Ons Arsenal heeft dit jaar iets te vieren … Inderdaad 15 kaarsjes worden letterlijk uitgeblazen en dat deden ze met reeks AB concerten , die in z’n totaliteit een vol Sportpaleis aankonden . Op dit afsluitend concert heette John Roan iedereen hartelijk welkom, en konden alle remmen losgemaakt worden!
In optimale stemming dus en we hielden er een wauw–gevoel aan over . Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort .
En Arsenal onderga je ! Iedereen gaat ervoor. Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium die een zelden gezien tropical feestje speelt . In het bijna twee uur durend concert waren er geen mindere, zwakke momenten te noteren . Ze bezorgen je een onvergetelijke , ontspannende avond .
En de decoratie siert de sound . Het was alsof ze op een open plek in een bos stonden met warempel echte bomen op het podium. Kosten noch moeite werden gespaard om het feestje compleet geslaagd te maken.
De uitverkochte AB werd omgedoopt tot een regelrechte dampende discotheek. Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs , gezien zij al een pak hits op hun palmares hebben. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe ze het boeiend en muzikaal aantrekkelijk houden , ondanks de variaties in muziekstijl en de wisselende bezetting op het podium. Een verdienste voor de tandem Roan - Willemyns.
Eén van de weerkerende gasten is Baloji (ex Starflam), die het rappen nog niet is verleerd . Integendeel hij hitst de menigte mee op. De gekte bleef duren.
Een andere opvallende genodigde was de Deense zangeres en elektronica-artieste Lydmor ('moeder van het geluid'), die eerder op de avond, in haar eentje, als opwarmer, al enkele nummers uit haar volgende week te verschijnen cd 'Y' had voorgesteld. Jenny Rossander, zoals de chanteuse eigenlijk heet, kronkelde als een slang over het podium en manifesteerde zich daarna als een bosnimf van een andere planeet.
De finale stond in het teken van het lang uitgesponnen maar nooit vervelende “Melvin”. Het publiek was inmiddels helemaal door het dolle heen en bleef nog een hele tijd "Turn it up now baby, turn it up on me" zingen, nadat Arsenal al van het podium was .
Een avondje 'pure ambiance' dus, de ultieme extase, van een groep die er blijft in slagen populair, poppy als energiek, dansbaar als vernieuwend te klinken. Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . "Ik hoop dat jullie er over vijftien jaar wéér bij zijn", zei Roan tot slot. Hier was er eensgezindheid alvast. Dat komt helemaal in orde. Tot in 2030.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lydmor-31-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-31-05-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar, energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.
Als de t-shirts van ‘3 decades of Neubauten’ beginnen te verbleken, dan ben je als band al een tijdje bezig. 35 jaar om precies te zijn, dus Blixa en co. vonden het tijd om nog eens een carrière overzicht te brengen in de Ancienne Belgique onder de noemer ‘Greatest Hits’. De dag erop, zouden ze hun nieuwste album ‘Lament’, een werkstuk in het Duits, Engels en zelfs Nederlands over de Eerste Wereldoorlog voorstellen, maar dus eerst ‘de hits’.
Die heeft Einstürzende Neubauten natuurlijk niet, maar bizar genoeg klonken veel nummers vanavond toch heel vertrouwd aan. Bijna hadden we geen optreden gehad, want het uitvallen van de Belgische luchtvaartcontrole had de reisplannen van de band in de war gestuurd, zodat de band via Dusseldorf naar Brussel had moeten reizen. De zes Neubauten begonnen er heel rustig aan, met “The garden” en “Nagorny Karabach”, uitgepuurde kamermuziek op onconventionele instrumenten, met Blixa Bargeld als orkestmeester, en dit zou eigenlijk de rode draad door heel het concert worden, met hier en daar een stevige tempoversnelling. Duits en Engels gezongen nummers wisselden elkaar af doorheen het concert.
Het is al zeker twintig jaar dat Einsturzende Neubauten de banden met industrial en gothic doorgeknipt hebben, niettemin liepen er heel wat goths rond in de zaal.
Neubauten blijft echter een instrumentarium bespelen dat je niet bij de conventionele instrumentenwinkel zult vinden, maar eerder bij de dienst Openbare Werken van de Stad Brussel, en zo blijft het industriële muziek in de originele betekenis van het woord.
Daarom vind ik het ook een band die je eerder live moet zien dan op plaat beluisteren: nergens anders zie je iemand drummen op plastieken vaten, of op kabels of springveren, of vormt een bak met metalen staven die omkipt de apotheose van een nummer.
Nummers kwamen vanavond vooral uit de laatste 4 à 5 platen, met af en toe een oudje als “Haus der Lüge”.
Blixa, zoals altijd in een zwart pak gehesen, perste er in één van de nummers een schrille schreeuw uit, en ook het ‘gehum’ van alle bandleden in een ander nummer suggereerde dreiging.
In die zin is wat de Neubauten de laatste twintig jaar doen, heel vergelijkbaar met Nick Cave’s recentere werk dat ook in veel rustiger vaarwater gekomen is en ook meer met suggestie werkt dan voor de frontale aanval te kiezen. Lange plastic buizen gebruikt voor een analoge slaapkamertechno met ingeblikte violen toonden die evolutie aan. Even ging het wat harder, met een stevig industrieel ‘klingklang’ geluid, een boormachine teisterde metalen platen, maar de slijpschijven die we tijdens een vorige passage in de AB nog in actie gezien hadden, bleven achterwege.
In de eerste van de twee bissen, deed de percussionist iets met een gouden warmhou-folie, en kwamen we nog het dichtst in de buurt van een rockgeluid à la Cave en zijn Bad Seeds.
Neubauten gaven vanavond een mooi overzicht van hun vijfendertigjarige carrière, hun geluidswerken gebaseerd op industriële materialen vertonen zich meer en meer in een uitgepuurde vorm, zodat het bijna onconventionele kamermuziek wordt.
Setlist: The Garden - Nagorny Karabach - Die Interimsliebenden - Dead Friends (Around the Corner) - Unvollständigkeit - Youme & Meyou - Haus der Lüge - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Von wegen - Sabrina - Susej
Encore: Ein leichtes leises Säuseln - Redukt - Alles
Encore 2: Total Eclipse of the Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einsturzende-neubauten-27-05-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener, en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …
Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en maakt deze compleet.
Massa Nobu , een kwartet uit Aarschot , heeft een overtuigende EP uit , die zich nestelt binnen de indietronica, rauwe trippop en electro. Ze weven in hun reeks nummers het grillige parcours van Tricky aan de 80s electro en Anne Clark . Ze werden op diverse concours al ferm gerespecteerd , want hun knutselpoptronica intrigeert , boeit en zit creatief in elkaar.
De weerbarstige sound wisselt af met een gladder randje en dat zorgt voor een duister , maar een evenzeer toegankelijk geluid .
Beetje ondoorgrondelijk en toch emotievol rakend !
Meer info http://www.massanobu.com
Uncle Wellington’s Wives heeft een nieuwe EP uit en net als hun vorig werk horen en ervaren we hoe sterk de handvol sfeervolle nummers zijn uitgewerkt . Ze vallen op door de goed op elkaar afgestemde , wisselende man- vrouw vocals , die letterlijk in dialoog met elkaar gaan . Ook de zalvende gitaarklanken en de gevoelige vioolpartijen nemen een prominente rol in . Ze hebben een donker , weemoedig , warm karakter. Het lijkt The xx wel in een folkpopwereldje gestopt.
De Gentse band rond songwriter Jonas Bruyneel is gecentraliseerd rond Esther Coorevits (I will, I swear), Sven Sabbe (Modern Art), Bob Rigo (Radio Belgique), Frie Mechele (Coast Big Band, Frie Maline) en Anthony Denayer.
Terug meer dan moeite deze EP.
Meer info https://www.facebook.com/Unclewellingtonswives
Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.
Info www.lucyanthebirds.com
Extrema Outdoor 2015 – Kwalitatief drie volwaardige dagen viert 5 jarig bestaan!
Extrema Outdoor 2015
Domein Kelchterhoef
Houthalen-Helchteren
22-05 t/m 24-05-2015
Tim Cornelis
Verjaardagen verdienen een feestje, zo ook deze vijfde editie van Extrema Outdoor. Het domein Kelchterhoef werd naar jaarlijkse traditie overspoeld door mensen met de hunkering naar kwalitatieve beats. Kwalitatief staat hier centraal. Verwacht geen USB- dj’s met een enkel hitje, noch artiesten die met taarten moeten werpen om hun bedroevende techniek te maskeren. Neen, 3 opeenvolgende dagen waarbij soms heel moeilijke keuzes moeten worden gemaakt. De verschillende podia liggen op heel korte wandelafstand van elkaar, maar probeer maar zo eens van de aantrekkingskracht te ontsnappen van een pakweg Jamie Jones om een andere grootheid in zijn genre –Perc- te gaan beluisteren. Geen evidentie.
Over de setting hoeft er trouwens niet veel inkt te vloeien. De organisatie houdt terecht vast aan hun concept, strakke podia zonder al te veel glinstering, ruimte zat, en vooral, zoals hierboven reeds aangehaald, muziek komt op plaats 1. Heerlijk concept voor een muziekfestival.
Deze vijfde editie werd vrijdag in de vooravond op gang getrapt. Eenmaal op het festivalterrein – iets wat in tegenstelling tot andere festivals niet gepaard gaat met ellenlange wachtrijen- werd je spontaan naar het strand gelokt. Jawel, zowaar voetjes in het zand, pintje in de hand. Doe er nog 10 graden bij en je hebt een gps nodig om te geloven dat je in België bent. Ook het lokale jonge geweld van Gewelt had ongetwijfeld iets met deze zomerse gevoelens te maken. Een heel funky set om van start met te gaan, gevolgd door sets van onder andere Ugur Yurt en Goldfox. Het tempo werd iets steviger, tech house nam de bovenhand, de perfecte setting trouwens om de zon te zien verdwijnen aan de horizon. En eenmaal de zon onder waren alle ogen en oren gericht op 1 podium, op 1 man: Mister Jamie Jones. Het is een naam die bijzonder hoog staat aangeschreven, luister eens een kwartiertje naar de man, en je begrijpt waarom. Hij weet als geen ander hoe je een weide in vuur en vlam moet zetten, hij combineert moeiteloos verschillende stijlen en zet ze neer als 1 geheel. Handen in de lucht, ogen van plezier dicht genepen. Ik had een beetje te doen met Perc, speelde best een leuke set, uiteraard iets meer duister en stevig, maar slechts voor een halve weide. Vergeef me Perc, maar ook ik moést terug naar Jamie.. Tot de muziek onherroepelijk werd uitgezet, dag 1 geslaagd.
Je moet verdorie vroeg kunnen opstaan na zo een nacht, want op zaterdag worden de deuren reeds om 11u uit het slot gedraaid. Onmiddellijk de keuze tussen 5 podia om je koffietje te drinken, of gewoon even tijd om rond te slenteren, eens te lachen met de deelnemers aan de randactiviteiten, of om even te verbroederen met feestvierders die van veel verder komen. Eerste afspraak was bij de stage van Circoloco, een begrip in de scene. Net zoals de naam van Tale of Us. Je hoort bij elke plaat de Berlijnse stempel en de harmonie tussen heel veel verschillende subgenres, écht een aanrader. Het nieuws had ons ondertussen bereikt dat Ida Engberg haar vlucht had gemist, ze werd later geprogrammeerd. Fantastisch toch, dat beetje flexibiliteit. Even de sfeer opsnuiven bij de stage van Defected, alwaar Sam Divine back to back met Sonny Fodera het publiek leerde hoe het moet glimlachen, ze waren er meesters in. Overal rond om rond, niet anders dan glimlachen van oor tot oor bij zoveel lekkere en diepe housebeats. Als het iets steviger mocht zijn, moest je bij Len Faki zijn, de Drumcode- stage werd nu echt geopend. Hij weet uiteraard verdomd goed hoe hij zijn knoppen moet behandelen, van rasechte klassiekers tot de meest recente feestplaten, na Len Faki was er geen weg terug. Dat moet ook Alan Fitzpatrick gedacht hebben. Het werd duisterder, harder, het ging zonder bochten rechtdoor. En kijk, daar verscheen mevrouw Engberg aan de zijde van haar man, oprichter van Drumcode, Adam Beyer. Hun paringsdans werd de soundtrack van een weide. Akkoord, je moet liefhebber zijn van het genre, maar indien niet, er waren andere afsluiters om vingers en duimen bij af te likken. Tanzen bij Tanzman, nostalgie ophalen bij Marco Bailey, met de handen in de lucht glimlachen bij Simon Dunmore. Verdorie. Het is al 23u.
Dag 3, opstaan wordt al wat moeilijker, het bier lijkt wat meer bitter. De muziek was minstens even zoet. Even wegdromen bij Deetron slaan er maar weinigen af, al bracht Andrea Oliva een eerste keer de weide echt onder stoom. Hij kreeg daarbij wel de hulp van een overtuigende zon, of lag dat aan het feit dat er al eens wat alcohol uit de zweetporiën durfde te verdampen? Het was ondertussen duidelijk geworden dat zondag geen rustdag werd, maar gewoon de kers op de verjaardagstaart van Extrema. Want wat een namen staan er geprogrammeerd, wat een hartbrekende keuzes moeten worden gemaakt. Kollektiv Turmstrasse, Dominik Eulberg, Gabriel Ananda, Secondcity, Mind Against, Boris Brejcha, Marcel Fengler, Nic Fanciulli, ow ow, en zovele anderen op slechts enkele uurtjes. Stuk voor stuk parels in hun respectievelijke genre, elke electronische muziekliefhebber had minstens enkele namen met een dikke stift aangestipt.
Zo ook op mijn lijstje, en na vorig jaar helemaal bovenaan: Patrick Topping. Want hij deed het opnieuw, kraaien, en laten kraaien van plezier, momenten die je nooit meer “forget”. Geen toeval dus dat hij na de namiddagsessie van vorig jaar nu als afsluiter stond te blinken, afsluiten met een knaller van formaat. En ok, het was sterker dan mezelf, de pionier, Mister Dave Clarke laat je niet zomaar eventjes links liggen. Zoals techno bedoeld was, zoals hij klassiekers aaneen rijgt en het tempo hoog houdt… Tot alle restjes energie leeg gefeest waren. Tot alle halve bonnetjes bijeen werden gezocht. Tot elke agenda werd ingesteld naar dat ene weekend volgend jaar in mei.
Dank je wel Extrema, Tot volgend jaar.
Organisatie: Extrema Outdoor
Daniel Romano - Nagelbijtend wachten op die nieuwe plaat
Daniel Romano
café de Zwerver
Leffinge
Nauwelijks zeven maanden na zijn vorige tour stond Daniel Romano opnieuw in Europa, wat op zich al een hele prestatie is als je weet dat de man met vliegangst kampt en de oversteek vanuit Canada met de boot doet, goed voor elf dagen dobberen. Maar wat ben ik blij dat hij dat er voor over heeft!
De groep bleek behoorlijk door elkaar geschud te zijn. Bassiste Anna Ruddick was er niet meer bij en werd vervangen door broer Ian Romano die op zijn beurt vervangen werd door een nieuwe drummer. Ook Jenny Berkel, de vorige keer op akoestische gitaar, bleef thuis. Haar taak werd overgenomen door zus Kay (een voormalig vijfkampster en partner van Daniel) die daardoor haar viool, accordeon en piano thuisliet. Dat laatste zorgde ervoor dat de sound wat steviger en misschien wat minder ‘country’ klonk. Erg was dat niet want Daniel Romano klonk vanaf de eerste noten overweldigend en dat zou niet meer veranderen. Nochtans maakte hij het ons niet gemakkelijk met een set die nagenoeg volledig uit nieuwe nummers bestond. Maar al dat nieuwe werk klonk zo intens en overtuigend dat we de gekende songs nauwelijks misten. Een drastische koerswijziging viel er niet te noteren. De nieuwe songs, die stuk voor stuk briljant waren, dreven nog steeds op die hartverscheurende strot van hem terwijl de pedalsteel van Aaron Goldstein nog steeds prominent aanwezig was.
Toch werd het geëffende pad een paar keer verlaten en hoorden we enkele songs die voorzien waren van niet meteen voor de hand liggende tempowisselingen. D
it was opnieuw een fenomenaal concert van een groots artiest en ons rest er nu niets anders dan nagelbijtend te wachten op die nieuwe plaat, ‘If I’ve only one time askin’’, die op 31 juli zou verschijnen. Bovendien mogen we deze winter nog een tweede plaat verwachten : ‘Mosey’. Misschien komen we dan te weten wat hij hier precies mee bedoelt want ‘Mosey’ is de term waarmee hij zijn muziek omschrijft.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het zal de man in kwestie ongetwijfeld worst wezen, maar we gunnen Kevin Morby met alle plezier een lidkaart van ‘The Next Bob Dylan Club’. Nochtans, zijn bio laat vermoeden dat deze 27-jarige Amerikaan eerder op weg was om een indie held in de marge te worden. Zo beroerde hij ooit een paar albums lang de bas bij het psychfolk gezelschap Woods, en hield hij samen met Cassie Ramone (ex-Vivian Girls) het garagerock combo The Babies boven de doopvont. Sinds zijn verhuis van Brooklyn naar Los Angeles lijkt de traditionele singer-songwriter in Morby echter de overhand te krijgen, en heeft de jongeling met ‘Harlem River’ (‘13) en ‘Still Life’ (’14) twee uitmuntende liedjesplaten uit die vlotjes hun weg naar diverse eindejaarslijstjes hebben gevonden.
En de knipoog naar Dylan dan? Wel, die zit verscholen in zowat alles: Morby’s lichtjes nasale stem, teksten over De Grote Thema’s liefde, leven en dood, en ja zelfs muzikaal knipoogt de jonge Amerikaan geregeld naar ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Wie afgelopen zondagavond door een zee van uitgelaten Buffalo supporters toch zijn weg vond richting De Charlatan kan getuigen dat daar geen woord van gelogen is.
Nee, het is geen flauwe woordspeling, maar toen Morby en zijn twee metgezellen Meg Duffy (gitaar/bas) en Justin Sullivan (drums) “The Dead They Don’t Come Back” inzetten moesten we spontaan denken aan een ander trio met Dylan fixatie: Grant Lee Buffalo. Genoeg namedropping nu, want Morby had aan amper een uurtje genoeg om te bewijzen dat hij veel meer is dan een copycat. Het opvallendste bewijs hiervan leverde het jonge talent af met het titelnummer uit zijn solo debuut ‘Harlem River’, een ellenlang stuk alt.country dat dankzij een repetitief gitaarmotiefje de Gentse muziekkeet in no time in een broeierige en trancy atmosfeer wist onder te dompelen.
Ook op Morby’s jongste worp ‘Still Life’ staan een aantal onvervalste oorwormen die in een ideale wereld daily rotation op StuBru en Radio 1 verdienen. “All Of My Life” is niet enkel een even simpel als bloedmooi liefdesliedje, maar tevens één van de beste abstracties ooit van een cleane Pete Doherty. Morby’s indie roots werden dan weer bloot gelegd tijdens het rafelige “Motors Running”, inclusief een knipoog naar The Feelies. Dat Morby ook op zijn dooie eentje kan scoren bewees hij tijdens het indringende “My Name”, een vergeten non-album single die naast Dylan ook Cohen voor de geest brengt. Het publiek was onder de indruk en beperkte zich tot een respectvolle stilte … Helaas hadden de feestvierende Buffalo’s next door dat anders begrepen.
Morby en band kregen genoeg handjes op elkaar voor één encore. “Parade” is een gezapig vertellement in typische Dylan stijl waar de grootmeester zelf tegenwoordig niet meer toe in staat lijkt. Kevin man, vergeet gewoon die lidkaart, en take your chances. Eén telefoontje naar Robbie Robertson of Daniel Lanois, en de weg naar eeuwige roem ligt open.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
The Order Of Israfel – Torche – Pentagram - Hard-rock uit de prehistorie
Pentagram
Trix
Antwerpen
2015-05-21
Sam De Rijcke
Het Zweedse The Order Of Israfel vist gretig in het grote boek van de hard-rock clichés. Een concertje met alle vereiste ingrediënten, flitsende solo’s, tempowisselingen, beukende riffs en indrukwekkende rondvliegende haardossen, maar helaas geen onvergetelijke songs en ook een beetje te veel Sabbath-gekloon. Maar dat ze kunnen spelen staat buiten kijf.
Torche zou met hun mammoetsound aanvankelijk aantreden in zaal Kafka iets verderop, maar het is een ideale zet van de organisatie om de heren op dezelfde affiche van Pentagram te pleuren. Enige minpunt is dat de wildebrassen van Torche hun bestorming in iets minder dan uurtje moeten klaren. Ze maken dan ook haast en blazen er loeiend hard en met een heuse orkaankracht zowat drie vierden van hun laatste machtige pletwals ‘Restarter’ door. Torche creëert een helse wall of sound die het beest in ons losmaakt, verantwoordelijk daarvoor zijn beukers als “Minions”, “Bishop in Arms”, “Annihilation Affair” en “No Servants”.
Torche beukt als Mastodon, heeft de brute power van Helmet en de drive van Sugar. Het tempo is moordend en de bulldozersongs gaan er in als genadeloze mokerslagen. Geweldige band, robuuste sound, trommelvliezen naar de kloten.
Pentagram is een cultgroep van het kaliber Death en Rocket From the Tombs, bands die begin jaren zeventig hun meest productieve periode kenden maar die toen om diverse redenen (budget door de neus gesnoven?) niet kwamen tot het releasen van een volwaardig album. Toch zijn ze allen tot legendes uitgegroeid en krijgen ze jaren later de welverdiende erkenning.
Pas in 1985 is Pentagram er in geslaagd een eerste officiële release ‘Relentless’ op vinyl te persen en hun beste werkje ‘First Daze Here, The Vintage Collection’ is zelfs maar verschenen in 2002. Het is een compilatie van diverse opnames en demo’s uit de prille jaren zeventig, een album waarop de band in zijn meest viriele vorm is te horen met een primaire hard-rock sound die dicht aanleunt bij Black Sabbath en vooral Blue Cheer.
Het is een sound die Pentagram hier op het Trix-podium weet te handhaven, old-school dus, het soort hard-rock waar ook jonge bands als Kadavar en Graveyard mee dwepen. En evenzo bij Pentagram klinkt dit niet oubollig of passé, wat best wel een prestatie is in een tijd waarin metal niet extreem genoeg kan zijn. Misschien net daarom dat het deugd doet om nog eens een band aan het werk te horen die zweert bij goeie ouwe vintage heavy metal en hard-rock, zeker als die fel en scherp gespeeld wordt door een bende raspaarden die het genre tot in de puntjes beheersen.
Pentagram heeft in al die jaren meer van personeel dan van onderbroek gewisseld, maar de constante in de groep is onmiskenbaar de stichter en flamboyante zanger Bobby Liebling, een soort kruising tussen Ozzy Osbourne, Salvador Dali en Freddie Krueger. Het is een vervaarlijke ouwe rocker die graag show verkoopt en dat gaat hem goed af, al zouden toch we toch wel even de wenkbrauwen fronsen moesten we deze schrikwekkende figuur op straat tegenkomen. De excentriekeling zingt trouwens nog behoorlijk straf, het gebrabbel daarentegen waarmee hij tussendoor de songs aan elkaar lult is al veel minder verstaanbaar. In zijn stem menen we soms een alerte David Thomas (Pere Ubu, Rocket From The Tombs) te herkennen en in zijn podium-act voelen wij de gekte van een half-stonede Iggy Pop. Hoewel Pentagram eerder neigt naar heavy metal, ontdekken wij toch wat Stooges- sporen, zoals in het rauwe “Last Days Here”, een song die schittert in zijn onafheid.
Weirdo Bobby Liebling mag dan al een flink pak van de aandacht naar zich toe zuigen, er staat hier alleszins nog een absolute krak op het podium in de gedaante van Victor Griffin, een absoluut schitterende gitarist die de meest splijtende old school riffs en solo’s aan elkaar rijgt. Samen blazen de heren op die manier bruisend nieuw leven in oude krakers als “Starlady” en “Be Forwarned” en bewijzen ze dat goeie ouderwetse hard-rock nog zeer vinnig, potent en fris kan klinken, en dit anderhalf uur lang.
Deze passage in Trix is het eerste concert van de Europese tournee waarmee de Amerikanen van Pentagram vooral Duitsland zullen binnenvallen (weeral). De hartige respons in de Trix moet hen alvast een hart onder de riem steken voor de rest van de tour.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/your-highness-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-order-of-israel-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/torche-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pentagram-21-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Nederlands 
Français 
