Niet te verstaan dat deze Amerikanen uit Minneapolis nog niet zijn doorgebroken hier . Ze zijn toe aan hun tweede plaat , ‘World Of Joy’ , die ‘America give up’ opvolgt; net als het debuut hebben we een half uurtje vaardige , opwindende , uptempo rockers , die ergens de Replacements , Ramones , Libertines bundelt aan de nofi van Wavves , Cloud Nothings en Hooded Fang .
We hebben hier een reeks hitsende songs als “Al’s Corral” , “Drip”, “Yacht boys”; af en toe wordt het tempo eens (lichtjes) teruggeschroefd, wat nog steeds een paar lieflijke, broeierige songs oplevert als “Don’t wanna”, “Aphorismic wasteland blues” , “Here’s the itch …” en de titelsong.
De slordig- en onstuimigheid van het debuut lijkt wat op het achterplan te zijn geraakt , maar hun 2 à 3 minuten songs hebben nog een even vurige intensiteit en klinken nog even fris , strak en gedreven. Puik werk van dit jonge kwartet!
Het uit Southampton afkomstige Band Of Skulls zijn toe aan hun derde cd. De zompige intens doorleefde, bruisende rock’n’blues die we hadden op het debuut ‘Baby darling doll face honey’ , maakte meer plaats voor gevoelig- en ingetogenheid op de opvolger ‘Sweet sour’.
Op de nieuwe hebben we een evenwichtig geheel van frisse, broeierige, los swingende rocksongs, check “Asleep at the wheel”, “Nightmares” , “You are all that I’m not” , “Toreador” en de titelsong maar eens. In het genre nummers met een intense spanning!
Een reeks sentimentele popsongs als “Cold sweat”, “Heaven’s key” en het afsluitende “Get yourself together” kruisen het pad.
Die twee kanten van de vorige cd zet zich duidelijk door op de derde . Goede plaat daar niet van, maar net als bij een Kings Of Leon , Black Keys of een Queens is het rauw randje van vroeger gepolijster en gladder gekomen …
Cactusfestival 2014 – maandag 14 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-14
Sam De Rijcke
De traditiegetrouwe vrijdagavondaffiche werd eventjes naar de eerste werkdag van de week opgeschoven gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. En ’s avonds was er heel wat volk samengekomen om de twee headliners Mogwai en Massive Attack aan het werk te zien Drie maal een M : M(innewaterpark) M(ogwai) en M(assive Attack) voor maar liefst 9000 bezoekers . Een vol park dus …
Banks opende deze afsluitende avond. Na een intense werkdag sloten we aan bij de tweede act Austra . Het Canadese electropopgezelschap van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanisn hebben al twee platen uit , speelden al enkele malen in België (LeffingeLeuren, VK, Dok Gent,...) en zijn dus niet aan hun proefstuk toe.. Hier is het vooral de zangeres & haar stem die de aandacht trekken. Hoewel de band het beste van zichzelf geeft, lijkt het publiek weinig enthousiast. De dip midden de set doet ook al niet veel goeds om het publiek mee te krijgen. Maar met nummers als “Reconcil” en “Beat and the Pulse” kunnen ze zeker een groot publiek aan. De volgende keer de beats wat luider en de stem ietsje stiller om het publiek mee te krijgen … (dank aan Simon)
De Schotse postrockers van Mogwai liggen ons nauw aan het hart. Telkenmale als zij een podium bestijgen is dat voor een set die even bezield als intens is. Dit voorjaar nog kwamen wij als het ware alweer in trance met hun inspirerende, innemende en soms ook striemende set in de Franse Aéronef, voor ons absoluut een vijfsterren optreden.
Op Cactus was het iets minder eenvoudig om de festivalweide in te pakken, er moesten immers een hoop Massive Attack fans over de brug gehaald worden, en met louter instrumentale muziek (op één song na) was dit niet zo voor de hand liggend. Ondanks een paar rumoerige ongeïnteresseerden slaagde Mogwai er toch gestaag in om het publiek in vervoering te brengen. Vooral in het tweede deel, waarin wat meer elektronica en zelfs een paar voorzichtige beats kwamen bovendrijven (“Deesh”, “Mexican Grand Prix”, “Remurdered”), gutste er wat bezieling over de Cactusweide. De set van Mogwai was zoals eigenlijk al hun songs zijn, opbouwend en verslavend, langzaamaan werd iedereen mee over de streep getrokken. Ook wij natuurlijk, al hebben we de heren al meer begeesterend geweten (in een concertzaal sowieso). De snerende finale krachttoer “Batcat” was het felle hoogtepunt maar helaas ook het einde van een sterk doch niet onvergetelijk Mogwai optreden. Van ons mochten ze zo nog wat meer op het gaspedaal drukken. Wat wij ook bijzonder jammer vonden, de Schotten lieten hun chef d’ oeuvre “Mogwai Fear Satan” in de frigo liggen, klaarkomen was er deze keer dus niet bij.
Ook op Massive Attack stond geen houdbaarheidsdatum. De band stond met bezieling en overgave te spelen. Die typische intensiteit, spanning en dreiging die telkenmale uitgaan van een Massive Attack concert waren ook hier constant aanwezig. Dit werd nog bekrachtigd met die indrukwekkende videowall waarmee ze nu al jaren hun optredens weten bij te kleuren.
Alleen jammer dat er hier niets nieuws te beleven viel voor wie Massive Attack bij hun vorige doortocht in België, zo een kleine vijf jaar geleden, mocht meemaken. Geen nieuwe songs, quasi dezelfde show en tot onze spijt alweer een flinke greep (5 songs) uit die zwakke laatste plaat ‘Heligoland’ die inmiddels ook alweer vijf jaar oud is. Maar voor de rest : Klasse!
Adembenemend om steeds te mogen vaststellen hoe het reggae icoon Horace Andy een opborrelende parel “Angel” en een innemend “Everywhen” naar hogere sferen zong en hoe Deborah Miller hetzelfde deed met publiekslievelingen “Safe From Harm” en “Unfinished Sympathy”. Miller’s machtige stembereik reek een heel stuk verder dan dat van de wat minder getalenteerde Martina Topley-Bird, maar deze wist op haar beurt toch ook een juweeltje als “Teardrop” de hemel in te loodsen.
De begeestering en de magie van Massive Attack bleken intact gebleven, net als de briljante songs trouwens. Toch lijkt een nieuw album nu wel dringend aangewezen, een band met zo veel potentieel kan niet blijven teren op een weliswaar fantastische back catalogue. Er schuilt immers nog te veel vuur in dit gezelschap en dat mag nu wel eens leiden tot geïnspireerd nieuw werk, en laat ons hopen dat het beter is dan het slappe ‘Heligoland’. Maar eerlijk gezegd, we hebben er na de prestatie van vanavond wel vertrouwen in.
Een uiterst geslaagde afsluiter van deze Cactus editie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2014 – zondag 13 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-13
Johan Meurisse
Op deze tweede dag hadden we een schitterende line-up , van artiesten en bands die eigenlijk enkel en alleen hier te zien waren . Een tweede Cactushoogdag . Uiterst interessant dus …
Cactus werd met de middag geconfronteerd , met een paar fikse regenbuien als de bende Jungle By Night uit Nederland het festival op groovende wijze opende . We pikten zelf in op de ‘desert’ tunes van Bombino. De band van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Ze zorgden ervoor dat de zon meer over het pittoreske festival scheen . En maar goed ook , want hun bedwelmende sound neemt je mee op sleeptouw door de repetitieve ritmiek, de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw en het ietwat brutalere gitaarwerk op z’n Hendrickx . Het combo speelde gretig en reageerde erg ontvankelijk, wat het publiek erg positief onthaalde. De eerste heupwieg en danspas werd gezet en dat deed deugd; op het eind kregen blazers van de heren van Jungle By Night wat ruimte om de gemoedelijkheid te bevorderen.
School Is Cool is z’n jeugdige onschuld ontgroeid bij die tweede (moeilijke) plaat ‘Nature fear’ . Live blijft de band in een grotendeels veranderde bezetting energiek, gedreven en dynamisch. Ook al zijn de nieuwe nummers niet steeds zo evident , ze triggerden door de strakke, directe sound, de overstuurde , percussieve ritmes , de keys en de hyperkinetische leden, aangevoerd door zanger/gitarist/dirigent Johannes Genard . Hij viel al op door z’n kapsel en z’n bokkensprongen. En hij is niet vies van een cynische knipoog naar z’n jarige bassist of zet z’n violiste in de bloemen , gezien ze maar drie snaren op haar viool kon spelen. Muzikaal werd de aandacht verscherpt door het a cappella gestarte “Black dog painting” en zijn ritmiek . School is Cool gaf extravertie aan de nieuwe sfeervolle, broeierige songs en tilde hen naar een hoger niveau ; de integere singles “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” kregen heel wat subtiele geluidjes mee en gewaagde kantjes ontbraken niet. Ze zijn meer toegankelijk, expressief en de intense spanning en dreiging werd draaglijker . Sjiek! Gasten die mogen gelinkt worden aan Mauro’s / Evil Superstars muzikale kronkels! Met oudjes “Warpaint”, “Road to Rome” , “The world is gonna end tonight” en “New kids in town” , meesterlijk door hun positive vibe, kregen ze iedereen aan hun kant …
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij op tournee gaat . De productieve rootsamericana artiest was o.m. al te zien met Bright Eyes , The Mystic Valley Band en Monsters Of Folk. Hij is een man die voor een groter publiek z’n muzikale gedachtenkronkels deelt … Onze bezige melancholicus was deze namiddag met Dawes te zien en puurde uit de Amerikaanse rootstraditie. Sfeervol meeslepende , ingetogen songs, die dromerig , gevoelig zijn en bands als Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel) en Bob Dylan natuurlijk doen opborrelen. We laten de recente perikelen die rond hem geschreven werden links liggen en nemen de uiterst genietbare songs ter harte ; het gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem nemen een prominente rol in . De dramatiek van Bright Eyes werd afgewisseld met z’n solowerk; ook Dawes kreeg zelf ruimte om een eigen nummer voor te stellen . Oberst respecteert met wie hij op tournee gaat . We werden in zijn leefwereld ondergedompeld met “Awe are nowhere & its now” , “Old soul song” , “Lover I don’t have to love” en “Another travelin’ song” (hoe hij festivals ervaart en verteert). De instrumenten werden ten volle ontplooid op “I got the reason” en “Lua”, extraverte ‘on the road’ prachtnummers die op overtuigende wijze de emotievolle set besloten.
Intergalactivc Lovers rond de bevallige Lara Chadraoui, hebben nieuw materiaal uit, wat al enorm goed werd onthaald . Er was hier veel volk aanwezig om deze beloftevolle band te zien. Inderdaad de kunst van het songschrijven zit er in. Een goed uur kregen we charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie hebben. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale . De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag worden .
Een graag gezien gast in ons landje is Mark Lanegan en Cactus was dan ook meer dan fier hem te kunnen strikken met z’n band . Trouwens met Afghan Whigs als één van de closing acts was het zeker een uitgelezen kans hem mee te programmeren . Toch altijd wel een aparte verschijning, die Lanegan . Zijn getekend bleke gelaat schuwt het zonlicht , hij is steevast in ‘t zwart , met muts of pet op (vanavond met muts!) , en als vanouds is hij gekluisterd aan z’n microstatief. De muziek: donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . We hadden een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , in ‘een Bruges city never sleeps’; het zijn innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , gedragen door z’n rauwe , hese ‘brombeer’ stem die jarenlang geteisterd was door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “Harvest home”, “Riot in my house”, “The Gravedigger’s Song” naar rustpuntjes “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” , “Hit the city” en “Methamphetamine Blues”, waar zelfs Greg Dulli , vocaal een tandje bijstak, en de muzikale dialoog aanging met Lanegan. Een eerste glimlach verscheen . Een uitgebalanceerde imponerende set . ‘Thank you very much’ prevelde Lanegan tussenin. Avondlijke Pracht!
En de avond valt definitief bij de tunes van Afghan Whigs . Schitterend dat Cactus hen samen met Lanegan kon strikken, wat een dubbel feest werd! Ook deze ‘men in black’ zijn sinds twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam zelfs een nieuwe plaat uit ‘ Do to the beast’. De souluitstapjes zijn tot een minimum herleid. Afghan Whigs van Greg Dulli ging volop voor de rock. Ze zette een messcherpe, strakke, krachtige set neer . De nieuwe “Parked Outside” en “Matamores” meten zich meteen aan de oudjes “Fountain & fairfax” en “Going to town” , die al vroeg in de set een eerste hoogtepunt vormden . Een diep getrokken, pakkende, emotievolle, broeierige sound alsof twintig jaar Afghan Whigs nog eens verdiende los te barsten, te exploderen , en dat zeker met “Debonair” , dat mooi midden in te set zat . Het nieuwe “Algiers”, “The lottery” en “Lost in the woods” toonden dit zeer zeker ook aan door die extatische uithalen . Vioolpartijen vulden aan en cirkelden omheen de nummers .
Een erg gretig spelende band en een Dulli in de spotlight , die de ziel uit z’n lijf schreeuwde. Ook Lanegan kwam erbij, het intense “The stations” werd gespeeld , eentje van de samenwerking tussen beide heren, de Gutter Twins.
Een schitterende finale van de heren kregen we , die met het opbouwende snedige “Faded”, waarin een stukje eerbetoon aan Bobby Womack “Across 110th street” te horen was , voor velen de tweede dag besloten .
Een verdomd sterke line up hadden we toch, die op feestelijke wijze definitief werd besloten door het Canadese Caribou van Dan Snaith , die al een tiental jaar bezig zijn . Het elektronicagezelschap geeft hun materiaal live een leuke , frisse , aanstekelijke, opzwepende en bezwerende punch; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers, zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. De nummers werden smaakvol ontvangen en zetten de mensen vooraan en aan de togen in beweging . Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . Caribou zal zeerzeker herinnerd worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2014 – zaterdag 12 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-12
Johan Meurisse
De bezoekers lieten het wisselende weer de eerste twee dagen niet aan hun hart komen en maakten er al bij al een leuk , muzikaal en familiaal weekend van.
Muzikaal een grand cru wat de organisatie de drie dagen programmeerde . De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid.
‘Hear, See, Feel the world’ luidt het credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek.
Cactus serveert muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche en hier kon je bands en artiesten zien die enkel en alleen hier stonden , wat een mooi aanbod was dus …
Voor de eerste maal ging het festival niet op vrijdag van start , maar de zaterdag , gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. Op die manier werd de gekende vrijdag opener een afsluitende maandagavond editie . Kwestie van sleutelen aan je weekend …De organisatie kon hoe dan ook alvast tevreden terugblikken …
Het 33ste Cactusfestival klokte af op 26.000 bezoekers, gespreid over de drie dagen.
dag 1 – zaterdag 12 juli 2014
Champs en Coely gaven het startschot . We sloten aan bij de Duitse indietronica nerds The Notwist .
We kunnen meegeven dat Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene. De cd ‘Down like gold’ brengt hen terecht wat meer in de spotlights. Het dromerige materiaal zorgt voor een rustige, gemoedelijke start.
Moedige Coely . Zij is een taaie . Goed hersteld van de appendix operatie kon ze na de cancel op RW er terug tegenaan op Cactus. De 20 jarige Antwerpse met Congolese roots staat garant voor wilde , militante en zalvende hiphop/r&b. “Ain’t chasing pavements” is er eentje die we koesteren …
Enfin , op die manier konden we aansluiten bij de derde act van de dag The Notwist , die al ruim tien jaar rustig de tijd nemen te werken aan nieuw materiaal. De set stond in het teken van de recente ‘Close to the glass’. De elektronicawizzards leven zich uit op die knisperende sounds en de kraak/bleeps experimentjes. De nummers zitten ingenieus in elkaar , verrassen, scheuren en schuren . Er is oog voor detail . “Kong” en “Into another” hebben een aanstekelijke groove , wat zich verderzet in het tweede deel van de set met een herkenbaar “One with the freaks”, “Pilot” en “Pick up the phone “. In openlucht was het geen makkelijke klus hun ‘arte’ pop elektronica optimaal te ervaren , maar toch , veel volk vooraan die de Notwist een warme support bieden.
De Amerikaanse sing/songwriter M. Ward heeft al een pak platen uit . Deze moderne troubadour had een full band achter zich en gaf z’n rootsamericana bepaalde momenten een broeierige , hitsende rockende punch . Ze worden gedragen door z’n lichthese , doorleefde stem . Z’n gitaarspel kreeg voldoende ruimte en hij betrok zo goed mogelijk het publiek bij z’n materiaal. De songs “Me & my shadow” en het intense “Chinese translation” waren spannend en konden dan ook rekenen op een sterke respons. De ideale matinéemuziek op een zaterdagnamiddag om in de Admiraal mood te komen.
.. Indedaad onze Admiraal aka Tom Van Laere (Admiral Freebee) is er terug bij en hij leverde met een blazersectie een stomend rock’n rollfeestje . Een heerlijk boeiende set waarbij de gekende singles “Nothing else to do” en “Breaking away” van de laatste ‘The great scam’ net voor die warme melancholie en levendigheid zorgen . Die elementen kenmerken de sound van de Admiraal , die in z’n rijkelijk gevulde carrière van vijf cd’s kon terugblikken, broeierige retrorootspop/americana, met de gekende grooves en sfeervolle ingetogenheid. We hadden een piek door nummers als “Always on the run” , “Bad year for rock’n’roll”, “Einstein brain” , “Living for the weekend” , “Get out of town”, “ Oh darkness” en “Rags’n’run” , ondergedompeld in die kenmerkende, Neil Young gitaarstijl, – effects en dampende funk . Door de piano, de keys , de toegevoegde blazers en zijn doorleefde , expressieve zang drong nog meer emotie en kleur door in de sound.
Opnieuw geluidskunst kreeg je door Jamie Woon , die nog vóór het vallen van de avond optrad . Het was geen makkelijke klus een nachtelijke sfeer te creëren met die lome , donkere huiskamerpop. Woon kwam in de belangstelling met ‘Mirrorwriting’ en bracht pop, soul, trippop en dubstep dichter bij elkaar , en nestelt zich ergens tussen James Blake en Burial. De oudere, bekende nummers “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda” konden rekenen op de meeste respons . Ze vallen op door de diepe basstunes, en werden vanavond in een beperktere swing’n’groove gespeeld. De handclaps tilden ze naar een hoger niveau. In het najaar verschijnt nieuw materiaal en we kregen al een paar sfeervolle songs te horen, onder z’n zachte , zalvende , soepele stem. Opvallend was dat de sing/songwriting van Woon op het voorplan trad. Hij speelde een drietal nummers solo zelfs . Toegegeven, niet steeds even spannend , maar z’n muzikale ‘nightcitytrip’ tussen Notwist en het maandag geprogrammeerde Massive Attack in , was zeker niet mis …
Maar het echte dansfeest kwam van Arsenal , die na RW vorige week , een golvende beweging verwezenlijkten aan het Minnewaterpark . Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel , garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. En dat werd enorm sterk onthaald . Een goed uur feestte Cactus met pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg , en dat was hoogst nodig op deze overtrokken zaterdag. We kregen variatie genoeg en het ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats .
Zonder twijfel kleurde Arsenal de avond met hun ‘feelgood’ music. “Temul” (met de Deense schone Lydmor) , “Saudade”, “Longee” , Black Mountain”, en in de closing final “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Not yet free”, “Melvin” en “Lotuk” , die een Bros‘ “When will I be famous” riffje kenmerkte , zorgden voor dié ultieme extase .
Arsenal hitste het publiek op met langgerekte ‘oohs’ en ‘aahs’ en de oneliner van Roan ‘U was weer heel erg mooi’, ging erin als zoetenkoek . Een volle Cactus hier …
Selah Sue is helemaal terug . De Leuvense zangeres legt momenteel de laatste hand aan haar tweede album , en na Cactus werden dit weekend ook enkele clubconcerten gepresenteerd. Enfin , om maar te zeggen dat de organisatie al een exclusiviteit vast had . Een kleine drie jaar debuteerde ze met haar titelloos album , en ondernam ze een heuse tour van meer dan jaar lang . De klassedame heeft een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Die dampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep in vette, ingetogen en gevoelige tracks kregen we natuurlijk in haar ouder werk als “This world” , “Fyah, fyah fyah “, “Black part love”, Ceelo Greens “Please, “Crazy vibes” , “Raggamuffin” en het afsluitende “Crazy sufferin’ style”. Uiterst genietbaar, bezwerend en groovy .
Een gezonde dosis nervositeit ervaarde ze om hier terug te zijn, waarbij ze enkele nummers solo aanpakte . Moedig zelfs om haar set als closing act op die manier te beginnen. Een handvol nieuwe songs zaten mooi verborgen in de herkenbare tracks; ze beloven voor de komende periode, “Always home”, “Time“, “Stand back”, “I won’t go for more” of “Alone” zette ze dus in met haar akoestische gitaar en haar glasheldere stem. De begeleidingsband , die al goed ingespeeld was op deze nummers, volgde.
Benieuwd voor het najaar. Fijne afsluiter en een groot Belgisch talent blijft ze zeer zeker . Maar eigenaardig genoeg bleef er minder volk staan dan bij Arsenal …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Rock Zottegem 2014 – zaterdag 12 juli 2014 - Affiche veel beter dan het weer!
Rock Zottegem 2014
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2014-07-12
John Van De Putte en Johan Meurisse
Traditioneel werd een pak jonge Belgen een kans gegund op de line up. Psycho 44, Compact Disc Dummies en SX werden geselecteerd en effenden al vroeg in de middag het pad voor de grote kanonnen later op de avond.
We pikten in bij het partygezelschap van De Jeugd van Tegenwoordig, 'het zootje ongeregeld' dat de temperatuur de hoogte injoeg in de zwoele tent. Willie Wartaal, Vieze Fur en P. Fabergé zijn graag geziene festivalgasten in ons landje. Steevast en in no time slaagden ze erin om in hun typische stijl een vet feestje te ontketenen. Ook hier hadden ze de minste moeite om 'dat truukje' toe te passen, na slechts enkele tunes van “Watskeburt” of “Sterrenstof” ging de jonge meute compleet loos op de opzwepende hiphopbeats en raps. “De Formule” als bis , liet alles en iedereen finaal uit z'n dak gaan en eens te meer had ‘hun succesformule’ zijn werk’ gedaan.
Tijdens Starsailor gingen we de dj Village eens van naderbij bekijken. In een uithoek van het terrein werd een schitterende dj booth neergezet als volwaardig 2de podium. De laatste jaren zagen we eerder een kleine dj stage; dit jaar werd gekozen om deze zone te upgraden en met succes! Een pak danslustigen vonden de weg naar de beats en bleeps; wellicht worden de komende jaren hier nog meer aandacht aan geschonken. Met Modek en Laston & Geo stond hier schoon volk achter de decks.
Ozark Henry gaf een fijnzinnige, subtiele set op RW en kreeg hier ook een vooringenomen plaatsje op de affiche . Met het zevende album 'Stay Gold' keerde hij terug naar z'n roots en leverde hij z'n meest intieme plaat ooit af; 'Stay gold' wat zoveel betekent als 'blijf trouw aan jezelf', hoe goed kunnen woorden gekozen zijn.
In de nieuwe live bezetting speelden ze als een sober trio: naast Goddaer op zang/synth en gitaar zagen we Laura Groeseneken op zang/synth/melodica en Jan Haspeslagh achter de drumkit. Een goed uur nam hij ons mee op die ingetogen , donkere trip.
Achter hen een imposante ledwall die de hele breedte van het podium innam; we kregen sfeervolle visuals geprojecteerd. De twee keyboards zorgden voor een eclectische, bezwerende sound. De ravissante Groeseneken – enkele jaren geleden nog bij AKS- heeft een erg goeie stem en is dan ook een sterke aanwinst, gezien ze instrumenten bespeelde als melodica, synths en ritmisch getrommel. Door haar naturelle flair leek het dat ze al jaren bij de band hoorde. Goddaer zelf, in z'n eigengereide stijl, pakte het publiek nummer na nummer langzaam in. “Indian summer”, “Sweet instigator” en “Godspeed”, zijn hits, mooi verdeeld op de playlist.
De dromerige sound ging door de visuals en sobere lichtshow naar een absoluut hoogtepunt bij een herwerkte versie van “At sea” door de uptempo’s, dat dreef op een vette baslijn. Even later was er nog een lang uitgesponnen en luidkeels meegezongen “I'm your sacrifice”. Goddaer flikte het en had het publiek achter zich. Check hem zeker binnenkort op z'n theatertournee, in (een even) kleine bezetting, akoestisch en elektronisch, zal hij verbazend …
Ieder jaar pakt het festival uit met enkele 'oude gloriën' … Na het stomende feestje vorig jaar met ZZ Top strikten ze voor deze editie o.a. Europe en UB40.
UB40, het legendarische Britse reggaepopgezelschap, is niet één van die bands die op zijn lauweren rust, met hun bijna '40 jaar on the road' hebben ze nog weinig introductie nodig...
Met 'Getting over the storm' lieten ze vorig jaar terug van zich horen, weliswaar geen nieuwe tracks maar met covers van countrymateriaal. Het 9 koppig ensemble kreeg een enorm warm ontvangst en manifesteerde zich vrij snel door hun typische uitgelaten sound.
Een uurtje pure nostalgie werd het , waarin alle tijdloze klassiekers aan bod kwamen, een uur die gezien de publieke respons nog langer mocht duren.
Gedreven door de kwieke blazerssectie was het telkens afwachten welke hit uit de jukebox werd gespeeld : “Rat in my kitchen”, “Here i am” of “Homely girl”, alle classis waren aanwezig. In een gezellige sfeer was het meteen meezingen geblazen! Dat was wel nodig gezien frontman Duncan Campbell niet altijd even toonvast en duidelijke verstaanbaar was waardoor de publieke steun zeker een meerwaarde was. Tijdloze klassiekers “Kingston town” en “Red red wine” zaten vanzelfsprekend in het laatste deel van de set.
Zottegem genoot met volle teugen en heupwiegend kregen ze met slotakkoord “I can't help falling in love with you”, de apotheose van een aangename ‘greatest hits’ set.
White Lies was een week geleden nog op de mainstage van Werchter en maakte door het aanrukken van een imposante extra lichtset duidelijk dat het hen menens was. Met hun kenmerkende mix van postpunk en synthrock stonden de Londenaars misschien een beetje ongelukkig geprogrammeerd tussen UB 40 en Daan. Maar van bij opener “There goes our love again” was duidelijk dat de goeie vibe aanwezig was. Na hun tegenvallend optreden op de Lokerse Feesten vorig jaar en een wisselvallige prestatie op Werchter hadden ze voor hun trouwe schare fans wel iets goed te maken. Onder aanvoering van de sympathieke frontman Harrie McVeigh zat het tempo strak en werd een uurtje plankgas gegeven.
De zweverige synths in combinatie met de soms zware distortion, lieten de band 'donker' en ‘supercatchy’ klinken. Verrassend weinig plaats voor nieuwe nummers uit hun 'Big tv' album; de nadruk kwam dus op de eerste platen 'To lose my life' en 'Ritual'.
Niet getreurd, de band speelde feilloos en imponeerde met schitterende versies van “Death”, “Big tv” en “Bigger than us”. Een geslaagd onderhouden optreden dat de hoge plaats op de affiche rechtvaardigde.
Afsluiten deed het festival met enfant terrible Daan, die met de nodige “Housewives” en “Swedish designer drugs” ook hier 'Victory' kraaide.
Rock Zottegem lokte dit jaar iets minder volk aan de Bevegemse Vijvers. Het weer was niet opperbest en ook het WK voetbal kon er voor iets tussen zitten , maar diegenen die er waren beleefden de ‘time of their life’ door de uitgebalanceerde gevarieerde line up en de prima organisatie, wat een uiterst geslaagd weekend opleverde .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2014/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Zottegem 2014 – vrijdag 11 juli 2014 - Affiche veel beter dan het weer!
Rock Zottegem 2014
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2014-07-11
Hans De Lee
De weergoden lieten het grotendeels afweten op deze 20 + 1 editie van Rock Zottegem en dat is best jammer want de affiche was nochtans weerom de moeite waard en de organisatie had werkelijk alles in het werk gesteld om het terrein zo droog en moddervrij mogelijk te houden.
Misschien dat naast het kwakkelweer ook het WK wat twijfelaars thuishield, feit was dat ‘slechts’ zo’n 23.000 muziekliefhebbers afzakten naar de Bevegemse Vijvers tegenover 30.000 (uitverkocht!) vorig jaar.
Aangezien vrijdag (Vlaamse Feestdag) een gewone werkdag was voor ondergetekende moest ik de eerste Belgische delegatie op de affiche – Hitsville Drunks & School is Cool – noodgedwongen aan me laten voorbijgaan.
Gelukkig kon ik nog net een paar nummers meepikken van de voor mij totaal onbekende band Shantel & Bucovina Club Orkestar. Het bleek om een zootje ongeregeld uit Duitsland te gaan met roots in Roemenië, onder leiding van Stefan Hantel. Ze zorgden voor een aangenaam feestje op en voor het podium met hun aanstekelijke balkan/polka/zigeuner rock. Heerlijke ‘disko partizani’ met blazerssectie en veel ambiance. Deed me soms denken aan Les Negresses Vertes.
Daarna was het tijd voor heel andere koek! En dan nog wel stevige metalkoek van eigen bodem! Omroeper van dienst Marco Roelofs (Heideroosjes) schreeuwde Channel Zero on stage en Franky DSVD en zijn gevolg gingen daar met plezier op in.
De zanger speelde een echte thuismatch (want afkomstig uit Zottegem) en trok net als in 2011 meteen stevig van leer. Wat meteen opviel was de professionele vooruitgang die de band de laatste periode heeft gemaakt : deftige aankleding podium, speciale en zeer knappe microstandaard voor Franky (zie pics), knappe intro, topgeluid en een kanjer van een CD ‘Kill All Kings’.
“Dark Passenger” knalde als eerste uit de boxen en was meteen de voorbode van een heel stevige en energieke set onder leiding van een zeer gedreven frontman. Het verrassende “Duisternis” (metal in NL en FR) kon op veel bijval rekenen maar toch waren het vooral de oudere succesnummers die voor het meeste ‘deining’ in de tent zorgden met ondermeer “Suck my Energy” en “Fools Parade”.
De playlist was mooi en afwisselend opgedeeld in ouder werk en songs van de laatste plaat en dat zorgde voor een heel compact en pittig geheel. “Electronic Cocaïne” en het up tempo “Kill All Kings” passeerden de revue, zanger Franky ging geregeld op stap in het publiek en gitarist Mike Doling speelde vonken uit zijn snaren. Na “Hot Summer” en “Guns of Navarone” kwam een eerst hoogtepunt toen “Help” werd ingezet en de hele tent het nummer foutloos meekeelde. Met “Bad to the bone” werd wat gas terug genomen al is dat natuurlijk heel relatief. “Black Fuel” werd als toegift uit de kast gehaald en terwijl Franky DSVD achteraan in de zaal plaats nam werd het podium overstelpt door fans die met veel plezier de muzikanten omringden tijdens het einde van deze geslaagde doortocht in Zottegem. Tot slot een eervolle vermelding voor drummer Seven Antonopoulos, die zich uitstekend kweet van de moeilijke taak om betreurde Phil Baheux live te vervangen. Great job!
Waar is de tijd dat tienermeisjes met bosjes in zwijm vielen voor de Zweedse krullen van Joey Tempest, John Norum en de andere kerels van rockband Europe? De heren zijn aan de slag sinds 1983, kregen in 1986 absolute wereldfaam door 1 bepaald nummer (rara welk) en zijn nu, meer dan 30 jaar later, nog steeds on the road en op menige podia te bewonderen. Intussen hebben de krullen plaatsgemaakt voor een ‘platter’ kapsel en wat meer rimpels maar Joey heeft nog steeds veel uitstraling en John tovert nog altijd met brio magnifieke solo’s uit zijn gitaar, gesteund door de typische keyboard sound op de achtergrond.
In Zottegem gingen rond 22u30 de oudere rockers iets meer naar voor en zakte de jeugd iets meer af naar het podium van de DJ Village want ‘Europe’ was aan de beurt!
Ook hier een concert opgebouwd uit recente (en minder gekende) songs en daarnaast geregeld een succesnummer uit de jaren 80 van de 2 meest geprezen CD’s van de band : ‘Wings of tomorrow’ & ‘The final countdown’. Het publiek kon het allemaal zeer smaken en reageerde positief tot zeer uitbundig al naargelang het nummer. “Riches to rags” en “Firebox” beten de spits af en waren meteen het bewijs van de typerende Europe sound : rock met een commerciële inslag en typische koortjes en keyboardgeluid als ondertoon. De stem van mister Tempest heeft misschien wel iets aan kracht ingeboet, zijn podiumprésence getuigt nog altijd van veel plezier en inzet! Om maar te zwijgen van John Norum wiens soleerwerk alweer uitmuntend was. Zijn minutenlange solo voor het nummer “Girl from Lebanon” was heel sterk en boeiend genoeg om de aandacht van het publiek net lang genoeg vast te houden. “Superstitious” zorgde voor een eerste climax, al was het natuurlijk wachten op dat ene nummer dat gans de wereld kent! Nummers als ondermeer “Wasted time” en “Sign of the times” klonken zeker niet slecht maar ontbraken toch pit en onderscheidend vermogen…allemaal een beetje veel van hetzelfde. Gelukkig zorgden de hits “Carry’ en “Rock the night” terug voor de nodige ambiance en luidden ze het langverwachte epos “The Final Countdown” (als toegift) met verve in! Het hoeft amper gezegd dat dit laatste nummer van begin tot einde werd overgenomen door het publiek en Joey Tempest woord voor woord door jong en oud vocaal massaal werd ondersteund. Blijft mooi om zien en horen en zal zo wel elk optreden het geval zijn tot het einde van de dagen van Europe!
Degelijk optreden, zonder verrassingen!
Of The Sisters of Mercy voor een verrassing zouden zorgen was maar de vraag! Ook hier een band die al vele jaren meegaat (sinds 1980), zij het in een ander genre en met een andere aanpak. De heer Andrew Eldritch is namelijk al een hele tijd geleden gestopt met het uitbrengen van nieuwe muziek. De laatste CD dateert alweer van 1993 en sindsdien cultiveert de band met brio hun status van ‘cult groep’ en pioniers van de ‘newwave’ en ‘gothic’. De ‘Sisters’ blijven al die jaren consequent en met succes optreden, massa’s merchandise verkopen en de schare fans blijft immens groot en hondstrouw! Op het podium omringt Eldritch zich tegenwoordig van (drum)computers en een paar jonge muzikanten die samen met zijn typische donkere stemgeluid de zo herkenbare sound neerzetten. Het heeft allicht weinig zin de nummers op te sommen die steevast deel uitmaken van een ‘gemiddelde’ Sisters of Mercy set…iedereen kent de nummers en de meeste trouwe fans (die ook weer massaal vooraan het podium in Zottegem stonden) brullen deze stuk voor stuk integraal mee met Eldritch.
Wat dan interessant te vertellen over dit optreden? Wel toch een paar opvallende zaken! Hoewel er nog steeds veel rook en mist wordt voorzien op het podium was de ‘duistere’ frontman van weleer opvallend zichtbaar aanwezig (met kaal hoofd, sik en de altijd aanwezige sigaret) en kon er soms zelfs een bescheiden ‘good evening’ of ‘thank you’ vanaf. Ik heb het ooit anders geweten en een uur in de dichte mist gestaan.
De meeste nummers werden ook opvallend ‘modern’ en ‘snel’ gespeeld en sommige kregen een behoorlijk ruig rock kantje door inbreng van de 2 gitaristen! Voor mij was ook nieuw dat voor sommige nummers (zoals “Dominion” en “This Corrosion”) zanger Eldritch op het podium vocaal werd bijgestaan door een bevallige zangeres.
Het logische laatste nummer van de uitgebreide set was “Temple of Love” of course! Een waar epos onder new wave liefhebbers maar eigenlijk ook ver daarbuiten een echte klassieker!
Fijn concert! Benieuwd hoelang Eldritch nog gaat blijven rondtrekken met zijn zwarte circus.
Als afsluiter van de eerste festivaldag mochten The Subs nog hun feestje bouwen en de tent op stelten zetten. Mooi om zien was weer de publieksswitch tussen het heel jonge volk en het wat minder jonge volk. Het minder jonge volk hield het, net als ik, voor bekeken en zakte voldaan af naar parking of camping. Het was rond 2u00 en The Subs kunnen we binnenkort aan het werk zien tijdens de Lokerse Feesten. Tot op dag 2 of … tot volgend jaar Zottegem!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2014/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Gent Jazz Festival 2014 - In de ban van virtuositeit
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-12
Piet Clarysse en Lode Vanassche
¾ peace opende met een ietwat gedurfde set en deed de mottige regen snel vergeten. Ben Sluijs is zonder twijfel een van de beste altsaxofonisten op deze zakdoek Belgie genaamd en brengt samen met Brice Soniano (bas), Christian Mendoza (piano) en met een Helvetische precisie een ingetogen wat stillere set die vodoende ruimte laat voor inprovisatie. Ze beheersen de standards ten gronde. De tent genoot ervan en ging grotendeels mee in de geslaagde betovering. Ook vergaten ze niet de onlangs overleden Charlie Haden te bewierroken met ‘Someone Like Lee’.
In het aftasten van de grens tussen verwachting en verrassing kom je De Beren Gieren tegen in de garden stage. Bij hen vind je terug waar het in jazz allemaal om draait. Ze bewezen tot driemaal toe dat ze destijds (2009) terecht Jong Jazztalent Gent hebben gewonnen.
Mehliana feat. Brad Mehldau & Mark Guiliana. Met het album’Mehliana: Taming The Dragon’ bewandelt Brad Mehldau, de pianist die met zijn trio en zijn geraffineerde muziek de wereld veroverde, een nieuwe weg. Met synthesizers, Fender Rhodes piano, een laptop en de moderne drumsounds en elektronica van Mark Guiliana ontstaat een nieuwe muziek. Hedendaagse ritmes en de sound van vintage synthesizers vloeien in elkaar. Een set om duimen en vingers bij af te likken. Ok, de puristen zullen wel hun bezwaren hebben tegen al dit elektronische gedoe en geëxperimenteer met allerlei soundscapes, maar kunnen geenszins stellen dat dit geen topmuzikanten zijn. Wat Mehldau uit zijn vingers tovert is zonder weerga. De analoge Moog bovenop de Steinway, de Prophet bovenop de Fender Rhodes, loops en computers: klassiek, vintage en modern door elkaar. Naast de drum nog een drumkit. Mark drumt animal-goed.
Resultaat: Met tweeën en wat electra een bloedstollende set brengen. Ik hoor Medeski, ik hoor Air, ik hoor Cinematic orchestra. Explosies en geweld worden subtiel – nou ja - afgewisseld met stillere momenten. Het publiek weet soms niet hoe te reageren….Opeens voelt Meldhau ‘My favorite things’ in zich opkomen en er wordt weer mooi gestructureerd en geconstrueerd gespeeld. Best te vergelijken met het stuk smijten van uw favoriete vaas om ze dan met alle geduld en precisie weer samen te puzzelen en te lijmen tot een nog mooier geheel.
Besluit: Welkom dus in de wereld van elektronica, spoken word en soundscapes met een eigen typische muzikaliteit ,waarbij harmonische composities en melodiöse toetsen bewaard blijven. Brad Melhdau blijft BM, ongeacht zijn instrumentarium.
Darcy James Argue’s Secret Society. In schril contrast met het buitenaardse Mehliana brengt de in Brooklyn werkende componist en bandleider Darcy James Argue de big band jazz van weleer weer tot leven met een langgerekte grootstedelijke suite . Vijf trompetten, vier trombones, vijf saxen en een vierkoppige ritmesectie. Hou dat maar eens geheim. Het speelplezier moest helaas wat inboeten voor hun virtuositeit en het zichzelf iets te veel au serieux nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 – Barman regeert
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-11
Lode Vanassche
Barman - Onze muzikale duizendpoot en nationale trots heeft nooit zijn liefde voor jazz en Beefheart onder stoelen of banken gestoken. Herinner u “Theme from Turnpike” en Barmans compilaties voor Blue Note en Impulse. Onze eeuwige hyperkineet heeft dus ook even tijd gehad om naast zijn zevenhonderd andere projecten Taxiwars op te richten. Wat een heerlijke naam, uit ‘Taxi War Dance’ van Count Basie uit 1929. Het is niet frontman Tom Barman met een jazztrio als rugdekking - saxofonist Robin Verheyen, contrabassist Nicolas Thys, drummer Antoine Pierre, maar een heuse en (h)echte band. Met de typische lichte arrogantie kwamen ze het podium opgeschuifeld om je meteen naar de strot te grijpen. Het speelplezier droop er zo wat af. Vooral saxofonist Robin houdt de boel bij elkaar. De nummers zijn eerder kort, maar zeer energiek en krachtig. En nu eens parlando, dan eens zingen en nog eens met stemvervorming deed je al snel vermoeden dat Don Van Vliet wel degelijk gereïncarneerd is. Ik schreef reeds dat jazz langzaam maar zeker het grote publiek aan het bereiken is en deze vrolijke, tijdloze en zeer hippe freejazz van Taxiwars zal ook wel aarde aan de dijk brengen. Er wordt danig geïmproviseerd en gegrooved dat stilzitten of onbewogen blijven uitgesloten is. En Taxiwars blijft heel subtiel zijn grenzen bewaken. Ze gaan niet overdreven improviseren en durven wel eens flirten met kitch. Onze kettingroker was in zijn nopjes en vooral het grootstedelijke “Borgerhout Shuffle” bleef hangen. “Somewhere Down The Crazy River” van Robbie Robertson en “Chez les Yé Yé” van de al even kettingrokende Gainsbourg werden in een nieuw jasje gestoken. We kunnen enkel maar hopen dat Tom en Co het niet bij een eenmalig project houden. Vlaanderen heeft nu ook zijn Jules Deelder.
Beste Tom Barman, vergeef me mijn grootsheidswaanzin en sta me toe u een tip te geven: zet alles wat je met dEUS gemaakt hebt opnieuw op plaat met uw jazzband Taxiwars en je zal verdomme veel potten breken.
Alweer een hoogtepunt en een geslaagde wereldpremiere op Gentjazz. Dat belooft…….
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 – De weergoden konden de pret niet bederven.
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-10
Piet Clarysse en Lode Vanassche
De organistatie pakt weer uit met een veelbelovend programma op de immer schitterende lokatie op de Bijloke . Puristen binden het jammer dat niet alles zuivere ouwe jazz is, maar de meerderheid vindt het net de sterkte dat er zo breed en gedifferentieerd wordt geprogrammeerd. Intussen heeft zowat iedereen jazz in de armen gesloten en is dit heerlijke genre met afro-amerikaanse roots niet meer exclusief voor een nepintellectueel en hoornen brillen dragend zelfverklaard elitair publiek.
Bobby McFerrin
De man scoorde eind jaren 80 een wereldhit met “Don’t Worry, Be Happy”. Hij teerde niet op dat succes maar koos ervoor om nieuwe muzikale terreinen te verkennen. Zijn recente plaat ‘Spirityouall’ getuigt daarvan en bevat vooral spirituals en songs die ontstonden in de Afro-Amerikaanse slavengemeenschappen in de VS. “Don’t worry be happy” stond dan ook niet op de setlist. hij speelde voornamelijk uit die laatste plaat, en het hoeft dan ook niet gezegd dat het concert een ietwat spirituele toets meekreeg. Muziek waar je vrolijk van wordt, maar het mag niet te lang duren, wil je niet dat het op een iets te lange religieuze viering gaat lijken.
McFerrin werd omring door schitterende muzikanten, waaronder zijn dochter Madison op zang. Je moet ergens de mosterd halen, en voor zover ik weet zag ik nog nooit een peer naast een appelboom liggen. Bobby speelt met zijn stem als een peuter met playmobiel en begeleidt zichzelf daarbij steeds percussiegewijs op de eigen borst. Te pas en te onpas - maar nooit op het verkeerde ogenblik - gaat hij over op zijn gekende stijl - dat spel met die vocalen en die parlando’s - Al Jarreau was niet veraf.
Het hele concert ademde spirituals en echte klassiekers werden door hem bewerkt in ‘Spirityouall’. “He’s Got The Whole World In His Hands” en “Every Time I Feel The Spirit” maar ook “Rest” en “Every Time I Feel The Spirit”, “Swing Low Sweet Chariot” en “Fix Me Jesus”. Nummers met verhalen over vrijheid, moed en de weg naar een betere samenleving. een mens wordt er zowaar rustig van…
Bobby McFerrin - Vocals; Madison McFerrin - Vocals; Gil Goldstein - Accordeon, keyboards; David Mansfield - Guitar, Mandoline, Violin; Armand Hirsch - Guitare; Jef Carney - Bas; Louis Cato - percussion, vocals, guitar
Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista
Stefano Di Battista (saxofoon), Eric Legnini (piano), Richard Bona (bas), Manu Katché (drums)
Het kwartet Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista verenigt vier sterke figuren uit de hedendaagse jazzscene met een heel uiteenlopende culturele bagage. Deze virtuozen overtuigden in 2012 als all star band op Jazz à Marciac. Het klikte zo goed dat ze deze zomer een wereldtour doen. In België is dit kwartet enkel op Gent Jazz Festival te zien! We kregen een stevige portie gedreven en gepassioneerde jazz voorgeschoteld. De virtuositeit droop er gewoon af.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Opnieuw een interessante uitgave bij Fat Wreck Chords! Dit keer van Banner Pilot, een band die in 2005 in Minnesota werd gevormd en ondertussen aan zijn vierde plaat toe is, de derde al op het label van Fat Mike. Banner Pilot zorgt op ‘Souvenir’ niet voor een stijlbreuk met vorige werk want ook nu staat het viertal garant voor moderne poppunk met een donker randje. De sound van Banner Pilot bestaat uit diverse, catchy hooks met een hoofdrol voor de zware bassgitaar die richting geeft aan de meeste songs. Luister maar naar “Heat Rash” dat opgebouw is met een snelle en funky basslijn die zelfs tijdens het refrein de hoofdrol opeist. Daarbij komen nog de timide, raspende vocalen Nick Johson die zorgen voor een zeer herkenbaar geluid. Het niveau van de nummers is vrij hoog en consistent en kan er zeker voor zorgen dat deze formatie een zelfde populaire status verwerft als Dillinger Four en Off With Their Heads. Meer info op bannerpilot.net .
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het nieuwe album van Mad Caddies is een van de beste platen die we dit jaar al beluisterden. Bijna zeven jaar moesten de fans wachten op dit nieuwe werk maar het bleek dat meer dan waard! Wat reggae, een beetje ska, een snuifje Dixieland, een portie ragtime en dat overgoten met een flinke punksaus en verpakt met een resem heerlijke melodieën: zie daar het uiterst geslaagde recept van ‘Dirty Rice’. De twaalf verschillende tracks staan elk als een huis maar worden door de ijzersterke vocalen van Chuck één naadloos geheel. Iedere fan zal ongetwijfeld zijn of haar favorieten hebben: voor ons is dat de reggae-dubsong “Shoot Out The Lights”, de uptempo-punktrack “Bring It Down”, het zomerse “Shot In The Dark” met de leuke blazers en afsluiter en absolute toogmeezinger “Drinking The Nigt Away”. Wie nog op zoek is naar een lekkere zomerplaat heeft die met ‘Drity Rice’ zeker gevonden!
Het ontembare muzikale brein van duizendpoot Mauro Pawlowski heeft nog maar eens ongewassen baby gebaard. Van zijn Hitsville Drunks uitstapje zijn wij niet echt onder de indruk, te poppy, maar met deze ruwe bolster hier zijn we meer te paaien. Pawlowski is deze keer gaan aankloppen bij Steve Albini en dat is er duidelijk aan te horen. De Albini stempel is er nogal vet opgedrukt, zet “Phone Call From A Ruin” op en vraag u luidop af of hier misschien de nieuwe Shellac voor uw neus ligt. De drums bonken kurkdroog, de bas dreigt voortdurend en de gitaren zijn snerpend en gierend. Maar ook de typische Mauro waanzin tiert welig, dit plaatje neigt terug naar de primitieve en onbesuisde chaos van Evil Superstars, en dat was al heel lang geleden.
De combinatie van deze twee legendarische dwarsliggers levert vuurwerk op waarbij de gensters alle kanten tegelijk opspatten. We weten het, Mauro is een man van vele gezichten, maar in deze gedaante hebben we hem het liefst.
De ouwe rocker Neil Young vond het wel amusant om zijn nieuwe plaat op te nemen in de Voice-O-Graph, Jack White’s nieuwe speeltje daterend uit de jaren veertig, een gammele opnamestudio van nauwelijks een paar vierkante meter groot. Wij durven wedden dat Jack White wansmakelijk veel geld zal betaald hebben voor dit pretentieuze hebbedingetje, maar dat is voor dergelijke welvermogende artiesten natuurlijk geen probleem, en retro is toch zo cool en hip de laatste tijd. Bovendien staat het natuurlijk mooi om een grote en alom gerespecteerde naam als Neil Young te laten musiceren in dat krakkemikkige kot. Misschien een romantisch idee, maar bompa heeft er zich van af gemaakt met een resem slappe covers en beroerde countryliedjes die hij nog ergens onderaan in een vergeten schuif had liggen. Het is een troep belabberde tweederangs zagenliedjes, de naam Neil Young onwaardig, die bij ons helemaal niets losweken of het is een hoop ergernis. Het zou ons trouwens sterk verwonderen moesten doorwinterde Neil Young fans zich ook niet bekocht voelen met deze inferieure old timer muziek.
Mocht Neil Young voor de gelegenheid een stel ijzersterke nummers hebben geschreven, dan konden wij er misschien nog mee leven dat ze onder een laag gruis en stof zaten weggemoffeld, maar deze verzameling belegen songs heeft volgens ons geen enkel bestaansrecht.
Neil Young heeft ons gewoon twee keer bij ons pietje, want ‘A Letter Home’ bestaat niet alleen uit belabberde songs, ze zijn dan ook nog eens opgenomen met een budget van amper enkele dollars. Als fan zal u de low budget aanpak helaas niet voelen in uw portemonnee want u zal in de platenzaak natuurlijk wel de volle pot neerleggen voor dat vehikel, al dan niet in de zogenaamde Deluxe Editon (op vinyl, lekker retro, nietwaar?) waarvoor u maar liefst een slordige 150 EUR zal moeten veil hebben. De Neil heeft gewoon geen greintje schaamte, zijn zelfstandig pensioentje zal er wel bij varen.
Wij vinden het ongepast en hypocriet dat een miljonair als Neil Young, die steevast peperdure ticketprijzen vraagt voor zijn concerten, zich engageert met zogenaamde budgetvriendelijke opnametechnieken terwijl hij elders ongegeneerd het geld uit de zakken van zijn fans roffelt.
Lo-fi is nu blijkbaar hip in bepaalde muzikale kringen en de Voice-O-Graph staat ten huize Jack White waarschijnlijk mooi te pronken tussen een Picasso en een Dali. Maar bij vele bands is de term lo-fi eerder een noodzaak geweest om hun platen überhaupt te kunnen opnemen, zeker in het begin van hun carrière, want studio-opnames zijn voor een hele rits groepen altijd al haast onbetaalbare bedoeningen geweest. Wij halen ons enkele briljante low budget plaatjes voor de geest van pakweg Pavement, The Baptist Generals, The Thermals en quasi alles van Guided By Voices, om er maar enkele te noemen. Dit zijn de echte helden die met een uit noodzaak beperkt budget een pak lo-fi pareltjes op de wereld hebben gezet. Neil Young is gewoon een rijke stinkerd die samen met zijn al even gefortuneerde vriendje Jack White, op wiens Third Man Records label dit bestofte onding verschenen is, een beetje zit te klooien met een nieuw speeltje en daar liefst nog wat extra centen aan verdient ook.
Versta ons niet verkeerd, wij zijn wel degelijk Neil Young fan (zeker als Crazy Horse in de buurt is), ook van Jack White trouwens mocht u er aan twijfelen, maar van ‘A Letter Home’ krijgen we ‘t schurft. Als we iets echt authentieks willen horen, dan zullen we wel Robert Johnson opzetten. Diens tijdloze bluesklassiekers zijn destijds waarschijnlijk ook in zo een gebrekkig krot opgenomen maar voor hem was er toen gewoon niets anders.
Nederlands 
Français 
