Night Of The Proms 2013 – Latinofeestje
Night Of The Proms 2013
Sportpaleis
Antwerpen

Night Of The Proms - De 29^ste editie begon door files voor vele aanwezigen moeilijker dan verwacht (het was ook de organisatie en presentator Carl Huybrechts niet ontgaan) …

R. Groslot en Il Novecento en Fine Fleur openden met “Love me again” gevolgd door “Tritsch tratsch polka”. De 34 jarige Japanse pianiste en componiste Hiromi (Uehara), was de blikvanger van de avond die aldus Carl Huybrechts de goedkeuring van Chick Corea wegdraagt en dat zegt al bijzonder veel. Zij bracht om te beginnen “the Tom and Jerry show”.

Een adaptatie van het TV-programma ‘De Slimste Mens’ en meer bepaald een onderdeel hiervan, zijnde ‘De Galerij’ bracht het publiek via enkele rebussen tot het antwoord op de vraag wie dit jaar als special guest mocht fungeren. Al snel bleek dit Bent Van Looy te zijn. Het antwoord vinden bleek gemakkelijker te gaan dan dat het publiek hem figuurlijk in de armen sloot. Hoewel zijn soms wel broze stem goed het volume van het orkest Il Novecento kon weerstaan, bleek zijn set minder gemakkelijk aan te slaan. Nochtans vonden wij dat door de orkestrale inbreng “The Game” extra cachet en dimensie kreeg. Zijn bijna misstap op de catwalk leek een voorbode te zijn. Jammer, hij verdiende meer maar een NOTP-publiek zit doorgaans meer op meezingers te wachten en dit bleek ook dit jaar het geval te zijn.

2013 is het Verdi jaar- 200 jaar geleden werd één van de bekendste componisten ooit geboren, Giuseppe Verdi. Op zijn begrafenis werd Nabucco (Slavenkoor) gezongen en het publiek werd door C. Huybrechts  verzocht om ook van jetje te geven maar deze liet het massaal afweten. Van meezingen was geen sprake.

The battle tussen Fine Fleur en Il Novecento – 2 jaar terug voor de eerste maal ingevoerd (battle tussen il Novcento en Discobar A Moeder) (vorig jaar was het tussen Il novecento en Naturally 7). Dit jaar ging het tussen Il Novecento en Fine Fleur en opnieuw bleek dit een schot in de roos met een reeks hits die de revue passeerden zoals :

·         Otto Knows – Million Voices

·         Queen –Bohemian Rhapsody

·         Land of Hope And Glory

·         The Wiz – Brand New Day

·         Bastille- Pompeii (piano versie)

·         Lady Gaga – Bad Romance

·         Lady Gaga – Pokerface

·         Avicii – Wake Me Up

·         Coldplay – Viva La vida

John Miles bracht een flauwe te gladde versie van ‘Feeling Good’ (geschreven door de Engelse singer-songwriters Anthony Newley en Leslie Bricusse voor de 1964 musical ‘The Roar Of the Greasepaint’ – ‘The Smell Of The Crowd’. Hij probeerde er een extra cabaret lading aan te geven maar kroop nooit onder de huid (zeker niet als je de versie van Nina Simone ooit gehoord hebt). Dit was in schril contrast met de uitstekende vertolking van Hiromi van Rhapsody in Blue (G. Gerswin).

Amy Macdonald volgens Carl Huybrechts : combinatie van uiterste gevoeligheid met een stem als een klok. “This is the life” miste het folky van het origineel door de extra muzikale omlijsting van het orkest. Dit paste beter bij haar vertolking van “Dancing in the Dark” van Bruce Springsteen en de emotie kon volledig spelen bij de uitstekende versie van “What Happiness Means to Me” dat de zaal stil kreeg .

Wyclef Jean in wit pak en witte hoed kwam zittend aan een piano via een lift naar boven geschoven. Een klein showelement en dat geldt voor de hele set. Show primeerde op het vocale. “I Wanna Hear You Scream” en “Make Some Noise” kwamen meermaals aan bod. Daar stonden zwakke vocalen tegenover bij zijn medley van “Killing Me Softly”, “Ready Or Not”, “No Woman No Cry”, “Guantanamera” en “Hips don’t Lie”. Voordeel was dat de drie achtergrondzangeressen, Hille Bemelmans, Marjolein Cneut en Liv Van Aelst de rol van Lauren Hill en Shakira op zich mochten nemen en dit uitstekend deden (en ons inziens de set kwalitatief rechthielden). Het nummer “Ne Me Quite Pas” van J. Brel in het Frans gezongen overigens, was mooi als eerbetoon aan het Belgische publiek maar was eerlijk gezegd ontstellend zwak en zelfs bij momenten tenenkrullend. Het fraaie pianospel van Hiromi kon hier niets aan verhelpen. Het publiek oordeelde er helemaal anders over. Men zat duidelijk al een tijdje te wachten om te kunnen dansen en vanaf de eerste tonen van Wyclef Jean bleek dat hij voor dat de juiste man op het juiste moment was. Hij werd meteen de publiekslieveling en toen hij tot hilariteit alom een oudere heer uit het publiek van zijn stoel plukte om een dansje te wagen, werd dit fel gesmaakt. Alleen het scanderen van “Waar is dat feestje, hier is dat feestje” ontbrak er nog aan. “I’ve Got The Rhythm” door Hiromi met een flard Flintstones er doorheen was uitstekend.

Lieven Verstraete (VRT) mocht via een vooraf opgenomen filmpje met Carl Huybrechts over het nieuwe fenomeen ‘Light of the Proms’, via een app de smartphone laten opkleuren – vervangt tot allerhande commotie (check maar facebook) het alomgekende lampje – het sloeg niet aan want het aantal smartphones die de download hebben gedaan was erg weinig en brachten niet de verhoopte sfeer in de zaal als vroeger. Blijkbaar is niet iedereen klaar om deze digitale overstap te maken, of was het uit protest?  Lieven Verstraete mocht ‘Music Maestro’ zeggen en John Miles (Mister Proms) bracht zijn onverwoestbare klassieker “Music” met verve.

56 is ze maar nog steeds een frisse verschijning : de in Cuba geboren Gloria Estefan. Ook haar zangkwaliteiten zijn niet aangetast. Mocht zelfs –het afsluitende nummer incluis – 8 nummers brengen. Naar de normen van NOTP bijzonder veel. Startte veelbelovend met “Rhythm is gonna get you” (waarbij een man met ontbloot bovenlijf uit het publiek gehesen werd en dacht dat hij het woord “Rythm” kon vervangen door zijn voornaam – op catwalk flirtend dansen met Estefan die zich net niet van de wijs liet brengen. En meteen zorgde voor het meest spontane , onverwachte moment van de avond). Maar toen leek de set als een pudding in elkaar te zakken met “Smile” en “What A Wonderful World”, twee nummers uit ‘The Standards’ (een album met vertolkingen die haar na aan het hart liggen – 2 maand geleden uitgebracht). Kon niet wedijveren met de versies van Nat King Cole en Michael Jackson (“Smile”) of Louis Armstrong (“What A Wonderful World”). Gelukkig kon er nadien wél genoten en vooral gefeest worden met enkele van haar klassiekers zoals “Mi tierra”, “Don’ t wanne lose you now”, “Turn the beat around”, “Conga”. Bijzonder jammer was wel dat “Dr. Beat” niet de oversteek had gemaakt tot in Antwerpen.

Het afsluitende nummer met alle artiesten was niet “Land of hope and glory” of een nummer van The Beatles maar wel “Let’s get loud” , in 2000 een bijzonder grote hit voor Jennifer Lopez maar meegeschreven door jawel, Gloria Estefan.

Conclusie: niet tot de beste uit de reeks, was lang wachten op enig feestfgedruis en daar blijft het toch om draaien bij NOTP: het publiek laten proeven van klassieke muziek maar er ook voor zorgen dat het niet te stevig op de maag blijft liggen. Het moet luchtig en vooral uitbundig zijn en plaats voor meezingers. We geven het graag als tip mee voor de jubileumeditie van volgend jaar. NOTP nog tot 17 november.

Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen

Deafheaven leverde dit jaar met ‘Sunbather’ een beest van een plaat af. De verschroeiende blackmetal met invloeden uit de postrock en shoegaze bekoorde een breder publiek dan verwacht, en kreeg overal uitstekende recensies. Echte black metal puristen haakten wellicht al af bij het zien van de roze hoes, maar Deafheaven bewees met ‘Sunbather’ wel dat de muziek van tegenwoordig niet meer in vakjes te steken is.

In De Kreun kregen we eerst de shoegazers van Weekend voorgeschoteld. Ondanks de noisy aanpak kwamen de melodieën steeds goed uit de verf, en zaten de nummers simpelweg uitstekend in elkaar. Helaas was de muziek verre van origineel,  en musiceerde de band wel heel erg volgens het boekje.

Bij Deafheaven werd het geluid nog wat meer opgeschroefd. Zoals het hoort, want de muziek van de band klinkt nog monumentaler met de volumeknop op 10. De groep opende net als op hun laatste plaat met “Dream House”, een kathedraal van een nummer vol met blastbeats en indrukwekkende gitaarmuren. Zanger George Clark oogde nogal theatraal, maar met zijn hysterische geschreeuw bezorgde hij vanaf de eerste minuut het publiek torenhoog kippenvel. Ondanks dat de nummers van Deafheaven zo overweldigend zijn en veel black metal invloeden bevatten, was het toch heerlijk wegdromen op de melodieën. Zo was het fenomenaal hoe de band in “Dream House” haast achteloos met de dynamiek speelde en de luisteraar overspoelde met tempowisselingen en een vloedgolf aan emoties.  Met de laatste twee nummers geraakte het optreden - ondanks de fenomenale start – nog in een extra stroomversnelling. “Vertigo” en “The Pecan Tree” waren twee muzikale splinterbommen die een ongekende intensiteit bevatten. Van breekbare postrock schakelde de band over naar wervelende postmetal, en weer terug. De oerkreten van Clark gingen door merg en been en lieten je verdwaald en verdwaasd achter, ergens tussen wanhoop, woede, euforie en melancholie.

Deafheaven leverde een pracht van een optreden af, dat nog lang in ons geheugen gegrift zal blijven staan. De intensiteit lag live nog hoger dan op plaat, en na een uurtje waren wij zowel fysiek als mentaal helemaal op. De emotionele zeggingskracht van de band zorgde voor de nodige uppercuts en slokte ons helemaal op. Een optreden om nooit meer te vergeten.

Organisatie: Kreun, Kortrijk