We zijn zeer zeker te vinden voor de nieuwe Goldfrapp , die (nauw) kan gelinkt worden aan haar debuut ‘Felt mountain’ uit 2000. Een innemende, sfeervolle sound waarbij de ijzige wind meer doorblies in haar debuut ; hier hebben we een reeks warme melancholische songs gedragen door haar helder , indringende, hemelse soms zwoelsexy stem .
Samen met haar vaste rechterhand Will Gregory hebben we muzikaal ook nog een ander gezicht gekend, met name de elektro/disco/pop, een danstoer op platen ‘Black cherry’ en ‘Supernature’.
Toch wel een adembenemende trip horen we … Goldfrapp prikkelt, koel als sensueel , gezien de songs mooi uitgewerkt zijn , sober of een beetje majestueus op z’n Hooverphonics door de keys , de cello, viool , bas en de orkestraties, maar nergens over de top . Af en toe aangevuld door die ambiente triphoppende soundscapes . De emotie is sterk als je de reeks “Jo”, “Drew”, “Stranger”, “Alvar” “Annabel” en “Clay” op nahoudt . “Thea” klinkt iets forser binnen het aangeboden concept.
Een mistige , mystieke sfeer creëert Goldfrapp door de elegante , subtiele , spaarzame sounds, de repetitieve ritmes en de aparte spanningsopbouw. Sterk opnieuw wat ze aflevert!
Mazzy Star van Hope Sandoval en David Roback was medio de jaren 90 goed voor een paar sterkhouders . Hun laatste plaat dateert al van 96 en door de jaren is hun stemmige, melancholische slowcore onder die gitaarslides van Roback en de bedwelmende vocals van Sandoval niet veel veranderd .
Een herfstig kleurenpalet krijgen we door allerhande aanvullingen van cello , mondharmonica, keys, xylofoon en spaarzame drums. Rustig voortkabbelende , slepende dromerige songs , die een zeker bluesy verlatings- en woestijn gevoel ademen . “Lay myself down” doet het stof opwaaien en we worden het zicht belemmerd door songs als “California” en “I’ve gotta stop” . Een Doors psychedelische tintje horen we op het mooi uitgewerkte “Spoon” . Verder intrigeren “Common burn” en het afsluitende “Flying low” , die fijn uitgediept zijn.
Tien innemende pakkende songs die de V.U indie doen opborrelen . Mazzy Star is back , da’s overduidelijk …
Het heeft een tijdje geduurd , met de hitsingles “Don’t save me” , “The wire” en “Forever” is het langverwachte debuut uit van de zusjes Haim uit LA, California , die muzikaal ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in zitten. Ook refereren ze zelf graag naar Stevie Nicks en Fleetwood Mac .
Ze schrijven, componeren, zingen en brengen emotievolle , boeiende gitaarpop, niet vies van een stevige randje. Het zijn frisse, aanstekelijke , sfeervolle, onschuldig ritmische songs , lekker in het gehoor liggend , maar nergens te gelikt of te glad . Fijne, leuke gitaarpop en stemmenpracht dat live nog wordt geïnjecteerd en opgehitst door drumpartijen. Overtuigend , relaxt debuut!
Een donkere sfeer wordt steevast gecreëerd als we de muziek van Chelsea Wolfe horen . Haar begeesterende neogothiek is donker en mistig, soms dreigend , maar intens beklijvend . Ze brengt op die manier een reeks overtuigende sfeervolle , slepende , broeierige, spannende huiverende (klaag)songs . Muzikaal hangt ze ergens tussen Cave – Siouxsie , Anna Calvi en Dead can dance in en overstijgt ze bands als Nightwish, Evanescence, The Gathering en Within Temptation , die zo graag die gothic integreren .
Haar mysterieuze en innemende songs worden door de sluimerende elektronica , orkestratie, donkere gitaarpartijen en haar bitterzoete vocals ingekleed en zorgen dus voor een aangrijpende ,etherische wave sound die prachtig kan aanzwellen zonder daarbij in bombast te verliezen. Het levert een uitermate afwisselende plaat op in het genre.
We worden al meteen in die aparte sfeer ondergedompeld met “Feral love” , “House of cello” en iets verderop met “Sick” en “Reins” . “The warden” heeft meer industriële beats en de extravertie klinkt door op het rockende “We hit a wall” .
Het gevoelige “Ancestors, the ancients” , het indringende ” Lone” en het pakkende “They’ll clap when you’re gone” , door de pianoloops en cello, tonen de prachtige donkerte en grillige schoonheid aan en kijken om naar een Dead can dance en het beloftevolle Zola Jesus en London Grammar.
Aangehaalde thema’s : eenzaamheid , boosheid , pijn en ellende.
Chelsea Wolfe spreekt een breed publiek en verenigt indie – folk – (black)metal – rock en gothic .
NIN van Trent Reznor is back … In 2009 werd de band ‘onhold’ geplaatst, en legde hij zich toe op filmmuziek , producerswerk en … de sportschool . want hij is verdomd goed afgetraind. Ook op muzikaal gebied trouwens. NIN is een invloedrijke industrial band , met een spannende , donker, dreigende, broeierige en spannende rocksound , die het daglicht moeilijk(er) verdraagt . Een slepende , dwingende en indringende ritmiek , onderkoelde elektronica, die wantrouwig , sfeervol en zalvend kan zijn.
Op die manier hebben we een afwisselend album met “Copy of a”, “Crame back haunted”, “Everything”, “Satellite” en “Running”, die fel, slopend zijn, en het rustige, voortkabbelende materiaal van “Find my way”, “All time low” en “I would for you” . Blazers worden nog toegevoegd op “While I’m still here” . De songs zijn mooi uitgewerkt. Het toont nog maar eens hoe veelzijdig en uiterst beheerst Reznor wenst te werken in het genre .
Het vuur van vroeger knettert minder dan vroeger, maar NIN dwingt na al die jaren respect af, wat ervoor zorgt dat dit een geslaagde en overtuigende comeback is !
Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt. Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben. Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa.
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms. Heel wat andere leden van die band zijn actief met nevenprojecten maar wat opvalt aan Sundowner is dat het muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van The Lawrence Arms. Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers. Sundowner is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt.
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem. Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”. Daarnaast horen we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject. Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo. Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.
De 2 DJ broers uit Willebroek , Dimitri Vegas & Like Mike, waren het voorbije weekend in in het Antwerps Sportpaleis. Het jaar 2013 was een grote rollercoaster voor beide heren met Griekse roots. In de grootste clubs en op de grootste festivals hebben ze dit jaar gespeeld, van Miami tot Ibiza. In oktober werden ze verkozen tot 6de beste DJ ter wereld. De hoogste ranking die een Belg tot nog toe behaalde. Al die ervaringen brachten ze nu samen in hun eerste eigen show.
De link met Tomorrowland was nooit ver weg, gezien organisatie ID&T de productie van dit evenement in handen had ( en het cluboptredens hier ism Live Nation). Op de 2 optredens (vrijdag hadden ze zich al goed opgewarmd) kwamen er 32.000 uitzinnige fans mee feesten met ‘the biggest illegal export product’ van ons land. Dimitri en Mike noemden zich een aantal jaar terug zo. De feestvierders waren van alle leeftijden, jong en oud. En allen genoten ze evenveel van het optreden!
De ganse show had iets weg van een indoor Tomorrowland: groots LED scherm met fantastische beelden die elkaar in ijl tempo aflosten, metershoge vlammen, CO2 jets, confetti, slingers, glowsticks, bonkende beats, livestream op Youtube … Alles was tot in de puntjes geregeld. Hallucinant was het toen een podium in het publiek uitgerold werd en Mike samen met een horde meiden in zijn zog een resem champagneflessen leegspoot in het publiek. Natuurlijk kon de Grey Gooze ook niet ontbreken. De DJ’s deelden die uit en deze werd rijkelijk ontvangen door de mensen die al van in het begin de eerste plekken aan het podium bezet hadden. De jonge meisjes gilden de longen uit hun borstkas, toen Mike zijn T-shirt uitdeed en zijn sixpack liet zien.
Het in totaal 2 uur durend spektakel was er eentje vol hoogtepunten. Ze volgden elkaar zeer snel op. Van een mexican wave, over een crowdwalk tot een moshpit. Even had je het idee dat ze alle ervaringen naar hier hadden geperst, wat de naam ‘Bringing Home The Madness’ alle eer aandeed. De wave uit Latijns Amerika, de crowdwalk vanop Tomorrowland, de Moshpit vanop Werchter, Gipsy (1 van hun hits) vanuit de Arabische wereld… Ze hebben alle uithoeken van de wereld gezien en wilden dit delen met hun thuisbasis.
Veel tracks in de show was eigen werk, of eigen remixes. Hun grootste hits “Ocarina” (al dan niet herwerkt van Katy B’s “Find Tomorrow”), “Mammoth” en “Wakanda” werden aan de playlist toegevoegd. Een hele grote knipoog was er naar de retro scene van onder andere “Sniff” van Marco Bailey, “Hit Hard” van Robert Armani en “Universal Nations” van Push. Ze toonden het grootste respect aan Tiësto met hun herwerkte versie van onder meer “Love Comes Again”.
Ze sloten in stijl af met “The End” van The Doors. Toch konden de mannen het niet laten om nog 1 keer terug te keren en ze bliezen het dak van het Sportpaleis helemaal af met de Hardstyle versie van “Mammoth” door Coone.
Een gek jaar was het, 2013, voor de Broertjes Thivaios (zo is hun echte naam). En ze hebben nog een closing final …want ze geven in Brazilië dit jaar nog 5 optredens! Om dan in 2014 door te gaan met nieuwe optredens en nieuw werk. Dimitri wist te vertellen dat er in februari werk wordt uitgebracht met Fedde Le Grand en dat de eerstvolgende plaat ‘Jaguar’ zal zijn.
‘Bringing Home The Madness’ - Zeer zeker bevestigden ze als de vertegenwoordigers van België in het landschap van de elektronische muziek!
Organisatie: ID&T – DP Communications – Live Nation
True Widow en Kurt Vile & The Violators
True Widow en Kurt Vile & The Violators - Een, voor mij toch, fameuze dubble bill vanavond in Tourcoing, twee kleppers van formaat op het menu. En ik had toevallig grote honger.
True Widow maakt slepende en pakkende muziek. Maar denk hierbij zeker niet aan rustige en trage muziek. Hoewel het tempo nooit verschroeiend snel gaat, straalt de muziek live een grote dreiging uit. Het beklijft en kruipt onder de huid. Het zware basgeluid zorgt hier voor het leeuwendeel verantwoordelijk voor. Het draagt de muziek en geeft ze het broodnodige psychedelische gevoel. True Widow bestaat uit één vrouwelijke bassist, een drummer en gitarist. Zowel de bassiste als de gitarist nemen de zang op zich, wat ook voor een mooie afwisseling zorgt. Alhoewel het toch de man is die het grootste deel op zich neemt. Denk aan Low, maar dan met meer power, of gewoon aan Arbouretum.
Rock en punkriffs die op een iets trager tempo worden uitgesponnen en met een dosis gevoel worden geïnjecteerd. Het publiek is alvast zeer enthousiast en ikzelf ook. Ze spelen in het voorjaar ook nog eens in De Kreun in Kortrijk. Veel beter is er die dag toch niet te doen, dus ga zeker eens kijken. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen.
Headliner vanavond is Kurt Vile & The Violators. De revelatie van het jaar voor sommigen, de bevestiging van het jaar voor enkelen, de ontdekking van het jaar voor meerderen, who the fuck is Kurt Vile voor de meesten … Het feit dat zijn laatste plaat door Humo als het album van 2013 werd bestempeld kan zeker geen kwaad. Hopelijk opent het voor hem de deuren naar de grote zalen en grotere bekendheid, want hij verdient het zeker.
In zijn voetsporen zijn er heel wat bands gevolgd die uit hetzelfde vaatje tappen. Meest bekende zijn waarschijnlijk de Allah-la's en Ty Segall . Een mooie opwaardering van het genre. Origineel is de muziek van Kurt Vile niet. Hij roept beelden op van de jaren 70 rock. Dat glijdende, bijna op het gezapige af, met flinke knipogen naar de surf. Muziek om heerlijk bij weg te wiegen. Maar klakkeloze kopieën van het origineel zijn het nooit. Daarvoor beschikken ze over te veel eigenheid en is de persoonlijkheid Kurt Vile te belangrijk. Het feit dat hij heel ostentatief nee knikt wanneer het publiek enkele zeldzame probeert mee te klappen is daar een mooi voorbeeld van zijn karakter.
Dat de muziek een mengeling is van zowel het heden als het verleden is ook te zien aan het publiek. Zowel jong als oud is uitgerukt.
Zijn populariteit is ook stilaan aan het stijgen. Getuige hiervan het grote toeschouwersaantal. Steeds meer volk wil een avondje genieten, samen met Kurt en de zijnen. Het geluid dat hij uit zijn akoestische gitaar tovert is werkelijk weergaloos en de solo's snijden door merg en been. En dan daar die heerlijke nasale stem over.
Ook een vermelding voor de Violators. Een groep muzikanten die perfect weten de ziel van Kurt aan te voelen en op de voorgrond te brengen. Die nieuwe drummer is zeker sterk genoeg om de oude te doen vergeten, niet tegenstaande ik een grote fan ben van de vorige. Maar als het niet lukt, dan moet er verandering komen.
Ook een bedankje aan de man die achter de PA stond. Niet alleen was het geluid in de zaal perfect, maar zelden heb ik een geluidsman zo enthousiast zien meeleven met een band. Van mij krijgt ook hij een warm applaus.
In vergelijking met zijn vorig plaat is op die nieuwe de klemtoon verschoven van weemoedig naar een hoger rockgehalte.
Gelukkig puurt hij de set uit zowel zijn oud als nieuw werk, wat voor een perfecte balans zorgt. Een grote meneer, nu al. Dit was hun laatste optreden van deze tour. Dus wie hen nog eens live aan het werk wil zien zal nog wat geduld moeten oefenen, maar in tussentijd kan je nog altijd warmen van zijn platen, wat toch zeker ook niet slecht is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
True Widow -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4489
Kurt Vile & Violators -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4488
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Chic Feat. Nile Rodgers – Goud, glitter en eenvoud
Chic
Ancienne Belgique
Brussel
Nile Rodgers krijgt wel meermaals de royale bijnaam ‘the King of Disco’ toegedicht en gelet op zijn staat van verdienste is dit totaal niet overdreven te noemen. De inmiddels 61-jarige liedjesschrijver, gitarist, componist en producer leek namelijk vanaf eind de jaren ‘70 alles wat hij aanraakte, in goud te kunnen veranderen.
Samen met zijn kompaan en steunpilaar Bernard Edwards rijfde Rodgers onder de eigen groepsnaam ‘Chic’ de ene na de andere top 10 hit binnen. Nummers als « Le Freak », « I Want Your Love » of « Good Times » (om er maar enkele te noemen) behoren tot ieders collectief geheugen en leiden tot op vandaag nog steeds tot overvolle dansvloeren. Daarnaast bezorgde hij Sister Sledge (met o.a. «He’s The Greatest Dancer », «Lost In Music » en « We Are Family ») en Sheila And B. Devotion (« Spacer ») eeuwige bekendheid.
Begin de jaren ’80 stortte hij zich nog meer op het produceren van andermans platen en dat de carrière van Madonna via « Like A Virgin » definitief gelanceerd werd, David Bowie met « Let’s Dance » behalve één van zijn allergrootste hits ook een nieuw publiek aangereikt kreeg, INXS met « Original Sin » als groep op de internationale kaart geplaatst werd en Duran Duran met « The Wild Boys » en « Notorious » onder de publieke aandacht konden blijven, komt volledig op het conto van de heer Rodgers. Om nog maar te zwijgen over de talloze samples die ondertussen in diverse repertoria zijn opgedoken.
De laatste jaren leek hij wat meer op het achterplan te zijn beland maar daar is een gegronde reden toe. Eind 2011 werd bij Rodgers prostaatkanker vastgesteld en begon een strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte. Maar dat hij niet enkel op muzikaal vlak zijn mannetje kan staan en van doorzettingsvermogen getuigt, bleek toen Rodgers afgelopen zomer aankondigde kankervrij te zijn verklaard. Dit gaf hem duidelijk een boost en met volle wilskracht en energie ging hij ogenschijnlijk nog heviger als ooit aan de slag. Zo blijkt hij nog steeds een vinger aan de pols van de hedendaagse muziek te houden door met onder meer David Guetta, Disclosure, Avicii en Chase And Status de studio in te duiken. Het meest opmerkelijke feit viel echter te noteren door zijn medewerking aan enkele nummers op het nieuwe album van Daft Punk. De concurrentie was meteen gewaarschuwd en hoe! Met « Get Lucky » zorgde Rodgers niet enkel mee voor dé (zomer)hit van 2013 maar scoorde hij vier decennia na het begin van zijn carrière misschien wel zijn allergrootste commerciële succes.
Behalve dat er ook een compilatiealbum onder de titel ‘Up All Night’ op de markt werd gebracht, bleek zijn gezondheidsrapport een voldoende drijfveer te zijn om nogmaals te gaan toeren. En ook hierin laat Rodgers zich niet onbetuigd want na passages op Genk On Stage en in het openluchttheater Rivierenhof te Deurne stond hij afgelopen donderdag in de Brusselse AB samen met Chic voor de derde maal dit jaar op een Belgisch podium. En opnieuw – het succes van « Get Lucky » zal daar zeker niet vreemd aan zijn – was het concert sinds maanden volledig uitverkocht.
In de AB kwam Rodgers uitgedost in een strak wit pak, vóór aanvang nog het publiek groeten, enkele foto’s nemen en wat vinylplaten signeren en onderstreepte meteen dat hij er duidelijk zin in had. Getuige ook zijn stralende glimlach die hij de gehele avond zou aanhouden.
Om 20u45 kon het feestje echt beginnen toen vanuit stilstaande pose « Everybody Dance » werd ingezet, gevolgd door « Dance, Dance, Dance ». En de symboliek miste zijn effect niet want vanaf de eerste tonen gingen de armen van het publiek al meteen de hoogte in en werd gedurende bijna twee uur uitbundig en heupwiegend feest gevierd. De set leende zich hiertoe natuurlijk uitstekend want wat onze oren binnendrong en niet meer verliet, betrof een aaneenschakeling van hits. De aankondiging dat het de laatste show van hun toer was en zij wellicht nog nooit zoveel hebben opgetreden als in België, was de vonk aan de lont opdat het dak in de AB er (figuurlijk) meteen af ging.
Al even verantwoordelijk hiervoor was de achtkoppige begeleidingsgroep die Rodgers meegebracht had. Hoewel behalve Rodgers geen enkel origineel groepslid van Chic meer vertegenwoordigd is – Bernard Edwards overleed bijvoorbeeld in 1996 tijdens een concertenreeks in Japan aan de gevolgen van een longontsteking – verdrongen de muzikanten iedere mogelijk schijn van anachronisme en blonken ze uit in vakmanschap. Alle nummers werden door hen erg strak, verzorgd en enthousiast gebracht.
Zo mocht zangeres Kimberly Davis de hoofdrol opeisen tijdens « I Want Your Love », terwijl Folami Thompson op uitstekende wijze het naadloos in elkaar overgaande « I’m Coming Out » en « Upside Down » - beiden dankzij het schrijvers- en producerstalent van Rodgers in 1980 een zoveelste megasucces voor Diana Ross - voor haar rekening nam. Thompson zou er trouwens ook voor zorgen dat « Like A Virgin » een warmere, meer soulvolle gloed kreeg dan de versie van Madonna.
Tenorsaxofonist Dan Moretti mocht de intro verzorgen van « Lost In Music » (Sister Sledge) dat gitaargewijs via Rodgers een stevige portie blues geïnjecteerd kreeg en ontdaan van alle franjes, bij momenten zelfs klonk als een demoversie. Na « Chic Cheer » (waarvan in 1998 een sample werd verwerkt in Faith Evans’ hit « Love Like This ») deed Don Harris zijn trompet dan weer fungeren als ritmeaanwijzer tijdens « My Forbidden Lover ».
In de categorie ‘zijn ook van de hand van Rodgers maar bekend(er) geworden via andere artiesten’ passeerden verder achtereenvolgens de revue: « He’s The Greatest Dancer » en « We Are Family » (allebei Sister Sledge); « Soup For One » (inclusief een flard tekst uit « Lady (Hear Me Tonight) » van het Franse duo Modjo die met dit nummer door het gebruik van – jawel – een fundamentele sample een wereldhit behaalden); « Notorious » (Duran Duran); « Original Sin » (INXS) (dat we sinds het overlijden van Michael Hutchence zo sterk als donderdag niet meer gehoord hadden); « Spacer » (Sheila And B. Devotion) en « Let’s Dance » (David Bowie). Laatstgenoemde nummer werd niet enkel ingezet door rake drumslagen van Ralph Rolle, maar werd ook door hem vocaal gebracht. Jammer genoeg konden zijn aanmoedigingen aan het publiek om extra luid mee te zingen en stevig uit de bol te gaan, niet verhinderen dat de vocalen niet het niveau van de rest van de set haalden. Wat ons betreft, het enige mindere moment van de avond. Maar meer dan detailkritiek is dit eigenlijk niet.
Ondertussen mocht « Thinking Of You », één van de artistieke hoogtepunten uit het oeuvre van Rodgers, wél als een climax in de set te Brussel fungeren. Dat het als ode aan Edwards werd gebracht, maakte het nog indringender.
Na « Le Freak » overbekend natuurlijk (mede door het repetitieve gitaarrifje), was het tijd om de groepsleden een voor een voor te stellen en restte er enkel een opgezweepte, door Davis en Thompson gezongen versie van « Good Times » waarbij diverse fans het podium mochten delen met hun held die in het middenstuk zelf nog een stukje zong uit The Sugarhill Gang’s « Rapper’s Delight » (check de sample van de baslijn) en gekke dansjes maakte met bassist Jerry Barnes.
Daarna schalden « Get Lucky » en « Lose Yourself To Dance », allebei terug te vinden op ‘Random Acces Memories’ van Daft Punk, uit de luidsprekers. Rodgers heeft al meermaals aangekondigd deze nummers niet live in zijn set te willen opnemen zonder de aanwezigheid van Daft Punk en in Brussel was dit niet anders. Maar nu het Franse duo zijn heeft bevestigd tijdens de komende uitreiking van de Grammy Awards live op te treden, mag er verhoopt worden dat er deze keer wél sprake is van een samensmelting op een podium.
Minutenlang werd afscheid genomen van het publiek en daarmee eindigde het concert zoals het begonnen was: Rodgers die zijn publiek uitvoerig dankte, handjes schudde en handtekeningen uitdeelde. We hebben het nog maar weinig wereldsterren zien doen.
Rodgers bruiste de hele avond van de energie en levenslust en verkende meermaals alle buitenhoeken van het podium door de toeschouwers op de balkons te groeten of niet zelden met bassist Jerry Barnes in zijn kielzog, sierbewegingen te maken. Waar hij kon, vertoefde hij zoveel als mogelijk op het achterplan om zijn groep het middelpunt van de belangstelling te gunnen. Nobel maar een onbegonnen situatie natuurlijk als men weet dat het gros van de nummers berust op die uit de duizend herkenbare gitaarklanken en -rifjes afkomstig uit zijn onafscheidelijke vintage ‘59 Fender Stratocaster die niet voor niets ‘The Hitmaker’ genaamd wordt. Want precies daar schuilt één van de troeven die geleid hebben tot het internationale succes. Rodgers is heer en meester in het omsmeden van een op het eerste gehoor erg eenvoudig klinkende gitaarriedel tot een gouden, pronkend juweel dat als gegoten past bij heel wat glitter.
Is Nile Rodgers aldus een kunstenaar, tovenaar of koning? Feit is dat hij nog steeds regeert en dirigeert en gelukkig onder de levenden is.
‘We Are Lost In Music’ is het motto en ‘Dancing, Singing, Partying And Having A Good Time’ de missie op elk concert. En inderdaad, een grote glitterbal buiten beschouwing gelaten, bedienden Rodgers en zijn kompanen zich niet van franjes in de vorm van projecties of confettikanonnen maar brachten ze gewoon muziek uit het hart. Ook al is de setlijst nagenoeg nooit onderhevig aan wijzigingen, het ontbrak de groep niet aan spontaniteit.
Chic en Nile Rodgers bezorgden via een goedgevulde jukebox het uitzinnige publiek een euforische avond. Waarlijk een fel gesmaakt vervroegd kerstgeschenk!
Setlist: Everybody Dance - Dance, Dance, Dance - I Want Your Love - I’m Coming Out - Upside Down - He’s The Greatest Dancer - We Are Family - Soup For One - Lady (Hear Me Tonight) - Like A Virgin - Thinking Of You - Lost In Music – Notorious - Original Sin - He’s A Spacer - Chic Cheer - My Forbidden Lover - Let’s Dance - Le Freak - Good Times - (Get Lucky) - (Lose Yourself To Dance)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wallace Vanborn XL - De Staat
Vooruit
Gent
Een gezellig avondje in de Vooruit. Dat was hetgene ik verwacht had van deze avond. Eén van de beste Belgische bands in België Wallace Vanborn had namelijk het kruim van Belgische artiesten uitgenodigd om een avondje vertier te brengen in Gent. Maar het werd meer dan dat.
De opener voor deze avond werd verder gezocht dan in Gent. De Staat, een Nederlandse band die in eigen land op handen wordt gedragen, mocht ons komen bewijzen dar er bij de noorderburen ook heel wat te beleven valt op muzikaal gebied. Het viel echter wat tegen. De Staat probeerde het vuur in het publiek te krijgen, maar dat leek niet al te goed te lukken. Hun muziek houdt het midden tussen Jon Spencer Blues Explosion en Danko Jones, maar dan met nog er scheut elektronica eroverheen. Mooie referenties hoor ik u al denken. Maar het geheel was veel te onsamenhangend om te overtuigen. Het leek wel of hun nummers in stukken en brokken aaneen werden geregen op een steeds wederkerend basritme. Aan enthousiasme ontbrak het hen zeker niet. Ze probeerden met een vurige présence de Vooruit te vullen, maar kwamen net iets te kort.
Tijd voor onze hoofdbrok deze avond. Wallace Vanborn is al een paar jaar aan de weg aan het timmeren van het grote succes, maar lijkt daar niet overal in België in te slagen. Waarom is mij nog altijd een raadsel. Want voor mij is dit de beste Belgische stonerrockband in jaren. In Gent is hun reputatie echter welbekend, want de Vooruit is helemaal volgepakt. Het belooft een memorabele avond te worden, want voor deze XL-editie zijn de gasten niet op één hand te tellen. De avond wordt, heel verstandig, in twee delen geknipt.
Het eerste deel is enkel en alleen Wallace Vanborn, met uitzondering van Wolf. De gitarist van The Van Jets en het (lichtjes briljante) Waldorf mag een nummertje komen meespelen. Maar de nadruk ligt toch op de gastheren zelf. Na een wat makke start tonen de 3 heren waarom de Vooruit toch wat te klein blijkt te zijn. Een wervelende rockshow waarbij voor mij toch vooral de prachtige stem van Ian Clement de show steelt. Wat een kracht, puur goud. Met welgemikte mokerslagen brengen ze het publiek van slag, dat van pure euforie bent te stagediven en te pogoën dat het een lieve lust is.
Maar het publiek blijft hongerig naar meer en na een kort intermezzo is het tijd voor het tweede deel van de show. Hier begint de paradetocht van de Belgische muziek. De lijst namen is indrukwekkend: lange Polle (Triggerfinger), Lara (intergalactic lovers) Senne Gunns, School is Cool (voltallig), Pieter-Paul (Raketkanon en Kaptain Korsakov), Brent (Steak Number Eight), ... Mooie namen om een mooie avond te vullen. Vooral het optreden van Pieter-Paul is blijven hangen, maar van hem zijn we niets minder gewoon. Met zijn ongebreidelde energie duikt hij het publiek in en brengt het in extase. De verrassing deze avond was echter de verschijning van het onaangekondigde Blood Red Shoes, dat welgeteld 1 nummer kreeg om te tonen waarom ze nog steeds één van mijn favoriete two-men-bands zijn. Een zeer aangename surprise dus.
Maar het beste wordt zoals altijd voor laatst bewaard. We krijgen als afsluiter een lap rauwe, harde, onvervalste instrumentale rockanthem (Cowboy Panda’s Revenge) voor de kiezen met niemand minder dan, naast alle leden van uiteraard Wallace Vanborn, op de gitaren Brent en Mathieu Vandekerckhove (Amenra).
Een waar orgelpunt op een zeer sterke avond dat mij met een tollend hoofd en oververhit de koude nachtlucht injaagt, wetend dat de Belgische muziek meer dan springlevend is.
Bedankt Wallace Vanborn om ons nog maar eens aan te herinneren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Staat -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4487
Wallace Vanborn (XL) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4486
Organisatie: Democrazy, Gent
Stromae – De Brusselse Belg Paul Van Haver doet het erg goed hier bij ons en in het buitenland . Noteer maar dat hij meer dan een handvol concerten speelt volgend jaar en de festivals hier en in Europa zeker niet links zal laten liggen. Met “Alors on danse” en “Formidable” scoort hij wereldhits. Hij kaapte al wat prijzen weg als veelbelovend artiest ( de European Border Breakers Awards) enkele jaren terug en onlangs mocht hij in Cannes de NRJ Music award in ontvangst nemen .
Stromae , een Maestro, is al jaren muzikaal actief ; de 28 jarige sympathieke , jonge gast kon een internationale doorbraak forceren met het debuut ‘Cheese’. Hij is terug te vinden met z’n singles in de charts en in de jaarlijsten en daar zal ongetwijfeld deze tweede plaat ‘Rancine carrée’ (V) toe behoren . Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , is dicht bij z’n fans en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt.
Wij houden wel van die muziek , maar onze Franstalige vrienden houden er nog véél meer van . Z’n humor en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk. De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de drie groepsleden met wit hemd , vlinderdas , een gileétje aan en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes .
Live staat die muziek er wel met z’n band . “Te quiero” en “Tous les mêmes” waren al gauw een eerste hoogtepunt ; de eerdere songs “Ta fête,” , “Bâtard”en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Onze Franse buren maakten er meteen een groots feest van , zongen de refreinen mee, genoten en lachten met de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai” wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” (ode aan de Belgen!), “Carmen” en “Humain à l’eau” , die wat zwaardere beats hadden.
Het is niet al goud dat blinkt hoor , gezien een donkere, grillige melodie zich meester maakte op “Quand c’est?” of op de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . .Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een dampend knallend feestje kregen we , waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless worden ingepast. Letterlijk wordt hij gedragen door z’n bandleden en door het gejoel van de fans. In die “Papaoutai” verweeft hij op uiterst originele manier de voorstelling van z’n band . Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot vooral Victorie gekraaid bij dit fijne, leuke , gezellige , hartverwarmende en feestelijke optreden …
Stromae verovert de wereld . Vóór hij de concertreeks in België (om te beginnen dit jaar nog twee uitverkochte concerten in AB en Trix) aanvat , zagen we hem dus in Lille en ook daar is hij, Stromae, een Maestro, die we deze zomer zeer zeker op de festivals en in het buitenland kunnen zien, de temperatuur nog wat doet stijgen en het publiek in opperbeste stemming brengt.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, is met de jaren het klankbord geworden van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Op een plaat als ‘Hvelreki’ horen we meer Scandinavische geluidskunst , soundscapes in radiovriendelijk, clean, gelaagd, gevoelig en innemend materiaal .
En die cleane sound wordt zeer zeker doorgetrokken op het de nieuwe plaat ‘Stay gold’ . Het is een uitermate sfeervolle plaat samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , die bijkomend toetsen speelt , en wat een verademing biedt van fraaie duetten en in de koortjes.
De singles “I’m your sacrifice” en “Plaudite amici comedia finita est” komen hier sterk uit de verf . Meer emotionaliteit hebben we bij het innemend pakkende “It was a queer sultry summer” . “If you leave” benadert nog meer die hemelse aanpak en “Death & the maiden” leunt het nauwst bij de vorige plaat door die kenmerkende Sigur Ros koortjes .
Een fijnzinnig melodieuze plaat , waarbij voldoende moois te rapen valt! …
Een paar terug jaar debuteerde de Britse dame met een adembenemend sterk debuut, ergens tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave te situeren . Die broeierige intensiteit horen we zeker terug op de tweede plaat ‘One breath’ . In ongeveer de helft van de songs , “Suddenly”, “Eliza”, “Love of my life” zijn haar gitaarcapriolen snijdend en sijpelen, branden ze als een zuur door onze huid. Verder is er die unieke mystieke, mysterieuze spanning , treffend en dreigend , die we o.m. horen op “Piece by piece”, “Cry”, “Carry me over” en de titelsong . Of ze zorgt voor een sfeervolle, hemelse benadering door de orkestratie als op “Sing to me” en de laatste twee songs “Bleed into me” en “The bridge” . Haar afwisselende vocals zijn indringend , diep , rauw of kunnen hoog uithalen en neigen naar een operastem. Tja , hier komt ze dan in de buurt van Cocorosie , Goldfrapp of Julie Cruise .
Een bijzonder sfeertje wordt gecreëerd . Haar reputatie als wolvin in schaapskleren maakt ze dus nog steeds waar …
Nadine Shah stopt en verwerkt haar roots in haar muziek . Ze is in Noord-Engeland geboren en de in Londen opererende zangers/pianiste heeft Noors – Pakistaans bloed in de aderen . Muzikaal hebben we te maken met een uiterst spannend , boeiende plaat van broeierige, donkergekleurde, bezwerende , beklijvende songs, die ergens hangen tussen Radiohead , Nick Cave , Patti Smith , PJ Harvey, Anna Calvi en Evanescence . Ze hebben diezelfde klankkleur, intensiteit , zeggingskracht en stralen diezelfde mystiek en mysterie. Het eerste deel van de cd is gewoonweg verbluffend met songs als “Aching bones”, “To be a young man” en “Runaway”; ze zijn ietwat rijkelijk gearrangeerd en worden gedragen door haar dramatisch indringende, emotievolle stem . Iets verderop zijn ze soberder gearrangeerd , aangevuld met wat soundscapes en komt haar pianospel in de spotlights; “Remember” , “Filthy game” en “Winter reigns” zijn schitterende ‘spaarzame’ composities.
De dame heeft iets te vertellen , het zijn persoonlijke of geschiedkundige verhalen over liefde, pijn en verlies . De biografieën van de Britse kunstschilder en bedenker van het stripverhaal William Hogaerth en de door kinderverlamming getroffen Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die na een leven vol complexen vermoedelijk zelfmoord pleegde , zorgden voor inspiratie. Pogingen om het kwaad te ontvluchten .
Deze beloftevolle dame houden we in het oog!
Nederlands 
Français 
