Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus, check naast de muziek maar eens de tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, die al een handvol platen uitheeft. We prijzen mans schrijverstalent en veelzijdigheid. Hij is een muzikale kameleon, gezien z’n muzikale avontuurtjes van sing/songwriting, aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica.
We horen op deze nieuwe plaat een reeks stekelige, luchtige, sfeervolle dromerige indiepopsongs die door de voorthuppelende ritmiek ergens een Das Pop van Bent Van Looy doen opborrelen . Rode draad binnen z’n sound is toch wel dat de zalvende elektronica , de piano en toetsen elan geven aan het materiaal . “Hushed tones”, “Becoming the gunship” en “Wave forms” zijn de sterkste songs. Het materiaal zit goed in elkaar , daar niet van, maar de meeste nummers blijven niet hangen.
Deze 21 jarige IJslandse sing/songwriter is een fenomeen in eigen land en doet zelfs Björk en Sigur ros een verbaasd gezicht trekken . Zijn debuut (we sparen U de titel in het IJslands!) bevat wonderschone , sfeervolle pop , gedragen door z’n zachte stem en de toegevoegde koortjes . De meeslepende , ingenomen , dromerige songs bieden een fijn muzikaal avontuur , en gidsen ons door het IJslandse landschap door de smaakvolle arrangementen, die elektronicariedels van piano en keys als rode draad hebben . Nummers als “Higher”, “In the silence”, “King and cross”, “Head in the snow” en zeker “Torrent” weten direct te raken . Soms borrelt ergens een Bon Iver en James Blake op .
Zijn debuut werd in het IJslands opgenomen , maar door het succes was het voor de jonge gast tijd om met het album naar Europa te trekken . Hij nam John Grant onder de arm, die de teksten naar het Engels vertaalde . Ook hier slaat de muziek erg aan en hebben we een sterk debuterend artiest erbij!
The Feeling is een Britse band die de kunst van popsongs schrijven beheerst, vooral als we terugblikken naar het debuut ‘Twelve stops and home’ met de hits “Sewn” en “Fill my little world” uit 2006 . Een prachtige muzikale toekomst leek weggelegd voor het vriendengroepje van Dan Gillespie-Sells ; maar het succes evenaren , persoonlijke crisissen en interne spanningen beslisten daar anders over .
Het is nu pas met de vierde cd dat de band herboren blijkt . Een herontdekking hebben we met de plaat ‘Boy cried wolf’ , waarbij we opnieuw die popsongs horen van weleer . “Rescue” geeft een heerlijk ontspannend gevoel en heeft een aanstekelijke groove en ritme . Het zijn sfeervolle, broeierige popsongs die in de buurt komen van Keane , Air Traffic (waar zij die nu naartoe?!) en het vroegere Coldplay, die meteen ook aansluiting vinden bij een Imagine Dragons en Bastille door de pianoriedels, de keys en de percussie. .
In één trek kun je die plaat probleemloos beluisteren .
The Feeling heeft opnieuw de liefde gevonden van frisse, sprankelende en innemende, gevoelige pop . Meer info op http://www.thefeeling.com
Each is a DREAM
Alice Rose
Alice Rose is afkomstig uit Kopenhagen en is al toe aan haar vijfde plaat . Het Deense multitalent resideert in Keulen en verweeft sing/songwriting van Amos/Obel met Björk keysgeluidjes en freefolk op z’n Cocorosies .
Ze heeft lang aan deze plaat gewerkt , waarbij de nummers sfeervol, ingenomen zijn, minutieus uitgewerkt zijn en gedragen worden door haar zachte , dromerige, engelachtige stem . Ze betreedt nu zeerzeker de akoestische paden, wat door de inbreng van piano, strijkers een bijna sprookjesachtige sound en betoverende beelden oplevert. De single “Teardrop” is er alvast een mooi voorbeeld van . De hedendaagse elektronica verloochent ze niet wat te horen is op “Shadow princess” of bij titelsong die van zangrap getuigt .
Het bewijst de muzikale veelzijdigheid van het genre waarin ze (veel) speelruimte creëert. Info http://www.alicerosemusic.com
The Dead Color - Interessant debuterend bandje die al de tweede plaats wegkaapte bij de Beloften in Gent . Het kwartet zweert wel ergens bij de electro/soundscapes van Moroder en Vangelis , maar maakt verder de link naar de donkere, bezwerende elektronica van New Order en Depeche Mode en zorgt voor een strakke ritmiek op z’n NIN en de pompende beats van Goose . Allemaal is het dus wel te horen op het afwisselende plaatje. “Wasteland”, “Places”, “Driver” en “Cyanide” zijn al vier schitterende toonbeelden van hun debuut en toont de muzikale veelzijdigheid en sterkte van een synthpopsong . De instrumentale tussendoortjes ervaren we als een verademing.
The Dead Color is geen doorsnee synthbandje hoor , zij brengen avontuur en toegankelijkheid samen en dat maakt nu net de slotsom van een fijn overtuigend debuut!
Meer info http://www.thedeadcolor.be
Iedereen heeft ze wel, jeugdhelden van de muziekwereld. De muzikanten die mee uw jeugd hebben doorstaan en gevormd, het zijn haast echte vrienden. Apart kan ik hen onder verdelen in NOFX, No use for a name, Re-volt en Lagwagon. Samen vormen ze sinds 1995 Me first and the gimme gimmes. Vanavond staan ze in het Depot in Leuven, ik kan nog net mijn enthousiasme bedwingen en onderdruk de wil een paar Airwalks aan te trekken. Op naar Leuven.
Twee bands verzorgen het voorprogramma. Homer, een hardcore punkband, mag de spits afbijten. Zanger Johan Quinten doet me een kalende Max Cavalera denken, zowel van uiterlijk als stem. Dat mag dan al een groot compliment zijn.
Homer lijkt een soort schizofrene mix van Life of Agony, Iron Maiden en Sick of it all. Slecht is het zeker niet, maar ik ben meer op zoek naar het verband tussen de hoofdact en deze act. De kenners in het hardcore genre zullen er meer over kunnen vertellen vrees ik. Gitarist Bert Quinten wist nochtans een stevige indruk op me na te laten, de man spreekt duidelijk de taal van de gitaar.
Old man Markley tourt momenteel samen met Me first door Europa en meteen na het eerste nummer snap ik ook waarom. Deze punk bluegrass band is een aangename verrassing. Tijdens hun optreden betrap ik mezelf er meer dan eens op dat ik spontaan sta te glimlachen. Ze brengen een cover van No use for a name “Feel good song of the year” en dragen dit ook expliciet op aan Tony Sly, zanger van No use die in 2012 onverwacht overleed. Een zeer emotioneel moment voor velen in de zaal, ikzelf kreeg het er ook koud en warm tegelijk van.
Behalve dat Old man Markley aangenaam verraste, kan ik ook zeggen: dit is een band om in te gaten houden, ze zijn zeker en vast de moeite waard om nogmaals te kijken en meermaals te luisteren.
“ This next song is a cover” - We zullen het nooit beu worden, de steeds wederkerende opening van Spike Slawson (Re-volt) voor ieder nummer dat de Gimmes starten. Opvallend en toch ook wel een beetje sneu, de afwezigheid van Fat Mike (NOFX) hij wordt deze tour vervangen door Jay Bentley (Bad Religion) toch nog een extra jeugdheld voor dezelfde prijs zullen we maar denken. Verder wel aanwezig: Chris Shiflett (ex-No use for a name, nu Foo Fighters) Dave Raun en natuurlijk Joey Cape (Lagwagon)
De jongens starten met “I will survive” en de toon lijkt gezet. Maar zonder Fat Mike is het nooit hetzelfde, we missen de oneliners die de man altijd weet te brengen. Tijdens “Sloop John B” komen de benen toch al wat losser en de eerste crowdsurfers zijn een feit. Ik weet zelf een dansje te placeren, al komt dat vooral voort uit de overheersende nostalgische emoties en niet zozeer door de performance van vanavond. Klassiekers als “Rocketman”, “Jolene”, “Leaving on a jetplane” en “Over the rainbow” passeren de revue, elk in het typisch Me first and the gimme gimmes jasje natuurlijk en in het Depot barst een klein feestje los.
‘Boys will be boys’, en zo ook deze jongens, hun volgend album zal “Diva’s” heten en we krijgen enkele primeurtjes te horen. “Straight up” van Paula Abdul klinkt al knap, maar “Crazy for you” van Madonna lijkt toch onfortuinlijk gekozen.
“I believe I can fly” is de absolute meezinger, evenals “All my loving” Nooit gedacht dit te zeggen, maar The Beatles passen wel in een punkversie. Na de zoveelste keer te hebben gehoord dat het volgend nummer een cover zal zijn, brengt Slawson een Duitse schlager op ukele. Geen idee van wie het origineel was, maar hilarisch was het zeker.
De Gimme’s sluiten af met “End of the road” en ik ga toch voldaan terug richting huis. De performance is al beter geweest, maar het zijn en blijven jeugdhelden waardoor het hun al vlug wordt vergeven. Al weet ik wel weer waarom we vroeger altijd zeiden: Sk8rs have more fun.
Me first and the gimme gimme’s zijn een avondje fun, zonder uitzondering!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/homer-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/old-man-markley-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/me-first-and-the-gimme-gimmes-24-02-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
‘3 is the magic number’ voor vele bands: ofwel ben je als groep creatief uitgeblust tegen dat de derde schijf er ligt, ofwel verdwijnen alle voorgaande platen in het niets in vergelijking met album nummer drie. Het uit Long Beach, CA afkomstige gezelschap Crystal Antlers koos, al dan niet vrijwillig, overduidelijk voor het laatste scenario. Op de vorig jaar verschenen derdeling ‘Nothing Is Real’ dwingt de band immers voor het eerst hun onstuimige mix van garagerock, psychedelica en punk in het strakke keurslijf van echte songs met kop en staart. Op grond van wat gerust één van de beste gitaarplaten van 2013 kan worden genoemd lijkt een bescheiden doorbraak op het Europese continent niet meer dan normaal, maar aan de erg magere opkomst in een gerenommeerde club als De Kreun te oordelen liggen Kortrijk en omstreken nog niet echt wakker van deze Amerikanen.
Na een trits personeelswisselingen is het oorspronkelijke vijftal dat Crystal Antlers in 2007 boven de doopvont hield inmiddels afgeslankt tot een trio, maar op tour hebben de Californiërs wel altijd een extra organist in de rangen die erg bepalend is voor de vintage sound van de groep. Niet toevallig klonken in de opener “Pray” echo’s door van The Animals, The Doors en The Stranglers, stuk voor stuk potige bands die van een krakkemikkige orgelsound hun handelsmerk hebben gemaakt.
Crystal Antlers blijven echter niet steken in de muffe 60ies en 70ies en blijft tot nader order een bende jonge honden die niet vies is van een portie onversneden neo-psychedelische garagerock. Wanneer de groep na een relatief rustige aftrap al gauw het gaspedaal indrukt met een paar punky uppercuts uit de vorige twee platen ‘Tentacles’ (‘09) en ‘Two-Way Mirror’ (‘11) verdwijnen de subtiele orgelpartijen prompt naar de achtergrond en wordt er stevig ingehakt op de trommelvliezen. Dat het gruizige strot van frontman/bassist Jonny Bell hierbij laveert tussen de vocale power van indieveteranen Mark Arm (Mudhoney) en Paul Westerberg (The Replacements) is overigens niks minder dan een compliment.
Hoe groot hun inzet ook was, echt imponeren deden Crystal Antlers pas wanneer het tempo wat zakte en de onstuimige uppercuts het moesten afleggen tegen de meer gelaagde en melodieuze songs vanop ‘Nothing Is Real’. In ons notitieboekje stonden de meeste uitroeptekens naast het van melancholie doorwrongen “We All Gotta Die”, een wereldnummer dat in een meer rechtvaardige wereld gerust een paar maanden in De Afrekening zou kunnen kamperen. Bijna even indrukwekkend was het met machtige tempowisselingen aaneenhangende “Rattlesnake”, de vooruitgeschoven single die vorige herfst al aankondigde dat er iets bijzonders op til was in het repetitiehok van de Californiërs.
Na een opgejaagd “Better Things”, een muzikale battle van het betere soort tussen Pixies en Hüsker Dü, en het nieuwe aan hun heimat opgedragen “California” hadden Crystal Antlers nog één salvo op overschot. Enkele die-hard fans gingen prompt uit de bol toen de eerste noten van die ruim zeven minuten durende afsluiter door de speakers knalden. Na enig opzoekwerk zijn we uitgekomen op “Parting Song For The Torn Sky”, de debuutsingle uit 2006 waarvan slechts 500 exemplaren ooit het levenslicht hebben gezien. Deze epische brok neo-psychedelica, die overigens niet zou hebben misstaan op de eerste platen van Monster Magnet, was in zowat alle betekenissen van het woord een brutale afsluiter van de avond.
Nothing is real? Toch wel, nadat we onszelf even in de arm hebben geknepen blijkt de herinnering aan deze maandagavond levensecht. On stage lijken de uiterst gretige Crystal Antlers een muzikaal evenwicht te hebben gevonden tussen de sturm und drang uit de begindagen en hun huidige meer geraffineerde aanpak. Niet dat we de verzamelde muziekrecensenten elkaar zagen verdringen in De Kreun, maar wat ons betreft staat de poort naar de bredere erkenning wagenwijd open.
Eerder op de avond mochten The Glücks als opwarmer komen bewijzen waarom ze de laureaten van Westtalent 2013 zijn geworden. Het piepjonge Oostendse duo ging wel erg nadrukkelijk rondneuzen in de back catalogue van The Cramps, Dead Moon en The White Stripes, maar compenseerde dit gebrek aan een eigen muzikaal smoel ruimschoots met een gezonde portie Westvlaamse branie en een energieke stage performance.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-glucks-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crystal-antlers-24-02-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sinds een paar jaar wordt door de ‘BBC The Sound Of…’ gehouden, een poll bij critici en belangrijke figuren in de muziekindustrie met als doel de meest veelbelovende acts in de schijnwerpers te zetten. Onder de laureaten zitten onder meer Ellie Goulding, Jessie J en Adele. Om maar te zeggen: geen kleine eer dus dat in 2013 de prijs in de schoot van zusjes Este, Danielle en Alana Haim viel.
Haim is een pop rock band uit Californië die pas sinds 2010 echt toegewijd aan hun muziek werkt maar op korte tijd van een groot succes kon genieten. Niet onverdiend, want de zussen slagen erin om in een door elektronisch gedomineerde muziek business eerlijke rock muziek populair te maken.
Opener van dienst op maandag was Sway Clarke II, een Canadese singer-songwriter die vanuit Berlijn de wereld wil veroveren. Hij heeft in elk geval al een goede basis: intelligente teksten en behoorlijk charisma. Nu al geloofd worden als ‘R'n'B's next big Internet stud’ is niet mis; met nog een beetje meer polish komt hij er vast wel.
Wat Haim betreft: de AB was volledig uitverkocht en had er duidelijk zin in. Toch was er jammer genoeg nooit die ontploffing die een concert van 'erg goed' naar 'fantastisch' katapulteert. Maar laten we niet al te luid klagen: Haim zette een zeer goed concert neer met uitstekende vocals, geen greintje verlegenheid om met het publiek te communiceren en een bewonderenswaardige controle over hun instrumenten. Het gebeurt niet vaak dat je een dame de ene na de andere gitaarsolo uit haar mouw ziet schudden alsof het niks is. Petje af, Danielle!
Openen deed de band met de bekende single “Falling”. Van daar kozen ze nummers uit hun (overigens uitstekende) album, ‘Days Are Gone’. De titelsong moesten we missen, maar de gespeelde nummers (o.m. “Honey & I”, “My Song 5” en “Go Slow”) maakten dat ruimschoots goed. Een schitterende cover van Fleetwood Mac's “Oh Well” was één van de hoogtepunten van de set. De jongste zus (Baby Haim, naar eigen zeggen) blonk uit in de encore tijdens “Running If You Call My Name”, en toen moest “The Wire” zelfs nog komen.
Al bij al zeker voor herhaling vatbaar, vooral omdat de dames steeds beter zullen worden en uit een steeds grotere back-catalogue zullen kunnen graaien. We kijken er alvast naar uit om Haim in de late namiddagzon (opnieuw) een relaxte set te zien spelen op één van de zomer festivals!
Setlist: Falling - If I Could Change Your Mind – Oh Well (Fleetwood Mac cover) - Honey & I - My Song 5 - Go Slow - Don't Save Me – Forever
Encore: Running If You Call My Name – The Wire – Let Me Go
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beady Eye ‘Oasis zonder Noel Gallagher’ noemen is Noel oneer aandoen. Noel was de creatieve spil en is dan ook een bijzonder grote aderlating voor het geluid. We moeten echter ook niet gaan overdrijven, zonder the big mouth en Manchester attitude van zanger Liam Gallagher had Oasis nooit een gezicht gehad en hadden ze het hoogstwaarschijnlijk ook nooit zo ver geschopt.
Toch is het voortdurend vergelijken met Oasis eigenlijk misplaatst, Beady Eye is (sinds kort) een compleet andere band met ook een nieuw geluid. Zou je Liam Gallagher vroeger gevraagd waarvoor zijn ‘V’ staat zou dat hoogstwaarschijnlijk niet ‘Vooruitgang’ of ‘Verandering’ geweest zijn, maar “Fuck Off” (het peace-teken, dat NVA blijkbaar heeft gemonopoliseerd, maar dan omgekeerd).
Na ‘What’s The Story Morning Glory’ klonk ongeveer elke Oasis-plaat hetzelfde en ook de eerste van Beady Eye, ‘Different Gear, Still Speeding’ bleek die formule te volgen. Al die platen bleken ook stuk voor stuk 2 à 3 echt goede nummers te hebben en de rest gold vooral als ‘opvulling’. ‘Verandering’, ‘Vooruitgang’ en zelfs ‘Volwassenheid’ kwam er met tweede plaat ‘BE’, waarvoor ze Dave Sitek achter de knoppen plaatsten. Er werd door de fans aanvankelijk getwijfeld aan eerste singles “Flick Of The Finger” en “Second Bite Of The Apple”, maar al snel wende men aan het nieuwe geluid en beseften de meesten dat dit tot het beste behoorde wat Liam de laatste jaren heeft uitgevreten.
Afgelopen zomer hadden ze de Britpopavond op de Lokerse Feesten met Primal Scream en The Fratellis moeten afsluiten, maar ze zegden op het laatste nippertje af. Een enorme domper, gelukkig was Primal Scream die avond in bloedvorm.
Opvallend: voor een ticket dat al gauw 37 euro koste kreeg je geen voorprogramma. Wel mocht broer Paul ‘het vijfde wiel aan de wagen’ Gallagher plaatjes draaien. Voor een DJ die “Kick Out The Jams” van MC5, “New Rose” van The Damned, “Bodies” van Sex Pistols en “1969” van The Stooges draait steken wij maar al te graag onze handjes in de lucht. Daar kan onze vriend Regi nog een puntje aan zuigen.
Net zoals Oasis vroeger het eigen instrumentale “Fucking In The Bushes” als intro door de boxen knalde, gebruikt Beady Eye nu hun “White Smoke”, waarna “Flick Of The Finger” werd ingezet. Zo ongeveer de beste binnenkomer die er is. En toen Liam tijdens de spoken word outro, dat via een geluidsbandje werd afgespeeld, ongeïnteresseerd doch fucking cool voor zicht uitkeek (iets waarvan je je afvraagt of hij dat heeft uitgevonden) wist je waarvoor zijn ‘V’ stond. De ‘V’ voor ‘Vedette’. Cooler dan Liam wordt het niet. Hoe hard anderen ook mogen proberen.
Dat het wel eens stevig kon worden bewezen ze door na “Flick Of The Finger” “Face The Crowd” en “Four Letter Word” te spelen, amok in de eerste rijen, een kleine grijns op Liam’s gezicht.
Ze namen gas terug met onder andere fantastische versies van “Soul Love”, “Shine A Light” en “Second Bite Of The Apple”. Toen was het tijd voor het eerste Oasis nummer. Stoere mannen sloegen de armen omheen elkanders nek want het was tijd voor “Wonderwall”. De extra punch die Liam in tegenstelling tot broer Noel wel aan het nummer geeft maakte het een meesterlijke versie.
Klein minpuntje: stevige nummers à la “Cigarettes and Alcohol” (Oasis nummer opgedragen aan iemand met een Manchester City sjaal) en “I’m Just Saying” kwamen er niet volledig uit door het lage volume in de zaal. Gelukkig merkte je het minder tijdens meer psychedelische nummers als “Soon Come Tomorrow” en “Start Anew”. Een open kans lieten ze liggen door in plaats van te eindigen met “The Roller” en “Bring The Light” erna nog “Wigwam” te spelen, zowat het minste nummer van de avond.
Gelukkig kwamen ze terug om een ode te brengen aan The Rolling Stones door hun “Gimme Shelter” te coveren. Van The Stones blijf je af, maar Liam Gallagher lapt zulke ongeschreven regels maar wat graag aan zijn laars. En maar goed ook, het klonk niks minder dan groots.
Na het optreden spookten de woorden die Alex Turner van Arctic Monkeys gebruikte tijdens zijn speech op de Brit Awards door het hoofd: “That rock 'n'roll, eh? That rock'n'roll, it just won't go away”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beady-eye-24-02-2014/
Pics @ Damon De Backer – Indiestyle.be
Organisatie: Live Nation
Bootsy Collins. Je moet hem maar één keer in je leven gezien of gehoord hebben en de man maakt een blijvende indruk achter. De extravagante look met de gekke hoeden, zonnebrillen en kleren om nog maar te zwijgen van zijn typische, stervormige basgitaar maar ook zijn atypische basklank, overladen met effecten en geen noot die niet funky gespeeld wordt. Zijn zwoele stem en relaxte levensvisie daarbovenop maakt van de man een levende legende. Het lijstje artiesten waarmee Bootsy heeft samengewerkt is dan ook ronduit indrukwekkend te noemen. Artiesten als George Clinton, James Brown en Snoop Dogg zijn maar enkele voorbeelden.
Zondag in de AB komt eerst de begeleidingsband van Bootsy het podium op in ruimtepakken, volledig volgens het spacy imago van Bootsy. Zij warmen het publiek op voor de komst van de grootmeester, wiens naam reeds luidkeels gescandeerd wordt. Boot-sy, Boot-sy!
Hij komt op bij het nummer “The Name Is Bootsy” en blijft enkele nummers grooven tot na “Pinnochio Theory” waar het publiek eindelijk de kans krijgt om uitgebreid te applaudisseren. Terecht. “Hollywood Squares” dat bombastisch en theatraal opent, valt snel terug naar de groovende formule na iedereen even terug wakker geschud te hebben. Alsof het nodig was. Bootsy laat het publiek meeroepen met uitspraken als ‘Do you give a funk?’ en ‘We love to funkenstein’ bij “Mothership Connection”, een cover van George Clinton waarnaar wordt gerefereerd als ‘The Mothership Captain’. Qua publieksinteractie een dikke pluim.
Bootsy verdwijnt van het podium en de band zet “Groove Is In The Heart” van Dee-Lite in. Toch jammer dat Bootsy niet aanwezig is bij misschien wel de grootste hit van de avond. Het feest wordt er gelukkig niet minder op. Bootsy blijft ook nog even weg bij “Don’t Take My Funk Away” waar de band vrijheid krijgt om onder andere wat spacy keyboard-solo’s in te zetten. Even later horen we de melodie van De La Soul’s “Me, Myself and I” terugkomen. Die blijken het nummer “Knee Deep” van Funkadelic, waarbij Bootsy in de jaren 70 onder andere bas en drums speelde, gesampled te hebben.
Bootsy komt terug in een andere, minstens even glitterende outfit en laat het publiek weer participeren door ‘Funk: making something out of nothing’ mee te laten scanderen. De combinatie van deze mooie levensvisie en de naar gewoonte geweldige begeleiding van de band doet mij en ongetwijfeld vele anderen rond me even wegdromen. ‘Genoeg!’, denkt Bootsy, en hij laat zijn basgitaar nog even zwaar rocken op “Roto Rooter”.
Daarna komt er terug een rustpunt met het downtempo “I’d Rather Be With You”. Alle achtergrondzangers en zangeressen -vier in totaal- krijgen één voor één de kans om hun kunnen te laten zien. Bootsy bouwt op met een lange bassolo die nét niet verveelt. Bootsy verlaat het podium maar weer eens en de band brengt “Them Changes” van Buddy Miles en “Stretchin’ Out”, mede geschreven door George Clinton. De muzikanten krijgen weer wat solo momenten. Ook de bassist, die het grootste deel van de tijd de ondersteunende rol voor Bootsy speelt, mag even het beste van zichzelf geven vooraan het podium.
Bij “Touch” komt Bootsy het podium terug op met een indrukwekkende led-verlichting op zijn basgitaar die hij enkele momenten voor zich laat spreken en duikt wat later het publiek in waar hij zich duidelijk op zijn gemak voelt want hij klimt pas een hele tijd later het podium weer op.
Afsluiten doet de band met de à capella tekst “It’s official. Family approved. One nation. Under a groove.”
Een bisronde spelen ze niet meer, maar als je zo hard groovet dat je een volledige zaal dwingt meer dan twee uur lang mee te knikken op de muziek, dan heb je een geweldig optreden gegeven. Boot-sy! Boot-sy! Boot-sy!
Organisatie: Greenhouse Talent + Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
