Straffe Toebak binnen de Vlaamse Hiphopscene … Inderdaad Dyna Dee aka Vincent Defaeye heeft er eentje uit . Zijn songs zijn slepend , gedreven en hebben een gevoelige tekstinhoud, er zijn venijnige woordspelingen en door de beats , geluidjes , scratches  hebben ze een broeierige spanning. “Aan boord” , “Solo slim” en “Rode draad” zijn meteen drie kleppers ! Het zorgt ervoor dat Dyna Dee terecht in de spotlights komt met een boeiende plaat van tien nummers . Mooi!

Info http://www.dynadee.be

Eurosonic-Noorderslag 2014
Diverse locaties
Groningen

Eurosonic-Noorderslag 2014 - The European Music Conference and Showcase Festival – 15 -18 januari 2014, Groningen – overzicht EUROSONIC 16-17 JANUARI

Totaal aantal bezoekers (uitverkocht): 38.500, conferentiebezoekers (uitverkocht): 3.275, nationaliteiten: 39, acts: 337, aantal podia: 36, media & journalisten: 307, radiostations: 30,…

De 28ste editie van het Eurosonic muziek showcase festival in het Nederlandse Groningen brak opnieuw alle records. Het zijn duizelingwekkende cijfers, maar toch hoeft die typisch Hollandse gezelligheid er niet door in te boeten. “Bandjes kijken en biertjes drinken”, daar draait het hier om. En met behulp van een discodut en af en toe een eierbal valt hier een onevenaarbaar aanbod aan nieuwe, kwalitatieve muziek te ontdekken. 

Een tweedaags overzicht - donderdag 16 januari 2014

Shoegaze bands zijn nooit ware entertainers geweest op het podium, maar Oyama uit IJsland liet wel een bijzonder ongeïnteresseerde indruk na. Vorig jaar blijkbaar nog talk of the town tijdens het Airwaves festival in Reykjavik, in Groningen dreigde eerder de vergetelheid. Een grote doorbraak ligt niet meteen binnen bereik, al zal dit viertal zeker gekoesterd worden bij het (selecte) kransje liefhebbers van repetitieve, reverb gitaar partijen en droomachtige meisjesvocalen. Helaas bij Oyama niet gezongen op een sensuele maar eerder vervelende, monotone wijze, die we al eens eerder hoorden bij Nico of de betreurde Broadcast zangeres Trish Keenan. Deze band leek nog het meest van al zin te hebben om zo vlug mogelijk in bed te duiken, al dan niet met elkaar. 

Jungle, de laatste revelatie uit de Londense urban jungle bracht deze zomer nog maar net een eerste plaat uit en heeft nog niet genoeg songs om de voorziene 45 minuten vol te krijgen, maar daar was het publiek niet rouwig om. Niet dat het een half uur aan een stuk uit de bol ging, maar het liet zich duidelijk wel meeslepen. Naast het duo waar de band om draait (elk aan de toetsen en de gitaar) waren ook een percussionist, een drummer, twee backing vocalisten en nog een gitarist meegekomen. Zwoele electropop die echter niet gaat zweven, denk aan Air met meer groove en ritme. Met de tracks “Platoon” en “The Heat” ziet een luie zondagnamiddag er helemaal anders uit. Ook veel potentieel om een zomers feestje op gang te trekken.

Als The Jesus and Mary Chain met Lou Reed zaliger achter de microfoon, zo klonk en zag Black Lizard uit Helsinki eruit. Dezelfde übercoole, stoïcijnse uitstraling, met eeuwige zwarte zonnebrillen uiteraard. Dezelfde hypnotiserende ‘70ies psychedelica sound ook, met feedback distorsion en galmende Phil Spector drums die een heerlijke popmelodie verpakten. Zoals gezegd, de songs van Black Lizard knipoogden uitdrukkelijk naar TJAMC’s debuutplaat ‘Psychocandy’, weliswaar met een minder provocerende en meer radiogevoelige
inslag.  Niet bijster origineel dus, maar zeker met voldoende vakmanschap en ervaring gebracht om moeiteloos te blijven boeien tot het eind van de set. 

Van alle locaties op Eurosonic heeft de 3FM Cathedral wellicht de grootste capaciteit. Toch bleek ze amper groot genoeg om de ambities van Kodaline te herbergen. De meeste bands die hier geprogrammeerd staan hebben al een eerste (bescheiden) hitje op zak. Weinig verwonderlijk dus dat ook “Love Like This” van dit Ierse viertal op luid herkenningsapplaus onthaald werd, niet in het minst door een legertje vrouwvolk dat zich vooraan het podium geposteerd had. Kodaline bleek een complexloze popgroep die schaamteloos lonkt naar de grotere festivalpodia en die daar met hun toegankelijke sound ergens tussen Coldplay, Travis en Mumford and Sons waarschijnlijk nog in zal slagen ook.

Voor wie niet beter weet lijkt de jonge zwarte rapster Coely zo uit een Amerikaanse grootstad weggelopen. Een stem die bij momenten doet denken aan Lauren Hill of Missy Elliot, maar dan met een rauwer kantje. Maar ook een stem waarin soulinvloeden zijn te herkennen. Een ding is duidelijk: de Antwerpse met Congolese roots straalt op haar 20ste een en al zelfvertrouwen uit op het podium. Daar zullen de 33 zomeroptredens van in 2013 wel voor iets tussen zitten. Het publiek liet zich gewillig meeslepen met de opzwepende kreten “Can I get a soulfull yeah?” tussendoor en het enthousiasme van de zangeres en haar sidekick. Kortom een geroutineerde show, die geen seconde verveelt. Waarschuwing: de hit “All I do” kan verslavend in het hoofd blijven zitten!

Wie bij Circa Waves een even memorabel optreden als Palma Violets vorig jaar op ditzelfde podium in de Vera verwacht had kon niet anders dan ontgoocheld afdruipen. Dit minder dan een jaar geleden opgerichte bandje uit Liverpool probeerde met haar rammelige  punkrock nochtans uit hetzelfde vaatje van The Vaccines en bovengenoemde groep te tappen. Maar de afdronk smaakte ons een pak minder fris en vol. Al kan het zeker ook voor een deel aan de Grolsch gelegen hebben die tijdens het optreden rijkelijk vloeide. Energetisch en opwindend, dat zeker, ze hebben er tenslotte ook de leeftijd nog voor, maar echt beklijvende melodieën kregen we niet te horen. Een tip: diep dringend eens een paar platen van The Clash op.

Wat drijft het Gentse duo van Madensuyu? Is het woede, angst, iets anders? In ieder geval weten ze het perfect te kanaliseren en over te brengen op het publiek. Laat je niet misleiden door de zanger die steevast zittend de gitaar en de keys hanteert. De live optredens zijn rauw, in-your-face, dramatisch en het duurt even voor het publiek weer een hartslag onder de 160 heeft. En dan komt daar op “Give” een koorknaap tussen zingen, wat het alleen maar mysterieuzer maakt. De teksten, of zeg maar flarden woorden en kreten, komen op de tweede plaats maar geen kat die daar om maalt. De drummer (vanaf het tweede nummer nat van het zweet) grijpt het publiek aan een stuk bij de keel en laat hen pas los bij de afsluiter “Time” uit hun vorige cd. Het publiek in het smerige hol dat de Vindicat is kreeg een brok authentieke emotie voorgeschoteld en bleef in trance achter. Zoiets laat zich niet in een bepaald muziekvakje duwen.

Een optreden dat nog een tijdje zal blijven nazinderen is dat van M O N E Y uit Manchester. Niet alleen muzikaal, maar ook door de uitgesproken alcoholisch melancholische sfeer waarin het de zaal deed baden. Het gracieuze, hartverscheurende “Hold Me Forever”, waarin spookachtige gitaar en synth klanktapijten een uiterst breekbare stem vergezelden, sneed iedereen de adem af. Al was er af en toe wel een flinke scheut rode wijn en whisky vandoen om de donkere demonen in bedwang te houden. Zoals de beste muziek zocht M O N E Y een eigen, nieuw universum op, ergens tussen Elbow en The Verve, met een sliertje “Disintegration” van The Cure dat er rond kringelde. Graag vlug op een Belgisch podium!  

Drie dames met de gitaar achter de micro op een rij in schoolgirloutfits. Daarachter de vierde aan de drums van wie het gezicht achter de haren verborgen blijft. Het Zweedse ensemble van Tiger Bell omschrijft hun stijl zelf als cheerleaderpunk. De nummers zijn catchy, kort en krachtig en doorspekt met repetitief meisjesgezang. Ze willen duidelijk een middenvinger opsteken naar het publiek, maar het is niet altijd duidelijk of dat nu ironisch bedoeld is of niet. Het laatste nummer “Don’t wanna hear about your band” wordt bijvoorbeeld aangekondigd als een vaak voorkomende situatie waarin mensen hen na de show feliciteren maar tegelijk even willen meegeven dat ze zelf in een groepje spelen. Als de punkmeisjes zich niet altijd au serieux genomen voelen, moeten ze misschien hun girly image achterwege laten.

In hun thuisland behoeven de tieners van Compact Disc Dummies dankzij enkele uitstekende singles en memorabele live concerten nog weinig introductie. Al maakt dat het er natuurlijk niet minder spannend en uitdagend op om te aan kijken hoe ze het er bij onze noorderburen van af brengen. Van de nieuwe lichting jonge Belgische bands hebben Compact Disc Dummies in de slipstream van geestgenoten Goose misschien wel het grootste internationale doorbraakpotentieel. Dat bewezen ze met verve in de propvolle kelder van het hippe Café Central, die net niet afgebroken werd. Uiterst dansbaar en met een geweldige underground punkattitude waarvoor Front 242 eerder al de rode loper uitrolde. Nou, wat een feestje!   

Na de succesvolle samenwerkingen met Disclosure (“Latch”) en Naughty Boy (“La La La”) vorig jaar nu ook laureaat van de BBC Sounds of 2014. Voor Sam Smith uit de UK begint de bal steeds vlugger te rollen. Ook zonder trendy producers aan zijn zijde leek hij er tijdens Eurosonic volledig klaar voor te zijn. Muzikaal alvast, en dat niet in het minst door die indringende northern soul stem die niet alleen letterlijk hoge toppen scheerde. Maar qua uitstraling en bezieling is er nog veel werk aan de winkel. Sam Smith bleef het ganse optreden lang met een stuntelige, houterige pose en verbaasde blik in de ogen de zaal in grijnzen al leek hij net een academische lezing te hebben bijgewoond met Zijne Koninklijke Majesteit Filip. Misschien best toch eerst nog eventjes de true spirit of soul gaan opsnuiven bij grootvader Charles Bradly.

Tijdens Eurosonic circuleren altijd een paar namen in de wandelgangen (lees: de café’s voor en na de optredens) van ‘niet te missen acts’. Ásgeir is zo’n band. De IJslanders brengen een zodanig grote massa volk op de been, dat aan de prachtige Stadsschouwburg al lang voor het optreden een lange rij staat. Ondergetekende kan pas binnen halfweg het optreden, wanneer de eerste concertgangers afdruipen. De uit de kluiten gewassen zaal zit barstensvol en iedereen hangt aan de lippen van de bard. Deze maakt op het eerste zicht een bedeesde indruk en lijkt eerder voor zichzelf te spelen dan voor het publiek. De nummers in het IJslands zorgen voor extra authenticiteit en versterken het folk karakter van het album. De Engelstalige nummers doorprikken eigenlijk een beetje het mysterie maar doen geen afbreuk aan de kwaliteit. Vergelijkingen met Sigur Rós zijn onvermijdelijk, maar dan heeft Ásgeir wel een warmere stem en zijn er meer electronica-invloeden.

In de Vindicat, Eurosonic’s veruit meest beruchte rockbunker waar het bier en de urine met beken stromen en de lucht er navenant ruikt, staan doorgaans de meer gespierde acts geprogrammeerd. Een ideaal forum dus ook voor het Ierse Kid Karate, dat genoeg heeft aan een duo bezetting om met een hels lawaai onze trommelvliezen te teisteren. Associaties met The White Stripes waren vanzelfsprekend en onvermijdelijk, zowel in positieve als negatieve zin. Positief, omdat er tijdens de strakke set voldoende energie in de lucht hing om half Groningen mee te verlichten. Negatief, omdat anderen dit dus al eens eerder én beter voorgedaan hebben.   

Wie achteraf nog zin had in “sateetjes en ceedeetjes” was aan het juiste adres bij de Italiaanse afterparty duo DJ Pravda. De ene probeerde de zaal in vuur en vlam te krijgen met een bonte mix van Balkan grooves en Latin Patchanka. De andere stookte naast hem zelfs letterlijk een vuurtje om smakelijke satés samen te stellen en te braden op een geïmproviseerde grill. De doorsnee Nederlander, die qua gekte nochtans één en ander gewoon is, sloeg verbaasd en glimlachend dit schouwspel gade. En keek likkebaardend naar de sudderende sateetjes die tussen de nummers door gratis rondgedeeld werden. Zoals het Italiaanse chefs betaamt waren die trouwens perfect gebakken. 

Een tweedaags overzicht - vrijdag 17 januari 2014

Moeilijk in te schatten, het aantal jonge, ambachtelijke folkies vandaag in de UK die enkel met hun eigen kostbare stem, een gitaar en een flinke portie lef ooit in de voetsporen van Bob Dylan hopen te treden. Wat na Eurosonic wél vaststaat is dat weinigen het talent van George Ezra zullen overtreffen. De bijzonder rauwe intensiteit van dit optreden deed ons weg mijmeren naar Jeff Buckley, een eer die meer dan vijftien jaar na diens dood nog altijd voor weinigen weggelegd is. De volgepropte zaal gaf deze twintiger een bijzonder warme respons en leek nu al graag in de buidel te willen tasten voor een volgend concertticketje. Dat hij dankzij een frisse, jeugdige voetballerslook komaf maakt met het in de folk cultuur nog altijd graag geromantiseerde ideaal van aan lager wal geraakte outcast die zijn bedje liefst spreidt onder een brug, hoeft een groeiende populariteit niet eens in de weg te staan. 

Na drie platen hoeft Flying Horseman, de groep rond Antwerpenaar Bert Dockx, in België niet meer worden voorgesteld. Hun muziek onder een noemer vatten, is een ander paar mouwen. De set draait duidelijk om de leadzanger, die af en toe een duo moment opzoekt met de tweede gitarist en waarbij de backing vocalistes voor een mysterieuze ondertoon zorgen (“Walking”). De nummers worden lang uitgesponnen (6 tot 7 minuten zijn geen uitzondering) en kenmerken zich door ritmische tempoversnellingen afgewisseld met plotse trage stukken, meeslepende gitaarsolo’s en bezwerend gezang (“We care”). De duistere, mysterieuze passages doen denken aan Nick Cave, maar in de gitaarsolo’s weerklinken ook americana en blues invloeden (“Lucile”). Geen muziek om vrolijk van te worden, wel om zich te laten meeslepen onder een sterrenhemel.

Perfect gecast in de Magic Mirror, Moulin Rouge tent serveerde The Liminanas ons de meest opwindende lap rock and roll die we de voorbije jaren uit Frankrijk te horen kregen. Très psychedelique, met een meeslepend orgeltje waartegen Ennio Morricone surfgitaren steeds driester begonnen aan te schurken en niet zelden ontaarden in een zinderende climax. En uiteraard met als boegbeeld een sexy femme fatale, met knalrode lippen en ontblote schouders, kortom het type waarmee menig Groningse festivalbezoeker graag even de kroeg wil induiken. Net als The Raveonettes beschikken The Liminanas nu al over de gave om een tent langzaam maar zeker naar een kookpunt te voeren. In de gaten te houden, deze stijlvolle lolita psychedelica.

Van The Mispers uit de UK werd in de bio beweerd dat ze noodgedwongen de gitaar omarmd hebben na een misgelopen professioneel avontuur in Australië. Zo klonken ze helaas ook. Naar een eigen muzikale lijn tussen flarden The Waterboys, Mumford and Sons en The Coral was het vruchteloos zoeken in de set die al heel vlug begon te vervelen. Niet in het minst door de prominente viool die weinig harmonieus een hoofdrol opeiste.

Het piepjonge duo van Bondax uit de Uk heeft nog maar een vijftal tracks uit maar straalt al een pak zelfvertrouwen uit op het podium. Dat mag ook als de Britse pers hun muziek al evenveel potentieel toekent als Moby, LCD Soundsystem of Gorillaz. Hun stijl wordt omschreven als elektronica maar R&B en dubstep-invloeden zijn onmiskenbaar. Denk bij elektronica ook niet aan hyperkinetische ritmes, integendeel, Bondax houdt het tempo graag traag. De singles “Just smile for me” en “Give it all” klinken bijna zwoel. En een kort intermezzo met een bevallige zangeres helpt uiteraard altijd om de juiste sfeer erin te houden.

The Crambs, Bauhaus, Joy Division,… de gitzwarte steegjes die de songs van Shiny Darkly verkenden zagen er even uitzichtloos en eindeloos uit als die aan het donkere begin van de jaren ‘80. Zelfs in het welvarende Kopenhagen blijkt het leven dus niet iedere dag een pretje te zijn.  Hun gimmick gehalte speelde dit jonge trio meermaals parten, maar van de kwaliteit van het songmateriaal viel weinig tot niets af te dingen. Voor een brede doorbraak klinkt Shiny Darkly wellicht te gedateerd en gefrustreerd, maar fervente liefhebbers van het donkere, ongepolijste new wave genre, en zo lopen er nog altijd heel wat rond, moeten bij deze niet langer twijfelen om deze donkere Denen aan de borst te sluiten.

Het was een druilerige winter in Groningen maar in de Jack Daniels Barn scheen vrijdag volop de zon. We hadden ons met het Spaanse Bongo Botrako verwacht aan een variant van Mano Chao maar we kregen een speedversie daarvan te horen. De sfeer binnen de groep zit goed, zo merken we al voor het optreden, en het enthousiasme van elk van de bandleden werkt aanstekelijk. Zelden een zaal gezien waar het publiek van de eerste tot de laatste rij onophoudelijk stond te springen. In tegenstelling tot de repetitieve ritme en melodieën die de nummers van Mano Chao kenmerken, put Bonga Botrako uit heel diverse genres gaande van ska, tot reggae tot punk. Wie dezer dagen een winterdipje heeft, een remedie: “Todos los días sale el sol”.

Vertrouw nooit op je muzikale vooroordelen. Een wijze les die het Oostenrijkse Klangkarussell ons nogmaals inpeperde. Met de zomerse house hit “Sonnentanz”, goed voor liefst 22 miljoen Youtube views, in de aanbieding hadden we vooraf een soort van “handjes in de lucht DJ optreden” in gedachten. Maar Klangkarussell verraste vriend en vijand met een uitgekiende multi instrumentale live bezetting die een bijzonder warme, organische sound de volgelopen Machinefabriek inpompte. Dit was house muziek in de allerbeste Chicago traditie: rijk, zwoel en meeslepend. Gebracht door perfectionisten van wie de ambities veel verder rijken dan een one hit wonder te blijven. Het is nu al uitkijken naar hun debuutalbum begin 2014.

Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple,… hun discografie blijft al generaties lang boeien en inspireren, geheel terecht trouwens. Zo ook bij The Vintage Caravan, een piepjong trio uit Reykjavik, die de lange haren duchtig liet wapperen in de zaal. Zowel de band als het publiek leken zich prima te amuseren op de clichématige, lang uitgesponnen hardrock riffs en grooves. Ideale muziek dus om samen met kameraden knikkebollend enkele pinten op achterover te slaan, maar ook niet veel meer dan dat. We hebben al origineler stuff gehoord uit IJsland.

Het Berlijnse Ballet School kon met een recent Bella Union platencontract op zak en lofbetuigingen van de Canadese hipster Grimes al enkele geloofsbrieven voorleggen. Maar bij hun in de bio omschreven ‘Liz Frazer meets The Cranberries’ sound hadden we toch gemengde voorgevoelens. Die ons niet bedrogen, want het onverzoenlijke proberen verzoenen bleek ook voor Ballet School een lastige karwei te zijn op het podium. Té opgefokt om het etherische Cockteau Twins naar de kroon te steken. En net té braafjes en vervelend om ons een onvervalst Blondie moment in haar jonge jaren te bezorgen. Daar kon de sierlijke présence van zangeres Rosie Blair, een geboren podiumbeest, helaas weinig aan veranderen.

Aanvankelijk geprogrammeerd als vervanging voor Kid Astray stelt Nadine Shah, wiens debuutalbum uitkwam in de zomer 2013, geen moment teleur. Akkoord, soms onhandige interactie met het publiek en een verlegen lachje na elk nummer, maar wat een stem. De stijl van Nadine Shah (Noorse moeder, Pakistaanse vader en opgegroeid in de UK) leunt nog het dichtst aan bij PJ Harvey in een sombere bui. Rechtstaand aan de XL-elektrische piano, volledig strak in het zwart, heeft ze iets plechtig maar tegelijk heel toegankelijk. De donkere, bezwerende stem en songs met titels als “Dreary Town” en “Runnaway” geven niet meteen aanleiding tot een feestje. Maar dit is muziek om zich te laten meeslepen met de ogen dicht.

Het begon als een dolle derwisj act midden het publiek. Om vervolgens op het podium te ontaarden in een visueel spektakel uit een akelige nachtmerrie. Niet voor mensen met hartproblemen, werd op voorhand gewaarschuwd. Maar zelfs de meest doorwinterde concertgangers werd het eventjes witjes om de neus toen de getatoeëerde psychopaten van Fuckhead, wiens edele delen nauwelijks verhuld zaten in een doorschijnende lendendoek, hun satanische performance kunsten botvierden op de verbijsterde toeschouwers. De muziek intussen, die nog het best te omschrijven viel als een gestoorde mix van ontspoorde The Prodigy breakbeats, industrial en death metal klonk ronduit slecht, maar daar was het Fuckhead duidelijk niet om te doen. Hier moest vooral een theatraal, anarchistisch statement gemaakt worden. Wat dat statement precies inhield bleef ons onduidelijk, maar stichtend of katholiek zag het er niet uit. Een concert dus om niet zo vlug te vergeten en waar je zelf bij moet zijn om het echt te geloven. “That’s how we do it in Austria”, grijnsde de zanger achteraf. De Tiroolse Toeristische dienst zal dit voorjaar in Groningen en omstreken een fors tandje mogen bijsteken om haar marktaandeel op peil te houden.

Neem gerust een kijkje naar de pics van zaterdag 18 januari 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/noorderslag-2014/
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag