Op die tweede hebben we nog steeds de twee gitaren en drums . De nummers zijn direct , rauw en helder, maar bereiken nu meer de drie minuten grens en er is wat meer ademruimte . Ze hebben in de uptempo’s een intense broeierige spanning. “Alone” , “Last night I dreamed I killed myself” en “You” zijn kenmerkend , maar verderop komt “No hope” het sterkst uit de verf .
Nederlandse band die we met plezier in het oog houden !
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”, “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!
Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.
De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.
Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.
Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.
Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”. Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.
Verdomd beestig plaatje van deze band uit Memphis (jawel, Memphis USA, hoewel de sound nogal Brits klinkt). ’Midnight Passenger’ heeft een onvervalste garagepunk-drive, zanger Chris Shaw briest als de jonge Paul Weller toen die nog echt kwaad was, de nijdige gitaren snijden tot op het bot en de songs zijn laaiend en dreigend. Dit is het Amerikaanse equivalent van Eagulls.
Ex-Cult is wederom een uitgelaten nieuwe band die met een overdaad aan gulzigheid en met een ongeschoren punksound een stel deuren komt intrappen.
Melodieuze punkrock van eigen bodem, daar hebben wij een zwak voor. Daarom besteden we alsnog graag tijd aan ‘Prospects’, een EP van vier jonge Oostendenaren die vorig jaar al uitgebracht werd op Giljotina Records.
A Hero Build brengt hierop vijf snedige, energieke en catchy hardcoretracks die lekker uit je boxen knallen. Verplicht voer dus voor fans van punkgrootheden als NoFX, Ignite, Rise Against, Good Riddance en Thrice. Originaliteit is dan misschien moeilijk binnen dit platgetreden genre, songs als de furieuze opener”Choke”, “Beginnings” en de vakkundig opgebouwde afsluiter “Why Wait” klinken gewoon goed en zorgen ervoor dat dit een prima EP is. Meer info vind je op http://aherobuild.bandcamp.com/
Het Britse Cloud Boat verdient zeer zeker meer erkenning als we er de tweede cd op nahouden ... Tja , als je te vinden bent voor London Grammar , dan is deze band de moeite. Het gezelschap rond Tom Clarke en Sam Ricketts brengt een reeks sfeervolle, dromerige popelektronica, waaroverheen de hemels bezwerende zang van Clarke waait . Maar om de hoek sluipt grauwe, duistere postdubstep , die ergens mystiek is en een verlatingsgevoel inboezemt.
Een etherische sound die ergens aan This Mortal Coil doet denken . Uiterst gelaagd materiaal, een perfecte mix tussen elektronica , gitaren en vocals. “Prelude” en “Hideaway” dompelen ons meteen in die aparte sfeer , “The glow” heeft door de rollende beats en de gitaarriedels een broeierige spanning en de closing final “All of my years” en “Hallow” intrigeert sterk. Cloud Boat houden we alvast in het oog!
http://www.cloudboat.co.uk
Als bij hun debuut werden de snedige en harde riffs van hun ‘alternative hardness’, zoals ze zelf hun muziek omschrijven, gewaardeerd . Ook bij deze tweede dompelen de heren ons onder een stevig rockende crossoversound , die ergens een 90s Clawfinger doet opborrelen, door de pompende, ronkende, hakkende wissels.
Net als bij hun debuut schuwt men hier de keys en sampling niet, die de sound wat wensen te verbreden , maar niet steeds een meerwaarde zijn. Maar ok, los van dit , is en blijft Traffic Jam een ruig , potig , gebald clean bandje , die met “Say no more”, “Will I ever” , “Shadow”, “2 many” en “Wish you were” sterk overtuigen.
http://www.trafficjam.be
Trailers is gegroeid uit het vroegere Youngblood, Limburg . Op hun debuut EP vinden we een boeiende afwisseling van onversneden energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks als “Lights”, “Mapmakers” en “That girl we all know” , die nog samen met “Vagrant” , een restant van Youngblood is; de lichthese , rauwere vocals zijn een meerwaarde in de songs. Nog interessanter klinken ze op het opbouwende, broeierige “Both hands” en “Vagrant” dus , die durven te exploderen . Tussenin nog het spannende hitsende “Just broken”, wat aantoont dat Trailers heel wat in z’n mars heeft , kwalitatief sterk is en frisse rock serveert .
Info http://www.trailersband.com
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 en zondag 27 juli 2014
Amphi Festival 2014
Tanzbrunnen
Keulen
2014-07-26 & 27
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq
Duitsland is wereldkampioen voetbal geworden. Maar ook voor gothic festivals moeten ze ginder niet onderdoen. In België zijn de meeste festivals in het genre opgedoekt (Sinner’s day, Eurorock, en ga zo maar door).
Er zijn ook geruchten dat het toekomstige Alt-Fest Northanmptonshire (UK) (half augustus) wordt geannuleerd.
Maar kijk, Duitsland kent deze crisis niet, veel new-wave liefhebbers hebben daar hun hartje verloren en het festival is dan ook internationaal …
Om dit te bewijzen, zijn bijna 16.000 mensen verwacht op de twee dagen aan de oevers van de Rijn in Keulen.
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 juli 2014 – dag 1
We starten ons programma met een stukje She Past Away. We kenden deze groep niet en we hebben maar even blijven luisteren. OK goed an sich, maar toch een beetje saai en overbodig…
Beter switchen naar Clan of Xymox : we hebben hen al verschillende keren gezien. Maar het blijft heel goed; zelfs na 30 jaren zijn Ronny Moorings en zijn trawanten sprankelend. Hun muziek cold-wave heeft echt nog niks ingeboet .
Het is altijd leuk om onze nationale teams te ondersteunen o.m. The Neon Judgement. Ze waren één van de beste bands deze dag. De Belgen klonken heel goed en hebben ook veel hits gespeeld. Een detail: naast de Belgen op het podium waren deze ook (massaal) in het publiek te vinden!
En het (new-wave) feestje ging vooruit met een stukje van Corvus Corax. Fun-gehalte van 7 tot 77 jaar. Altijd speciaal om Corvus Corax te zien met hun authentieke oude instrumenten die terug tot leven kwamen door een middeleeuws klankspel. Spijtig genoeg was ‘het mede’ eilandje bijna leeg.
Ohja, in het midden hadden ze zo een eilandje gemaakt waar de bezoekers rustig konden genieten van het uitzicht van deze prachtige locatie en je kon lekkere ‘mede’ drinken als honingwijn.
We zijn geen voorstander van het Staatenhaus (de zaal voor de tweede podium), bij sommige bands valt het geluid echt tegen. Maar van Zeromancer hebben we toch de laatste nummers gezien, en ze klonken goed. Zeromancer bracht als laatste nummer een cover van Depeche Mode , “Photographic” die lekker klonk , zelfs nog beter dan het origineel.
Met de hulp van een symfonisch orkest, klonk Blutengel briljant. En al misten we de speciale show met mooie danseressen deze keer, was het toch echt heel mooi. Moesten de danseressen erbij geweest zijn , ging waarschijnlijk de schoonheid van het geluid van het orkest wat op in de massa ...
Grote teleurstelling met Front 242. Na enkele jaren afwezigheid werd “Happiness” nog eens uit de kast gehaald als 9 minuten lange opener. Wat er juist is misgelopen, daar hebben we het raden naar … Na het 2de nummer werden strofes over de refreinen gezongen waardoor er niet meer in Rhytmus gebleiben werd. De tweede kans die ze kregen werd begonnen met “Take 1”. Al bij al is alles nog goed gekomen, maar de set werd ingekort met ongeveer 20 minuten. Spijtig genoeg werd de sfeer écht down … Ondertussen verscheen er een reactie van Front 242 op hun website:
“We would like to apologize for the technical problems we’ve encountered at the Amphi Festival this weekend. The digital mixing desks actually broke down. We want to thank the Amphi crew, personnel and technicians for their efficiency in trying to solve the problem which enabled us to perform part of our show. We are very sorry and truly hope that you will understand and forgive us. FRONT 242”
Onze zapping gaat door met Camouflage ; het begon heel goed (melodisch en de dansspieren aanspreken) maar werd al snel saai en een beetje déjà-vu (vergelijk met de doorsnee 80’s synthpop bands). Samenvattend, Camouflage was gewoon niet sterk genoeg.
Sterk was het optreden van Project Pitchfork. Superlatieven komen hier op bij hun show en set: superfantastisch goed dus! Misschien iets te weinig hitjes , maar we kregen dan meer nieuwe nummers (onder ander van de ‘Black’ album , verschenen in 2013). We hoorden dat ze hun waslijst 'hitjes' al gespeeld hadden de dag ervoor op de speciale editie die op de boot plaats vond.
Set List : Pitch-Black/IO/An End/The Queen of Time and Space/Timekiller/Acid Ocean/Alpha Omega/Endless Infinity/The Longing/Existence v4.1/Onyx/Rain/Midnight Moon Misery/Souls/Blood/Line/Fire and Ice/ God Wrote/Beholder/Rescue
Amphi Festival 2014 – zondag 27 juli 2014 – dag 2 - Post-punk is not dead !
Voor deze tweede dag van het festival hebben we het kenmerkende publiek en is er de zon, die de black colour van de gothic scene kleur geeft …
En een zinsnede die de tweede dag oproept is deze hier ‘Post-punk is not dead !’ Ook varianten dark-wave, cold-wave, EBM of industrial komen ruim aan bod ; voor elk wat wils dus .
Op de twee podiums en in het publiek, zien we altijd wel dat tikkeltje modeshow ( check maar even de pics).
We starten met The Exploding Boy. Ze moeten zeker eens hun geluidsmix checken. Het werk dat ze op CD uitbrachten, kunnen ze niet live brengen. Het geluid van de elektrische gitaar overstemde de akoestische . Er werd niet echt gezongen , maar geroepen. Maw, het geluid ging dus volledig de mist in.
Gelukkig is de volgende band duidelijk beter Mesh. De artists uit Bristol leveren super goeie synthpop. Ze brachten heel goeie nummers als “ Taken for granted”. Kortom een schitterende afgewerkte show.
Op zo’n festival is er vaak een probleem van timing. De twee groepen waar Muriel speciaal voor gekomen was , waren zo goed als terzelfdertijd geprogrammeerd : London after Midnight en Apotygma Berzek.
We checkten even London AM . Net als Front 242 gisteren; hadden de Californiërs technische problemen vanaf het begin, o.m. de gitaar viel uit . Jammer genoeg konden we verder niet veel van hun show zien, doordat we Apoptygma niet wilden missen . Apoptygma Berzerk waren zeker een van de headliners van het festival. Een supersfeertje vooraan en iedereen op de eerste rijen was in dansstemming . Hun gekende nummers volgden elkaar op.
Minpunt : vooraan stond de bas veel te luid. We voelden de bas in ons lichaam trillen en de loodzware tunes beletten soms de intensiteit en subtiliteit van een song. De setlist was hoogst interessant met een “Unicorn”, “Love never dies” of “Kathy’s song”.
Een andere headliner was Die Krupps. Vooral Sébastien die de band uit Dusseldorf nog nooit aan het werk had gezien, houdt van hun ‘metal’ invloed.
Ook hier kampten ze met technische problemen na Front 242 en London after midnight; Die Krupps moest al hun eerste nummer onderbreken. Maar de zanger liet het niet aan zijn hart komen en interacteerde en maakte grappen met zijn fans!
“The dawning of doom” klinkt net als “Tier” van Rammstein, een bewijs dat zij niet de enigen waren. Die Krupps zijn op dit gebied pioniers.
We krijgen een goede, sympathiek show, ruim een 1h20 van EBM en metal. “Fatherland” of “To the hilt”zorgden voor pogo’s. Een groots moment!
Back to the new-wave/gothic style met Lacrimosa. Een kleine opkomst hier van oudere fans. En we hadden van deze band weer een schitterend optreden. Tilo Wolff beheerst zijn muziek. Ondanks de puike set en het compacte materiaal laat hij beter zijn vriendin niet meezingen, want zij zingt zo vals als een kat. Ok, dat belette nu niet dat Lacrimosa een mooie afsluiter was .
Verder kon het feest nog doorgaan met de after-party (DJ set) in het mooie Theatrium of op de boot cruise met DJ sets van de artiesten.
Tenslotte moet worden opgemerkt dat het festival plaatsvond in een prachtige omgeving; het publiek kreeg makkelijke mogelijkheden van drinkwater op verschillende plaatsen (controversieel soms met Dour Festival), en er was ook een gemakkelijke toegang voor mensen met een beperking.
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq – hulp vertaling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amphi-festival-2014/
Organisatie : Amphi Festival
Tomorrowland 2014 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Tomorrowland 2014
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2014-07-18 & 25
Davy De Vuyst en Johan Meurisse
Dit jaar viert Tomorrowland zijn 10e verjaardag. Speciaal voor deze gelegenheid heeft ID&T ervoor gezorgd dat er een dubbel feestweekend plaatsvond in het Provinciaal Domein ‘De Schorre’. In totaal 180.000 feestvierders van alle uithoeken ter wereld komen samen in het weekend van 18-19-10 en 25-26-27 juli. Net zoals de vorige jaren was de helft van de tickets voorzien voor de Belgen. De rest van de tickets werd wereldwijd aangeboden. Al de tickets waren in no time uitverkocht. Ook de voorziene 35.000 campingplaatsen van ‘Dreamville’ waren de deur uit.
Tomorrowland is op zeer korte tijd uitgegroeid tot dé vaste waarde van de dancefestivals. Jaar na jaar winnen ze de ene award na de andere. Een dikke pluim gaat hier naar ID&T en in het bijzonder naar Manu en Michiel Beers. De Belgische broers zijn de bedenkers van het concept van het festival en staan vandaag de dag nog steeds in de frontlinie.
Begonnen in 2005 als een 1-dags festival waar 10.000 man op afkwam. 2 jaar later kwam daar een tweede dag bij. Vanaf 2008 ging het snel bergop. Er kwamen toen meer dan 50.000 bezoekers. Het jaar nadien werden er dat al 90.000, bijna een verdubbeling. Het waren vooral Belgen, Nederlanders, Fransen en Engelsen die toen hun heil vonden in dit festival.
Nog een jaar later was het festival voor de eerste maal volledig uitverkocht. 120.000 mensen zakten af voor het tweedaags festival.
In 2011 is het festival uitgegroeid tot een 3-daags festival. Toen waren de 180.000 tickets in enkele dagen de deur uit. Vanaf 2012 was een Tomorrowland- ticket één van de meest begeerde dingen ter wereld. Alle tickets werden dan in no time aan de man gebracht.
Deze hype werd vooral gecreëerd door de organisatie zelf. Ze zette toen massaal in op sociale media. Er mag gezegd worden dat de aftermovie van Tomorrowland 2011 iedereen de gedachte gaf om ooit eens op Tomorrowland te willen zijn.
In 2013 deelde de organisatie mee dat het een tweede editie zou laten plaatsvinden buiten de grenzen van ‘De Schorre’. Het evenement Tomorrowworld zag het daglicht en zou plaatsvinden in september. Dit in de USA, Atlanta. Chattahoochee Hills mocht zich klaarmaken voor 3 dagen Madness.
Door de jaren heen werden de podia gekker, mooier, fantastischer, fabuleuzer… Er werd aan alle details gedacht, het totaalplaatje is het vast concept geworden van de organisatie. Ze blijven inspelen op alle zintuigen van de bezoekers. Geen enkele moeite wordt bespaard. Alles kan, mag en moet om het de ‘People of Tomorrowland’ zo aangenaam mogelijk te maken.
Zo kwamen we naar de 10e editie van dit jaar.
Het eerste weekend was het gelukt om op zaterdag aanwezig te kunnen zijn. De mainstage was nog groter dan anders. Alle wieltjes, raderen, stoom, vuur, het terugkerende grote gezicht… Na uren kijken, zag je nog details die je voorheen ontglipt waren. Aan het tweede grootste podia was er nu een vorm van skyboxen voorzien, waardoor er op 2 niveau’s kon gefeest worden. Iets wat per momenten duidelijk ook nodig bleek te zijn. De trend dat iedereen aan de mainstage feestviert, lijkt weg. Vele andere podia mogen meer en meer bezoekers verwachten. De nieuwe brug, door de hand van Arne Quinze, springt onmiddellijk in het oog. Het publiek mocht een boodschap via internet opsturen. De 210.000 boodschappen werden in het hout van de brug verwerkt. Het biedt een structurele oplossing aan de gemeente Boom, maar ook voor het festival heeft het zijn waarde getoond. De brug is er dan ook gekomen door een samenwerking tussen de artiest, de provincie Antwerpen en de organisatie van Tomorrowland.
Voorts worden alle neergezette trends van het festival doorgetrokken (uitstekende catering, magische podia, dansers en danseressen…) Nieuw dit jaar zijn de led-lampjes voorzien in de Tomorrowland-armbandjes. Deze bandjes werden per post opgestuurd als je een ticket kon bemachtigen. De led-lampjes werden tijdens bepaalde optredens geactiveerd. Het zien van alle brandende lampjes zorgde voor een extra dimensie.
Grote namen op zaterdag waren Afrojack, Netsky, Alesso, Tiësto en Hardwell. Laatgenoemden mochten het festival samen afsluiten tijdens een exclusief b2b optreden, iets waar voorheen nog nooit was gebeurd. De huidige én voormalige nummer 1 dj van de wereld brachten een episch slot aan een dag vol beats.
Het tweede feestweekend waren we aanwezig op vrijdag.
De eerste grote naam die we aan het werk zagen was Diplo. De 36 jarige Amerikaan is al sinds 2003 actief in het dj-wereldje. Hij is vooral bekend als 1 van de mannen achter Major Lazer, waarmee hij al een aantal wereldhits scoorde (“Get Free”, “Watch out for this”). Ondanks zijn lange staat van dienst, was het nog maar zijn eerste maal dat hij mocht een DJ-set verzorgen op de heilige gronden van Tomorrowland. Hij oogde wat zenuwachtig, hij was erg gefocust op zijn set, het was duidelijk dat hij het publiek iets extra wou bezorgen. Toen hij zijn bekender werk bovenhaalde , werd dat ook gesmaakt. Er kon al gesproken worden van een feestsfeertje. Tussendoor bleef hij vasthangen aan zijn roots: dubstep en house met reggae en hiphop invloeden. Een mooie entree in het indrukwekkend lijstje van mainstage artiesten.
Martin Garrix
De 18-jarige Nederlander was toe aan zijn eerste Tomorrowland. Hij is nog maar 2 jaar actief als DJ, doch behoort al bij het select clubje van toppers. De grote doorbraak kwam er met zijn single “Animals”. Wereldwijd veroverde hij menig nummer 1 plaatsen in de charts. Hierdoor kwam hij vanuit het niets op plaats 40 terecht van de DJ Mag top 100 lijst. Dit bezorgde hem al een plaats op een aantal grote festivals, nu ook op de mainstage.
Hij startte met een geslaagde intro, gevolgd door “Tremor”, zijn nieuwste hit in colab met Dimitri Vegas & Like Mike. Deze zette het publiek meteen in vuur en vlam. Zijn set zat vol met ups en downs. Dit zorgde ervoor dat de sfeer in het publiek per momenten helemaal weg was. Een uitschieter was als “Animals” begon. Hij maakt veel gebruik van vocals en stiltes. Hij bracht een progressive house set die in het tweede deel iets minder commercieel getint was. Laat het duidelijk wezen dat deze jongeman goed op weg is, maar nog ervaring mist om een publiek als deze naar een hoger niveau te brengen.
Avicii
De zon begon stilletjes aan zijn slaapje, als Avicii zich mocht klaarmaken om zijn set te starten. De zon had zijn slaapje niet echt verdiend, Avicii had beter een goed slaapje gehad. Hij oogde er erg vermoeid uit. Iets wat zich bij momenten doortrok in zijn set. Hij haalde zeer veel nieuw werk naar boven en speelde een zeer eigenwijze set. Dit werd met gemengde gevoelens onthaald door het publiek. De één kon het al beter smaken dan de ander. Toen hij zijn bekender werk (“Hey Brother”, “Addicted to you”) speelde, kon het grootste deel van het publiek dit meer appreciëren. Hij toonde respect voor zijn landgenoten , het trio Swedish House Maffia , die enkele jaren terug stopten, met enkele vocals van hun nummers (“Don`t worry”). Op het einde van zijn set kwam er een schuchtere bedanking van zijn kant uit de speakers en speelde hij net als vorig jaar “Wake me up” als laatste nummer. Dat zette het publiek terug aan het dansen. Een te trage set, met te weinig piekmomenten. Van de derde beste DJ ter wereld mocht er wel iets meer verwacht worden.
Armin Van Buuren
Een EDM grootheid maakte zijn opwachting op het hoofdpodium. De laatste 8 jaar is hij afwisselend de beste of de op 1 na beste DJ ter wereld geweest. Hij blijft al die jaren zijn trance roots trouw. Iets wat hem tot op vandaag siert, want net dat genre is minder populair aan het worden. Toch lukte het hem om met een (hard)trance set het publiek op meesterlijke wijze te bespelen. Tijdens zijn set warmden de lasers en de spyro vuren zich op om de rest van de avond het publiek te kunnen entertainen.
Hij speelde “Zombie Nation” van Kernkraft 400 en “Adagio for Strings” van Tiësto als ouder werk. Beiden waren wel in een nieuw jasje gestopt door collega trance DJ’s W&W. Ondertussen vroeg hij waar zijn trouwe ‘In State Of Trance lovers’ waren. Hij blijft deze podcast wekelijks maken. Binnenkort wordt nummer 700 in elkaar gebokst. Dit zal zoals gewoonlijk met de nodige bravoure gevierd worden. Zijn eigen bekender werk (“This is what it feels like”) werd met beide handen omarmd door het publiek. De man oogde heel gelukkig. Hij beleefde zijn uurtje als zeer intens.
Dimitri Vegas & Like Mike
De headliner op vrijdag was het Belgische duo Dimitri Vegas & Like Mike. Moeten deze broers uit Willebroek nog voorgesteld te worden? Vorig jaar beleefden de 2 het topjaar uit hun carrière. Ze werden verkozen tot 6e beste DJ’s ter wereld, ze verkochten 2 keer het Sportpaleis uit met hun eigen productie ‘Bringing Home The Madness’, ze naaiden de ene nummer 1 hit in de beatport-chart aan de andere, ze speelden hun set in alle uithoeken van de wereld… Dit jaar zetten ze gewoon dit elan verder. Ze kondigden al een nieuw Sportpaleis optreden aan en ze willen met deze show de wereld gaan rondtrekken.
Hun set op de mainstage begon als iets magisch. Het gezicht op het scherm kondigde hen met de nodige bravoure aan. Alle verzamelde mensen aan het podium hun armbandje lichtte terzelfdertijd en in dezelfde kleur op. De toon voor een subliem optreden was al gezet.
Vanaf het eerste nummer tot dat de laatste beat door de speakers knalde, was het publiek in extase. Een totaal ander concept dan wat ze in het Sportpaleis brachten, werd hier gespeeld en bijzonder goed gesmaakt. Al waren de vaste waarden van tijdens hun optredens ook aanwezig. Witte en groene lasers bespeelden het publiek, Mike (geflankeerd door Martin Garrix) deelde wodka uit aan de eerste rij van het publiek, de moshpit die gecreëerd wordt, champagne flessen leegspuiten …
Alle bekende nummers zaten hier of daar wel in hun set verwerkt, zoals “Tremor”, “Waves” (Tomorrowland 2014 Anthem), “Ocarina”, “Stampede”, …
Voor het laatste deel van hun set komen we woorden te kort. Het was adembenemend. De beats, het synchrone vuurwerk, de ene drop na de andere, bengaals vuur, de tonnen vuurpijlen die het luchtruim vulden… Dit spektakel is nog nooit vertoond geweest op Tomorrowland en daar zijn de Griekse broers samen met de organisatie verantwoordelijk voor. Waarvoor we hen uitermate bedanken!!
Stilaan mogen we beginnen spreken van een eigen “Dimitri Vegas & Like Mike sound”. Ze weten als geen ander dit publiek te bespelen. Ze spelen David Guetta als Mister Tomorrowland vlot naar huis en ze stoten 2 many DJ’s van hun troon als Belgisch Top DJ duo.
Deze mannen zijn op weg om nog beter te doen op de lijst van beste DJ’s ter wereld. Wat hun set op Tomorrowland betreft en in vergelijking met de andere set die we gezien hebben op dit festival, is er totaal geen concurrentie voor hen en draaien ze zichzelf vlot naar plaats 1 van de lijst! Schitterend! Veel succes jongens!
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’ – Tomorrowland - Een sprookjesachtig totaaldecor, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: ID&T – DP Communications - Tomorrowland
Boomtown 2014 – van The Chills naar Hitsville Drunks tot Wallace Vanborn – Heerlijke (pop) rock!
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-26
Johan Meurisse
Interessant is op deze laatste Boomtown avond eventjes in omgekeerde volgorde te starten! Gezien we de eerste band , het Nieuw-Zeelandse The Chills van Martin Phillipps , na 25 jaar, terug van zich laat horen, én zij, spijt voor wie ‘t benijdt , de top-act van Boomtown waren …
Wat zagen we verderop?
Op Belgisch vlak hadden we Wallace Vanborn. Het trio ging er , als afsluiter van het festival, stevig tegenaan en behield de ganse set een intense spanning in hun denderende retro/stoner/rock’n’roll, dat opwindend , gedreven en onstuimig gecontroleerd klonk . Bands als de Queens , Triggerfinger, Black Box Revelation en Kyuss zijn onherroepelijk met de heren verbonden. Ze lieten ruimte genoeg voor hun instrumenten met stevige, snedige, gebalde gitaarriffs en opzwepende drums. Op die manier creëerden ze een ‘wall of sound’ met killers als “Atom juggler”, “Cougars” , “Wasteland” en “Found in LA” .
Een sterk op elkaar ingespeeld trio die ons een uur bij de leest hielden met hun goed sch(e)urende sound , die we zeer zeker een warm hart toedroegen .
Het leuke combo The Hidden Cameras uit Canada namen de foyer van de Handelsbeurs in en stralen positivisme en vrolijkheid uit in hun songmateriaal . De heren in ontbloot bovenlijf, gehuld in rokjes en gouden erelinten , zorgden voor een speels, frisse , bruisende set van dansbare psychedelische indiefolk/punkfunk.
Een set in beperkt gezelschap weliswaar - populair bij onze Franstalige vrienden - , gezien de meeste belangstelling ging naar de mainstage op het plein; dat deerde band en de aanwezigen niet die er de ‘time of their life’ van maakten .Een ‘feel good’ vibe ervaarden we in de voetsporen van de Polyphonic Spree, waarbij de heren een reeks knap gearrangeerde composities speelden.
Een interessante ontdekking vanavond waren de Lieberson dames , die met een vierde lady Teen vormen. De toetseniste van het uit Brooklyn, NY afkomstige kwartet , maakte nog deel uit van Here we go magic , die we herinneren van een reeks spannend meeslepende, zweverige poppsychedelica en indiefolk. Die invloed was zeker te vinden in de band van de zusjes die naast hun stemmenpracht er ook wat americana en triphop aan toevoegden en op die manier een gelaagd broeierig, groovy en luchtig kleurenpalet afleverden.
Artistieke duizendpoot Mauro was afgelopen week in meerdere versies te horen op Boomtown o.m. met Gruppo di Pawlowski, Flat earth society en nu met Hitsville Drunks, z’n meest toegankelijk , lichtvoetig project. Uit deze Mauroworld toont hij zich dus van z’n melodieuze kant en leunt hij met de band van gerespecteerde leden het nauwst aan Evil superstars en Mauro & The Grooms.
De kunst van het popschrijven kwam hier duidelijk in de spotlight met een reeks catchy slepende , intens doorleefde rocksongs gedragen door z’n lichthese , gruizige stem . Live kreeg het materiaal een duidelijke push en was er ruimte voor solo’s; songs als “Clean adult fun” , “Don’t tell her” en “Can’t life with you” kwamen goed uit de verf, en er borrelden zelfs enkele covers op , van Roy Orbison (“Mystery to me”) , Olivia Newton-John (“Xanadu”), Nick Lowe (“Cracking up”) en zelfs eentje van Roland , die hij solo of met z’n band speelde . Een heerlijk genietbare set hadden we op ongedwongen , speels ontspannende wijze en een Mauro die graag als vanouds als een krolse kat(er) over het podium beweegt.
Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven. Sterk!
En dan kwamen we tot de final one van deze avond , The Chills , die al vroeg op Boomtown geprogrammeerd werden, en een must zijn voor elke indie liefhebber na al die jaren ! Een evenwichtige Phillips na een nogal bewogen leven, zo blijkt (zie interview fr site BD) .
The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomers droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s .
We kregen spijtig genoeg maar een korte bloemlezing in de hoogstens 1 uur durende set, gezien het vroege uur , waarbij kon teruggeblikt worden naar de heerlijke nostalgie van o.m. “Night of chill blue”, “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket”. Ook het indrukwekkende “Pink frost” kwam deels bovendrijven, naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Het enthousiasme droop er van af na al die jaren . Phillipps beschikte over een gretig spelende band die elk minuscuul geluidje van het oude Chills beheerste. De keyboardspeelster speelde af en toe viool , wat een breder klankenpalet bood .
Nergens klonk het geheel zwaarmoedig , nee , het was genieten op die zweverige , zwierige sound!
Vorig jaar kwam er een live album uit, een eerste teken van leven,! Phillipps ziet het na al die jaren terug zitten , is gemotiveerd en met de nieuwe band rond zich , mogen we materiaal verwachten. We hoorden ietwat vollere popsongs als “Silver bullets” en “Underwater wasteland”, waar die subtiele , verfijnde, beklijvende , pakkende tunes het handelsmerk blijven!
Deze relatief onbekende band (voor velen!) had vooral een publiek van veertigers , die het als een aangenaam weerzien ervaarden , want het laatste concert dateerde van in de Villa begin jaren 90 (de huidige N9 in Eeklo).
Ze zijn hier voor een drietal concerten in Europa . We hopen stiekem dat deze band later komt voor een ruim anderhalf uur durende set, waarbij we naast het nakende nieuw werk , die oudjes mogen horen als “Doledrums” , “Pink frost” , “Rolling moon” en “Kaleidoscope world”, gezien ze op de lijst stonden en dan een unieke kans krijgen om gespeeld te worden . Wil de Bota, Demo of andere organisatie bij hen even aankloppen aub …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-chills-26-07-2014/
Organisatie: Boomtown, Gent
Nederlands 
Français 
