Madensuyu , Tugrul & Hasan
4ad
Diksmuide

Sinterklaasstorm is een treffende omschrijving na de korte , krachtige, opwindende set van Madensuyu van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten,  want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd , anders zouden hun paar clubconcerten nu niet uitverkocht zijn; net als hun sound zal het wel ‘snelvaart’ gaan met de reeks optredens het komende voorjaar .
Een goed bewaard geheim? Nee Madensuyu is meer dan dat … Ze zijn het lekkers dat Sinterklaas (al of niet met zijn Pieten) ons bracht. Het duo overtuigt met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van  repetitieve, snedige, felle  gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe , zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot nog die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.

Op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder zijn , kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de opbouw, de tempowisselingen en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend. Wat meer zang hebben we, maar het zijn geen te lange tekstvellen , gezien bij Madensuyu kern en kracht tellen in sound en woord! De Edisonlampen op het podium flikkerden en fonkelden …
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet  , de woede  en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo !

Welkom in het Madensuyu – universum dus … We werden een klein uur ondergedompeld in hun  muzikaal beleven, door songs van de nieuwe plaat , in wisselende volgorde en ook hier noteren we variatie van rauw, rudimentair, primitief , ongepolijst materiaal van krachtige explosies met meer emotievolle , ingetogen , sfeervolle stukken ; intens pakkend en ontregeld, waarbij we hollend, bollend rijden en glijden van “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem”, “Give days & a day” en de twee versies van “Hush hum”, waaronder de vooraf opgenomen acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklaase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ .
Telkens worden de nummers op gang getrokken en de indringende blik van Vervondel , de gesloten , maar de even sterk vuurspuwende ogen van De Gezelle geven extra dimensie.
Ze konden rekenen op een warme, sterke respons … In hun universum bleven we gekluisterd aan de sound  en waren we genageld aan de grond . We werden bedankt voor de concentratie, de ogen toe , maar de oren open !

Herkenbaar materiaal ? Jawel, in de bis kregen we drie oudere songs van hun vorige cd “Fafafxx” , “Tread on tread light” en het modieuze “Time”, waarbij het nog maar eens duidelijk was dat hun talent, kunde en technisch vernuft zich ergens manifesteert tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.  Je bent gewaarschuwd voor hun voorjaarstour!

We werden opgewarmd door hun Gents-Turkse vrienden Tugrul & Hasan , een intense, groovende world sound bekrachtigd door het summiere gitaarspel, - getokkel en de innemende  stemmenpracht . Net als Madensuyu eerlijk, puur , oprecht en vanuit de onderbuik!

Neem gerust een kijkje naar de pics
Tugrul & Hasan -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4402
Madensuyu - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4401
Organisatie: 4ad, Diksmuide

Deap Vally, twee hartige rockchicks uit Los Angeles, hebben met ‘Sistrionix’ eerder dit jaar een uiterst levendig en bruisend rockplaatje gemaakt. Een album uit het goede hout gesneden, afkomstig uit een woest bos waar ook vroege Black Keys, Band Of Skulls, Blood Red Shoes, The Kills en White Stripes hun hakbijlen hebben gescherpt.
De clubtent van Pukkelpop was al overtuigd van de live sensatie die dit flamboyante duo is, nu mocht ook de prachtige Rotonde van de Botanique er aan geloven.

Het mocht dan al bar koud zijn vanavond, in De Rotonde was er hoegenaamd geen chauffage nodig om het kot op te warmen. Beide dames zorgden met hun prikkelende outfit al voor een oververhitting van de zaal nog voor er één noot was gespeeld. Hun kleurige hotpants en korte topjes brachten ons meteen in de juiste stemming. De meiden waren zelf ook enorm in hun schik met deze aangename concertzaal en gooiden zich met volle overgave in een stomend uurtje onversneden rauwe rock. De roodharige en fijn gedecolleteerde Julie Edwards sloeg tamelijk indrukwekkend op haar drumvellen en de al even bevallige Lindsey Troy (zang en gitaar) imponeerde sterk als vurige frontdame. Haar riffs waren ruwe interpretaties uit het grote Zeppelin en Sabbath boek, haar zompige gitaar wentelde zich bij momenten in een stoner badje en met haar ruige potente stem voorzag ze al die spetterende songs van een flink stel rockballen. Meer moest dat niet zijn.
Hoogtepunten, zegt u. Ze hadden er een pak in de aanbieding : De vuile motherfucker met Sabbath allures “Drought”, een ferme brok stonerrock in een poel van modder gedrenkt. De moordende blues “Six feet under”, slepend, zompig en sexy. De vlijmscherpe rocker “Lies”, dirty as hell. De stevige opdonder “Walk of Shame”, White Stripes achterna. De gloeiende uppercut “End of the world”, gortig en catchy tegelijkertijd. De finale kopstoot “Baby I Call hell”, klassieker in wording met een verpletterende riff.

De dirty lady’s kregen De Rotonde met sprekend gemak in hun binnenzak. Rock’n’roll is geen mannenwereld meer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Jjuujjuu -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4385
Deap Vally - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4386
Organisatie: Botanique, Brussel

Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.

De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...”  brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.

De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392

Organisatie: CC Hasselt, Hasselt

Von Pariahs – Een Franse tornado
The Buns en Von Pariahs
La Péniche
Lille

‘In het kader van Ground Zero’, dat weet mijn ticket te zeggen. Ground Zero is een festival dat in Lille wordt georganiseerd en een drietal weken duurt. Een evenement om de wereld te tonen dat Lille en omstreken misschien dé muzikale regio is van Frankrijk, toch zeker voor ons Belgen, die maar op een steenworp ervan wonen. Een ideaal moment dus ik mijn favoriete zaal daar te bezoeken. En ondanks het internationaal karakter van het festival met o.a. Tricky, Girl in Hawaii, Anna Calvi, Biffy Clyro,... toch gekozen om één van de up and coming bands in Frankrijk te gaan bekijken.

Maar eerst krijgen we nog The Buns . The Buns zijn 2 niet onaardige dames uit Chicago . Drum en gitaar ( de klassieke bezetting voor een 2-women-band) die ons bluesy rock met funky invloeden voorschotelen, met een vrouwelijke touch. Ze spreken in een moedig en behoorlijk behaard Frans het publiek toe. Een 8 op 10 voor die moeite. Beide vrouwen zijn met een gelijkwaardige stem gezegd, wat de samenzang ten goede komt. Met een voor mij onbekende cover van een onbekende Franse band, waarvan de naam mij direct ontsnapt, ook in het Frans. Goed voorbereid naar dit optreden toegeleefd dus. De muziek is echter te gewoontjes om echt boeiend genoemd te worden en ook het publiek reageert vrij ingehouden, ondanks de moeite om het publiek te betrekken bij de show. Goede stemmen wel en aangenaam in te zien. Wanneer het wat snediger en strakker wordt gespeeld gaat het niveau wel de hoogte in.
Bij de laatste twee nummers gaat het tempo nog een stuk de hoogte in en komt er ook wat punk om de hoek kijken. Zo gaan we toch met een goed gevoel de rust in en zal de groep toch nog even in mijn gedachten blijven hangen. Een heel leuke opwarmer.

Von Pariahs is dé coldwaveband van het moment in Frankrijk. Getuige daarvan de grote opkomst deze avond in La Péniche. Ze vermelden graag dat hun grootste invloed Gang of Four is, maar ook Joy Division en andere Engelse grootheden uit die periode werden lustig beluisterd door deze jonge gasten. En dat is zeker te horen in hun muziek. Postpunk dus met andere woorden.
Wat we te horen en te zien krijgen is niet meer en niet minder dan een furieuze wervelwind. Een orkaan die aan 15 beaufort je gehoor in de vernieling slaat. Een muur van geluid, noize en fuzz wordt opgetrokken en toont het gehele optreden geen enkele barst. Een speciale vermelding voor de zanger is zeker op zijn plaats. Op het eerste zicht ziet hij er niet echt uit als de gedroomde frontman. Maar na welgeteld 3 seconden zijn alle twijfels weggespeeld. Hij bezit een memorabele stem die de hele groep draagt. Met zijn tomeloze enthousiasme zet hij niet alleen het podium in vuur en vlam, maar ook het gehele publiek.
Dat swingt en shaket er op los, want de muziek is meer dan alleen maar een uitgekiende wall of sound. Er zit verassend veel melodie en ritme in, wat alleen de grote postpunkband voor elkaar krijgen.
Een absolute verrassing voor mij dat deze band op dit niveau kan spelen en een waardig vertegenwoordiger van de Franse muziek scène. Dit vraagt om meer, veel meer. Dus een warme oproep aan alle Vlaamse zalen: boeken die handel, nu, onmiddellijk, direct! Ik dank u bij voorbaat.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero)