Lavvi Ebbel , Flesh & Fell
4AD
Diksmuide


Al wie zin had in een rondje Belpop nostalgie moest afgelopen vrijdagavond afzakken naar de ruimdenkende 4AD club voor een unieke dubbelaffiche. Met Lavvi Ebbel en Flesh & Fell deelden twee ronkende namen uit de vaderlandse muziekgeschiedenis medio de jaren ‘80 het podium in Diksmuide, met als ultieme opdracht te bewijzen dat nostalgie geen moeilijk woord is voor oubollig.

Van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke dat Flesh & Fell eerst in heimat Oostende en vervolgens vanuit Brussel op de muzikale kaart zette blijft anno 2014 enkel de mannelijke helft over. In de nieuwe zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden om new wave festivals en muziekclubs mee af te schuimen.
Het muzikale handelsmerk van Flesh & Fell is en blijft geschoeid op een combinatie van donkere electro en ijle gothrock, een formule die aanvankelijk met de openers “Tipsy” en “Something In Between” amper boven de middelmaat uit stak en wat ons betreft wat verkeerdelijk knipoogde naar Vive La Fête. Toen Goudesone tijdens “LSD” een hippe trancebeat uit zijn beatbox opdiepte en Castelain hard haar best deed om een ‘femme fataleke’ neer te zetten waren we plots wel bij de les. Dit klonk als The Knife zonder stemvervorming maar met ballen, meteen een bewijs dat de intussen rotervaren producer Goudesone zich wel bewust lijkt van wat de hedendaagse acts in zijn actieradius allemaal uitvreten. Het kon ook echt traag met het naar chanson neigende “Suicide Hero”, waar Castelain de beste personificaties van Siouxsie Sioux en Jo Lemaire naar boven haalde.
Naast nummers uit hun pas vorig jaar (!) verschenen titelloze debuut zijn er drie songs uit de 80ies waar Flesh & Fell live niet omheen kan. Met de pittige electronic body music van “Hunger” en “The Wind” heeft de groep destijds zonder het goed en wel te beseffen een embryonale versie van new beat ingeblikt, met dat verschil dat die singles toen voor geen meter verkochten. Het bijna-radiohitje “Emma”, een fraaie industrial remake van de Hot Chocolate tearjerker, heeft intussen toch eerherstel gekregen op de ‘Belpop 1986’ compilatie en werd ietwat voorspelbaar tot op het eind van de set opgespaard.
Ondanks het feit dat vele van hun songs erg verankerd zitten in de 80ies bleef Flesh & Fell v2.0 stevig overeind, en kan de band wellicht nog wel een paar jaartjes verder aan de bak in het revival en rewind circuit.

Een feest was de set van Flesh & Fell niet, maar dat hoefde ook niet wanneer je als opwarmer dient voor een prettig gestoorde partyband als Lavvi Ebbel. Tussen 1977 en 1983 groeide deze tienkoppige bende uit Aalst met steeds groter succes uit tot één van de meest originele en spraakmakende new wave bands te lande, met als kers op de taart een plaats op de affiche van het Seaside festival editie ’82 aan de zijde van o.a. The Sound en Simple Minds.
Na 30 jaar freewheelen op een hectisch parcours als acteur, journalist, politicus, reportagemaker en docent riep de welbespraakte frontman Luckas Vander Taelen vorig jaar zijn voormalige troepen terug bijeen voor een nieuw offensief langs Vlaamse culturele centra en clubs. Nog voor er één noot uit de speakers knalde was het overduidelijk dat de flamboyante zanger/entertainer en zijn zeven metgezellen er verschrikkelijk veel goesting in hadden. ‘Eigenzinnig’ en ‘tegendraads’ waren drie decennia terug al adjectieven die Lavvi Ebbel als gegoten zaten, en dat blijft zo anno 2014. Tegen alle ongeschreven regels van elke setlist in gooide de groep reeds vanaf het eerste nummer al haar troeven op tafel met hun all-time classic “Victoria”. De temperatuur in de aardig gevulde maar verre van uitverkochte 4AD ging prompt een pak sneller dan voorzien de hoogte in. Stilstaan was dan ook geen optie toen bleek dat de kenmerkende cocktail van een strakke funkbeat, averechtse gitaren, een goedkoop orgeltje en een roodgloeiende eenmansblazerssectie na al die jaren nog geen nood heeft aan welke smaakversterkers dan ook.
Doorheen de set zou het trouwens steeds duidelijker worden dat de lichtontvlambare potpourri van punkfunk, ska en new wave moeiteloos aansluiting vindt bij een pak bands die nog niet zo gek lang geleden als ‘the next big thing’ werden bestempeld: LCD Soundsystem of The Rapture anyone? Meer gedateerd zijn wellicht een paar van de ideologieën die Lavvi Ebbel ooit in songs hebben gegoten. Grappig genoeg lijkt de immer gevatte Vander Taelen de eerste om dat toe te geven door welgemikte oneliners kwistig in het rond te strooien. Als inleiding voor het slepende “No Place To Go”, het eerste serieuze visitekaartje dat de groep in ’80 afleverde voor de intussen legendarische Belpop verzamelaar ‘Get Sprouts’, herinnert hij het publiek ludiek aan de tijd dat banken als BNP Paribas (in die tijd vermomd als de ASLK) nog platen uitbrachten. Als inspiratiebron voor dat nummer ging de groep toen overigens muzikaal te rade bij de al even politiek incorrecte Gang Of Four. Het kon veteraan en multi-instrumentalist Kloot Per W als vervanger van wijlen Francis Gheys wellicht allemaal worst wezen; de ‘keizer van Tervuren’ toverde met sprekend gemak een gortdroge baslijn tevoorschijn alsof hij die ter plaatse zelf had uitgevonden.
Lavvi Ebbel mag dan wel zijn opgegroeid in jaren van sociale onrust, toch werd het leven doorgaans door een roze bril bekeken. Tijdens uptempo songs als “Out Of The Blue”, “On The Telephone”, “Desire” en “Stand Up And Fight” leunde de groep dicht aan bij de party vibe van The B-52’s, inclusief de bijhorende spastische danspasjes en Mr. Bean-achtige mimiek van Vander Taelen. Weinig democratisch verkozen parlementsleden zouden er mee wegkomen, maar slotnummer “Give Me A Gun” klonk in Diksmuide warempel even naïef en oprecht als de versie die 32 jaar geleden op de nietsvermoedende jeugd werd losgelaten.
Het feestje was toen eigenlijk al compleet, en tijdens de encores leek niemand uit het publiek dan ook bezwaar te hebben tegen een reprise van “Victoria” en de punky reggae van “U And Me”. Een overtuigender bewijs van het feit dat Lavvi Ebbel een paar tijdloze nummers op haar geweten heeft die je nooit beu wordt kunnen we momenteel echt niet verzinnen.

En wat de toekomst van deze dolle bende vijftigplussers betreft zien we echt geen reden waarom Luckas Vander Taelen zijn groen pluche parlementszetel niet stante pede zou inruilen voor een tweede jeugd op de planken. Het mensdom zou er even wel bij varen.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

De befaamde muziekmetropool Tourcoing heeft weer een toppertje weten te strikken om deze avond in de Grand Mix te spelen. Niemand minder dan The Notwist komt langs. Deze Duitse grootmeesters in indie-rock-tronica staan er nog altijd en met een nieuwe cd onder de arm hopen ze de Franse en Belgische harten te stelen. The Notwist is altijd blijven in de marge opereren. Geen grote radiohits, geen noemenswaardige airplay,... Toch zit de Grand Mix afgeladen vol voor deze charmante muzikanten.

Met een nieuwe cd onder de arm had ik verwacht dat er heel wat nieuwe nummers gingen gebracht worden. Op die nieuwe cd neemt de elektronica iets meer de bovenhand op de indie-rock. Daar waar het vroeger andersom was. Ik heb liever het oude werk (maar dat is persoonlijke smaak). Daarin worden de verhoudingen perfect behouden. Notwist is echter niet van plan om enkel maar het nieuw materiaal te spelen. We krijgen een hele lading oude nummers. Tussen al dat oude geweld houden de nieuwe nummers opvallend goed stand. Vooral “Run run run” en “Gravity” doen het zeer goed. Notwist typeert zich door hun perfecte verwevenheid tussen de elektronica en de indie. Op plaat slagen ze daar wonderwel in, maar live wordt het alleen naar beter. De set wordt perfect opgebouwd, net de langere (iets bombastische) songs achteraan. Als laatste nummer krijgen we dus “Gravity” te horen. Dan weet je al dat het goed eindigt.
Bij de bisnummers worden nog eens alle registers open getrokken. Een ware medley om de eerste bisronde mee af te sluiten met o.a. “One with the freaks”, “Pick up the Phone” en “Consequences”. En zo worden we al dansen de nacht ingestuurd. Om toch nog even te bedaren krijgen we nog het toepasselijke “Gone gone gone” voorgeschoteld. En nu terug naar huis.

The Notwist is Duits vakmanschap van de bovenste plank. En alhoewel ze er niet als typische rockers uitzien, laten ze het ons wel horen en voelen. En dat is uiteindelijk waar het om gaat.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard.  Ook  ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam.  Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.

Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt.  Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt.  Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding  mee naar dat troebel Lynchiaanse universum.  Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond.  “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft.  Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen.  Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.

Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.

Organisatie: Democrazy, Gent

Seun Kuti & Egypt 80 - Afrobeat met een boodschap

Een goed gevulde Aéronef mocht één van de zonen van de legendarische Fela Kuti ontvangen, dé of één van de grondleggers van de afrobeat, net zo goed van de Fela-sound. Ritme met een boodschap. Eén van die artiesten die de wereld in het Westen heeft geïntroduceerd. Seun Kuti en zijn Egypt 80 zal altijd wel door het leven moeten gaan als zoon van, maar dat liet hij zich zeker niet aan het hart komen.

Rasta’s, zwarten die al of niet een bijzonder gevoel hebben bij Kuti zoon of vader, een hoop wat alternatief volk en toch vooral een hoop gewone muziekliefhebbers vormden het publiek. Zo’n concert is wel eerder een uitgesponnen feestje, en ook kan je niet echt van nummers in de traditionele betekenis spreken, maar zijn het vaak uitgesponnen jamsessies, waarbij de ritmesectie de basis vormt, waarna zanger en de heel kleurrijk uitgedoste – wat had u anders verwacht – zangeressen tegen elkaar op zongen.
Het was blijkbaar de kick-off voor hun Europese toernee die een dagje later de Gentse Vooruit aandeed. Seun Kuti en Egypt 80’s nieuwe plaat ‘A Long Way to the Beginning’ moet nog uitkomen, en of de hoes en bepaalde nummers afgaande is dat een inhoudelijk toch vrij militante plaat, met welja, maatschappijkritiek. Black Panther vuisten en kritiek op IMF en ‘carrrrupt politiciaaans’, ik kan er mij wel iets bij voorstellen, als je wel eens iets over Afrika leest, hoewel ik zeker niet wil beweren een kenner van pakweg Nigeriaanse binnenlandse muziek te zijn.
Seun preekte af en toe een beetje, maar liet dat zeker een goed feestje niet in de weg staan, blijkens stomende versies van IMF en African Smoke. Daarvoor ook nog een heel melodieus nummer met geweldige zang van de dienstdoende zangeressen, en naar het eind een indrukwekkend instrumentaal nummer dat dringend een paar remixen verdient. Steeds langere nummers leek het wel die het publiek zeker steeds in de groove brachten.
Op de duur stonden de echt enthousiasten te dansen en de zowat hele rest op zijn minst mee te heupwiegen. Big smiles voor een feestje dat nog de hele nacht mocht duren, wat niet zo evident is op een donderdagavond in een fris nachtelijke Lille.

Neem gerust een kijkje naar de pics van z’n set , één dag later in Gent (Vooruit) http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie : Aéronef, Lille