Er was eens …. de bloeiende Amerikaanse hardcorepunkscene, begin jaren 80 , waarbij bands als Dead Kennedys en Black Flag bepalend waren. Ze waren een inspiratiebron voor de stoner/ crossoversound . Greg Ginn, de oprichter/gitarist en songwriter is eigenlijk de enige vaste waarde na al die jaren . Vroeger hadden we hier ook Henry Rollins en Keith Morris van Black Flag uit de 80s , maar die legden zich na een tijdje toe op hun eigen werk . De periode ’80 – 85 waren de actiefste en succesvolste periode.
In deze reünie lazen we het hobbelige parcours dat de band aflegde , wat op den duur zelfs op een soap leek , dat we je wensen te besparen .
‘What the …’ is de  nieuwe plaat van 22 nummers, die snedig, uptempo en gedreven klinkt . Een jaren ’90 punkgevoel met het herkenbare gitaarspel van Ginn. Een stekelige ritmiek , die aangenaam en interessant is om terug te horen,  maar de spanning en de aantrekkingskracht is met de jaren ten dele fors verdwenen .

Opnieuw een leuk hebbeding voor de fans van NoFX.  De band rond Fat Mike brengt met ‘Stoke Extinghuisher’ een nieuwe EP uit met zes diverse nummers.  Slechts 1 nieuwe song (“Stoke Extinguisher”)  op dit schijfje maar de knallende punktrack is meer dan de moeite waard en toont een springlevende band!  Opvallend is verder “The Shortest Pier”, een nummer oorspronkelijk van de hand van de overleden Tony Sly.  Deze versie van NoFX vond je recent op de  indrukwekkende verzamelaar ‘The Songs of Tony Sly: A Tribute’.  De rest van de nummers zijn b-kantjes van allerhande singles van het laatste full album ‘Self Entitled’.   
Een interessant tussendoortje dus van één van de toppers voor het komende Groezrockfestival!

Amper een goed jaar na hun vorige album ‘Lucky Enough To Live’ zijn The Offenders al terug met een nieuw werkstuk.  ‘Generation Nowhere’ is trouwens de vijfde plaat van deze in Berlijn residerende Italianen.  Het kwartet grossiert in eenvoudige, eendimensionale skarock die je al na 1 luisterbeurt oppikt.  De dertien tracks zijn een combinatie van ska met oude punk, beat, punkrock, soul en powerpop.  De teksten zijn even eenvoudig als de opbouw van de diverse nummers die bovendien zeer gemakkelijk mee te zingen zijn.  Nummers als opener “Berlin Will Resisit”, “Stay true”, “Rude Fans”, “The Power” en “Pogo in Togo” zullen het  ons insziens vooral goed  doen op de dansvloer.   
Na enkele luisterbeurten hebben we het echter gehad  en schuiven we het plaatje uit onze cd-speler.  ‘Generation Nowhere’ is zo niet onverdienstelijk maar zeker niet onvergetelijk.

Ieperfest (wintereditie) 2014
JOC Perron
Ieper

Zaterdag 1 maart zakte ik met nog heel wat mensen af naar Ieper om wat oorlog te gaan voeren in het JOC. Inderdaad het was terug Ieperfest Winter. Alhoewel de reis er naartoe niet zonder kleerscheuren verliep (bedankt NMBS) en ik zowat ieder monument in de Westhoek heb gezien bij het naar Ieper gaan, raakte ik toch nog net op tijd binnen om alle bands te kunnen zien.

Opener vandaag was de Oostendse hardcore punk band DRS ( voluit Dr. Schnabbel). Openen op dit uur is nooit een makkelijke taak, het publiek moet nog toestromen, het aanwezige publiek is nog niet echt opgewarmd en het actieve publiek bestaat waarschijnlijk uit leden van je eigenste fanclub. Op zich is dit al niet leuk en al helemaal niet als je het soort band bent die het gewend is om de boel af te breken in een propvol zweterig jeugdhuis of café. DRS deed erg hun best en alhoewel de muziek niet echt origineel te noemen was, was het wel leuk. Het publiek bleef echter onaangeroerd en het was er dus akelig rustig.

Hetzelfde lot was het Amerikaanse Centuries beschoren. Alhoewel ze een verschroeiende mix van donkere Crust, D-beat en wat sludge brachten stond er hier ook nauwelijks een kat geboeid naar te kijken. Je weet wat ze zeggen ‘onbekend maakt onbemind’ en deze vlieger ging wel zeker op voor Centuries die van mij gerust wat hoger op de affiche mochten. De jongens zetten een kanjer van een show neer en alhoewel dit niet de soort muziek was waarop je volledig wild gaat mocht er toch wat meer reactie uit het publiek gekomen zijn want deze jongens verdienden het vast en zeker. Ik ga toch mijn best doen om ze in de toekomst nog eens te bekijken.

Bij de Kortrijkse H8000 hardcore van Headshot begon het volk toch al wat aan te dikken. Ikzelf meende me te herinneren dat ik de jongens best wel kon smaken op album maar dat er verder niet veel interessants aan was. Ook live was dit zo, de muziek was verdienstelijk maar na 2 nummers had je het allemaal een beetje gehoord. Ook de intensiteit in het publiek dat je anders steevast met een hardcore show associeert ontbrak alhoewel er toch een paar enkelingen zich aan een dansje waagden. Op zo een moment dan afkomen met een hardcore anthem als “Hardcore My Game” komt dan ook volledig niet over als het publiek niet meedoet. Wel pluspunten voor de Spineless cover want die was zeer goed uitgevoerd.

Ook het Finse Wasted die meer dan degelijke punk bracht werd een beetje genekt door de zwakke (edoch ondertussen grotere) publieksrespons. Zelfs was ik niet vertrouwd met het materiaal van deze band maar de punk die doorspekt was met invloeden van bands zoals Black Flag was zeker niet slecht. Je zag ook dat de jongens plezier hadden op het podium en hun hart in de muziek legden. Na een tijdje had je het echter toch wel gehoord en dreigde het wat langdradig te worden maar dat viel al bij al nog goed mee.

Ook met het materiaal van het Duitse Settle the Score was ik niet vertrouwd. In dit geval had ik dit liever ook zo gehouden want deze band krijgt van mij de prijs van saaiste band van deze editie (alsook de slechtste). Goed, van een hardcore band in deze stijl weet je al dat je niet echt veel origineels moet verwachten maar als je volledige repertoire enkel bestaat uit een herhaling van dezelfde dertien-in-een-dozijn riffs waar dan een kerel met een irritante ( dit is nog zacht uitgedrukt) stem een soort van hoge toontjes boven zit te smijten mag je je toch al eens serieus afvragen waarom deze band überhaupt fans heeft. Ok, allemaal slecht was het nu ook weer niet. Ik meen me één of twee goeie riffs te herinneren maar hiernaast was het huilen met de pet op. Ik vraag mij serieus af als die gasten nooit tijdens repetities doorhebben dat het nergens op slaat…

Om de vieze smaak van de vorige band weg te wassen was het nu tijd voor het geweldige Oathbreaker. Alhoewel ik deze band al enkele keren heb mogen aanschouwen blijft het toch fijn om ze aan het werk te zien. Hun liveshows zijn altijd fantastisch, ook deze keer was dit niet anders alhoewel het begin van de set geteisterd werd door een afschuwelijk geluid. Tegen het midden van de set werd dit gelukkig recht getrokken en maar goed ook. Op die manier kreeg Oathbreaker het geluid dat het verdiende en ze gebruikten dit ook god om een fantastische set neer te zetten. Al veel te snel was het voorbij en lieten ze mij op mijn honger zitten. Ondertussen was de zaal al heel wat voller gelopen en kregen ze de grootste publieksrespons tot nu toe.

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit de kutband van de editie ging worden (dit was voordat ik Settle the Score aan het werk hoorde) en ging ik ook met zeer lage verwachtingen naar Nasty gaan kijken. De muziek is niet echt boeiend te noemen en met maar één semi-interessant album ( ‘Agression’) twijfelde ik even of ik deze band gewoon niet over zou slaan. Gelukkig deed ik dit niet want ze hebben mij enorm verrast. Goed, de muziek werd er niet beter op en veel nummers herkende ik niet maar de sfeer zat er echt in. Als ik er dan bij vertel dat Nasty zich voorneemt om de agressiefste band ter wereld te zijn kan je je al iets voorstellen. Frontman Matthi liet het publiek uit zijn hand eten en het ging hard. Zeer hard. Als je dan op een gegeven moment een kerel onder het bloed ziet afgevoerd worden weet je genoeg.

Na al die boze meneren muziek is het is tijd voor wat blij(ere) meneren muziek. Deze werd gebracht door A Wilhelm Scream. Ook bij deze band had ik oorspronkelijk niet echt bijster hoge verwachtingen maar deze verpulverden als sneeuw voor de zon vanaf de eerste noten werden ingezet. Alhoewel het publiek een stuk minder talrijk was dan bij Nasty lieten deze heren dit niet aan hun hart komen en speelden ze zich letterlijk in het zweet. Gedurende de gehele set was er geen enkel zwak moment te bekennen en de heren leken er ook plezier in te hebben (ondanks hun kater). De melodische hardcore punk van deze heren kan je nog het best beschrijven als een snellere, hardere ( en betere) versie van A Day To Remember en die werd vlekkeloos gespeeld. Die mogen zeker nog eens terugkomen.

Na een hoop afzeggingen mocht uiteindelijk het Nederlandse No Turning Back deze positie innemen om voor een laatste keer deze avond het volk te bestoken met eerder op de oude school gestoelde hardcore. Ik had deze band nog nooit eerder gezien en er werd mij een vurige show beloofd. Die heb ik eigenlijk niet gekregen. Pas op de show was niet slecht, zeker niet, maar bijzonder kon je het ook niet noemen. Het was eerder wat doorsnee en niet echt memorabel. Nochtans was er best wel wat publieksinteractie en speelden deze jongens ook de pannen van het dak. Deze energie sloeg echter niet op mij over. Jammer.

Wie bij de vorige band ‘de laatste keer’ zag staan en dacht “ Maar Yentl, er waren nog twee bands, waar heb je het over?” moet ik het volgende vertellen. Ik had het over de laatste hardcore band van de avond, nu namen de metaalhoofden het over en hoe… Exhumed mag zich onmiddellijk tot band van de dag kronen want hun show was immers fantastisch. De zaal liep aardig vol, de voorste rijen waren bezet en de pit ontplofte. De bikkelharde death metal met grind invloeden van deze heren werd enorm gesmaakt. Combineer dit met een gestoorde show ( hoe moet ik anders de kerel in dokterspak die met een kettingzaag over het podium liep en nadien de gitarist moest reanimeren noemen) en je hebt een perfect recept. Dit feestje was echter veel te vlug voorbij maar niet getreurd want nu was het tijd voor Toxic Holocaust.

Toxic Holocaust mocht de avond afsluiten en deed dit dan ook in stijl. De crossover thrash metal van deze heren zette de zaal in vuur en vlam en perste het laatste beetje energie uit de aanwezigen. Hoewel ze enorm hun best deden konden ze de show van Exhumed jammer genoeg niet evenaren. De heren deden erg hun best maar het publiek raakte niet meer op hetzelfde niveau zoals bij Exhumed. Begrijpelijk aangezien de fut bij het publiek waarschijnlijk aan het op raken was. Ook werd hun show een beetje verstoord door enkele wel zeer irritante fans die het nodig vonden om tussen de nummers door eventjes het podium op te stormen om foto’s te nemen met Joel Grind waarover de man toch ook wel zelf zijn ongenoegen liet blijken. Vreemd genoeg speelde Toxic Holocaust wel minder lang dan Exhumed alhoewel ze de headliner waren wat toch wel een beetje spijtig was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-winter-2014/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)