van Black Mountain's voorliefde voor die heavy psychedelische rock. “Wucan” is dan weer een anders pareltje van diezelfde plaat, ééntje dat we vanavond niet wilden missen en gelukkig ook niet moesten missen : Een lekker voortkabbelende song gedragen door een lekkere groove met daar bovenop een subtiele keyboardlijn en het geheel ten gepaste tijde voorzien van een goed geplaatst gitaarexplosietje.
Verrassend genoeg moest de Botanique het stellen zonder ook maar iets uit de 3e plaat 'Wilderness heart' (2010), maar enkele stevige nieuwe songs waren hopelijk wel de voorbode van nieuw plaatwerk.
Verder werd vanavond vooral geput uit die heruitgebrachte debuutplaat : Opener “Modern Music” was zo een indie-rock exploot hieruit, maar daarna was het vet rocken geblazen met een bijtend “Don't run our hearts around” en idem dito “Set us free”. In die soms lang (maar nooit te lang) uitgesponnen slepende psych rock voelde frontman en gitarist Stephen McBean zich thuis tot en met en waande zich een 40-tal jaren 'back in time'.
Doorheen de hele show was het ook vooral de heldere prachtige stem van Amber Webber die een aangename tegenpool vormde voor het brute snarengeweld van McBean. En laat ons gerust stellen dat het vooral Webber's stem is die mee die typische eigen sound van Black Mountain bepaalt, en die deze band onderscheidt van andere bands in het genre!. “No hits” bleek één van de toppers vanavond : Op plaat een vrij a-typisch -zowaar dansbaar- nummer in hun repertoire, hier omgebouwd tot een bijna 20 minuten durend lekker psychedelisch gitaar keyboard jam monstertje. Indrukwekkend !!
Afsluiter was “No Satisfaction”, niet de Stones classic, maar hun eigen 60's 'pop' song, sterk schatplichtig aan The Velvet Underground. Niet meteen hun 'pièce d'oeuvre', er was nog sterker materiaal over om eruit te gaan met een knal. Maar laat ons niet gaan miereneuken over details, in onze muzikale hersenpan zit alweer een meer dan geslaagd concertje bij opgeslagen.
En dat de heren en dame maar snel met nieuw materiaal komen aandraven, ons geheugen is bijlange nog niet vol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-mountain-12-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Senyawa + Hieroglyphic Being - Indonesische folkmetal en freejazz house in de Vooruit
Senyawa + Hieroglyphic Being
Vooruit (Balzaal)
Gent
2015-06-12
Nick Nyffels
We waren eigenlijk naar de Vooruit afgezakt voor Tyondai Braxton, de voormalige frontman van Battles, die er zijn ‘Album Hive1’ zou komen voorstellen, maar op het laatste moment besloot die om zijn kat te sturen. Wij stuurden onze kat niet, want er waren nog andere avantgarde bands om te checken.
Senyawa (zie foto homepag) bijvoorbeeld, een Indonesisch duo uit Yogyakarta. Voor iedereen in de Balzaal zal het wellicht de eerste keer geweest zijn om een Indonesische rockband aan het werk te zien. Senyawa is avant-garde tot het uiterste: ze bouwen hun instrumenten zelf: op een bamboe steel was een gitaarnek gemonteerd, en dit experimenteel instrument werd zowel als gitaar en als strijkinstrument gebruikt. Heel avontuurlijk dus, en dat bleek ook uit de zang. Zanger Rully Shabara zong in het Indonesisch, en gebruikte zijn stem evengoed als een instrument: hij varieerde tussen gekrijs, keelzang en grunts, maar ook zaten er rustige folkpassages tussen. Het geluid van dit duo klonk soms orientaals, dan was het weer schokkerig als een soort akoestische versie van System of a down, waarna er stukken waren die heel duidelijk door metal geïnspireerd waren. De Indonesische variant van Rodrigo en Gabriela, maar dan gemixt met Diamanda Galas. Toegankelijk was het dus absoluut niet, maar het had wel iets. De bamboegitaar klonk in een nummer als een harp. Geef deze mannen gerust een plek op Graspop, ze zullen er niet misstaan.
De hoofdact vanavond was Hieroglyphic Being. Dat is het alter ego van Jamal Moss, een houseproducer uit Chicago, die hier vanavond samenspeelde met Marshall Allen, een krasse knar van 91 die nog bij Sun Ra Arkestra speelde. Moss draaide aan de knoppen, terwijl Allen en een compaan zowel dwarsfluit, sax als iets wat op een melodica leek bespeelden. Heel duidelijk free-jazz dus, iets te druk voor mijn oren eigenlijk, het was bij momenten of er twee bands tegelijkertijd verschillende nummers aan het spelen waren. De dwarsfluit met beats composities klonken als St Germain door de gehaktmolen gedraaid werd. Het tweede deel van het concert vond ik beter, toen de kosmische groove het overnam van de stoorzender jazzhouse van het begin.
Geen Tyondai Braxton dus, maar we hadden in ieder geval twee avant-garde artiesten gezien die de uitersten van het melodisch spectrum opzochten.
Organisatie: Vooruit Gent
Merdan Taplak, man met twee nationaliteiten , gooit zich echt op de dancefloor met deze nieuwe plaat . Hij viel vroeger op door op gezwinde wijze een mix van culturen samen te brengen. Hij heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals al mooi samengebundeld en tekent nu voor een eenduidiger geheel van zwierige, pompende, groovende en zweverige sfeervolle dancepop, waarin dubreggae en 90s house is verweven . Hij heeft heel wat gastvocalisten bij zich om het een mooi geheel te maken .
Een heerlijk genietbare trip, die de dansspieren aanspreekt . Met “Troubles in my head” (ft Siam) en “Gravity” (ft Stellar en Sunday Rose) heeft hij twee sterke killers uit .
We vinden heel wat fijns terug of het pompt als op “Rip it” of “Nasty” , of lichter , sfeervoller klinkt , “Show your face”, “My love is yours” of donkerder is “I don’t like you” .
Opnieuw heeft hij op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze een overtuigende plaat in elkaar gebokst. Sjiek!
We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.
Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!
We hadden er een tijdje op moeten wachten maar het zat er nog eens pal op in de Pit’s. Het begon al goed met Wild Racoon, een one-man-band uit het naburige Lille met bijna evenveel materiaal op het podium als de voltallige OBN III’s na hem. De man citeert namen als Bob Log III en Marc Sultan als invloeden maar ik vond hem toch vooral thuishoren in de nieuwe lichting psychedelische garagerockgroepen. Daarbij kwam vooral John Wesley Coleman III in gedachten : diezelfde lo-fi aanpak met talloze tempowisselingen.
Van een geheel andere orde was de razernij van OBN III’s uit Austin, Texas. Zanger Orville Bateman Neeley III zorgde voor die vreemde groepsnaam. Volkomen terecht want alles draait rond hem terwijl hij na vier woelige jaren het enige originele groepslid is. Neeley was overigens al eens te gast in de Pit’s met zijn andere groep, Bad Sports. Maar zo bleek als die toen voor de dag kwamen, zo overweldigend waren de OBN III’s nu. De compleet geschifte Neeley pootte samen met bassist Michael Goodwin, gitarist Tom Triplett en drummer Marley Jones een sound neer die nog het best te omschrijven viel als The Stooges na een shot adrenaline. Furieus en hard met als absolute hoogtepunt het hilarische en van Little Richard gekende “Keep a knockin’ (but you can’t come in)” waarbij Neeley ostentatief naar zijn blote kont wees.
OBN III’s heeft dus niet voor niets een nieuwe plaat, ‘Live in San Francisco’, uit op ‘Castle Face’, het label van John Dwyer (Thee Oh Sees). Maar dat is blijkbaar geen garantie op kwaliteit want mijn exemplaar is meteen de kromste plaat uit mijn collectie. Het lijkt erop alsof mijn naald telkens de honderd meter horden moet lopen.
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
Nederlands 
Français 
