Arctangent 2014 van 28 augustus t/m 30 augustus 2014
Arctangent 2014
Fernhill Farm
Bristol (UK)
2014-08-28 t/m 2014-08-30
Simon Van Extergem
Het einde van de zomervakantie lacht ons al enkele maanden toe. Want daar stond Arctangent op ons te wachten. Arctangent is een festival in Engeland, te midden de velden nabij Bristol. En al snel blijkt dat het inderdaad de boerenbuiten is. De GPS vindt de straat niet terug en van wegwijzers hebben ze daar nog nooit gehoord. Maar voor dit festival hebben we veel over. Want het aanbod is succulent. Want op Arctangent komt het beste wat hedendaagse post-rock, math-rock en aanverwanten te bieden heeft. En dat gebald in een stevig programma over 3 dagen. Ja, daar hou ik wel van.
dag 1 - donderdag 28 augustus 2014
Dag 1 is een opwarmertje. Slechts één podium, een handvol groepen die vorig jaar hier reeds overtuigden en veel publiek, maar nog niet voltallig. Door de lange afstand en de problemen om de weg te vinden arriveerden we iets later. Maar wel net op tijd om de 3 belangrijkste bands te bewonderen.
We starten met Nordic Giants. Blijkbaar houden deze jongens wel van een verkleedpartij, want ze betreden het podium, getooid in veren, skelettruitjes,... Echte Noorse giganten zeker? Ze stralen een sjamanistische sfeer uit. En ook muzikaal trekken ze die lijn door. Piano en drum zijn de hoofdingrediënten van de band. Gooi er nog wat samples tussen af en toe een met een strijkstok beroerde gitaar en je weet wat de kern is. Met vlagen doen ze me denken aan Le Seul Element. Post-rock met een extra toets, vooral omdat er hier geen gitaren centraal staan. Het is de piano die het hoogste woord voert. En die is zeer bedwelmend en intrigerend. In samenspraak met de stevige drums krijgt het een verhevenheid.
Na enkele nummers gaat het keyboard wat elektronische klinken en krijgt de band een heel andere klank. Denk aan de laatste 2 albums van 65daysofstatic, maar dan goed. Het volgende nummer gooit het dan weer over een geheel andere boeg, door een prachtige (gesampelde) vrouwenstem, waar de giganten laag na laag een stevige muur op bouwen. Niet alleen een prachtig nummer, maar ook nog één met hitpotentieel. Daarna nog een nummer dat mij heel hard op Massive Attack doet denken. En dat is een compliment. Geen doorsnee post-rockoptreden dus om te starten, maar een visueel en muzikaal hoogstaande performance.
Na een overheerlijk voorgerecht, tijd voor de volgende hap, Three trapped tigers genaamd. Het aantal bandleden neemt al toe. Van 2 gaan we naar 3. Ze schotelen ons math-rock voor. Niet standaard, want in plaats van enkel snelle gitaren. hebben zij een keyboard mee. De ritmes zijn wel typisch: haaks, verdraaid, een karrenvracht tempowisselingen. Alles aan hen schreeuwt math. Een van relatine ontdane ADHD-trip. Alles moet snel maar dikwijls ook hard, heel hard. Af en toe mag het tempo toch wat naar beneden, maar het haakse, het grillige blijft altijd aanwezig. Zijn het de keyboards, dan wel de drums. Maar het geheel is mij iets te grillig om er echt van te genieten.
Afsluiten doen we met And So I Watch You From Afar. Nadat ze op het geweldige Dunkfestival al mochten headlinen, mogen ze dit kunstje vanavond nog eens overdoen op Arctangent. Dat ze onder de grootheden mogen genoemd worden binnen de hedendaagse post-rock, daarover mag geen twijfel bestaan. De tent loopt makkelijk propvol voor deze vier heren. Dat ze een feestje willen bouwen maken ze snel duidelijk. Want de show start met een rotvaart. Er is geen houden aan. Met hun mix van math- en post-rock laten ze de gehele tent uit zijn voegen barsten. Er wordt gecrowdsurfd, met de handen gezwaaid, gebruld, geklapt, gepogoed en zowaar meegezongen, een unicum binnen het genre. Een intense show, zelfs al volg je hem vanaf de zijlijn. Een uitgelaten publiek dus, dat alles wilt wat de band hen voorschotelt en maar wat graag wordt meegesleurd in de waanzin die And So I Watch You From Afar heet. Keer op keer slagen ze erin om dit te verwezenlijken. Een krachtige prestatie van een prachtige band.
dag 2 – vrijdag 29 augustus 2014
Na een rustige ochtendwandeling in het prachtige Clifton (buitenwijk van Bristol) begeven we ons richting het festivalterrein voor dag 2 van Arctangent. Een stevige ontwaking staat ons te wachten, want Memory Of Elephants staat ons op te wachten. Een stevige mix van post-rock, een beetje sludge en stonerrock. Een mooie mix, dat mag gezegd worden. Ze staan hier zonder ook maar één plaat onder de arm te hebben. Hun debuutEP verschijnt pas in oktober. Maar zeker hun plaats op het podium waard. Af en toe een schoonheidsfoutje, dat nemen we er graag bij en vergeven het hen met plezier.
Iets helemaal anders nu: Human Pyramids. Makkelijk de grootste bezetting van het festival: blazers, violen, gitaren, bas, keyboards 2 drummers, ukelele, xylofoon,... Kortom alle mogelijke instrumenten. Wat produceert dit geheel dan? Laten we het neo-folk noemen, of post-folk. Niet echt mijn ding. En dan dus ook niet lang blijven kijken. Alles wordt net iets te vrolijk gebracht. Ook hier wel wat schoonheidsfoutjes, maar onze vergevingsgezindheid is al wat op.
Ander en beter dus. En dat moet dan 100 onces worden. Ze komen uit LA en aan hun kledij te zien waren ze het weer van daar ook hier verwachtend. Korte broeken en T-shirts dus. 2 man sterk. De gitarist komt doodleuk het publiek uitgeduikeld en trakteert het publiek op enkele middelvingers. En dat nog voor er één noot gespeeld is. Het is vooral de drummer die het voortouw neemt. Met ongelofelijk veel breaks en tegenwringende ritmes steelt hij de show. Hij neemt ook de bindteksten voor zich. Een band die laveert tussen math-rock en punkrock. Een niet alledaagse combinatie dus. In de trage stukken klinkt toch vooral post-rock door. En dat is welgekomen. De muziek wringt en spartelt tegen aan alle kanten. Speciaal voor hun Britse tour hebben ze een EP uitgebracht. En daaruit komt ook het grootste deel van hun songs. Ook aan het showelement wordt gedacht. De gitarist staat al snel op de basdrum en de drummer kan de smile maar niet van zijn gezicht krijgen. Bij mij vergaat het lachen iets sneller.
Na een korte eetpauze (heerlijke Pad Thai) vliegen we er opnieuw in met Crippled Black Phoenix. Moderne progrock die af en toe gaat lenen bij post-rock. De nummers beginnen meestal als een standaard rocksong, maar worden dan lang uitgesponnen lappen muziek. Vooral die stukken zijn zeer overtuigend. Met 7 man op het podium zouden ze normaal de band moeten zijn met het meeste bandleden. Maar dat is vandaag niet het geval. 3 gitaristen, 1 bassist, 1 keyboardspeler, 1 drummer en 1 pianiste. Een mooi geheel, dat met alle gemak een zeer volle klank produceert. De pianiste en de gitarist nemen de zangpartijen op zich, maar vooral de gitarist. Mooie opbouw in de nummers. Ster van de band is echter de sologitarist. Gelukkig niet omwille van zijn podiumact, maar wel omwille van zijn perfecte, mooi gecontroleerde solo's. Een streling voor het oor. Zelfs de korte zangstonde met het publiek op het einde kan dit optreden niet meer verpesten. Waardig voor het hoofdpodium en waardig om nog eens opnieuw te bekijken.
Cleft blijkt een math-rock-duo te zijn. En daarmee is alles gezegd. Gesteund door wat samples maken ze met gitaar en drum een standaardsound binnen dit genre. Verwacht geen spectaculaire nieuwe muziek, maar wel goeie math, die alle kanten tegelijk opspat en tegen alles botst wat het onderweg tegenkomt. Omdat ze niet volledig van de pot gerukte muziek maken, houden ze het verrassend toegankelijk. En dat op zich is een hele prestatie. De catchy riffs geven het bijna een poppy sound. Afsluiten doen ze met een cover van Rage Against The Machine. Een vreemd idee.
Geen This Will Destroy Us voor mij vandaag. Op zaterdag 6 september spelen ze immers in Gent. Het ideale moment om deze grootheden te aanschouwen. In de plaats daarvan spring ik even binnen bij Charlie Barnes, in de kleinste tent op dit festival. En dat mag letterlijk genomen worden. Want de tent is piepklein. Desondanks raakt de tent nog niet eens halfvol. Het is dan ook moeilijk opbotsen tegen een grote band. Aan de hartelijke begroetingen voor het optreden te zien is de helft van het publiek dan ook nog eens bevriend met Charlie. Maar dat laten we niet aan ons hart komen.
Hij begint zijn optreden in het midden van de tent, volledig akoestisch. Een gewaagde, maar geslaagde keuze, zeker als je met zo'n stem gezegend bent. Bij het getik van de regen op het tentzeil, een man en zijn gitaar. Het kan toch mooi zijn. Na deze korte intro duikt hij wel het podium op en met een volledige band, inclusief violiste. Een singer-songwriter met groep. Denk aan James Vincent Mcmorrow en je weet een beetje waar het naartoe gaat. Folky pop met weerhaken. De violiste blijkt jammer genoeg echter enkel visueel een meerwaarde te zijn. Echt perfect kon je het niet noemen. Gelukkig speelt ze niet te lang mee.
Dat dergelijke muziek als "serieus" wordt aanzien stoort deze gasten niet. Ze stralen spelvreugde en deugnieterij uit. Echt vernieuwend kan het echter niet genoemd worden en de weerhaken waarvan in begin sprake blijven al vlug achterwege.
Vorig week nog opener om 11u15 op Pukkelpop, vandaag op hun terechte plaats: headliner op het 2e podium. Maybeshewill! Vertegenwoordigers van de hedendaagse post-rock. Dat wil zeggen: sneller, harder en elektronischer dan vroeger. Als ze dan ook nog eens, door middel van een grote banner achter hun op het podium, voor het beste radioprogramma en magazine in Engeland namelijk Artrocker, dan kunnen ze eigenlijk niets meer verkeerd doen. Maar ook los daarvan is dit een muzikaal raspaard. En dat weet dit publiek, want de tent loopt overvol.
De intro laat misschien nog wat de wensen over (één of ander r&b/hip-hop- nummer waarin enkele malen maybe she will wordt gezongen). Maar vanaf dan is het gas open en blijven gaan. Ze blijven ook trouw aan hun genre. Geen overdreven elektronisch geweld, maar altijd de juiste balans, ook bij hun nieuw werk. De hoofdzaak blijft gitaar- en drumgeweld. En zo hoort het ook. Ze blazen het dak, of beter gezegd het tentzeil, de lucht in.
En dan moet de topper van de dag nog komen, namelijk Russian Circles. Hel en verdoemenis. Terwijl de hemelsluizen openbreken en het publiek verdrinkt in de regen omsluit de muziek ons. Apocalyptische sfeer voor een apocalyptische show. In dit helse weer gedijt Russian Circles perfect, alhoewel dat niet absoluut noodzakelijk is. De band raast al bezeten méér dan een uur door, met de fenomenale drummers als hoofdregisseur. Hij timet de tempowisselingen, de drijfkracht en de ritmes tot in de perfectie. Met behulp van een karrenvracht aan pedalen, maar vooral met veel ‘kindness’ zorgt de gitarist voor de perfecte atmosfeer en de perfecte melodieën en riffs. Post-rock en Post-metal worden verweven tot een geheel. Ze blijven stoïcijns verder spelen, terwijl de regen zelf al het podium bereikt. De vrees voor elektrocutie spelen ze van zich af in wat ik enkel kan omschrijven als een adembenemend concert. En zo gaan wij denderend de nacht in. Doorweekt, verzopen en koud. Maar voldaan en onder de indruk.
dag 3 – zaterdag 30 augustus 2014
Hoe slecht het weer was, zo mooi is het vandaag. De zon komt zelf af en toe piepend. Een verademing. Ook muzikaal start de dag heel goed,. Met Mutany On The Bounty krijgen we een stevige post-rock-opener. Post-rock van de stevigere soort, met hier en daar een vleugje math-rock. Wat tempowisselingen, maar wel mooie nummers die het niet enkel van de wisselingen moet hebben. De nieuwe nummers blijken evenwel niet even straf te zijn als het ouder werk. Misschien dat ze nog niet allemaal even goed zijn ingespeeld? Ik zal er de volgende keer ik ze zie op letten.
Tijd om helemaal wakker te worden en een snuifje metal mee te pikken. Want dat is Fen. Doom/Black Metal, met in de tragere stukken ook af en toe een beetje post-metal om niet helemaal uit de boot te vallen. Een buitenbeentje. En dat is te merken aan het publiek, dat niet echt talrijk is komen opdagen. 3 man sterk. En twee ervan zingen: de ene clean (niet echt een topper), de andere de rest. Niet helemaal mijn ding, dus ook moeilijk om er een oordeel over te vellen.
Snel dus iets anders proberen. En dat blijkt AK/DK te zijn. Iets anders is misschien nog iets te licht uitgedrukt. Drum en elektronica hier. Vrolijke poppy muziek, zo gaat het van start. Nadien krijgen de nummers wat meer haar op hun tanden. Het is vooral de drum die daar voor zorgt. Hij klopt er met momenten duchtig op los en heeft de muziek de nodige vaart mee. Maar wanneer er stem bijkomt gaat het toch wat kinderlijk klinken. Een stemvervormer kan veel, en blijkbaar dus ook irritant zijn. En niet enkel de stem blijkt wat kleuterig te zijn. Het straalt uit over de instrumenten ook.
Tijd nu voor een one-man-band: Mylets. Deze 17-jarige snaak heeft nog niet veel adelbrieven voor te leggen. Piepjong is hij, maar hij trekt toch al aardig wat volk. En om op die jonge leeftijd alles al alleen te doen, chapeau. Hij bedient zich van 1 gitaar, zijn stem, een drumcomputer en een hele serie pedalen. Veel loops dus, die live worden ingespeeld. Daarmee bouwt hij zijn geluid op. En bouwen dat is het juiste woord, want hij heeft veel werk op het podium. Toch straalt hij, naast concentratie, ook veel spelvreugde en spontaniteit uit. Hij is een ruwe diamant waar er wel nog wat aan geslepen moet worden. Het is allemaal iets te rommelig en ook vocaal heeft hij het wat lastig. Oefening baart kunst.
Tall ships heb ik in mijn hart gesloten sinds ik ze vorig jaar 2 maal aan het werk zag (Rock Herk en Nijdrop). Nu staan ze echter op een groot podium. Vanaf de start van het optreden blijkt er iets fout te zitten met de klank. De bassen kraken en dat maakt het niet echt aangenaam om te luisteren. Ook schort er iets aan de zang. Die blijkt niet zo goed te zijn als de vorige keren. Jammer, maar het is dan maar zo. Iedereen heeft soms wel eens een slechte dag.
Om toch wat te compenseren ga ik nog snel even langs bij een andere band. Maar omdat de zang dermate slecht was ben ik niet bereid gevonden om lang genoeg te luisteren om een review te schrijven. Dat wordt dan maar wachten op de volgende band.
En dat is het Franse Year Of No Light. Dit jaar al zien excelleren op Dunk!Festival. En ook hier spelen ze de concurrentie in de vernieling. Zielverscheurende zwarte muziek. Muziek die geen licht toelaat. Zelf op klaarlichte dag, in het licht van de zon, slagen ze erin om de duisternis te laten regeren. Gitzwarte postmetal die door merg en been snijdt. Muziek die het niet nodig heeft van applausjes tussendoor maar die moet beleefd worden als één lange trip. De opbouw van de nummers is perfect. Net als je denkt dat ze wat gas gaan terug nemen, steken ze er nog een tandje bij. 4 nummers in 1 uur: zo hoort het. Wanneer zag u de Fransen nog eens overwinnen op de Britten? Ik was erbij. De beste band van de avond. Wie doet er nog beter?
God is an Astronaut mag het proberen. Ook zij stonden dit jaar al op Dunk. God is an astrounaut maakt geen gewone post-rock, maar post-rock met een twist. Lange instrumentale stukken zijn er zeker. Strijkstokken op de gitaar ook en een keyboard. Maar waar ze zich echt onderscheiden zijn de stukken waarin gezongen wordt. Ze kunnen heel melancholisch klinken, maar vandaag is het toch vooral het stevigere werk dat wordt gebracht. Geen man in het publiek die het erg vond. Een stevige klepper dus op het hoofdpodium en het publiek wist het te appreciëren.
Ook nog even de kans gegeven aan The Broken Oak Duet om mij te overtuigen. Hun naam laat er al geen twijfel over bestaan: ze zijn met 2. Ze produceren een heel minimale sound. Er worden geen loops gebruikt en ook een beperkt aantal effecten. Daardoor klinken ze heel authentiek, maar ook wel een beetje plat. Post-rock, math-rock en stoner worden in de mixer gehoord. De puurheid van de klank is zeker bewonderenswaardig. En ze krijgen nog veel dynamiek in hun songs. Het publiek is ook enthousiast.
Iliketrains = post-rock met een diepe new-wave stem. Stonden reeds enkele malen in ons Belgenland. Onlangs nog in de Botanique, om hun 10-jarig bestaan te vieren. Binnenkort pakken ze ook uit met een film over hun muzikaal bestaan. Dat zal wel de moeite zijn.
Iliketrains is naar goede gewoonte weer dansbare, donkere new-wave in een post-rockjasje verpakt. De swing zit er wel niet echt meer in, in het publiek. 3 dagen festival kruipt al snel in de kleren. En dat is te zien. Het is die warme diepe stem van de zanger die de band zo goed doet klinken. De droge, doch grappige bindteksten maken het geheel af en geeft de nogal zwaarmoedige muziek wat luchtigheid. De zanger liep ook al heel de dag op de weide (ik wist dat ik hem herkende en liep er al heel die tijd over te denken), dus hij houdt wel van wat muziek en kon zich voorstellen hoe de toeschouwers zich voelden.
Op de vraag of ze vrolijker, dan wel droeviger moesten klinken antwoordde het publiek volmondig donker. En ondanks de donkere kant schemert er altijd hoop en licht door in de muziek. Voorwaar een mooie en geslaagde combinatie.
Eigenlijk had ik toen moeten naar huis gaan. Maar ik wou Mono toch nog eens een kans geven. En ze begonnen er heel stevig aan. Een opener om u tegen te zeggen. Dus mijn aandacht was getrokken. Maar na de briljante opener vervielen ze weer in hun oude gewoonte: zeer trage, emotionele nummers die ik niet zo goed kan smaken. Liever de gas open en blazen, zeker als afsluiter.
En zo komt er alweer een einde aan het avontuur. Voor mensen die twijfelen of ze dit festival eens willen bezoeken: Ik kan het zeker aanraden. Neem wel regenjassen, botten, sjaals, mutsen en dergelijke mee. Maar denk er vooral aan: het is voor de muziek dat je naar een festival moet gaan. En hier wordt je in dat opzicht zeker verwend.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arctangent-2014/
Organisatie: Arctangent (UK)
Masters@Rock Festival 2014 op 29 en 30 augustus 2014 – gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2014
Festivalterrein
Torhout
2014-08-29 & 30
Lode Vanneste en Frederik Lambrecht
Al voor het vijfde jaar op rij vond afgelopen weekend in Torhout Masters@Rock plaats! Het metalfestival in heeft zo definitief zijn stek gevonden op de Vlaamse festivalkalender. Vorig jaar vonden er 10 000 bezoekers de weg naar West-Vlaanderen, dit jaar was de opkomst iets lager. Vrijdag waren er zo’n 4000 aanwezigen, op zaterdag waren dat er ongeveer 3000. Nochtans verdiende het festival wat ons betreft iets meer toeschouwers want Masters@Rock bleek opnieuw piekfijn georganiseerd en bovenal zeer gezellig.
dag 1 – vrijdag 29 augustus 2014 - Papa Roach walst over Torhout!
Ook op muzikaal vlak mag het festival er wezen. Zo tekenden op vrijdag diverse kleppers uit de punk- en hardcorescène present. Door werkverplichtingen waren wij pas aanwezig bij het optreden van het Amerikaanse Evergreen Terrace en misten we The Ignored, All For Nothing, Black Tartan Club en het Nederlandse Born From Pain. Vooral dit laatste hardcoregezelschap liet volgens verschillende aanwezigen een verpletterende indruk.
Ook Evergreen Terrace viel in postieve zin op en won in Torhout gegarandeerd heel wat nieuwe zieltjes. De band uit het Amerikaanse Florida speelt melodieuze hardcore die enorm catchy en lekker in het gehoor klinkt. Normaal telt deze formatie twee zangers maar enkel Andrew Carrey was aanwezig in Torhout. Desondanks hoorden we stevige versies van ondermeer “Enemy Sex”, “No Donnie. These Men are Nihilists”, “Wolfbiker” en “Zero” , de klassieker van The Smashing Pumpkins. Verder was de drumsolo van Brad Moxey om vingers en duimen af te likken. Een puike show dus die ook niet-hardcore-fans kon boeien.
Wat vloekten we toen Watchie Butchan enkele maanden geleden door een hartaanval werd getroffen. De man is zanger van The Exploited en net deze legendarische band was geboekt voor Masters@Rock. Hun plaats werd ingenomen door de generatiegenoten van Discharge. Het optreden van het Britse drietal begon niet slecht toen John Murphy’s “In The House Without A Heartbeat” (het schitterende nummer uit de film ‘28 Days Later’) uit de boxen knalde. Voor ons wat dit het enige hoogtepunt uit de set van Discharge, hoe hard frontman Anthony Martin ook zijn best deed. De mix van hardcore, crust punk en trashmetal wist maar weinigen te boeien en zelf telden wij aan de gezellige bar af tot de volgende groep op de stage stond.
Die volgende band was namelijk Biohazard uit Brooklyn, New York. Dit viertal zorgde in de vorige eeuw met een combinatie van metal, hardcore en hiphop voor magistrale albums als ‘Urban Discipline’ en ‘State Of The World Adress’. De daaropvolgende periode was om het kort samen te vatten een pak minder, zowel commercieel als artistiek. Die mindere tijden lijken ons nu echt wel voorbij want Biohazard was in Torhout scherper dan ooit. De show startte grandioos met klassiekers als “Shades of Grey”, “What Makes Us Tick”, “Urban Discipline” en “Wrong Side Of The Tracks”. Niet alleen wij stonden te genieten, een fan met rolstoel was zo enthousiast dat hij begon te crowdsufen en zo tot bij frontman Billy op het podium geraakte. Een heerlijk moment! Met “Down For Life, “Tales From The Hardside”, “Black, Red and White All Over” en “Only The Strong Survive” bleef het optreden een feest der herkenning en viel het op wat een geoliede machine Biohazard nog steeds is. Slotsongs waren “Punishment” en “Hold My Own” waarbij de band iedereen op het podium uitnodigde. Een invitatie die gretig werd opgevolgd! Biohazard zorgde zo een voor een van de memorabelste momenten uit de geschiedenis van Masters@Rock.
Een volgende, al even grote naam uit de New Yorkse-hardcorescène was Agnostic Front. De heren gaan al meer dan dertig jaar mee maar frontman Roger Miret en gitarist en hardcore-icoon Vinnie Stigma zijn nog lang niet uitgeblust. Miret was in Torhout opvallend goed bij stem en opa Stigma stal regelmatig de show met zijn heerlijke boeventronie en vreemde capriolen. In Torhout serveerde Agnostic Front zoals gebruikelijk hun gekende hardcore-klassiekers. Nummers als “My Life My Way”, “For My Family”, “Friend Or Foe”, “Peace” , “Crucified”, “Gotta Go” en “Riot Riot Upstart” zijn even simpel als geniaal en gingen er bij de vele Agnostic Front-fans in als zoete koek. Afsluiten werd er gedaan met “Blitzkrieg Bop”, een mooie ode aan The Ramones en een collectief meezingmoment.
Iets voor middernacht was het tijd voor headliner Papa Roach. Er was veel volk samengetroept aan het podium voor het Amerikaanse viertal. De band zorgde voor een snedig en energiek optreden en bewees een goed gerodeerde stadionact te zijn. Vooral opvallen deed de hyperkinetische frontman Jacoy Shaddix van wie z’n persoonlijk meegebrachte podium z’n natuurlijke biotoop lijkt. De rockband startte met bekende songs zoals “Infest”, “Between Angels and Insects”, “Blood Brothers” en uiteraard “Broken Home”(inclusief stukje Eminem) die stuk voor stuk gretig werden meegezongen. Een dikke pluim hierbij voor het prima geluid dat Papa Roach trouwens de hele set neerzette. Afsluiten werd gedaan met (opnieuw) een stukje”Blitzkrieg Bop” waarna de drieklapper “Getting Away With Murder”, “Dead Cell” en “Last Resort” volgde. Deze overbekende single zorgde voor een collectief moment van herkenning en zowat iedere aanwezige zong enthousiast mee. Papa Roach bewees een waardige afsluiter te zijn van een geslaagde eerste festivaldag!
dag 2 – zaterdag 30 augustus 2014 - de headliner Airbourne sluit af in stijl
Op de zaterdag prijkten er dus meer bands van het zwaardere kaliber op de affiche.
Masters@Rock vatte op zaterdag 30 augustus zoals traditiegetrouw aan met een Belgische band die de dag op gang mag trappen, en dit jaar stonden de mannen van Death Enters My Ocean klaar om iedereen wakker te schudden. Dit is een redelijk experimentele band, die blijkbaar reeds 5 jaar op zoek was naar hun favoriete geluid, dus ze blijkbaar nu gevonden hebben onder de noemer Ambient-metal. Helaas heeft de openingsband altijd minder geluk qua publieke belangstelling, en dit was nu niet anders. Een gemoedelijke set die enkele tientallen fans enthousiast kreeg. Het weer was ook redelijk somber dus was de sfeer nog niet opperbest op de weide.
Eventjes een pauze nemen uit de studio dachten de Belgische thrashers van After All, en waarom dan geen showke placeren in Torhout? Met een nieuw album dus in de pijplijn en een sterke live reputatie kon dit niet misgaan uiteraard, want het gevoel bij deze mannen was opperbest. Zanger Sammy Peleman zijn zang kwam goed uit de verf en het deed de andere bandleden blijkbaar goed om eventjes de benen te kunnen strekken. Ondanks de regen stond er redelijk wat volk en gingen de poppen lekker aan het dansen bij nummers als “Becoming the Martyr”, “My Own Sacrifice” en bom “Parasite Within”. Leuke set die meer krediet verdiende dan de openingsband…
De laatste Belgische band dit jaar op de affiche was King Hiss. Blijkbaar hadden ze een sterke indruk nagelaten op Graspop Metal Meeting (mij helaas ontgaan toen) en dus vond de organisatie dat ze een plekje verdienden hier op Torhout. Metal boordevol groove en catchy refreinen, maar ook stoner invloeden, en ja, dan kan je inderdaad aanstekelijke muziek maken. Helaas kwam dit niet zo goed tot zijn recht deze keer en kon het mij niet echt bekoren…naar mijn mening een flauw optreden en met nog maar 1 studio album getiteld ‘Sadlands’ is dit een band die dus overduidelijk nog aan de weg timmert. Ofwel hadden ze vandaag een off-day, kan uiteraard altijd gebeuren nietwaar.
Andere vreemde eend in de bijt was de Australische band Koritni, die een mengeling maakt van hard rock, sleaze rock & blues en ook nog maar aan het begin van hun carrière staat. Aangezien ik nog nooit van deze band had gehoord, moest ik afgaan op mijn gehoor en deze wist mij te vertellen dat hun sound lekker ouderwets klonk. Voeg daarbij een serieuze regenvlaag en je weet dat je lekker in de modder kan trappen met je festivalbotjes op het ritme van deze rockers down under. Leuke show, maar opnieuw geen knaller als je het mij vraagt.
Who rules the world? Girls Girls!! En dus weet je dat het tijd was voor de vrouwelijke bandleden van Crucified Barbara. Reeds 4 studioalbums werden gereleased door deze Zweedse dames en ook zij werken blijkbaar aan een nieuw album die begin september verwacht wordt (In the Red). Een klein voorproefje werd al gegeven met het nummer “I Sell My Kids For Rock’n Roll” die lekker heavy klonk. Voor het overige deden de vrouwen waar ze het best in zijn, nummers uit de speakers laten kletsen van het heavy metal genre met rockinvloeden en de mannen rond hun vinger draaien. Redelijk vermakelijke set.
En we gingen verder met Zweedse gasten, ditmaal de band Corroded. Een echte stijl op hun muziek kun je moeilijk plakken, maar dat het er vandaag bal op was, daar ben ik zeker van. Toch wel het beste wat ik op gans de middag van Masters@Rock heb gehoord. De klank zat goed, de podium préséance was dik in orde en de adrenaline kon je zien fonkelen in hun ogen. Qua nummers kende ik totaal niks van hen en dus was dit voor mij een mooie verrassing om hen voor de 1e maal aan het werk te zien. Het nummer dat mij het meest is nagebleven was “Time and Again”, niet moeilijk als dit blijkbaar bestempeld wordt als hun beste hit tot op heden. Lekkere set en hopelijk waren we nu vertrokken met bands die het niveau met één ruk de hoogte in keilden.
Niets was minder waar, want wat ik daarna zag van Hacktivist deed mijn tenen krommen en mijn bier minder goed smaken. Neem een portie Linkin Park, een scheutje hip hop muziek en smijt daar wat gitaarmuziek op licht metal niveau bij en dan kom je in mijn woordenboek uit bij bagger met de b van bléh! Neenee, hier kan ik niks positiefs over zeggen, terwijl naar mijn mening toch heel wat volk vooraan stond te huppelen tijdens hun set. Rap vergeten die handel!
Door het uitvallen van thrash/power metal band Iced Earth mocht de folkmetal van Finntroll uit Finland hun zegje doen op het podium. Opnieuw een stijl van muziek die je ofwel smaakt ofwel verguist dus zag je de weide wat verdeeld kijken naar het optreden van deze elfjes (klein detail: ieder optreden hebben de bandleden daadwerkelijk elvenoren aan). Bij momenten kwam de zang niet goed uit de boxen en dat was toch wel spijtig want nu vond ik de trollendanspassen die bij deze muziek horen niet goed tot zijn recht komen. Met reeds 6 albums op hun conto, waarvan “Blodsvept’ hun laatste was uit 2013, hadden ze uiteraard ruime keuze uit nummers en naar het enthousiasme van het publiek te oordelen hadden ze een goeie samenstelling gemaakt.
We gingen lichtjes aan naar het einde van de dag toe en vóór afsluiter Airbourne was het de beurt aan de melodische metal van Kamelot uit de Verenigde Staten. Zangeres Alissa White-Gluz van Arch Enemy werd meegevraagd om haar kunstjes te tonen en zodoende kon er afgetrapt worden met “Sacrimony”. De zuivere stem van Tommy Karevit bewees dat deze band voor vele melodische power metal fans hoog aangeschreven stond en dit niveau bleef zo duren tot het einde. De achtergrondzangeres was gedrapeerd in een wit gewaad maar in het begin kwam haar stem niet uit de boxen, m.a.w. de P.A. had hun werk niet goed gedaan spijtig genoeg. Soit, dit euvel werd vlug verholpen en had ook niet direct invloed op de prestatie van Kamelot. Sterk optreden die een duidelijk verschil in ervaring aan het licht bracht deze dag!
Rond 23u30 gingen de lichten aan, de muziek aan de halve liter bar werd stopgezet en was het uitkijken naar de AC/DC on speed van Airbourne. Zoals in vorige reviews van Airbourne moet ik opnieuw concluderen dat indien AC/DC hun activiteiten ooit zou stopzetten, er al een fantastische opvolger bestaat op deze aardbol, die dan trouwens ook nog eens van dezelfde contreien zijn!! Gitaarsolo’s die je rond de oren vliegen, adrenaline, enthousiasme, rock ’n roll van de bovenste plank en een weide die geniet en luchtgitaar speelt alsof hun leven ervan afhangt en dan moet je vaststellen dat je hier met een topband te maken hebt. Feesten op hitjes als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Diamond in the Rough”, “Cheap Wine & Cheaper Women”, “Black Dog Barking” was nog nooit zo geestig! Tussendoor werd zoals altijd een blikje bier geopend via het voorhoofd van zanger Joel O’Keeffe om vervolgens op gekende wijze ad fundum op te drinken, de verplichte drumsolo en gitaarsolo, om daarna door te gaan met afsluiters “Stand Up for Rock’ n Roll”, “Live it Up” en “Runnin’ Wild”.
Dag 2 van Masters@Rock 2014 werd afgesloten in stijl. Over het algemeen gezien was dit in mijn mening een mindere editie wegens te weinig bands die van goed niveau waren, maar als je een headliner hebt die de pannen van het dak speelt dan was het dit allemaal waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/masters-rock-2014/
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
4 jaar zaten er tussen de twee cd’s van de Britse psycherockers Archie Bronson Outfit , die nu dus toe zijn aan hun vierde plaat . Eén van de medeoprichters verliet de band , maar ABO knokt bikkelhard terug met deze . Het scheurt, schuurt en freakt soms , check maar eens “Two doves on a lake”, opener van de plaat , die meteen de aandacht scherpt , of iets verderop “We are floating”, “Cluster up & hover” en tot slot “Hunch your body, love somebody” . Het zijn vier kleppers die de juiste combinatie hebben van garage rock’n’roll psychedelica en je in een onweerstaanbare groove brengen door de broeierige repetitieve bezwerende ritmiek . De rest van de plaat , btw de plaat duurt maar 32 minuten , zijn iets subtieler, sfeervoller , dromerig en niet vies van wat toegevoegde blazers en vocoder . In de kakafonie van stijlen en genres is de samenhang , de melodie en de finesse overduidelijk . Sterk album!
Nu is de muziek verkrijgbaar van de voorstelling ‘New old world’ ; die een paar jaar terug bij Motel Mozambique in première ging, een beeldend verhaal over heden, verleden en toekomst, een toonbeeld opnieuw van ZS’s muzikaal grootst mogelijke vrijheid .
Inderdaad , een soundtrack van een multimediavoorstelling waar geen woord wordt in gezongen , elementen uit de dans- en theaterwereld, schaduwspel, de beeldende kunst en animatie worden geïntegreerd . Voldoende genoeg om je fantasie te prikkelen .
Naast het spel van de twee is er voldoende ruimte voor het strijkersensemble (hedendaags klassiek) , de contrabas en het jazzy piano/keysspel van Wim De Busser . Pop, jazz, latin en ga zo maar door vinden hier hun weg in een dertiental instrumentale stukken , die melancholie, tristesse , onzekerheid plaatsen naast optimisme, luchtigheid en grappig voelen . ‘The brave new world’ wordt omgezet in deze ‘New old world’ van maatschappij en individu, waar experiment en harmonie elkaar afwisselen en kunnen verrijken . Die ZS uniciteit kunnen we maar bewonderen …
Kadebostany – interessant synthpop collectief rond ‘president Kadebostan’ en zijn Amina , ‘lokale diva’ en zangeres . Je voelt het al aankomen, we hebben hier burlesque, bombastische pop , met een Oost-Europese inslag , waarbij naast de electro, ze een Beirut/Balkan orkestsfeertje en country ademen, en ergens in de contreien van Laibach zitten. Er valt afwisseling te noteren , maar toegegeven niet alles klinkt even goed . Openers “Walking with a ghost” en “Invisible man” overtuigen door die dansbare groove , verder “K-Airline” en “That eagle” door een broeierige spanning en tot slot “Hey!” , die de Balkan oproept; de rest is minder en is sfeervoller. Algemeen een catchy sound dus, wat zorgt dat dit goede plaat is , maar ook niet meer dan dat!
Twee blonde zangeressen bepalen het gezicht van de uit Brooklyn, NY afkomstige Lucius die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven van folkpop tot popelektronica . De stemmenpracht van de twee dames worden onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid .
Ze geven de songs een opzwepende touch door de grooves en stuwende trommels. “Go home” en “Until we get there” kunnen een doorbraak forceren , “Turn it around” heeft een intens broeierige spanning , “Hey Doreen” laat een meer wavegolf doorsijpelen en een dromerig gevoel baadt over ons in de afsluitende reeks “Monsters” en “How loud your heart gets” . Heel sterk klinkt het innemend opbouwende “Nothing ordinary” , en hier toont het combo aan van alle markten thuis te zijn . Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, maar het debuut is alvast moedig!
Muzikaal vakmanschap en gevarieerde metalcore gaan hand in hand op het zesde full album van War Of Ages. Deze zogeheten Christelijke metalcoreband uit Pennsylvania kreeg voor ‘Supreme Chaos’ versterking van gitarist Jack Daniels van Hope For The Dying. De man zorgt voor een meerwaarde want de indrukwekkende sound op dit album is om vingers en duimen af te likken.
War Of Ages brengt een zeer gelaagde en minitieus opgebouwde mix van melodieuze metalcore, posthardcore, elektronica en klassieke metal. De tien songs staan stuk voor stuk als een huis.
WOA weet agressieve hardcore naadloos te mengen met machtige metalriffs, breakdowns en uitgekiende solo’s. Dit hoor je vooral in “Lost Apathy”, een schoolvoorbeeld van een prima metalcore-nummer. Ook de catchy en groovy opener “From Ashes” met enkele goedgerichte synths mag er zijn. Verder is er onze favoriet, het funky “Chaos Theory” met misschien wel de beste riff van dit album. “LionHeart” combineert dan weer enkele melodieuze met razendsnelle passages en zal live de nodige gengsters slaan.
Ook de andere tracks weten dit hoge niveau aan te houden. Heel wat fans in de VS zijn al overstag gegaan voor War Of Ages, veel kans dat met deze plaat ook Europa volgt!
FeestinhetPark 2014 van donderdag 21 augustus t/m zondag 24 augustus 2014
FeestinhetPark 2014
Donkvijvers
Oudenaarde
2014-08-21 t/m 2014-08-24
Voor de 19de keer op rij is het Feest in Oudenaarde, FihP; opnieuw kwamen er enkele grote kleppers naar de Donkvijvers. Internationale namen Aloe Blacc, Matisyahu, Tiga, Gary Clark Jr. en Ceelo Green, naast de Belgische trots. Net als vorig jaar kregen we een brede waaier aan diverse stijlen waarbij plaats is voor zowel nieuw jong geweld als de gevestigde waarden.
Voor elk wat wils dus, al is Feest in het park vooral de plek bij uitstek om nieuwe artiesten/dj's te ontdekken. We lieten ons maar al te graag onderdompelen in de gezellige sfeer en met een (muzikale) cocktail maakten we volgende impressies.
dag 1 – donderdag 21 augustus 2014
Pomrad had in de Grand Mix de eer om het festival op gang te trekken.. Onder Adriaan Van De Velde verscheen het trio in een soort glitterpak. Een beetje ondankbare taak , gezien er nog maar een handvol mensen het festivalterrein waren opgekomen. Maar dat lieten ze niet aan hun hart komen, de funky beats zetten aan tot dansen en de rits aan samples & synths zorgden voor een zomerse sfeer. Van De Velde , sinds jaar en dag solo als Pomrad, upgradete z'n bezetting onlangs wat resulteerde in een volwaardige live act. Dat het soms nog een beetje zoeken is , was duidelijk maar hier stond een band met potentieel. De 'dancesound' met flarden r 'n b, funk, hiphop en jazzelementen deed ons denken aan Stijn en zelf Prince kwam zelfs even om de hoek .
Een warme sound ook met vette grooves en elektronica die vernuftig in elkaar zat, de veelzijdigheid zorgde voor een boeiend luisterstuk. Met de 2 ep's de voorbije jaren kwam er heel wat fuzz en interesse voor de Antwerpenaar. Dat resulteerde eind '13 in een kleine radiohitje met “Pomslap” en een pak interessante contacten.
Hier in Oudenaarde gaf Pomrad een alleraardigst visitekaartje af, die ons nieuwsgierig maakt naar het volledige debuutalbum. (J)
Een van de upcoming youngsters was na Pomrad aan zijn set begonnen: Faisal. De Desperados aka Hyppo Stage was het schitterend decor waarin het dj talent zijn set kon doen. De Limburger met Marokkaanse roots schopte het inmiddels tot resident bij Studio Brussel. Hij bouwde op en draaide een uiterst genietbare set. Funk, disco, house en hiphop waren de elementen van het dansfeestje. Hij heeft al enkele mixtapes en bootlegs gemaakt en hij stond reeds op Tomorrowland en Laundry day , wat aantoont dat hij nog veel in z'n mars heeft. (J)
Als eerste grote opener kregen we het Nederlandse Kraantje Pappie . Kraantje Pappie mag zich net als De Jeugd Van Tegenwoordig het uitgangbord noemen van de huidige generatie nederhoppers. Erg populair bij de schoolgaande jeugd, wat zich vertaalde in het hoge aantal pubers dat de weg naar de Grand Mix vond. “Feesttent” opende en zette de toon voor 50 minuten dikke fun. Frontman Alex van der Zouwen had van in het begin het publiek mee en op de vraag “Waar is kraan” gingen alle handen in de lucht om uit volle borst de lyrics mee te zingen. Ook op “Zweet op de dansvloer” ging de jeugd wild te keer en konden we zien dat iedereen genoot! Ondanks het feit dat de nummers uit het recenste album minder vlot naar binnen gingen , kon men van een uiterst geslaagde passage spreken waarbij er heel wat gedanst werd! (P)
Met Bram Willems kregen we een zoveelste Studio Brussel radiopresentator die na zijn uren als dj fungeert. Hij mocht zich bewijzen op de kaffeehyppo dat net als vorig jaar erg gezellig ingericht was. Gedurende zijn set mixte hij vooral hedendaagse nummers door elkaar. Hij haalde Sigma (“Nobody to love”), Wilkinson ft. Iman (“Need to know”) en DJ Fresh ft. Rita Ora (“Hot Right now”) door elkaar. Ook de hiphop liefhebbers kwamen aan hun trekken met nummers van Terror Squad ft. Fat Joe, Remy (“Lean Back”) en Snoop Dogg (“Drop it like it's hot”). En hot werd het zeker, al hielpen de vlammenwerpers om de temperatuur nog verder te doen stijgen. Het was een aangename set waarbij opviel dat Willems een getalenteerd dj is, en dus meer kan dan enkel maar nummers aan elkaar praten. (P)
Headliner vanavond was rapper en soulzanger Aloe Blacc op het hoofdpodium . Met een nieuw album, ‘Lift Your Spirit’, begon de piekfijn in het pak gestoken frontman hier. Wij waren vooral benieuwd wat hij naast die ene wereldhit nog in huis had. Opener “ Get Down” bood een aardig stukje rapwerk. De soulzanger werd bijgestaan door een 4 koppige band , zeker een meerwaarde. De wereldhit kwam veel vroeger dan verwacht en maakte het publiek wakker. Naast klepper “I Need A Dollar” sloeg “Wake Me Up” beter bekend in een remix van Avici ook wel aan.
Het werd een set met ontspannende nummers die ergens wel een hitpotentieel hadden maar net niet van het niveau haalden van “I Need A Dollar”. Toch sloeg Aloe Blacc aan en bekoorde hij het publiek met zijn zwoele stem en ‘feeling good’ songs. (P)
Onze avond sloten we af in de Charlatan waar Tiga al achter de draaitafel stond. Tiga is een Canadese producer en remixer die we kennen van classics “Sunglasses at Night”, “You Gonna Want Me” en “Mind Dimension”. Met die hits was Tiga vertrokken voor een set vol pompende electro/dance/house beats waar een schijnbaar genietende menigte los op ging.(P)
dag 2 – vrijdag 22 augustus 2014
Kenji Minogue is eigenlijk al één van de revelaties van het jaar en opende dag 2 voor helaas heel weinig volk. De twee dames die zichzelf Fanny Willen en Conny Komen noemen, trokken zich daar echter niks van aan en gaven zich volledig. Verder bestaat de band nog uit twee gitaristen en een ‘varkenskop’ drummer , Mista Pig. We kregen een zo goed als dezelfde set van Pukkelpop, natuurlijk wat ingekort! De muziek van dit duo konden we niet beter omschrijven als een soort pret-electro dat erg aanstekelijk, dansbaar en grappig was! Ze openden met het eigenaardige "Dieren die gaan dood!" en hun nummers “Danny”, “Stinkiewinkie” en “Veranda” ontbraken niet. Ergens midden inde set lasten ze een pauze in waarbij ze even op adem kwamen en er een instrumentaal muziekje te horen was. Afsluiten deden ze met “Min Oeders" een nummer waarbij ze afstapten van hun electronische sound en kozen voor het stevigere gitaar geweld.
Kortom er werd al vroeg op de dag een fijn feestje gebouwd!(P)
Tot onze verbazing was er bij Ostyn weinig volk te bespeuren …Zou de jeugd niet weten dat dit een zij project is van Bert Ostyn (zanger van Absynthe Minded) of was de avond er voor te zwaar en lagen ze nog in hun tent? Wij lieten het niet aan ons hart komen en wilden wel eens horen welke richting hij met dit nieuw project uit ging. Met Ostyn stapt hij duidelijk af van de ballads die we kennen van Absynthe Minded, dus geen nummers als “My Heroics, Part One” maar krachtigere nummers waarbij de synthesizer een prominentere rol speelt. Ostyn heeft een 3 koppige band achter zich, waar hij zelf de synths en de basgitaar voor zijn rekening neemt. Met zijn nieuw project laat hij een donkere kant van zichzelf horen. Het is nog wachten tot het voorjaar van 2015 op het solo album maar kon ons nu al verrassen met een paar zeer aangename songs.(P)
Na de geslaagde solo passage vorig jaar was Tom Van Laere vanavond te zien met Admiral Freebee . Ze kwamen met plezier het nieuwe ‘The Great Scam’ voorstellen. Net als vorig jaar was de frontman een prima entertainer. Voor de gelegenheid werd hij bijgestaan door een saxspeler die voor een extra touch zorgde in de set. Tom Van Laere trakteerde op een set met funk en stevige rock er bovenop.
Ondanks het feit dat ze vooral nieuwe nummers speelden ontbraken de hits als “Lucky One” en “Rags ’n Run” niet. En naar het eind toe nog meer oude nummers met “Oh Darkness” als hoogtepunt. Wij zagen een Admiral Freebee die met plezier op het podium stond en het beste van zichzelf gaf en samen met het publiek genoot!(P)
Na Kraantje Pappie gisteren , was het nu de beurt aan die andere Nederlandse succesformule The Opposites om de tent op te warmen; dat opwarmen was echt wel nodig want het was amper 13°C. Ook de Opposites konden heel wat pubers lokken die volledig uit hun dak gingen op nummers als “Licht uit” en “Slapeloze Nachten”.
De twee heren Willem de Bruin en Twan van Steenhoven werden al van in het begin van het optreden op handen gedragen. De twee vuurden een spervuur aan raps op hevige hiphopbeats en drum‘n’bass tunes af, wat we duidelijk vonden in het nummer “Thunder”. De jeugd kon dit smaken, maar voor ons was het allemaal een beetje te veel van hetzelfde.(P)
Als afsluiter van dag 2 pikten we nog even het Magnus van Cj Bolland en Tom Barman mee.
Het was al van het album ‘The body gave you everything’ uit 2004 geleden dat we nog nieuw werk te horen kregen van de heren. De voorbije weken was hun nieuwste single “Singing Man” niet meer weg te slaan uit de hitparade.
Benieuwd waren wij dan ook of ze nog van die pareltjes voor ons verborgen hielden. Op het podium verscheen naast Barman en Bolland ook Tim Van Hamel die het rockgehalte hoog wist te houden met zijn vuile gitaarriffs. Naast rock was er ook plaats voor drum‘n’bass dat o.m. te horen was op “Puppy”. Barman nam de vocals voor zijn rekening met opvallend veel effecten op zijn stem, en ook het rappen ging hem verbazend goed af.
Voor ons was het duidelijk dat dit Magnus er live zeker en vast stond, alleen weten we niet of het album dat later dit jaar verschijnt echt zal aanslaan. Het album staat vol samenwerkingen, o.a. Tom Smith (Editors) die “Singing man” inzong alsook David Eugene Edwards (Wovenhand), Blaya (Buraka Som Sistema) en onze eigenste Selah Sue.(P)
dag 3 – zaterdag 23 augustus 2014
Op zaterdag mocht Jasper Erkens met z’n nieuw project Altrego van start gaan. Erkens is meer dan een sing/songwriter en presenteert zich als trio op het hoofdpodium. Na enkele jaren van stilte – lees: zijn studies in London – staat hij er nu terug met iets 'totaal anders': electronische indierock met pompende beats, vuile gitaren en strakke ritmesectie. De energieke drummer en toetsenist gingen duidelijk mee in de vibe die Erkens creëerde. We hoorden catchy versies van “Love is flawless”, “Lucky 13” en “Miraculous epiphanies” en zagen een publiek dat zoveel enthousiasme op het podium wel kon appreciëren. De eclectische popsongs bleven duidelijk hangen en na de sterke debuutEP en de passages op Rock Werchter en Pukkelpop deze zomer bewijst Altrego dat we het laatste van hen nog niet gehoord hebben. (J)
Ook heel interessante internationale namen overdag, die de organisatie toevoegde op zaterdag waren Kitty, Daisy & Lewis en Gary Clark Jr.
Kitty, Daisy & Lewis - De familie Durham wordt wel op elk festival gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie. “Going up the country”, “Say you’ll be mine” en “baby bye bye” grasduinden het meest in ‘that oldskool’ en zorgden voor een gezellige hillbilly rockabilly party. De andere en nieuwere songs zijn wat gepolijster en hebben een poppy groovy.
Uniek blijft de gedrevenheid van de drie uit Londen , die samen met pa (slidegitaar) en ma (contrabas) op het podium staan . Een Jamaicaanse trompettist op leeftijd maakt de sound soms nog kleurrijker en hitst de menigte wat op . Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar . Mooi! (Johan)
Bluesrock sijpelde nog meer door in de retrorock van Gary Clark Jr . Vooral in het tweede deel van de set konden we genieten van de sterke performance van hij en z’n band die met solo’s om de oren vlogen en af toe wel eens iets coverden. Een heerlijk genietbare, vertederende ,dynamische gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. Een mooie afwisseling tav de andere genres , die over FihP rolde! (Johan)
Een hoge plaats op de line up en een bomvolle tent was er voor Intergalactic Lovers, meer dan terecht trouwens, na hun sterke 2de plaat 'Little heavy burdens'. Lara Chedraoui is een spring-in-t-veld. De dreigende popsongs klinken mooi in al hun eenvoud, gedragen door de schitterende stem van de frontvrouw en de bezwerende drumpartijen. De band is de voorbije jaren gegroeid en biedt met gitarist Philip Weiess nog meer kwaliteit. Vol overgave speelden ze , en hebben nu een homogeen, volwassen collectief, naast Chedraoui. De songs hebben een melancholische ondertoon, en hun hits werden netjes verdeeld over het uurtje. “Shewolf”, “Delay” en een door het publiek fel meegezongen “Islands” gingen erin als zoetenkoek en bevestigden de puike livestatus. Oudenaarde baadde in een gezellige sfeer en kreeg hier één van de hoogtepunten. De band charmeerde opnieuw maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat er nog speling is, zeker qua livepresentatie. (J)
In de Charlaten tent gingen we voor een streepje Mo Disko. De elektronische duizendpoot Mo van Mo & Benoeli aka The Glimmers is nog één van die echte oldskool dj's, eentje die zijn sporen in de partyscene ruim heeft verdiend. Met zijn jarenlange ervaring leverde hij terug een zwoele mix van house, disco en 80's sounds af. De hele tent bewoog op de funky sound van de pionier en hij toonde alle jonge dj's dat hij zowel technisch als qua platenkeuze nog steeds een absolute topper is. De tent ging volledig mee in zijn verhaal en danste zich de nacht in. (J)
Thomas DeCarlo Callaway aka Cee Lo Green mocht de avond in stijl afsluiten. Deze Amerikaanse soul- en r&b-artiest, die wereldwijd bekend werd met “Crazy” van het hobbyproject Gnarls Barkley, opende met “It’s Allright”. Green liet al heel vroeg zijn imposante stem door de tent galmen. Al moesten een paar kortgerokte dames voor de nodige afleiding zorgen. Op die manier viel het minder op dat de corpulente zanger er vaak flink naast zat. Zeer opvallend was het ook dat er naast het eigen werk plaats was voor covers als “Don’t Cha” van de Pussy Cat Dolls. Naar het einde toe kwam er wat meer ritmiek en ambiance, al had dat veel te maken met de hit “Fuck You”.
Wij gingen die dag naar huis met een gemengd gevoel en hadden best wel meer verwacht van de man. (P)
dag vier – zondag 24 augustus 2014
Op de laatste (gratis) dag van FihP trokken we naar de Grand mix voor de jonge wolven van Horses On Fire. De jongens uit Gent kregen maar een half uur om zich te bewijzen, maar deden dit met bravoure.
De vier heren lieten pure en onversneden stoner rock met heerlijke rauwe zangpartijen en snedige gitaarriffs horen. Om een relatief jonge band te zijn slagen ze er wonderwel in om hun songs mooi en geleidelijk aan op te bouwen tot een climax. Deze band kon ons zeker en vast overtuigen en we denken dat er zeker nog ruimte is om verder te groeien!(P)
Met Beaty Heart kregen we dan weer een band die leek weggelopen te zijn van een strand uit Hawai. De heren dompelden ons onder in een sprankelend psych-pop bad waarbij het soms heerlijk wegdromen was. Deze zomerse geluiden zorgen er zelfs voor dat de weergoden ons gunstig gestemd waren en de eerste zonnestralen in vier dagen waren dan ook niet vreemd! Ze gebruikten een pak instrumenten wat een uniek geluid creëerde. Na afsluiter “Seafood” moeten we bekennen aangenaam verrast te zijn door deze Londense band.(P)
Met Mintzkov passeerde er een Belgische band die al ruim tien jaar keihard aan de weg timmert. De band heeft tussen de vorige cd ‘Rising Sun, Setting Sun’ en hun nieuwe plaat ‘Sky Hits Ground’ heel wat meegemaakt ( o.m. stierf hun vorige gitarist en kreeg een vriend van hen een levensbedreigende ziekte) . Ze zijn al ruim een jaar op tour . De recente plaat is gekenmerkt door die talrijke gebeurtenissen . Toch is het geen al te donkere plaat geworden, de open songteksten zorgen daar dan weer voor. Onder een stralende zon openden ze met “Author Of The Play” , een nummer waarbij ze meteen kwalitatief sterk stonden. De melodieën dringen zich op en zitten onmiddellijk in je hoofd. De stem van frontman Philip Bosschaerts heeft iets weg van Tom Barman maar klinkt zeerzeker ook krachtig en kwetsbaar.
De set bestond niet alleen uit nummers van het recenste album maar ook oudere nummers als het prachtige “Mimosa” prijst de vocals van Lies Lorquet en Philip Bosschaerts samen! Ook hun doorbraaksong “Ruby Red” werd niet vergeten. Naar het eind van de set toe was er ruimte voor een cover van Stromae, zijn “Formidable” werd voor de gelegenheid naar het Engels vertaald en in een nieuw jasje gestoken. Na een uurtje eindigden ze met “Return & Smile”.
Wij liepen alvast met een grote glimlach de tent uit en vroegen ons luidop af het het komt dat deze band niet door een groter publiek wordt gerespecteerd! (P)
Als afsluiter van FihP mochten we Flip Kowlier voor de 7de keer verwachten. Als een echte ‘Directeur’ kwam Kowlier op met hoge hoed en netjes uitgedost in kostuum, vergezeld van niet misstaande circusfiguren in de vorm van een luipaard, ballerina en een pierrot. Een enthousiaste Kowlier gooide met hits en had het publiek mee van begin tot einde. We kregen "Ne welgemeende" van zijn debuutplaat ‘Ocharme Ik’ , maar ook enkele van ‘In de Fik’ en zijn recentste album ‘Cirque’ te horen. We konden gedurende de gehele set genieten van enkele circusacts en de nodige portie humor; zo zei Kowlier: "Wa vindje van min kostume? That's the shit." en vroeg na zijn band een applausje voor zichzelf "Leider van het volk, bescheiden, niet knapper dan een ander ma toch een bitje." De talenten van de jongleur en de goochelende vuurspuwer deden de temperatuur in de tent nog wat stijgen. Veel te snel kwam er een einde aan de sensationele performance, waar Kowlier voor een kookpunt en kippenvelmoment zorgde met "Min Moaten". Het publiek -van voor tot achter in de tent- zong, bewoog en neuriede uit volle borst mee tot vijf minuten na het einde van de set.
Enja we weten wat we thuis moeten vertellen als onze ouders vragen wat we hebben gedaan op FihP, dan zeggen we: "We hebben 'Oohoohoh' gezongen met Flip Kowlier!" (Tehani)
Na vier dagen muziek en feest met net geen 40 000 bezoekers kwam er een einde aan het FihP, toch wel een vrij natte 19e editie. Maar voor de vaste FihP bezoekers was dit niet uitzonderlijk, gezien het nog maar 3 keer droog gebleven is.
Nieuwigheden op het terrein waren een botsautokraam en een ludieke fietsattractie die samen met de 2 km aan verlichting voor een gezellige sfeer zorgden. Wij kijken nu al uit naar volgend jaar voor een hopelijk zeer mooie feesteditie!
Met dank aan John Van De Putte, Pieter Dhondt, Tehani Schollaert en Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2014/
Organisatie: FihP, Oudenaarde
Cloud Nothings, Double Veterans
DokBox
Gent
Dit optreden van Cloud Nothings was vooraf gepland in de Charlatan en hoe veel wij ook van die zaal houden, we waren blij dat het verplaatst werd naar DOK Gent, al was het maar om de schitterende locatie nog eens te kunnen zien. Het klopte ook gewoon, de muziek van Cloud Nothings, teenage fear vertaald in sterke en misschien nog vooral luide songs, paste hier perfect. De in elkaar geflanste, geïmproviseerde concertzaal, met voetbaltribune, onder het grote afdak was bijzonder gezellig en ook het geluid ging niet verloren, zoals dat al eens kan gebeuren met optredens in de buitenlucht. Goeie zet, Democrazy.
De avond werd geopend door Double Veterans, een project van 3 studenten van ons lands eigen Rock ’n Roll high school: PHL Music in Hasselt. Toegegeven, het klinkt niet echt punk rock, zo naar school gaan en daar leren hoe je muziek moet maken. Maar na vanavond zijn we bereid onze mening te herzien. Dit was geen braaf muziekschoolensemble, dit was gewoon goed. Niels Meukens en Thomas Valkiers, beiden van het inmiddels gestopte The Crackups en het legendarische X!nk en Tubelight’s Lee Swinnen (zoon van) brachten heerlijk psychedelische lo-fi nummers met echo’s van The Brian Jonestown Massacre, The Black Lips en Fidlar. Ze coverden “You’re Gonna Miss Me” van The 13th Floor Elevators en eindigden met hun simplistische single “Beach Life” (stepping on the beach, drinking, smoking weed). Prompt vroegen wij ons af of er niet kan gesurft worden op De Leie.
Cloud Nothings groeide van een project van zanger Dylan Baldi uit tot een volwaardige en (naar de normen van hun genre) succesvolle band. Na twee platen die redelijk onder de radar bleven, gooiden ze in 2012 een bom met ‘Attack on Memory’, het resultaat van een potje ravotten in de studio met de legendarische Steve Albini achter de knoppen. Eerder dit jaar verscheen ‘Here and Nowhere Else’, waarmee ze bewezen dat ze ook zonder Albini een plaat om U tegen te zeggen kunnen maken. En dat weten ze zelf ook, voor de setlist putten ze alleen uit deze laatste twee langspelers. Ons hoort u niet klagen. Het optreden van Cloud Nothings hier op DOK was vooral luid, maar achter die wall of sound zaten ook wél goede songs met sterke melodieën verscholen, zoals ook bijvoorbeeld The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine zich onderscheiden van hun vele imitators.
Bij hun vorige passage in België op Les Nuits Botanique sprak men links en rechts van een van de hoogtepunten van het concert/festivalseizoen, hetzelfde zeggen van deze passage zou een tikkeltje overdreven zijn. Retestrak was het wel. “Stay Useless” was een sterke opener, en in ijltempo raasden ze door “Psychic Trauma”, “Now Hear In” en “Quieter Today”, 3 nummers uit die laatste plaat. Allen stuk voor stuk oerdegelijke songs maar het eerste echte hoogtepunt kwam er met het eerste van de twee langere nummers in de set: “Pattern Walks”. Hemels lawaai. De zon ging volledig onder tijdens de outro en it made sense. Na onder andere nog “Cut You” en het instrumentale “Seperation” eindigden ze na een dik halfuur, het voelde langer aan, met het tweede hoogtepunt, “I’m Not Part of Me”, waarbij het publiek echt leek wakker te schieten.
En toen moest dat tweede lang nummer nog komen, “Wasted Days” was een volledige bisronde op zichzelf. De dik vijftien minuten (1/3 van de lengte van set!) durende versie greep je bij de keel en sloeg je knock-out. Indrukwekkend. Tijdens dit nummer bleek vooral wat écht de kracht is van de band: een fenomenale drummer, wat die voor mekaar bracht was op het machinale af. Bij de drummers in de zaal viel de mond open van verbazing, plots voelden ze zich wel heel kleine garnalen.
Na een zoiets verschroeiends kan je gewoon niks meer spelen, wat ze dan ook wijselijk niet deden. 10 songs in drie kwartier, het was meer dan voldoende. Goed optreden? Ja, al zat het venijn toch vooral in de staart, met het laatste nummer van de set en het bisnummer. Hét absolute hoogtepunt van het jaar? Nou, nee, dat nu ook weer niet. Maar hé, waarom zou daar iets mis mee zijn?
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014
Rock-en-Seine 2014
Domaine de Saint-Cloud
Paris
2014-08-22
John Van De Putte en Johan Meurisse
dag 1 - Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014 - de fun, de hits
Na de aangename kennismaking vorig jaar met het festival keken we uit naar wat deze editie zou brengen.
Een interessante, gevarieerde line up had de organisatie weer weten samen te stellen. Langs de boorden van de Seine, in het schitterend decor van Saint-Cloud lieten we ons graag onderdompelen in de relaxte sfeer en feeërieke groene setting.
Op de 4 podia was terug een mix van de grote namen en opkomende artiesten. Net als de vorige jaren was het festival volledig uitverkocht. Jammer genoeg ook minder goed nieuws door de late annulering van Volbeat.
In de omzwervingen op de verschillende podia pikten we nieuw talent mee. We hielden écht halt voor de mainstage waar Jake Bugg geprogrammeerd stond. Bugg speelde in sobere setting als trio, met een gitarist en drummer , en wordt gepusht als één van de hypes . Een horde jonge meisjes had intussen de voorste rijen ingepalmd. Met een zekere coolness en ‘air’ kwam hij het podium op. De 20 jarige knaap uit Nottingham zette direct iedereen in beweging met zijn swingende country/folk en aanstekelijke popdeuntjes. Maar na een kwartiertje was het duidelijk dat de singer-songwriter op automatische piloot speelde. Een beetje hautain haspelde hij z'n set af en er was maar weinig tot geen interactie met het publiek. Niettemin klonk het geheel wel goed en wisselde hij z'n akoestische gitaar af met iets vetter elektrisch werk. In z'n spel hoorden we vooral Dylan, Hendrix en the Beatles doorsijpelen. Na een sterk slot met “What doesn't kill you” en “Lightning bolt” bleven we enigszins teleurgesteld achter.
De ideale festivalpartyrockband The Hives zou ons even later blijer stemmen. In hun kenmerkende zwart-wit pakken zou het garagerock’n’rollpunkcombo doen waar het goed in is: een explosieve liveshow geven.
Toegegeven weinig nieuws onder de zon maar de aanstekelijke “Walk idiot walk” en “Main offender” doen het nog altijd. Frontman Pelle Almqvist is zoals steeds uitgelaten en liet geen moment onbenut om met alles en iedereen de draak te steken. De energie en chaos zijn dan ook typerend voor het Zweedse gezelschap; Almqvist gebruikte alle hoeken van het podium en dook meermaals het publiek in. Vanzelfsprekend waren “Hate to say i told you so” en een lang uitgesponnen “Tick tick boom” de anthems die het meest meegezongen werden. De strakke, goed op elkaar ingespeelde band speelde een uur vol enthousiasme zoals we van hen gewend zijn met Almqvist als ultieme orkestleider. De fun, de hits was getekend: The Hives!
Ook het andere gezelschap moest niet onder doen , met name het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord, in een ander genre weliswaar. Enkele jaren geleden uit het niets werden ze een heuse internetsensatie door “Enter the ninja” en het bleek dat hun liveshows keer op keer een belevenis waren.
Hier in Parijs zagen we een show met een opblaasbare pop van tekenfilmfiguur Casper en met de opblaasbare penis twijfelden we opnieuw of het hier om een gimmick ging of een volwaardige act...
Dj Hi-tek hitste het publiek op door een lange onheilspellende intro , wat iedereen bij de leest hield. Toen Ninja en Yo Landi Visser verschenen, was het hek meteen van de dam. Foute maskers, een pak tattoos, danseressen en de nodige vestimentaire oprispingen zorgden opnieuw voor een nooit gezien visueel spektakel. Maar eerlijk gezegd, ook muzikaal zijn ze intussen enorm gegroeid. Met hun eclectische mix van hip hop/rap/rave en techno hielden ze het spannend van begin tot eind en werden ze bij de hits vocaal ruim ondersteund door het uitgelaten publiek. “Pitbull terriër”, “Baby's on fire” en “I fink u freeky” waren bommetjes voorzien van een vette beat door Dj Hi-tek.
Visser wisselde ook dikwijls van outfit wat door het andere geslacht wel geapprecieerd werd. De hyperkinetische party van het knotsgek trio kende zijn absolute apotheose bij “Enter the ninja”; iedereen kon voor de laatste keer uit hun dak gaan. Na Pukkelpop ging ook Rock-en-Seine overstag voor zoveel spektakel. Zelfs de malse regen kon hen onmogelijk stoppen.
Van enige rust was geen sprake want dansen was ook verplicht bij de set van Trentemöller. Nadat hij vorige week cancelde in België keken we alvast uit naar zijn komst hier. De danceproducer en electrowizzard Anders Trentemöller schakelde de voorbije jaren over van een soloproject naar een volwaardige band. Dit kwam de kwaliteit van de live set uiteraard ten goede, en ook hier waren we mee in een meeslepende trip.
De minimalistisch, opgebouwde beats en soundscapes dreven je mee op een gezapig trip waaruit je niet wou ontwaken. De atmosferische klanken met flarden new wave brachten je in de ultieme roes om uit de bol te gaan; New Order en The Cure waren nooit veraf.
Ook over de lichtshow en visuals was goed nagedacht waardoor het resultaat van zeer hoog niveau was. Weinig echte floorfillers door de set heen , maar doordachte, pulserende beats & bleeps die je in een dromerige vibe hielden.
In het slot werden op “Moan”, “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go” alle registers opengetrokken en moesten we even bekomen van deze emotievolle performance.
Afsluiters van de openingsdag waren Arctic Monkeys die één van hun laatste optredens speelden vóòr ze een break van een jaar zullen inlassen. Alex Turner en co. zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de absolute festivalheadliners.
Al op de tunes van opener “Do i wanna know” leek dit een gewonnen match,; hun hits waren hoogtepunten, die aan elkaar gebreid werden.
En of ze er in zin hadden ... Met de nadruk op recentste plaat 'AM ' speelde het kwartet uit Birmingham een zwierig, strakke, speelse set op volwassen wijze. De band is echt groot geworden en ze gooiden met hun stomende liveshow het juk van eeuwige belofte van zich af.
Hit na hit kregen we zonder veel ademruimte, ook al is Turner toch iets losser geworden als frontman en durft hij eens in interactie te gaan.
Britpop vs bluesrock of eerder midtempostadionrock, whatever, feit was dat de Britse 'rock'n’roll helden' onze aandacht behielden . Mooi!
Absolute hoogtepunten waren “I Bet You Look Good On The Dancefloor” en “R U Mine?”; en eerlijk gezegd, op anderhalf uur hadden we niet één zwak nummer. Wereldklasse dus!
Setlist: Do I Wanna Know?, Snap Out Of It, Arabella, Brianstorm, Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair , Dancing Shoes , Crying Lightning , Knee Socks, My Propellor, I Bet You Look Good On The Dancefloor, Library Pictures , Fireside, No. 1 Party Anthem, She's Thunderstroms
, Why'd You Only Call Me When You're High?, Fluorescent Adolescent, One For The Road
I Wanna Be Yours, R U Mine?
Neem gerust ook een kijkje naar de reviews op de Fr site van dag 2 en dag 3 Rock-en-Seine
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-samedi-23-ao-t/
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-dimanche-24-ao-t/
Organisatie: Rock-en-Seine
Sziget Festival 2014 – overzicht van 11 t/m 17 augustus 2014
Sziget Festival 2014
l’île Obudai
Budapest (Hongarije)
2014-08-21
Jelle Berden
Obudai eiland ligt in het midden van de Donau, in de buurt van Boedapest, de hoofdstad van Hongarije. Dit fantastische eiland wordt in augustus, gedurende twee weken, omgetoverd tot ‘the island of love’, de thuishaven van Sziget Festival. Dit jaar kwamen er 415.000 bezoekers uit 87 landen samen voor een visuele, wonderbaarlijk, muzikale en onvergetelijke feestweek!
MAANDAG 11 AUGUTUS 2014
Het festival is nog maar net uit de startblokken en al meteen een unieke ervaring rijker, Balkan sounds in de Balkan! Leningrad is een gezellige Russische bende die met hun mix van ska en punk de wei om de oren slaat. Het is warm, heel warm in het publiek voor de mainstage, dus wij bijna meteen op zoek naar koelere oorden.
Net als veel van de medewerkers weten we niet goed waar we naartoe moeten en wat we moeten doen om de nodige bracelets te versieren. Maar dat kan hier precies allemaal weinig kwaad. We waren hier reeds op zaterdag, twee dagen voor de feitelijke start van het festival. Erg bizar wel die twee pre-festival dagen, festivalgangers die een ticket hebben voor heel de week mogen reeds hun tent komen neerplanten en kamperen, en dat mag eigenlijk overal waar je maar plaats kan vinden. Terwijl sloten Nederlanders, Fransen, en overige wereldburgers hun spullen de wei op sleuren, rijden er overal nog vrachtwagens af en aan. De eetstanden beginnen op te warmen en qua drank zijn er al pinten beschikbaar. Het ijs voor de cocktails is nog onderweg, maar de basisbehoeften van de eerste kampeerders worden ingewilligd. Bier, check. Toiletten, check! Op die twee dagen is er wel nog ontzettend veel rechtgezet. Als je aankomt op ‘the Island of Love’ is er overal wel iets dat je aandacht trekt en je weet niet waar eerst te kijken. Na eindelijk de perstent te hebben gespot zijn nu ook al onze bracelets in orde.
Nog even uitblazen in de ruime VIP corner en dan beginnen we aan wat een te gekke week beloofd te worden.
The 1975 is een groep die bij ons misschien nog niet zo bekend is, ofwel ben ik gewoon oud aan het worden, maar daar kan volgens mij best wel eens verandering in komen. Hun debuutplaat prijkte op nummer 1 in de Britse hitlijsten en sindsdien spelen de jongens wereldwijd op de grote festivals. Muzikaal vielen de jongens uit Manchester wat te licht uit. Met hun zachte Electro pop en New wave sound en de hoge aaibaarheidsfactor van de zanger zullen het vooral tienerharten zijn die sneller gaan slaan. Op mij maakten ze in elk geval weinig indruk.
Tankcsapda is Hongarije's grootste rock band. De groep bestaat al meer dan twintig jaar en is in die tijd uitgegroeid tot een ware Hongaarse specialiteit. Ze spelen metal, rock en alles wat daarbij aanleunt. Gitaarsolo's alom bij deze bende langharige oude rotten. Heel veel volk, heel veel ambiance en een geslaagde pyro act zorgden samen voor een goeie, typische rock show. Geen idee waarover ze aan het brullen waren, maar dat tot daar aan toe...
Blink 182 behoeft geen introductie, met wereldwijd meer dan 30 miljoen verkochte platen en tal van punk rock anthems uit de jaren negentig op hun conto, is het Amerikaanse trio een punk instituut. Na enkele jaren van stilte is de band terug, en spelen ze nu voor een eerste keer op Sziget.
Toegegeven, ik was kritisch voor hun show.. Ik herinner me vooral de clips op MTV en commerciële meezing punk rock anthems uit de reeds lang vervlogen jaren negentig, dus vroeg me af wat ze hier eigenlijk kwamen zoeken.. Maar ere wie ere toekomt, de jongens verzorgden de show meer dan behoorlijk. Iedereen kent de songs, en het genre lijkt me in Hongarije nog populairder dan bij ons. De puberale humor is er nog steeds, de bindtesten zijn schunnig, en de energie van de songs werkte wonderwel op de massa voor de mainstage, en ja, ook ik stond mee te zingen...
Enkel de frontman leek wat afwezig tijdens de show, maar dat maakten de andere twee ruimschoots goed. Volgens mij is er op de Belgische festivals al jaren geen plek meer voor een band als Blink 182, die toch enkel teren op oude successen, en terecht, maar de show verzorgen deden ze wel, en zo werd de eerste avond op Sziget festival feestelijk afgesloten, met ene vette nineties knipoog. Met nog 6 dagen festivalgekte voor de boeg trekken we er een streep onder voor vandaag.
DINSDAG 12 AUGUSTUS 2014
In fluo in ons programmaboekje, of in ons Sziget paspoort zoals dat hier heet, staan vandaag Queens of the Stone Age, Brody Dalle, Ska-P en The Starmans, een Hongaarse David Bowie tribute band. Maar zoals we al gemerkt hebben hier op Sziget is het helemaal niet zeker of we daar effectief ook gaan geraken. Naarmate het festival vordert openen er steeds meer podia de deuren, dus je moet je aandacht en tijd steeds beter weten te verdelen. En dat terwijl de vermoeidheid in stijgende lijn, en de nuchterheid in dalende lijn zal gaan. Dansen op een slappe koord dus.
Brody Dalle is een stoere, knappe punkmeid, en de eega van Josh Home, die later op de avond op de mainstage zijn Queens zal aanvoeren. De Australische stond eerder al aan het roer bij de punkrockband The Distillers en treedt nu dus ook op onder haar eigen artiestennaam. Qua cool kan ze in elk geval wedijveren met haar echtgenoot, qua toonvastheid al een pak minder en qua band moet ze helemaal de duimen leggen. Live klonk het verdacht veel op Hole, en ook al is dat al even geleden, toch was dat het eerste woord dat ik spontaan noteerde tijdens haar concert.
De band speelt strakke punkrock, straight to the point, met weinig tijd voor nuance of zelfs nog maar een lekkere solo hier en daar. Neen, de groep maakte aan een verschroeiend tempo samen een hoop kabaal, en niet alles klonk even correct. Te luid en te ongeregeld om mij te overtuigen.
Op de mainstage was het ondertussen de beurt aan de oude rotten van Anti-Flag. Nog meer punkrock dus, maar wel van een ander kaliber, de band gaat ondertussen al bijna dertig jaar mee en is zo te horen nog even kwaad als in het begin. Omdat ik wat te lang naar Brody Dalle was blijven staren , bleven er maar enkele nummers meer over, waaronder een uitstekende cover van “Should I stay or should I Go”, waarop ik meteen besloot dat tweede te doen, en op zoek te gaan naar wat lekkers om te eten en te drinken.
Aanraders zijn de pastrami burger, en de Sunshine Reggae cocktail, beiden geserveerd door de uitstekende en vriendelijke crew in de pers/VIP area. Soit, terug naar de hoofdzaak, de muziek was dat zeker, of neen, eerst toch nog zo'n Sunshine Reggae, en dan terug naar de muziek.
Op het hoofdpodium stond ondertussen de skapunkband Ska-P klaar. Deze gekke Spaanse bende zorgde voor een visueel sterke show en komen met gemak elk feestje opbeuren. Een groep kleurrijke figuren die er allemaal ongelooflijk veel zin in hadden en al lang genoeg meedraaien om plezier en goede muziek bijna foutloos te combineren. Bovendien werden verrassend veel teksten meegebruld door de massa, en aangezien ik tussen een legioen Spanjaarden stond , ging iedereen er nog meer uit zijn dak.
Ik wou ondertussen ook mijn licht eens gaan opsteken aan de Blues Irish stage, een mooie houten constructie met zeil, waar The Irish Coffee op het programma stond. Klonk interessant qua naam, maar toen ik er aankwam en om de oren werd geslagen met klarinetten en dwarsfluiten, was mijn interesse plots over. Ok, neen, ik geef het toe, ik was eigenlijk gewoon de tijd aan het doden tot de oppermachtige Queens of the Stone Age aan hun veroveringstocht begonnen, en was niet echt in de folky mood.
Gewoon doorgelopen dus en me al ergens gunstig gaan posteren voor de main. Daar waren we net op tijd voor de indrukwekkende Balloon Party. 20.000 ballonen worden uitgedeeld aan de festivalgangers, en ook waren peace and unity de boodschappen achter deze massa happening, ging het bij momenten hard aan toe om een ballon in je bezit te krijgen. Maar het moet gezegd, na het aftellen met z'n allen op hetzelfde moment zijn ballon loslaten had echt wel iets speciaal. De volgende dagen staan er nog een Flag Party (10.000 vlaggen), Beach Ball Party (5.000), een massa Bubble Blowing Party, een Color Party (6 ton kleurpoeder), een Party Serpentines Party ( 100.000 feestslingers) en een Glow Stick Party (10.000 stuks) op het programma. Peace en Unity gegarandeerd dus.
Ondertussen is het misschien reeds de tiende keer dat ik de Queens of the Stone Age live aan het werk zie, en zoals steeds loopt de set als een trein die met een rotvaart op je af komt. Josh Homme als personificatie van het cool, de vleesgeworden opperrock Messias die zijn troepen aanvoert. Deze geoliede machine maakt gegarandeerd slachtoffers op zijn weg, bezwijken zal je, dat klinkt nu misschien wat overdreven, maar dat is het allesbehalve.
Hun optredens zijn al een hele tijd een best of van bijna twintig jaar Queens, aangevuld met recente nummers uit hun laatste plaat, die gelukkig niet moeten onderdoen voor de oude klassiekers. Harde, pure rock met zalige riffs en dito teksten.
Wat ook steeds opvalt is wat een bende uitstekende muzikanten het zijn. De Queens reden een foutloos parcours, met présence, bravoure en alles wat je maar kan wensen van een rock concert! Zonder twijfel het muzikale hoogtepunt van deze tweede, sterk punk georiënteerde tweede dag op ‘the island of love’.
Later op de avond stond er nog een set van progessive house DJ Deadmau5 op het programma. Een echte fan ben ik niet, maar ik zag de Canadees nog nooit eerder aan het werk en ben dus toch gebleven. Qua visuals en outfit zag het er allemaal geweldig uit, maar de set was nog maar vijf minuten bezig en mister DJ had al twee zware missers op zijn conto staan. Misschien wel een bewijs dat hij live aan het werk was, wat bij veel DJ's toch steeds ter discussie staat. Pompende techno die de hele wei deed ontploffen, dat blijkbaar wel, maar zoals vaak bij techno snap ik het concept niet om de massa op te zwepen, naar een climax toe te werken, en dan toch weer vaak de stilte te laten vallen, net op het moment waarop eigenlijk alles zou moeten losbarsten. Niet lang gebleven dus, bovendien hadden we onze feestspot al gevonden.
In de Rubic Sziget kan je overdag nog terecht voor Rubik's Cube's en logic games, maar 's avonds gaat er een old school feestdj aan de slag die oude en nog iets oudere lekkere feestnummers op je loslaat.
Zalig onbekommerd wat staan dansen op disco, hiphop en pop classics kan al eens goed doen na wat een stevige gitaardag bleek!
Morgen beginnen we er weer vroeg aan, dus gaan we voor de kleinste emmer cuba libre en gaan we nog op zoek naar een klein feestje, een groot feest, een stuk opera, een halve rave of een ongelooflijke vuurshow? Het kan allemaal nog, tot ver na middernacht, hier op Sziget!
WOENSDAG 13 AUGUSTUS 2014
Wat me opvalt vandaag is dat er al enorm veel volk op de wei is, meer dan de voorbije dagen lijkt me, en een groot deel daarvan staan, samen met mij, al vroeg voor de main stage naar Jake Bugg te kijken. De jongeman bouwde op korte tijd een ijzersterke live reputatie op en het was dus dringend tijd dat ik de jonge Britse singer/songwriter live aan het werk zag. Zijn unieke stem en folk rock songs zijn misschien niet voer voor ieders bek, maar ik ben fan. Jake ziet er moe uit, en dat maakt zijn trage, solo nummers nog doorleefder. Je voelt en proeft de tristesse. Het tweede deel van de show was meer up tempo terwijl de stevigere nummers met de band de wei in lichterlaaie zette. ‘You love him or you hate him’, en Sziget definetly loves him! Afsluiter “Lighting Bolt” trok zelfs de laatste twijfelaars over de streep, puike prestatie van de nog steeds maar twintigjare Brit!
Imagine Dragons kende ik enkel van naam en van op de radio, dus een fan kan je me zeker niet noemen, maar wat de band op de main presteerde was zeer sterk. Ok, met de vele trommel en meezing momenten lijken de nummers zo geschreven om festival weides plat te spelen. Tienermeisjes aller landen brullen de teksten mee en de frontman doet er alles aan om iedereen mee te krijgen, en de meiden nog harder te laten krijsen. Heel leuke en positieve sfeer wel in de nummers, en daardoor dus ook in het publiek. Ik ga nog steeds geen plaat van ze kopen, maar als ze nog eens ergens op de affiche staan ga ik zeker nog eens kijken.
En dan, de verrassing van de dag. Gloria Boateng! Hoe is het mogelijk dat ik nog nooit van Gloria Boateng had gehoord. Dat je tot in Boedapest moet komen om een Gentse straffe madame te ontdekken, strange! Gloria is een Belgische met Ghanese roots die , een geboren artieste die zingt en rapt dat het een lieve lust is. Verstopt op de European Stage, ergens tussen de campings op het immense terrein van Sziget speelt de Belgische voor een bijna uitsluitend Belgisch publiek, en dat zorgt voor een uniek en zeer geslaagd feest. Geweldige sfeer, bindteksten in Engels en op het einde gewoon in het Gents, "eentje vor eunder". Ze had zelf niet zoveel volk verwacht, maar echt iedereen die er niet was miste de party van de dag! Energieke rap, pop nummers met goeie teksten en een zalige sound. Er zit echt van alles wat in de muziek van de band die zich kostelijk stond te amuseren. We mochten zelfs figureren in de clip voor haar nieuwe single. Geweldige madame die een geweldige indruk op me maakte! Halleluja Gloria!! Ga dat zien, ga dat zien, in een club, jeugdhuis of festival bij jou in de buurt. Nobody's safe for miss Gloria Boateng!
Tom Odell, de jonge blonde piano god werd ontdekt door Lily Allen, en zijn album en shows werden in de UK op algemeen gejuich onthaald. Ik kende de man iets minder goed en wist dan ook niet goed waaraan me te verwachten voor de show, buiten dan veel gegil van jonge tienermeisjes, al vroeg aanwezig in de A38 tent, allemaal om en zo goed mogelijk zicht te hebben op hun idool. Vanachter zijn piano brengt de singer/songwriter ballads, en daarmee kreeg hij het vaak ontzettend stil in de tent, iets wat ik niet vaak heb gezien tijdens dit Sziget festival. Soms uitgelaten, soms heel intiem, maar toch vaak te eenvoudig, te zeker van zichzelf. Ik ben er zeker van dat er wel een heleboel mensen houden van zijn sound en zijn looks, en we hebben zeker het laatste nog niet gehoord van deze Tom Ordell, maar wat levenswijsheid en ervaring kan voorlopig nog geen kwaad.
Miles Kane was er boenk op, zo bam, de A38 helemaal platgespeeld! Geweldige frontman die ik eerder dit jaar in de AB aan het werk zag, en zijn perfecte show van toen nog eens netjes kwam overdoen, maar dan in het groot. Geweldige hitgevoelige songs, arrogantie, heel het publiek in zijn zak, een Rolling Stones cover, genoeg ‘aah aahs’ en ‘ooeh oeehs’ om iedereen mee te doen kelen. Goeie, krachtige pop songs die doen wat ze moeten doen, swingen rocken en rollen! Als een bliksem begeleid door de donder, alles om eens stevig uit je dak te gaan. Dansen!!
Jaaa, weer een geslaagde avond achter de rug. Drie bijna foutloze dagen, die toch voor een totaal nieuwe festivalervaring zorgen. Festivals in het buitenland beleven heeft iets specials en nieuw. En het concept wordt toch ook nog anders ingevuld dan bij ons, gezelliger en creatiever, minder binnen de lijntjes,… Echt een aanrader voor iedereen die al jaren onze nationale festivals afschuimt!
DONDERDAG 14 AUGUSTUS 2014
Ok, we lagen weer veel te laat in ons bed... En moest de affiche van vandaag even goed zijn geweest als die van de vorige dagen dan was ik nog wel vroeg op de wei geraakt vandaag. Maar dat was dus niet het geval. Bastille en Bonobo zag ik eerder al aan het werk en liet ik vandaag dus links liggen.
Lily Allen had ik live telkens weer gemist dus daar wou ik wel eens naartoe. Maar geïnspireerd kon je haar allerminst noemen. Zat of high zou ik haar noemen, en vol pretentie, stond ze tussen elk nummer in wat te wauwelen. Qua zangstem zat alles wel goed, ondanks haar je m'en foutisme klonk ze toonvast, correct en mooi. Maar that's it. Lily leek liever in haar bed te liggen dan hier op Sziget, en amuseerde zich liever alleen.
Overal op het podium grote babyflessen, vier sexy danseressen en een band die leek te denken, eeuhm, waarom spelen wij alweer voor mevrouw Allen. Altijd het probleem met over geproducete songs, in de studio is het leuk ze te maken, maar om dan een bende huurlingen in te schakelen om die live te komen spelen, niet erg overtuigend is het minste wat je ervan kon zeggen... Het gevoel zat nooit op de juiste plaats. Wanneer ze haar smartphone boven haalde om, ik denk foto's te nemen van zichzelf op het podium, maar evengoed om manlief te sms'en dat ze zich stond te vervelen, die moest er blijkbaar bijzijn maar vertraging had om er te geraken. Allemaal zaken die ons niet interesseren, en die Lily Allen toch met ons wilde delen.
De enige naam die wel stond te blinken op de affiche was die van Stromae, maar na zijn georkestreerde show op Werchter te hebben gezien, wist je dat je je vandaag aan exact dezelfde show kon verwachten. Maar kom, we zijn Belgen in het buitenland, dus trots en fier, gingen we onze landgenoot een hart onder de riem steken. Maar de persmachine was ons voor. Stromae is de laatste tijd een ware hype, zelfs hier in het verre Hongarije, zo erg zelfs dat we via de Sziget site bericht kregen ons zeker één uur op voorhand naar de A38 stage te begeven. Helaas was zelfs dat niet voldoende. Ongeveer anderhalf uur voor de show kwamen we vast te zitten in een massa volk. De luidsprekers op het terrein verkondigden dat de A38 vol was en riep iedereen op zich niet naar daar te begeven, maar dat een beetje het averechtse effect. Iedereen die nog naar Macklemore & Ryan Lewis stond te kijken en dit hoorde begaf zich dan toch ook maar naar Stromae. Aangezien ik na hier al bijna een week rond te lopen het terrein goed ken, geraakte ik nog aan de tent, zonder te hoeven vechten of duwen, maar eenmaal daar aangekomen begaf ik me al snel terug naar veiligere oorden.
Stromae zien en sterven, of hoe gaat het spreekwoord al weer, neen dat had ik er niet voor over. Fotografen werden via de backstage binnengeleid want anders was dit onmogelijk. Elke groep fotografen kreeg één nummer de tijd om foto's te nemen en zat daarna half opgesloten in de tent. De huisfotograaf van Sziget geraakte er zelfs niet eens in. Aan elke uitgang stond zo veel volk bijeengepakt dat ontsnappen onmogelijk was.
Bovendien stonden we inderdaad, zoals gevreesd te kijken naar dezelfde show als die op Werchter, sterk visueel, en sterk opgebouwd dat wel, maar je hebt meer de indruk naar een ingestudeerd toneelstuk te kijken dan naar een lekker ontspannen pop optreden, but’s that just my opinion.
Stromae is aan rust toe, ook dat is duidelijk na een wilde zomer waarin zijn carrière een ongelooflijke high kende. Damn, de review zit erop en ik heb nog geen stromae-maestro woordspeling gemaakt, die zal dan voor een volgende keer zijn.
Een wederkerend probleem hier op Sziget festival is de programmatiekeuze van de organisatie. Aangezien de mainstage zijn twee headliners programmeert om 19u30 en om 21u30, staan alle feestneuzen rond 23u opeens in de kou, en moet iedereen die voor de main stond te feesten op zoek naar een andere party. En omdat er eigenlijk maar twee grote podia zijn, de main en de A38, wordt het dan een race naar de A38 tent, de twee zijn bovendien via een redelijk smal pad met elkaar verbonden, wat ongeveer elke dag voor geduw en getrek zorgt.
Bovendien was donderdag helemaal uitverkocht, 85.000 mensen bij elkaar die zich niet allemaal hielden aan de Island of Love boodschap van het festival. Het leek alsof ze een bende Hongaarse zatte bodybuilders op het terrein hadden losgelaten, die alles wat ze tegenkwamen omver liepen, vrouwen lastig vielen en met brede borstkas hun testosteron kwamen tonen.
Een wat moeilijkere dag vandaag, vooral vanwege het vele volk en de minder interessante optredens. Bovendien had het festival vandaag een regendag achter de rug en dat bevorderde de sfeer nu ook niet echt. Hopen op wat minder volk, beter weer en wat meer muzikale ontdekkingen dus morgen, op dag vijf van het overdonderende Sziget Festival.
VRIJDAG 15 AUGUSTUS 2014
Opgestaan, en... zo te voelen begint Sziget toch wat zijn tol te eisen. De zon is in elk geval weer van de partij vandaag, dus wij meteen naar de Sziget Art Zone om wat te genieten van de geweldige houten kunstconstructies, schommelbanken, en allerlei andere creaties die je er kan vinden… Hello Wood zorgt al voor de vierde keer voor een heleboel architecturale houten installaties op het festivalterrein, waar je vaak zelf mee aan de slag kan. Dit allemaal in de schaduw van het gigantische Colosseum., een houten dance tempel waar elke dag een pak DJ’s het mooie weer komen maken.
Een stevige Britse aanwezigheid op de affiche vandaag met Palma Violets, Band of Skulls, Klaxons en (van Wales maar kom) Manic Street Preachers. Ceelo Green, Kelis en Korn zorgen dan weer voor de Amerikaanse touch.
Goeie plaat, die van Palma Violets, maar live klinkt het wel heel rommelig. De A38 stage begint met een half uur vertraging vandaag, en in het begin van de set lijken de technische problemen nog niet helemaal van de baan. Half psychedelische indie-rock mag best wat gammel klinken, maar dit is erover. Na enkele songs zat de sound al een pak beter en de band leek dit zelf ook allemaal wel te beseffen en stak een tandje bij. Het publiek was de interesse wel al wat verloren en ondanks de eindsprint toch een teleurstellend optreden van Palma Violets, al werden ze ook niet echt geholpen door de omstandigheden.
Band of Skulls en Klaxons zag ik nog geen maand geleden rocken op Dour Festival, dus tijd om even op adem te komen in de Sziget Eye, een 35 meter hoog reuzenrad op het festival dat je een geweldig uitzicht geeft over het terrein en de omgeving. Letterlijk en figuurlijk even uitblazen…
Ceelo Green brengt live een soort rock-’n-roll karaoke show. Een verzamelde best of van eigen hits en grote classics. Als een sjamaan, een hoge priester van de rock giet hij moeiteloos hits van Hot Chocolate, Daft Punk, Nirvana en zijn eigen Gnarls Barkley in een gezellige show. Rare show, dat misschien wel, maar Ceelo Green komt ermee weg, mede door de meest sexy band ooit achter hem te posteren.
De Bubble Blowing event vandaag was wel weer een leuke ervaring. Massa’s bellen worden om 19u00 stipt tegelijk de lucht ingeblazen. Wat rustiger dan de Beach ball Party van gisteren, die de massa totaal uit zijn dak deed gaan. Vele kindjes, en ja ook vele volwassenen die in totale verwondering naar de duizenden bellen staan te staren. Zo hebben we het Peace & Unity moment voor vandaag alweer achter de rug. Nu naar de VIP area voor de nodige porties Chicken Curry en drank om heelhuids de avond door te komen.
Manic Street Preachers zijn blijkbaar terug op tournee, ik was niet op de hoogte en zo te zien wist ook de band zelf niet meteen waarom ze terug op het podium stonden. Ja, lang geleden, toen MTV nog videoclips speelde en bands maakte of kraakte waren de Preachers een vaste waarde. En hoe klinkt dat dan vandaag hoor ik je denken, wel, niet meer zoals vroeger, dat is zeker. Still alive maar een pak minder kicking. De houdbaarheidsdatum van vele van de songs zijn duidelijk overschreden en klinken niet meer zo rocky en fris als lang geleden. Over de nieuwe nummers ga ik gewoon zwijgen. Misschien lag het aan de lamme uitvoering, maar ik denk eerder dat onze oren ondertussen al wel wat meer opwindends en vernieuwend gewoon zijn.
Wat opvalt is dat er een pak minder volk op de wei rondloopt dan gisteren, toen het festival totaal uit zijn voegen leek te barsten. Net goed zo zonder drummen en drammen. Iedereen gekozen voor een dagje rust om nog één keer alles te geven in het weekend? Dat zullen we morgen ontdekken…
Terwijl Korn er een streep ondertrekt gaan wij op zoek naar de plaatselijke Opera, perfect om rustig en geamuseerd de avond af te sluiten. Een beetje couleur locale hier in Boedapest past mooi in de setting hier op het magische eiland. Elke dag zet het festival iets harder zijn klauwen in je, om je volledig mee te sleuren in zijn sfeer en wereld, op zijn tempo en met zijn eigen wetten. Alleen zien dat er voldoende credits op je Sziget betaalkaart staan en alles is mogelijk…
ZATERDAG 16 AUGUSTUS 2014
Wederom een mix van jonge hipsters en ervaren rotten op de affiche om het laatste weekend op the island of love feestelijk in te zetten. Persoonlijke favorits Jagwar Ma, Wild Beasts en Crystal Fighters zijn de jonge wolven, Madness en The Prodigy stellen daar hun tonnen ervaring tegenover. Eens zien wie aan het langste eind trekt vandaag.
En ik heb nog zitten nadenken over het Stromae optreden van donderdag. Denk dat ik wat te negatief klonk, want als ik er eens goed over nadenk, is wat onze landgenoot doet toch wel uniek te noemen. Ik ken weinig Belgische bands die een optreden weten te om te toveren tot de totaalervaring zoals Stromae dat doet. Van internationaal niveau wordt dan gefluisterd, of zelfs geroepen in het geval van Stromae, en ook al is het niet mijn dada, ja dat kan wel eens kloppen als ik hier gisteren de massa bezig zag. Er deden het er hem weinig voor, en al zeker niet na.
Bombay Bicyce Club en Punnany Massif op het hoofdpodium in de namiddag, maar wij beslissen nog maar eens op ontdekkingstocht te trekken naar de verborgen schatten van het immense festivalterrein. Tijd om even uit te blazen in het Luminarium, een 800 vierkante meter groot opblaasbaar kunstwerk waarin je even kunt gaan relaxen. Gemaakt van een zeer dunne laag plastiek moeten de schoenen uit vooraleer je ondergedompeld wordt in een blauw-rood-groene gloed van rust. Zeker een bezoek waard om even helemaal te ontsnappen aan de drukte op Sziget.
Jagwar Ma is voor mij dé ontdekking van afgelopen het afgelopen festivalseizoen. De Australische band dompelt de A38 moeiteloos helemaal onder in zijn experimentele psychedelica. Dancy rock-pop, zoals het hoort te zijn, zalige zwoel en griezelig goed. Nogmaals een oproep om ‘Howlin’, hun debuutplaat eens een kans te geven, de zomer is nog niet helemaal voorbij..
Madness behoeft geen introductie. De Britse ska-pop band draait al mee sinds de jaren tachtig, en doet nu, na de nodige comebacks, overal ter wereld hun show nog eens netjes over. Zes dagen festival en iedereen lijkt nog over de nodige dansbenen te beschikken. Broodnodig tijdens deze Tour de Force van een festival. Reggae, pop, ska en al de rest wat de bende ertegenaan gooit gaat er als zoete broodjes in. Geslaagde show van de oude rockers.
The Prodigy zorgt in zijn gekende stijl voor een kleurrijk en opgefokt dansfeest voor de mainstage. Nostalgie alom terwijl je volledig losgeht, is me hier al wel vaker overkomen op Sziget. Voel me dan opeens ook erg oud, maar dan bedenk ik me hoe oud die gasten van The Prodigy wel niet moeten zijn, en dans dus nog maar wat harder de ochtend tegemoet.
ZONDAG 17 AUGUSTUS 2014
Opgestaan met de gedachte dat we aan onze allerlaatste dag van het festival zijn begonnen. En tijd om de balans te maken voor we ons nog één keer onderdompelen in de unieke sfeer. Veel positieve, nieuwe ervaringen opgedaan hier in Hongarije. Blij om dit totaal concept eens van dichtbij te hebben meegemaakt. Mooi om te zien hoe het eraan toegaat op een internationaal topfestival in het buitenland. Qua muziek moet je misschien nog wel in België zijn, maar Sziget laat zien dat muziek niet alles is wat een festival groot maakt. Een feest zolang dat ik de tijd had om ziek te zijn en terug gezond te worden, en dit alles terwijl wij en de party maar bleven doorgaan.
Organisatie, vrijwilligers én de pers hebben er een helse week opzitten, waar je constant moet schipperen tussen relaxen, feesten en ontdekken. Sziget zet stevig in op de festival/holiday combinatie, en dat werkt wonderwel. De Sziget City Pass is hierbij onontbeerlijk. Gratis openbaar vervoer, korting bij tal van leuke musea in Boedapest en enkele van de historische thermae van de stad. Niets beter dan eens geweldig te gaan uitzweten in de lokale sauna na een nacht stevig doorfeesten. Geweldig concept, zeker in combinatie met een leuk appartement in het centrum. Tijdens het festival brengen een combinatie van tram-metro en pre-metro je relatief makkelijk van en naar het feesteiland. Allemaal goeie tips om de week levend door te komen!
En hoe beter onze laatste dag beginnen dan met een Belgisch feestje? Ik kan me slechtere manieren bedenken om de eindsprint van Sziget festival in te zetten. Triggerfinger schudde de wei deftig wakker, reeds de derde keer ofzo, dixit zanger Ruben Block, op Sziget en dat doet bij hem telkens de hippie naar boven komen, maar dan op een positieve manier zo wist hij nog te melden. Toch, voor één keer niemand gespot in bloemenkostuum, maar sober in het zwart, ondanks het hippie gevoel dus. Een pak goeie songs, lekkere riffs, zwoele dansmoves en obligatoire drumsolo’s laten de massa kansloos. De podium présence en spelplezier van Triggerfinger werkten, zoals steeds, zeer aanstekelijk. Goed te zien dat ware volksmenners overal ter wereld aan de bak kunnen. Van festivalmoeheid alvast weinig te merken hier op zondagnamiddag voor de mainstage, zelfs niet tijdens het bisnummer. Overwinningstocht van de Belgische live rockband der rockbands.
Vele Belgische vlaggen, vooral bij dit optreden natuurlijk, maar ook wel in het algemeen op het festival moeten we voor niemand onderdoen. Waarvoor een WK voetbal al niet goed kan zijn. Belgen vinden elkaar als nooit tevoren in het buitenland en na een week Sziget kan ik concluderen dat we zeker in de top staan qua Europese feestlanden. Met Italië misschien wel helemaal bovenaan en Hongarije en Nederland op een gedeelde derde plaats om het podium te vervolledigen
Die festivalmoeheid waarvan sprake begint bij ons wel door te wegen. Van optreden naar optreden hossen zorgt soms voor een vol hoofd en het festival heeft vele mogelijkheden voor de chillende medemens. Bands zullen al stevig hun best moeten doen om nu nog indruk te maken, de hangmatten iets minder. Dat voelen we al snel tijdens de zoete popbroodjes rock van The Kooks en de punk-uit-het-boekje show van de Amerikaanse band NOFX. Geen van beiden geeft een geïnspireerde indruk, en brengen exact wat we ervan verwachten, maar dan net iets lauwer.
Ook de electro-pop diva La Roux speelde geen vlekkeloze show. Maar in de A38, heb ik al willen merken, gelden soms andere normen, en de volgepakte tent viel wel voor de Britse charme en beats. Ik hield het er al snel voor bekeken en wist niet zeker of ik me nog terug in de menigte zou begeven. Tof, ontvankelijk, jong indie publiek op zoek naar muzikale ontdekkingen komen in de tent vooral in de vooravond aan hun trekken. Maar zo rond 23u00 neemt de massa het over en is er geen ontkomen aan de zengende drukte. Alles moet plaats maken voor de beats, ook op deze laatste Sziget avond.
Nog één keer massaal samentroepen om 19u00 voor het hoofdpodium voor de Serpentines Party, waarbij 100.000 feestslingers de lucht ingeblazen worden. Klinkt misschien onnozel op papier, maar hier trekt weinig volk zich daar iets van aan. Tonnen materiaal werden hier de voorbije dagen aan de feesters uitgedeeld, en dat allemaal om de sfeer en het eenheidsgevoel een flinke duw in de rug te geven. Elke een dag een kwartier samen allemaal het kind in je bovenhalen. En het werkt nog ook!
Nog één optreden staat al sinds de eerste dag in het programma te blinken. Over de comeback van OutKast is al heel wat geschreven. Inspiratieloos en gedateerd waren vaak terugkomende termen. Zware commentaren dus aan het adres van wat te boek staat als het meest inventieve en succesvolste hip hop duo aller tijden.
Aan belangstelling zal het alvast niet ontbreken vanavond. De wei is alweer helemaal volgelopen en lijke allemaal even benieuwd naar de rap-funk show van de rappers uit Atlanta. Toch zat , zoals gevreesd, de swung er niet meteen van bij het begin in. Dat André 3000 en Big Boi geen beste vrienden meer zijn is al langer bekend, maar daar viel vandaag gelukkig niet veel van te merken.
De matige start lag eerder aan de uitvoering van de songs, en aan het geluid dat voor het eerst sinds lang op de mainstage niet helemaal juist zat. Alles mocht een pak luider en overtuigender en dat leken de jongens te begrijpen. Het publiek bleef beschaafd, daarvoor heeft de groep gelukkig voldoende hits op zak en zo komen ze net weg met de wat matigere songs tussendoor. Gelukkig worden ook net deze hits het beste ingepakt, met “Roses” als persoonlijk hoogtepunt. Van een geslaagde comeback spreken zou overdreven zijn. Zoals veel optredens op Sziget schipperen ze tussen verre vergane glorie en een heerlijke nostalgische trip. Maar van een muzikaal topper spreken zou overdreven zijn.
Daarvoor denken we met plezier terug aan Queens of the Stone Age, Jake Bugg, Gloria Boateng, Miles Kane en Jagwar Ma. Optredens om U tegen te zeggen, en zoals je ziet staat Gloria daar mooi te blinken tussen enkele grote festivalnamen.
Qua decoratie, randanimatie en alle andere dingen die rond omheen je gebeuren, of waar je opeens zelf deel van uitmaakt, kan ik niet lyrisch genoeg zijn. Er is voldoende te beleven zodat je eigenlijk niet eens tot aan de mainstage moet geraken om je festival geslaagd te noemen, daarvoor volstaat het om mee te gaan in de trip.
Geweldig festival in een stad die zeker het bezoeken waard is. Genieten op vakantie met twee en doen wat je graag doet, echt alles zat goed deze week.
En terwijl iedereen met een kleurrijke glowstick in zijn hand het festival al dansend afsluit op de set van Calvin Harris, kondigt het vuurwerk het einde van Sziget festival aan. De muziek stopt pas als de zon al lang terug van de partij is, dat weten we ondertussen als de beste, maar voor ons zit de onvergetelijke week erop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sziget-2014/
Organisatie: Szigetfestival http://www.szigetfestival.fr
De Zweedse Lykke Li kwam een paar jaar terug in de spotlights met haar megahit “I follow rivers’ die door Triggerfinger in een even sterke , overtuigende semi-akoestische gitaarversie werd gespeeld , ontdaan van enige franjes .
Lykke Li viel op met bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle en toegankelijke synthpop die hand in hand samengingen.
Nog meer dan op de vorige plaat wordt de klemtoon gelegd op een popelektronisch geluid, gedragen door haar lichte galmende vocals . Het materiaal klinkt sfeervol , dromerig en weemoedig. Een toegankelijke The Knife schuilt om de hoek bij die gelaagde geluidjes. De eerste songs , “I never learn”, “No rest for the wicked” en “Just like a dream” zijn het best. Ze gaat persoonlijker , soberder, intiemer te werk bij “Love me like I’m not made of stone” (semi-akoestisch), “Heart of steel” (gospel invoed) en de pianoballad “Sleeping alone” .
De songs zijn duidelijk goed uitgewerkt en die kenmerkende ‘wave’ broeierigheid is op het achterplan geraakt.
Deze jonge gasten uit Cleveland rond Dylan Baldi schreven de nieuwe nummers tijdens de anderhalf durende tour van de vorige plaat ‘Attack on memory’. En ze hebben eigenlijk Steve Albini niet meer nodig om te overtuigen op ‘Here & nowhere else’ . We hebben een reeks opwindende , rammelende compromisloze rock’n’roll nummers met een punky attitude. Acht songs in een goed half uur, waarvan er dan nog eentje , “Pattern walks” zeven minuten duurt en de aandacht behoudt door opbouwende gitaarlagen en zijn noisy erupties . De andere zijn full power, strak, scherp, broeierig en vaardig . We hebben heerlijk genietbaar materiaal als “Now hear in” , “Quieter today” of “Psychic trauma” van een band die de grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doet heropleven op een speels, onbevangen wijze . Het siert hen!
The Sedan Vault van de broers Meeuwis pendelt ergens tussen The Mars Volta , Battles en Suicide . Op de langverwachte derde plaat , zes jaar na de vorige, klinkt het materiaal beduidend rijper . Natuurlijk stralen hun songs kracht en energie uit door de strakke gitaren – drums, maar is de aanpak intenser, zijn de tempowisselingen gematigder en eisen de elektronische grooves hun deel op . Een donker dreigende tune , grilligheid, bevreemding en onheil sluimeren nog steeds in de songs maar het is in zijn geheel evenwichtiger . “Street walkers”, “Drunk dialing” , “Chase & run” , “Lo-fi’ en “Face of tonight” klinken aanstekelijk, broeierig en uitdagend. Suicide’s “ Ghost rider” werd deftig aangepakt . The Sedan Vault moeten niet meer te eigenzinnig klinken om goed te zijn. Fijn plaatje.
Nederlands 
Français 
