Al twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en 2x kon fier het bordje uitverkocht prijken.
Mogwai werd warm onthaald en dat ving de kleine Stuart Braithwaite mooi op met een “Thank you very much, cheers”!
De vulkaanuitbarstingen spatten nu minder, maar Mogwai weet nog steeds een broeierige spanning en intensiteit te creëren in het genre , daarvan overtuigt het recentere werk als ‘The hawk is howling’ , ‘Hardcore will never die , but you will’ en het pas verschenen ‘Rave tapes’.
Opnieuw dompelen ze ons onder in die intrigerende dromerige , filmische, zwevende aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen .
De groep houdt er een wisselende setlist op na , wat de ‘Mogwai’ avonden avontuurlijk en spannend maakt .
Twee uur lang hielden ze het publiek in hun greep waarbij natuurlijk het laatste werk in de spotlights stond . Wat betreft die spotlights, de vier opgetrokken lichtbruggen, die eindigden in een zeshoek , net als de hoes van de laatste cd ‘Rave tapes’, gaven hun quasi-instrumentale sound elan, die kon huiveren en kippenvel kon bezorgen. Tja, niet voor niks werden ze aangesproken voor de soundtrack van de griezelreeks van ‘Les Revenants’.
Oudje “I’m a long way from home” was meteen raak . Ook verderop hadden we die intense spanning en extravertie van kalibers “Master card”, “How to be a werewolf” en “San pedro”. Tussenin ruimte voor de zacht- harde aanpak; het gekende, ingetogen “Haunted by a freak”, het ruw knallende “Itheca 27 -9” werd zelfs van onder het stof gehaald , waarbij de stroboscoops de song kracht bij zetten.
“The lords out of control” deed door de fluister-vocoderzang melancholie en emoties opborrelen . Of “Autorock”, die na die pianoriedels terug opbouwde . Het tempo werd forser door “Deesh” en “Remurdered” , twee om in te lijsten en die een schitterende, sterke finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag , soms aangevuld met een zesde man; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas.
Postrock overstijgend klonken ze op de mooi uitgediepte “Xmas steps” en “Mogwai fear Satan” ; alle duivels werden hier ontbonden en ze kregen een apocalyptische tendens door de lightshow en de stroboscoops .
Mogwai staat nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. Het gehalte feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects is door de jaren wat gematigd. De keys en de percussie durven hun stempel te drukken.
De wisselende stemmingen aan de postrock is en blijft iets Mogwai unieks overstijgend …
Organisatie: Live Nation
Opnieuw een prachtig uur in Lille voor een optreden. We worden om 18u in La Péniche verwacht. De Fransen weten klaarblijkelijk goede muziek te appreciëren want de boot is volledig uitverkocht. ASIWYFA heeft mij al enkele malen weten te overtuigen. Deze zomer speelden zo op Leffingeleuren en daar werd lat al hoog gelegd. Benieuwd dus of ze dit kunstje nog eens koud zullen overdoen. Geen voorprogramma, wat een mooi uur beloofd om terug thuis te zijn. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Misschien ook een ideetje voor in België?
Maar dan nu, muziek! ASIWYFA gaat hard, heel hard. Van bij de start gooien ze alles open en gaan ze door, zonder omkijken. Na 1,5 uur is de trein voorbij gedenderd en is het alweer achter de rug. Met een orkaankracht gaat alles naar de vernieling. We krijgen wat we van hen verwachten: snelle, agressie post-rock, die de melodische stukken die zo eigen zijn aan het genre zeker niet vergeten. Maar ze zijn beperkter, korter, gevatter,... Op de juiste momenten worden deze rustpauzes ingebouwd om even naar adem te happen.
Maar lang duurt het niet. Want het grootste deel van de tijd gaan ze gewoon hard. De sologitarist verzorgt het melodische gedeelte. Mijn zijn, aan math-rock ontleende solo,'s geeft hij de nummers een catchy laagje. Op die manier worden de nummers (voor het grootste gedeelte instrumentaal) bijna meezingbaar. De drummer, bassist en gitarist zorgen dat de funderingen goed staan. Met de juiste breaks, op het juiste moment, de juiste versnellingen, de juiste toon, verandert de Péniche in een stomende ruimte waar al snel het kookpunt wordt bereikt. Waar ik bij hun vorige optreden mij nog wat stoorde aan de nieuwe nummers, blijken die nu wel heel goed aan te slaan. Waarvoor veel toeren allemaal al niet goed is. Maar de oude nummers blijven voor mij toch het sterkst. Daar gaat de meest pure muziek van uit. Geen tierantijntjes, geen gedoe.
Gewoon rechtdoor gaan met stevige riffs, het betere drumwerk en mooie melodieën. Al diegene die roepen dat post-rock dood is, zouden beter eens hier naar komen luisteren. Want zij weten dit genre weer attractief en interessant te maken. En daar was de rest van de boot het volmondig mee eens. Een zeer goede prestatie en de lat is weeral een heel stuk hoger gelegd.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Customs
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek stelden hun net verschenen derde plaat ‘The Market‘ voor in een goed gevulde AB Box .
Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol.
De sterke singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” waren opnieuw sterkhouders in een set waar het nieuwe materiaal duidelijk de ruimte kreeg. Het zijn songs die strak melodieus klinken, nu meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”.
Samen met de andere gitarist Jelle Janse werden de uptempo songs naar een hoger niveau gebracht en naast die verschillende singletracks trok het kwintet even fel van leer met “Love to the lens”, opener van de plaat én van de set . De in maatpak geklede heren gingen gretig , gemotiveerd te werk en wilden de nieuwe songs als “She is my mechanic”, “Are you with me” en “Gimme entertainment” een extravert soms rauw tintje geven, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg bracht.
Niet steeds ervaarden we of hadden we die vroegere broeierige (wave) spanning. Customs ging niet echt buiten de lijntjes , maar met “Velvet love” , “Violence” en “Toupee “, kwam de band toch aardig weg. Hun gevoelig materiaal kon minder raken , maar toen ze sober, ingehouden met twee de bis startten , waren ze emotioneel sterk.
Kortom, Customs is aanstekelijker met de nieuwe tour en wil met ‘The Market’ minder wave, meer kleur bieden . Duidelijk is dat ze wat meer schwung en show trachten te steken in hun set , waar ze vroeger terughoudender waren. We zijn alvast benieuwd hoe ze het in hun verdere clubtour zullen vanaf brengen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Falling Man - Pop.1280 - Het stralende donker
Magasin 4
Brussel
Falling Man is al lang geen onbekende naam meer in België. Al enkele jaren timmeren ze op hun eigen manier aan de weg naar muziekminnend Vlaanderen. En dat resulteert in een steeds grotere bekendheid.
De grote naam binnen de groep is Sam Louwyck, die niet zozeer bekend is om zijn zangtalent, maar wel om zijn acteerprestaties. Zijn stem doet vermoeden dat hij heel wat naar Arno heeft geluisterd . En hoewel ik Arno een beter zanger vind, doet hij het zeker niet slecht. Maar de echte sterren van de band zijn de muzikanten. Ze produceren met hun 2 gitaren en drum een zeer strakke sound, die de nodige groove bevat om wat op te dansen, maar ook stevig genoeg om op te headbangen.
Ze halen het beste uit stoner, surf, rock, post-punk en ook wel TC Matic (weeral). Maar dan in een modern jasje. De zanger draagt met zijn markant voorkomen (wit geschminkt gezicht, verward haar) perfect de muziek. Een ingehouden geschifte pose. Falling Man brengt hun muziek perfect en maken er een sterke show van.
Muzikaal zitten er genoeg twists en turns in om heel de tijd te boeien. Ze zijn er heel sterk op vooruit gegaan sinds de laatste keer ik ze enkele jaren geleden in mijn favoriet jeugdhuis zag. Een mature prestatie van een jonge band met mature muzikanten.
Het contrast kan niet groter zijn tussen hen en de hoofdact vanavond, Pop.1280 (zie pics homepag) toch qua uiterlijk. 3 jonge snaken en 1 jongedame met de juiste attitude. Mijn aandacht werd naar hun getrokken toen hun album dat vorig jaar uit kwam en een tijdlang gratis te beluisteren was op luisterpaal. Een overtuigende lap muziek en één van de vele toppers in 2013.
Ze komen voor de eerste maal overgevlogen uit Amerika en Magasin 4 krijgt de eer ze als eerste Europese zaal te mogen ontvangen. Post-punk/New-wave, dat was wat ik verwachtte en dat was ook hetgeen we voorgeschoteld krijgen. Denk aan Joy Division, maar dan op heden ten dage, in een modern kleedje. Geen flauw afkooksel, maar een eigen smoel om u tegen te zeggen. De zanger straalt agressie, zelfvertrouwen en punk uit. Dat hij misschien niet de beste zanger is nemen we er met alle plezier bij.
En de energie van de zanger straalt doorheen de hele set heen en geeft de band de oempf die het zeker nodig heeft. Staalharde en agressie dansmuziek voor depressieve zielen die eigenlijk willen stil staan.
Het hele publiek wordt zonder enig probleem ingepalmd, zelf al laat de microfoon in het begin van het optreden de zanger in de steek. Gewoon voort doen en zonder omkijken alles kapot spelen. Dat moet toch zalig zijn, en dat is het ook. Weer al een ster aan het firmament rijker of is het eerder een zwart gat? Stralend donker, laat ik het daarbij houden.
Kijk zeker ook eens naar de foto's en laat je verleiden (zie later!) . Door de charme van Magasin 4 en de bands die er een mooie avond van maakten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/falling-man-30-01-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pop-1280-30-01-2014/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça had een sterke indruk nagelaten op Pukkelpop; we hoorden toen al enkele nieuwe tracks van de onlangs verschenen ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Poliça gaf het sfeervolle materiaal meer diepgang en een voller geluid.
Uitermate benieuwd waren we dus naar dit clubconcert . En ja, Poliça slaagt er opnieuw in hun songs meer elan te geven door de dubbele percussie , de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop kwam sterker uit de verf en werd nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang en de gracieuze bewegingen en danspasjes van Channy Leaneagh . Een intrigerend boeiend concert dus die het muzikaal talent van het intussen tot een kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigde.
Meteen op scherp speelden ze met een paar gejaagde, gedreven, spannende nummers “Spilling lines” , “See my mother” en “Very cruel” , die crescendo aanzwollen , en het donkere sfeertje en de lichte dreiging behielden. De spaarzame belichting kon maar het triphop karakter ondersteunen . De daaropvolgende songs “Amongster”, “Smug” en “Tiff” waren sfeervoller, hadden een intensere opbouw en balanceerden tussen droom en zwaarmoedigheid. De aandacht kon hier wat verslappen , maar naar het eind kregen we van de ruim uur durende set enkele kopstoten met de broeierige “Chain my name”, “Basketball”, “Wandering star” en “Dark star” , die meer push, vaart en groove hadden.
Die afwisseling gaf kleur en emotie aan de songs, wat een overtuigend concert bood! Met de gevoelige , integere “I need money” en “So leave” werd besloten; in de bis werden we getrakteerd op het sober gehouden “Leading to death stripped down” - enkel stem en akoestische gitaar -, en het donkere “You don’t own me”.
Poliça - Band die gerespecteerde aandacht verdient. Het materiaal bengelt tussen introspectie en extravertie, die verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Sterk!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Son Lux leverde vorig jaar zijn veelbelovende ‘Lanterns’ af. Het album werd overal geprezen om zijn unieke sound, maar we hoorden toch te weinig goede songs en te veel onafgewerkte ideeën om echt overtuigd te geraken. Maar omdat de sound van de beste man ons toch intrigeerde, wilden we wel eens gaan zien wat dat op een podium zou geven.
Singer-songwriter Arne Leurentop, alias And They Spoke In Anthems, mocht het voorprogramma verzorgen en maakte van de gelegenheid gebruik om zijn debuutplaat ‘June’ voor te stellen aan het Gentse publiek. Leurentop trok onlangs gedurende veertien maanden als straatmuzikant doorheen Australië en Nieuw-Zeeland en terug in België voelde hij plots de drang om een soloplaat te schrijven. Dat de man veel muzikale bagage heeft, – hij speelde onder meer al bij Liesa van der Aa, Sir Yes Sir en Helder - was in de Vooruit overduidelijk. Op zijn eentje wist hij veertig minuten lang te boeien. De sterke songs, zijn goede podiumprésence en het gebruik van loops en een voetdrum hielden het publiek het hele optreden bij de les. Dat hij daarnaast er ook in slaagde om succesvol “Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again” van Bob Dylan te coveren, bewees dat we hier met een rasmuzikant te maken hadden. We misten enkel een paar uitschieters, songs die echt bleven nazinderen.
Daarna was het tijd voor iets helemaal anders. De muziek van Son Lux klinkt enorm vernieuwend en dat kwam ook in de Vooruit tot uiting. Nog duidelijker dan op plaat hoorden we duidelijk de invloeden van verschillende genres; gaande van klassiek tot mathrock en van barokke pop tot hiphop. De muziek van Son Lux is rijk aan contrasten en klonk minimaal en pompeus tegelijkertijd.
Zanger en frontman Ryan Lott had twee muzikanten meegebracht naar Gent en ondanks dat het zijn bedoeling was om de songs live te laten klinken zoals op plaat, ondergingen de meeste nummers tot een fameuze metamorfose.
De muziek mocht al eens ontsporen en ook de handen mochten af en toe op elkaar. De groep ging overtuigend van start met “Alternate World”, een spannend nummer vol plotwendingen, dat klonk als een perfecte symbiose tussen James Blake en Sufjan Stevens. Betoverend mooi. “No Crimes” kreeg daarna een stevigere uitvoering en de gitarist leek even uit de bocht te gaan, maar wist zich toch knap recht te houden.
Er hing duidelijk elektriciteit in de lucht en “Easy” bevestigde dat vermoeden. Ontdaan van allerlei muzikale franjes, die sommige andere songs van Son Lux weleens in de weg durven zitten, is “Easy” met gemak de beste song van het debuut. Ook live was “Easy” in al zijn minimaliteit perfect voedsel voor getormenteerde zielen. De breekbare zang van Lott ging een perfect huwelijk aan met een (vooraf opgenomen) saxofoon en een zwoele, dansbare beat. Helaas hadden we na een halfuur dan al het beste achter de rug, en zakte het optreden daarna wat in. We misten – net zoals op plaat – echt goede nummers, maar bleven toch geboeid luisteren naar de verschillende muzikale uitstapjes die de band ondernam. Tijdens “Ransom” kregen we zowaar een house-intermezzo voor de kiezen en bij de afsluiter “Lost It To Trying” balanceerde de groep gevaarlijk tussen kitsch en schoonheid.
We waren blij dat de band live het experiment verder durfde door te drijven dan op plaat. Geen enkele song kwam er slechter uit, en het toonde aan welk potentieel de band bezit. Een eigen, unieke sound heeft de groep al en als Lott in de toekomst nog wat groeit in het songschrijven, staan ons ongetwijfeld nog mooie dingen te wachten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Adam Green en Fred Des Terrils
Botanique (Rotonde)
Brussel
Een akoestische avond in de Botanique vanavond. En dat blijkt populair te zijn, want de Rotonde is helemaal uitverkocht.
We worden opgewarmd door Fred Des Terrils. Één jonge, smalle snaak/staak die het helemaal alleen doet. Hij start met een country-riedel op ukelele en mondharmonica. Daarna neemt hij nog een elektrische gitaar, slidegitaar en keyboard in de hand en basdrum bij de voet. Na het country-introotje gaan we over naar de orde van de dag en dat blijkt Franstalige blues/roots te zijn. Niet alle nummers worden van zang voorzien, en dat is jammer want de instrumentale nummers blijken niet van het hoogste niveau te zijn en boeien het publiek wat te weinig. De teksten zijn doorspekt met humor en geven het geheel een heel aangenaam gevoel. Ook de bindteksten zijn van hoog niveau. Een klein voorbeeld: "het is mijn eerste uitverkochte show". Ook zijn voorkomen lijkt een zweem van zelfspot en humor te bevatten. Naar het einde van het optreden haalt hij een klein keyboard uit. Dan worden de instrumentale nummers een stuk interessanter. Een leuke opwarmer.
Een humoristische opwarmer is niet slecht gekozen als voorprogramma van Adam Green. Want ook bij hem vieren zelfspot en humor hoogtij. Misschien daarom dat hij altijd wat onder de radar is gebleven. Hij pretendeert niet de grote filosoof en serieuze mens te zijn. Hij maakt mooie nummers, zonder de sérieux van gelijkaardige artiesten.
Net dat maakt hem zo speciaal. Wat hij met zijn prachtige outfit direct al wil duidelijk maken. En daarom is de Rotonde dan ook volgelopen. Ik had hem alleen verwacht, maar voor deze tour heeft hij een gitarist meegenomen. Beide hebben een verleden bij het ter ziele gegane Moldy Peaches. En gelukkig had hij een gitarist mee. Want we worden getrakteerd een prachtig setje danspassen die Adam met veel plezier ten toon spreidt.
De gitarist blijkt ook een begenadigd songwriter en zanger te zijn en mag ook een nummer spelen. Heel goed, het mag gezegd worden. Maar de ware ster van de avond is toch Adam. Met zijn ongebreideld charisma palmt hij de hele zaal in.
Tijdens de 3 bisrondes mag het publiek zijn favoriete nummers roepen. Die worden veel enthousiasme gebracht. Ook nummers van de Moldy Peaches passeren na enig denk en testwerk de revue.
Hij duikt dan ook nog eens het publiek in om even te crowdsurfen. Nog niet vaak tegengekomen bij een singer-songwriter. Alle 'hits' krijgen we te horen: “Jenny”, “Friends of Mine”, ”Carolina” en het schitterende “No Legs”.
Een waar feest voor de fans die niet onberoerd blijven bij dit optreden. A'dam doet wat van gek verwacht wordt en legt de lat voor de toekomst heel hoog: moppen tappen, rake opmerkingen, komische dans- en andere bewegingen en het belangrijkste mooie muziek met een hoek af. Een topper dus deze Adam Green.
Binnenkort begint hij te werken aan een film. Mensen die hem willen steunen kunnen via deze link financieel bijdragen …
Organisatie: Botanique, Brussel
De heerlijke hakbijl !
Reeds negentien jaar maken deze intussen kalende en bebaarde postrock Schotten van die heerlijke ruwe, rauwe en dus gelaagde teringherrie. Ook deze achtste en niet minder dan schitterende ‘Rave Tapes’ plegen talrijke aanslagen op uw trommelvliezen. Met wat electronische synthtexturen in de mix ontpopt het tweede nummer “Simon Ferocious” zich langzaam maar zeker tot een sloom en grommend beest zoals we dat van Mogwai gewoon zijn. Heerlijk om naar te luisteren als je in stomdronken of andere sferen vertoeft. Het wilde “Hexon Bogon” is dan eerder een kloeke deur die vakkundig in je gezicht wordt geramd. Even wat ritme uittesten op “Master Card” en even heel vet knipogen naar Kraftwerk’s “Autobahn” op “Remurdered”, en je weet het al.
Mogwai is sinds hun perfecte debuut ‘Young Team’ uit 1995 niet echt van plan om zichzelf opnieuw uit te vinden. Zeker op de tweede helft. En dit hoeft ook niet.
Niettemin klasseer ik deze ‘Rave Tapes’ nu al bij hun betere werk: Sterke composities die aan de ene kant zachtjes verder ebben en aan de andere kant netjes aanzwellen tot het geflirt met electronica en vooral met hard-core. Dit alles met die fantastische opgestoken middenvinger.
Depeche Mode – Een concert met twee snelheden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2014-01-25
Erwin Vanlaere
Kraftwerk mag dan wel als meest invloedrijke groep binnen de elektronische muziek beschouwd worden, ook de nalatenschap van Depeche Mode t.a.v. het hedendaagse muziekgebeuren is erg aanzienlijk. Qua commercieel succes moeten de Duitse grootmeesters het wellicht zelfs afleggen tegen de intussen ook al niet meer zo jonge Britten wiens teller van het aantal verkochte albums op meer 100 miljoen staat.
En toch bleef het parcours dat Depeche Mode sinds de oprichting in 1980 heeft afgelegd, niet vrij van enige oneffenheid. Hoewel de groep vrijwel meteen een grote hit scoorde met « Just Can’t Get Enough » kwam de algemene appreciatie pas veel later. Meer zelfs, aanvankelijk keken rockfanaten zelfs erg meewarig naar deze plastische, op synthesizers en drumcomputers steunende formatie. Deze stigmatiserende houding escaleerde ook in ons land toen Depeche Mode in 1985 geprogrammeerd stond op de affiche van Torhout-Werchter en het voorwerp van spot en hoongelach uitmaakte. Intussen behoort dit voorval tot een ver verleden, is de verstrengeling van rock- en dansmuziek gemeengoed geworden en heeft de groep met passages op Rock Werchter (2006 en 2013) en TW Classic (2009) aangetoond een rol als headliner gemakkelijk te kunnen dragen. Ook de recensies waren niet minder dan positief. Want sinds Depeche Mode gebruik begon te maken van gitaren en echt drumwerk en de lichtvoetige synthpop aldus injecteerde met o.m. industrial, rock en blues, heeft het meer volwassen geluid dat hieruit voortvloeide, de groep geen windeieren gelegd en sloten zelfs de grootste criticasters hen in de armen.
Maar ook binnen de eigen rangen werd de weerbaarheid van Depeche Mode grondig op de proef gesteld toen leden van het eerste uur de groep verlieten en dienden te worden vervangen, diverse verslavingen de onderlinge relaties onder hoogspanning plaatsten en zelfmoordpogingen en tumors dienden te worden overwonnen. De groep krabbelde telkens wonderwel overeind en wist zijn plaats aan de wereldtop te behouden. Ook live is er sinds jaren een solide basis gesmeed door de inbreng van de Oostenrijkse drummer Christian Eigner en toetsenist Peter Gordeno. De shows staan keer op keer als een huis en zorgen nog steeds voor overvolle en uitverkochte zalen en arena’s.
Ook de tickets voor het concert in het Antwerpse Sportpaleis van afgelopen zaterdag waren in een mum van tijd de deur uit, en dit nauwelijks een half jaar na het optreden op de weide van Rock Werchter. Bijkomend merkwaardig gegeven is dat hun recentste album ‘Delta Machine’, waar de tour aan gekoppeld is, geen echte catchy, uptempo of hapklare nummers bevat. Ook aan de stijl is er op het dertiende studioalbum – behalve de inbreng van wat meer blues – nauwelijks iets gewijzigd (voor de derde maal op rij zat trouwens Ben Hillier achter de knoppen). Maar Depeche Mode kan rekenen op een trouwe schare fans en dat zou ook zaterdagavond meermaals blijken.
Want het moet gezegd, ook in Antwerpen etaleerde de groep haar eigenzinnigheid. Hoewel vooraf als opwarmer pompende beats door de luidsprekers schalden en een opzwepend feestje in het verschiet leek, stond het eerste deel van de set bol van de trage en vooral donkergetinte nummers.
Openers van dienst « Welcome To My World » en « Angel », niet toevallig ook de twee eerste tracks op ‘Delta Machine’, zetten de toon. Gedrenkt in een beetje triphop en dubstep met toevoeging van vooral pulserende beats en industriële klanken, viel daarin heel wat somberheid te bespeuren en besloot Eigner zijn drumstel eerder te geselen dan te zalven wat hij ook bij de aanvang van « Walking In My Shoes » onderstreepte.
De groep had het publiek meteen op zijn hand. Vooral ook toen ‘oudjes’ als « Black Celebration » en « Policy Of Truth » aan bod kwamen.
Bovendien hebben ze met Dave Gahan nog steeds een charismatische frontman in de rangen. Zelfs op zijn 51ste levensjaar hoeft hij maar eventjes als een moderne Elvis op het ritme van de muziek met zijn achterwerk te schudden (tijdens het bijzonder fraaie « Precious »), zijn jasje te openen of als een derwisj rond zijn eigen as te tollen of zich de loopbrug te begeven (bij o.m. « Should Be Higher ») om – vooral – de vrouwen tot de allerlaatste rijen te doen krijsen van genot. Maar bovenal is Gahan een erg goede zanger die met zijn baritonstem alle nummers naar een hoger niveau stuwt.
Geen bariton- maar wel een zachte tenorstem heeft de multi-instrumentalist en voornaamste liedjesschrijver Martin L. Gore. Zoals bij iedere tournee kreeg ook hij nu zijn gloriemoment toebedeeld om solo en louter op piano begeleid door Gordeno, enkele nummers te brengen. Met wisselend resultaat.
Zo bleek het nieuwe « Slow » eenmaal ontdaan van nagenoeg alle instrumentatie en mede door het repetitief zingen van de zin “As Slow As You Can Go”, zo sloom uit te pakken dat er gevreesd kon worden dat de trein der traagheid helemaal zou sputteren en tot stilstand zou komen. Dan maar liever de studioversie inclusief de bluesy gitaar. Gelukkig was « But Not Tonight » wel pakkend én verrassend. Want het was de allereerste keer dat de groep dit nummer tijdens een tournee live vertolkte. In 1986 uitgebracht, fungeerde dit nummer in Europa namelijk louter als een b-kantje van « Stripped ». Enkel in de Verenigde Staten werd dit mede door het gebruik in de film ‘Modern Girls’ als single uitgebracht en als ‘bonus track’ toegevoegd op het album « Black Celebration ». Nu het na vele jaren van onder het stof werd gehaald, werd dit door de fans zo fel gesmaakt dat ook al verschenen de overige groepsleden terug op het podium, men vanuit het publiek bleef zingen als betrof het een nieuwe hymne. Het vormde in ieder geval een mooie inleiding tot « Heaven », de eerste single uit ‘Delta Machine’.
En toen was – precies halfweg de set - het moment aangebroken om met « Behind The Wheel » – kan het nog symbolischer? – het gaspedaal stevig in te duwen en via een extra lading beats te zorgen voor een juiste bandenspanning. Deze tempowisseling kwam niets te vroeg want de groep kreeg bij deze electropop van het hoogste niveau meteen bij alle aanwezigen de handen op elkaar en de achterwerken van de stoelen. Het geluid van een racende auto op het einde maakte het helemaal af.
Ook in hoge versnelling passeerden « A Pain That I’m Used To » (uitgevoerd in de Jacques Lu Cont remix waarbij Eigner zich nogmaals in het zweet drumde) en « Question Of Time » (mét de pirouettes van Gahan incluis) de revue.
Het massaal meegezongen « Enjoy The Silence » onderstreepte nog maar eens zijn status als klassieker. De subtiele symbiose tussen elektronica en gitaar ontbolsterde halfweg door toevoeging van extra drums en overstuurde elektronica geleidelijk tot een fantastische climax. Ook bij « Personal Jesus » werd de spanning gestaag de hoogte ingejaagd door het nummer vanuit een mooie lange swamp blues intro te laten aanzwellen en te laten losbarsten bij het fel gescandeerde “Reach Out And Touch Faith”. De versie die in Antwerpen werd gebracht, deed sterk denken aan het beste van The Black Keys. Gahan jongleerde met de microfoonstandaard zoals Freddie Mercury dit ooit als de beste kon en zocht alle kanten van het podium op.
Het was hierna ook het sein voor alle groepsleden om de zijlijn op te zoeken en zich klaar te maken voor de toegiften. Daarbij trok Depeche Mode nogmaals alle registers open en scoorde een overtuigende vijf of vijf.
Het begon nog uiterst intiem met « Shake The Disease », door Gore gezongen en opnieuw louter begeleid door Gordeno. Deze tot volledige naaktheid gereduceerde non-album single uit 1985 schitterde in alle bescheidenheid.
« Halo » kreeg de Goldfrapp remix aangemeten terwijl « Just Can’t Get Enough » dat na lange tijd ook nog eens live zijn opwachting maakte, bijzonder sterk aanleunde bij de originele 80’s uitvoering en hiermee plots de vreemde eend in de bijt werd. En dan te bedenken dat Depeche Mode hiermee groot geworden is.
Met het strakke « I Feel You » waarbij Gahan zich bij momenten de ziel uit het lijf schreeuwde, en een uitstekend « Never Let Me Down Again » kwam er een einde aan een twee uur durende, op en top verzorgde show (niet enkel muzikaal maar ook visueel dankzij prachtige beelden van Anton Corbijn op reuzenschermen geprojecteerd). De machine van Depeche Mode sputtert duidelijk nog niet.
Setlist: Welcome To My World – Angel - Walking In My Shoes – Precious - Black Celebration - Should Be Higher - Policy Of Truth – Slow - But Not Tonight – Heaven - Behind The Wheel - A Pain That I’m Used To - A Question Of Time - Enjoy The Silence - Personal Jesus
------------
Shake The Disease – Halo - Just Can’t Get Enough - I Feel You - Never Let Me Down Again
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/depeche-mode-25-01-2014/
Organisatie: Live Nation
Ryan Lott is een 34-jarige klassiek opgeleide componist die nog met Sufjan Stevens samengewerkt heeft en die als Son Lux een eclectische mix van electronica, klassieke composities en hiphop brengt. ‘Lanterns’, de derde plaat van Son Lux dook op in menig eindejaarslijstje, en in het nieuwe jaar hadden we de kans deze Amerikaanse componist live aan het werk te zien in een uitverkochte Grand Mix.
We waren benieuwd hoe hij live zijn complexe nummers zou brengen, te meer daar ‘Lanterns’ vol stond met koortjes en een uitgebreid instrumentarium gaande van saxofoon, strijkers en fluit tot zelfs gestemde wijnglazen. Ryan Lott had voor een minimale bezetting gekozen, met drummer Ian Chang en jazzgitarist Rafiq Bathia, terwijl hij zelf een keyboard en laptop meegebracht had die hij in een voorovergekantelde opstelling bespeelde.
Beginnen deed Lott met de opener van zijn plaat, “Alternate World” dat Sufjan Stevens’ gewijs begon met wervelende belletjes, waarover hij zijn hese stem lardeerde, waarna de beat inzette en het nummer zich tot een hymne ontplooide die aan James Blake deed denken. De outro van het nummer kreeg jazzlickjes mee van de gitarist, die tegen geprogrammeerde operakoortjes aanbotsten. Als mission statement kon dit tellen.
In “No crimes” kregen de scheurende gitaar en de syncoperende drums een voorname rol, en saboteerde Lott zijn compositie met ontregelende geluidjes, maar altijd op een manier dat alles op het einde weer op zijn pootjes terecht kwam, wat heel duidelijk toonde hoe gemakkelijk Lott zijn complexe composities live durft verknippen en verplakken. In zijn podiumact schuwt Lott ook de grote gebaren niet, als een Messias hief hij zijn armen de hoogte in, balancerend op de fijne lijn tussen bombast en overtuiging.
“Easy”, de single die je misschien van Stu Bru kent, kreeg een pak freejazz gitaar over zich heen gekieperd, het leek wel of Battles nog eens naar de Grand Mix gekomen was. Daarop volgend kregen we twee oudere nummertjes, bijvoorbeeld “Wither” dat alle kanten op knetterde op een electronisch basisloop. Vervolgens riep Lott de vroege Goldfrapp op in het melancholische “Ransom” waarna een rustpunt ingebouwd werd met “Stay”, dat jazzy begon: de drummer bespeelde de cymbalen zachtjes met zijn handen, maar opnieuw ontspoorde dit nummer met een gitaarsolo J. Mascis waardig. “Plan the escape” begon met de spooky synths die we kennen van The Knife, om dan het orchestrale van een Sufjan Stevens in de blender te gooien met de experimentele jazzrock van Battles. Gedurfd. “Pyre” knetterde en schuurde dan weer dat het een lieve lust was, voortdenderend op een kapotte beat.
De grande finale vanavond was “Lost it to trying” dat met zijn euforisch refrein naar de festivals lonkte, en waarin het leek of Son Lux zijn eigen nummer aan het scratchen was, zonder dat daar een draaitafel aan te pas kwam.
Als bis bracht Lott nog solo het verstilde “Lanterns Lit”, het eerste kippenvelmoment van het verse jaar was een feit.
Son Lux deed vanavond ons brein knetteren. En zo hebben we het graag.
Setlist Alternate World - No crimes – Easy – Wither – Betray – Ransom – Stay - Plan the escape – Pyre - Lost it to trying
Bis Lanterns lit
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Gabriel Rios - Fenomenaal concert
Gabriel Rios
30cc
Leuven
2014-01-23
Wouter Verplancke
De avond begon met Hydrogen Sea, dit duo had al eerder in het voorprogramma van Gabriel Rios gestaan. Dit straalde dan ook van het podium af, vol zelf vertrouwen brachten ze elektronische pop met een dromerig kantje, sterk gelijkend op het Duitse Hundreds. Ondanks dat ze maar met twee op het podium stonden, wisten ze toch het publiek te overtuigen. Een puntje van kritiek zou kunnen zijn dat sommige nummers nogal abrupt werden afgesloten.
Na de pauze trakteerde Gabriel Rios ons op “Voodoo Chile”, een prachtige cover van Jimi Hendrickx’s werk. De avond die ons te wachten stond, zou geen overzichtje zijn van zijn ouder werk.
Deze avond zou een avond worden vol nieuwe nummers waarvan we er al vier kenden dankzij zijn website. Rios laat immers elke derde maandag van de maand een nieuwe single op de wereld los, dan heb je ongeveer een maand om het volledig op te zuigen, waarna je niet langer kan wachten op een nieuwe single.
Het concert zelf werd voor Rios wel een ‘walk through memorylane’, hij trakteerde ons op verhalen over zijn avonturen in New York. Het uittesten van de nieuwe nummers op een publiek bestaande uit soms zeven tot dertien man. Ondanks dat hij nu voor een uitverkochte stadschouwburg stond te spelen, voelde het concert toch intiem en vertrouwd aan.
De nieuwe nummers worden gekenmerkt door simpliciteit, een man met een gitaar, een contrabas en een cello, meer is blijkbaar niet nodig om wat naar mijn mening de beste cd van 2014 zal worden.
Hou de website van Gabriel Rios maar in de gaten want er komen nog veel goeie nummers aan. Ik zelf kijk uit naar “Burning Son”, een nummer met een iets stevigere ondertoon.
Setlist: Voodoo Chile-Straight Song- Skip the Intro- City Song- Madstone- Burning Son- Saint Mary- Work Song- Gold- Apprentice- Police Sounds- Old Shoes- El Carretero- Swing Low- All Is Fair- Beast in me
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-23-01-2014/
Organisatie: 30cc, Leuven
Axelle Red is al een kleine twintig jaar bezig en kan al terugblikken op een succesvolle carrière. Vorig jaar plaatste ze zich op het voorplan met de sterke, overtuigende plaat ‘Rouge Ardent’ . De songs hebben nu net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul’n’funk en zitten simpelweg goed in elkaar.
De Limburgse Fabienne Demal is in het buitenland even populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop . Die gekende Françoise stijl wordt enorm geapprecieerd , meer dan haar Engelstalige nummers .
Ze is een veelzijdige artieste en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Vanavond concerteert ze in uitgesteld relais; door laryngitis moest in december het concert noodgedwongen worden gecancelled. Ze speelde een twee uur durende set , waarbij natuurlijk de klemtoon kwam op het vol lof onthaalde ‘Rouge Ardent’, en grossierde zij op ongedwongen wijze in haar carrière.
Een rode achtergrond en een rode gloed injecteerde het gevoelig emotievolle kader van haar materiaal . Ze beschikt trouwens over een sterke begeleidingsband , met een soulfull damesduo op de achtergrond , die de nummers breder, voller maakten.
Kortom , we hadden hier een prima band met Axelle Red als sterke persoonlijkheid die haar nummers voldoende stoffeert . ‘Rouge Ardent’ zelf is geïnspireerd op ‘Into the wild’ van Sean Penn. Ze draagt haar luisteraars een warm hart toe en bood een uitermate gevarieerde set van uptempo grooves en tristesse, melancholie.
De eerste nummers “Amour profond” , “Ta claque” en “A tatons” toonden aan hoe aanstekelijk haar nummers kunnen zijn, inwerkten op het gevoel en instonden voor een lichte swing en move . De piano/keys en het gitaarspel, evenals het achtergrondkoor, maakten de rode kleur nog roder! Meer dramatiek hadden we bij het innemende “Sur la route sable” en “Je te l’avais dit” . Breekbaar klonk ze met een sober gehouden “Ce matin” , enkel begeleid van akoestische gitaar en het solo gespeelde “Quelque mots d’amour” op piano , één van de covers die ze naar boven haalde . Tussenin zaten successen als de sfeervolle “Elle danse seul” en “Sensualité”. “Rester femme” was één van de spannendste songs en werd enorm mooi uitgediept; het publiek liet ze golvend mee neuriën . Met een dosis warmte en gevoeligheid kon je hier heerlijk wegdromen.
Inderdaad, mijmering , nostalgie en kippenvelmomenten , maar we gleden net niet teveel af , want “Le monde tourne mal” , “Ma prière” en “De mieux de mieux” vingen dit met de nodige dynamiek en opwinding op .
Axelle Red werd sterk onthaald en kon rekenen op de modale dertiger, veertiger in de AB . We kregen er nog een boeiende, broeierige bis bij . In een sexier outfit kwam ze nog met een dampend funkende “Venez vers moi” , het ingetogen “Parce que c’est toi” , die een nightclubgevoel uitstraalde en “Rouge Ardent” , die letterlijk een dikke rode streep onder het optreden trok .
Vanuit een maatschappijkritische bril hadden we een uiterst sfeervolle set die haar talent, haar goed ingespeelde begeleidingsband en haar materiaal onderstreepte, of het nu spaarzaam of breder klonk . Kijk, op onze sympathie mag ze alvast blijven rekenen!
Organisatie: Greenhouse Talent
Prefab Sprout rond het sing/songschrijverstalent van Paddy McAloon heeft een beetje hetzelfde verhaal als Mark Hollis van Talk Talk, Roddy Frame van Aztec Camera, The Blue Nile en nog enkele van die artiesten, met name het streven naar die perfecte popsongs. Hij is nu ‘back’ met een plaat vol subtiele ‘sprookjes’pop , na jaren van stilte , tussenin was er nog ‘Let’s change the world with music’, met opnames uit ’92, niet te vergeten. Hij komt met een reeks fijngevoelige, dromerige , breekbare songs .
Hij heeft al jaren te kampen met gehoorproblemen, maar neemt nu toch de draad terug op . Hij sluit naadloos aan bij het vroegere materiaal van de jaren ‘80/’90 dat hem en Prefab Sprout zo respectvol maakten .
Even situeren Prafab Sprout? McAloon intrigeerde midden de jaren ’80 met een paar puike platen dito singles. We plaatsen het even op een rijtje: doorbraak ‘Steve McQueen’ (’85): “Faron young” – “Appetite” – “When loves breaks down”; ‘From Langley Park to Memphis’: “King of rock’n’roll” – “Cars & girls” – “Hey Manhattan” en tot slot ‘Jordon: the comeback’ in ’90, één van de meest prestigieuze en perfect stilistische popplaten, minutieus uitgewerkte sprookjespop van dit songschrijftalent …
We horen op ‘Crimson/Red’ elegante, vakkundige, sfeervolle pop, waarbij sommige nummers als “The best jewel thief in the world” , “Devil came a calling”, "Billy", “The songs of Danny Galway” en “The old magician” wat meer groove , drive hebben en directer klinken .
We genieten uitermate van die heerlijke, ingetogen pop . Welcome back …
Justin Vernon , het alterego Bon Iver, zit in diverse projecten verweven en heeft nu met Volcano Choir z’n tweede plaat uit . De leden komen uit andere bands als Collections of Colonies of Bees, All Tiny Creatures, Group of the Altos, Death Bleus en Pele. Ze vinden elkaar en kunnen hun ei kwijt bij Volcano Choir .
De muziek op die tweede plaat ligt in het verlengde van Bon Iver , maar ook Dave Eugene Edwards en z’n vroegere 16 Horsepower komen om de hoek kijken . De 8 songs hebben een broeierige spanning , zijn dromerig , gevoelig , zijn mooi subtiel uitgewerkt en bengelen ergens tussen indie, alt-americana en folkpop. De stem van Vernon blijft wel iets unieks en heeft duidelijk z’n invloed op het materiaal .
Een warme intensiteit en schoonheid stralen de nummers uit . Volcano Choir is dus meer dan de moeite waard!
Nederlands 
Français 
