Hij heeft evenwichtig melodieus materiaal uit , bepaald door z’n pianospel (leidend in het materiaal) , beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma en betrekt op de optredens z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
De toegankelijke popsongs staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. “Grow old with me” en “Can’t pretend” zijn naast die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” sterke songs.
Tom Odell spreidt z’n talent tentoon op het debuut , vol overgave en vakmanschap, waarbij hij zeer zeker niet kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder .
De sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers bouwen op, zijn spannend en durven lichtjes te exploderen en te ontladen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal. Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals op “Sense”, “Sirens” en de titelsong . Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Een ‘rising star’ die een uitermate boeiende trip aanbiedt!
Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !
Altijd wel een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding , pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. Een leuke boel allemaal en heerlijk vaardig materiaal, waarbij hij raast door de tracklist . In een mum van tijd hoorden we een twintigtal songs en tussenin interacteert hij met zijn publiek. Miles Kane hield van de warme respons en wist een nauwe band te creëren. Mooi – Mooier –Mooist!
Na het avontuur met The Rascals heft hij met z’n twee cd’s totnutoe , ‘The colour of the trap’ en de nieuwe ‘Don’t forget who you are’ een boeiende verzameling Britsongs uit, die ergens hangen tussen The Beatles, The Stones, Paul Weller , Oasis (hou het dan graag op Noel Gallagher please), Arctic Monkeys en Last Shadow Puppets . Al die invloeden en samenwerkingen zitten gebald in zijn solowerk.
Het kwintet bracht melodieus aanstekelijke , snedige, denderende, energieke, explosieve nummers , waarbij maar af en toe het tempo werd terug geschroefd, o.m. op “Take the night”, “My fantasy” en “Out of control” , die in het tweede deel te horen waren . We hadden dus hier een broeierige , strakke , uptempo ontspannende set.
Tja, al meteen trok het kwintet rond de optimistische spring-in-‘t-veld fel van leer met “Bombshells” en “Gonna get it”. Hierop knalde het met de singles “Taking over” en “Rearrange”. Een uitermate hoge ritmiek en een aanhoudende spanning vielen te noteren .
Na de huppelende rockende “Quiksand” en “Better than that” sijpelde op een song als “What condition am I in?” de Beatles sterk door , of op een “Kingcrawler” de western/rock’n’roll van de Last Shadow Puppets. Miles Kane plezierde probleemloos de Britpop ‘mindende’ harten.
“Give up” maakte op z’n beurt de link naar “Pleased to meet you” van de Stones. Een treffende vondst ! Kane houdt van zijn helden. En dat was Koekenbak! “Inhaler” en “Don’t forget who you are” besloten het energieke optreden .
Een sobere , emotievolle “The colour of the trap” , speelde hij solo op akoestische gitaar en hij liet er ons lekker op wegdromen , om dan ontnuchterend af te sluiten met een stevig groovy rockende “Come closer”.
Miles Kane een ‘Here to Stay’ met z’n compromisloze Britrock!
Support act was Eugene + The Lizards die wat meer rock’n’roll zwier in die Britpop staken . Natuurlijk kan je dan niet omheen wat James Dean adeptie en de huidige uitstraling van Alex Turner van de Arctic Monkeys. Eugene Mc Guinness voegde er muzikaal met z’n band een gruizig , galmend aspectje aan toe. Goed geslepen rocksongs, maar ook niet meer dan dat …
Na Miles Kane kregen we in de l’Aéronef Bar het Franse trio The SpunyBoys, rockabilly/rock’n’roll op z’n Stray Cats , met een knipoog naar Gene Vincent. Fijn bandje btw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eugene + The Lizards - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4276
Miles Kane - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4278
Organisatie: Aéronef, Lille
Het Luikse Yew brengt een evernwichtsoefening van pop, folkrock , blues en ‘70s retro. Net als de vorige cd ‘White swan on black water’ horen we sfeervolle , broeierige songs , die door de klankkleur van de instrumenten , en zeer zeker door de bouzouki, mandoline en vioolpartijen fris, dynamisch en opwindend klinken . “15/16” en “Steam & Soul” zijn al meteen twee sterke opneners . Op het sfeervolle “Between up & down” kwam Arno meehelpen en op “You & I” en “Winter schizofrenia” hebben we de intieme kant van de band. Er valt dus voldoende afwisseling en stijlvariant te noteren in een opnieuw overtuigende plaat. Inderdaad, Yew is een aangename ontdekking aan de andere kant van de taalgrens . Mag dit muzikaal geheim eens hier doorbreken?!
http://www.yew.be
Dalton Télégramme is een Waals kwartet , die sing/songwriting , countrywestern en folk ergens met de Franse chanson pop combineert . Op hun EP horen we 5 sfeervolle , broeierige songs in het genre . Met een song als “Réveil Martin” worden we meteen in deze sfeer ondergedompeld . Ze werden reeds geselecteerd in de finale van ‘Les Talents Acoustic’ van TV5 Monde uit meer dan 200 groepen .
Hun talent wordt alvast gerespecteerd aan de andere kant van de taalgrens en in Frankrijk . Het is ons alvast niet ontgaan .
http://www.daltontelegramme.be
Een tweetal jaar terug debuteerde 30.000 Monkies met ‘Womb Eater Wife Beater’ , een muzikale storm van rusteloze , opwindende, opzwepende rauwe donkere stoner/noiseherrie. De opvolger is op z’n minst even hard , met tussenin een verdwaalde ballad . Slepend , destructief en explosief , die ergens de sfeer ademt van een Amenra .
Muziek voor in ondergrondse druilerige, akelige kelders. Om van te snoepen , eerder zuur dan zeemzoeterig!
Info
http://www.30000monkies.bandcamp.com
Ons landje houdt van Luka Bloom en Luka Bloom houdt van België. En als hij hier is , is er steeds een (korte) clubtour voorzien. Hij kwam ook naar Gent , vertoefde er een weekje en hield halt in de Handelsbeurs, z’n laatste optreden . De productieve Ierse bard kwam er zijn nieuwe album ‘This New Morning’ voorstellen.
En hij had er wel zin in, sprak zijn publiek toe in het Nederlands, volgens hem de ideale taal om stemoefeningen te doen. Hij begon met enkele gekende songs als "Diamond Mountain" en "The City of Chicago" .
Iedere song werd ingeleid met een ofwel een diepmenselijke of een humoristisch verhaal. “I listen to people and then I steal their story for a song …”.
Hij speelt z’n songs uit de losse pols en er is geen playlist. Het plan is dat er geen plan is . Hij zette voor de eerste keer "the first time I saw your face” in. Hij vroeg zelfs twee Belgisch-Australische meisjes op het podium om samen met hem "The Breeze" te zingen. Ze hadden blijkbaar via You tube hun versie naar Luka doorgestuurd … Een heel prachtig moment leverde dit op!
In 2011 was hij trouwens ook op toer in Australië met de Daila Lama, "As I wave Goodbye" was daar het themalied. En op die manier vertelde en zong hij maar door over zijn jeugdhelden als John Martin, alsook een prachtige ode aan Lou Reed met "Exploiring the Blue". Doorbraaknummers naar het grote publiek als " Gone to Pablo" en uit ‘Riverside’ "Rescue Mission" en "You coundnt have come a better time" werden gespeeld.
Luka Bloom is blijkbaar een fietsliefhebber; vorig jaar was hij gevraagd door de Nederlandse omroep NOS om "The ride" live in de Tour te brengen, wat trouwens een nummer is over ‘je hoofd leeg maken op de fiets ...’. " Sunny Sailor Boy" werd een aardig onderonsje met zijn publiek , gevolgd door " FertileRock" .
In de bis kwamen er drie vrienden-muzikanten mee en er werd afgesloten met de traditionele Ierse Gigs. Het publiek was er dol op en hield ervan.
Luka Bloom koesteren we en hij stond garant voor hartverwarmende avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4244
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Miles Kane een selfmade man noemen is misschien te veel van het goede. In de beginperiode van zijn solocarrière speelde vooral zijn verleden als, naast Alex Turner, die andere Last Shadow Puppet mee. Van het voorprogramma van Beady Eye in de AB naar de Rotonde in de Botanique, tot de De Club op Pukkelpop 2011(een optreden dat echter nooit plaatsvond), vervolgens gepromoveerd tot De Orangerie in diezelfde Botanique, afgelopen zomer nog samen met Johnny Marr afsluiter in De Marquee op Pukkelpop en nu, 26 oktober 2013, terug in een uitverkochte AB, dit keer niet als voorprogramma maar als headliner. Het klinkt wel allemaal vrij American Dream.
Alhoewel Miles Kane en American erg vreemd is om in eenzelfde zin te gebruiken. Weinig artiesten dezer dagen die nog zo Brits zijn, zo stond hij dit jaar nog op Glastonbury in een Union Jack jas. Een Union Jacket dus.
Met de release van tweede studioalbum ‘Don’t Forget Who You Are’, zo eentje boordevol anthems, kan je wel zeggen dat The New Modfather nu niet langer Alex Turner’s mate is maar een volwaardig soloartiest. Het de twee zit ‘m vooral in het feit dat de laatstgenoemde wél de live energie kon overbrengen. Zelf noemt hij de plaat de perfecte soundtrack om je op zaterdagavond voor de spiegel klaar te maken om naar de pub te trekken.
De massa werd opgewarmd door The Vogues, een Brussels vijftal die allen Miles’ vader konden geweest zijn. En dan heb ik het niet enkel over hun leeftijd. Eventjes leek het alsof Brussel in Groot-Brittannië lag. De invloeden van het beste van 5 decennia Britse popmuziek waren duidelijk hoorbaar. “It’s only rock ’n roll” zong de Franstalige zanger, die erg goed op Brett Anderson van Suede leek, tijdens het derde nummer dat très Rolling Stones/Primal Scream was. Eerder had diezelfde zanger al een mondharmonica uit zijn broekzak getoverd en tijdens het tweede nummer floot ie een melodietje, het moet van Shaun Ryder in “Step On” geweest zijn dat fluiten nog zo cool klonk.
Soms moesten we denken aan The Strokes en The Libertines, dan weer aan Buzzcocks en Magazine. Misschien niks nieuws onder de zon, maar wel een meer dan degelijk voorprogramma. Dat ik geen CD’tje kon vangen was zowat het enige negatieve.
Het is een publiek geheim dat Miles Kane een van de beste live acts van het moment is. Die attitude, arrogant doch natuurlijk (in tegenstelling tot zijn maatje Alex bij wie het een heel stuk minder natuurlijk overkomt), het teasen van zijn fans en vooral: de songs die live telkenmale snediger klinken dan op plaat.
Net zoals op Pukkelpop en in De Botanique eerder dit jaar kwam de band weer het podium op met “Morning Glory” van Oasis door de boxen geknald, de toon was wederom gezet. “Bombshells” en “You’re Gonna Get It” bleken echter voorzichtige openers te zijn, bij het derde nummer en recentste single “Taking Over” ontplofte de boel echt.
Vanaf dan had Miles, piekfijn uitgedost as ever, werkelijk vrij spel. Wie kan er nu niet meezingen met “Rearrange”, de ayayaya’s in “Kingcrawler” of papapa’s in “Quicksand”? “Better Than That”, “Darkness In Our Hearts” en “Tonight” waren pure vuistslagen, die werden afgewisseld met rustigere songs als “Take The Night From Me”, “My Fantasy” en “Out Of Control”.
En de echte hoogtepunten moesten dan nog komen. Van Miles Kane weten we dat hij niet vies is van zijn helden te coveren, zo kregen we op eerdere optredens al “Hey Bulldog” van The Beatles en “Le Responsable” van Jacques Dutronc. Nu ging hij nog een stapje verder; net voor het opbouwend stukje in “Give Up” (voor de you’re pretty good looking but i’m looking for a way out) begon de band plots “Sympathy For The Devil” te spelen, zo’n nummer waar je normaal gezien afblijft. Toch werkte het verbazend goed, die “woho” krijg ik, en met mij ongetwijfeld ook vele anderen, er de volgende dagen nog niet direct uit.
Ook de laatste twee nummers van de reguliere set, “Inhaler” en “Don’t Forget Who You Are” waren absolute hoogtepunten. Na de laatste noot en voor het aftreden zong Miles het refrein van “Don’t Forget Who You Are” nog 1 keer, wat opgepikt werd door het publiek, dat het vervolgens minutenlang bleef verder zingen, precies alsof we in de spionkop van een Engels voetbalstadium zaten. Het bleef maar doorgaan tot Miles in zijn eentje terug op het podium kwam om een fantastische versie van “Colour Of The Trap” te spelen en vervolgens, terug geflankeerd door zijn bandleden, afsloot met “Come Closer”. Miles Kane stelt nooit teleur en de AB blijkt een op zijn lijf geschreven zaal te zijn.
“Don’t Forget Who You Are” als perfecte soundtrack als voorbereiding voor a night out? Eerlijk, geen enkel bezoek aan gelijk welke pub in gelijk welk gezelschap gaat boven een optreden van Miles Kane. Terwijl ik dit typ verandert het uur van 3 naar 2, waardoor ik straks 1 uur langer kan slapen, had Miles maar 1 uurtje langer kunnen spelen. Dat en alleen dat is het enige minpunt.
Pics homepag Tina Herbots (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Live Nation
Met de concertenreeks ‘Dub be good to me: celebrating 45 years of dub’ zet de AB één jaar lang de spotlight op één van de meest vernieuwende stromingen in de muziekgeschiedenis. Het siert de ruimdenkendheid van de Brusselse concerttempel dat niet enkel de originators, maar ook de volgelingen van het genre een podiumplaats wordt gegund. Tot die laatste categorie moeten we ook Public Image Ltd (PiL) rekenen, het notoire gezelschap rond John Lydon wiens prille avant-gardistische postpunk eind jaren ’70 werd voortgestuwd door lome dub grooves.
Na ontelbare personeelswissels en een rits platen die telkenmale wat minder relevant gingen klinken trok Lydon in ’92 de stekker uit PiL om zich op lucratieve reünies met zijn maatjes van de Sex Pistols en een solo carrière te storten. Een groot fortuin heeft de man er blijkbaar toch niet aan over gehouden, want pas na een hilarische reclamespot voor hoeveboter (http://www.youtube.com/watch?v=8hzQsvxtLTM ) kreeg het excentrieke enfant terrible de nodige centen bij elkaar om in 2009 PiL terug te reactiveren.
Anders dan bij de verschillende reïncarnaties van de Pistols wil Lydon als boegbeeld van PiL op artistiek vlak terug au sérieux worden genomen. Met het vorig jaar verschenen comeback album ‘This Is PiL’ zijn hij en zijn maats daar overigens vrij aardig in geslaagd. Met het uit die plaat getrokken “Deeper Water” trapte een vastberaden band afgelopen donderdagavond hun set in een bescheiden gevulde AB Box op gang. Samen met andere nieuwe songs zoals “Out Of The Woods” en “One Drop” kan dit nummer zich meten met het beste materiaal dat de groep pakweg drie tot vier decennia terug heeft ingeblikt, alleen klinkt alles nu een pak luchtiger.
De sfeer werd prompt een stuk grimmiger en dreigender toen het gezelschap een handvol nummers ging plukken uit haar opus magnum ‘Metal Box’ (aka ‘Second Edition’) (‘79). De inmiddels 57-jarige Lydon diende wel wat te spieken om de ellenlange lappen tekst van “Albatross”, “Poptones” en “Careering” niet te laten ontsporen op de slome repetitieve groove, maar het eindresultaat was niettemin indrukwekkend te noemen.
Het zal de fans van het eerste uur wellicht worst wezen, of misschien juist plezieren, dat meesterbassist en architect van de prille PiL sound Jah Wobble anno 2013 niet echt wordt gemist. In de persoon van Scott Firth, die als guilty pleasure o.a. een verleden heeft in de begeleidingsband van The Spice Girls, heeft de groep immers een meer dan waardige vervanger beet. Samen met drummer Bruce Smith, bekend als medeoprichter van The Pop Group en sinds midden jaren ’80 vaste drummer bij PiL, vormde hij een erg straffe ritmetandem die de lome dub grooves tot diep in de onderbuik lieten doorklinken. Lu Edmonds, nog zo een PiL oudgediende, had van zijn kant een arsenaal aan gitaren meegebracht die zowel qua vorm als qua klank een lust voor oog en oor vormden.
Samen met de immer flamboyante krielhaan Lydon in de voorste gelederen vormde dit drietal een erg solide en virtuoos musicerende groep. De tijd dat PiL als één van de belangrijkste postpunk instituten werd aanzien ligt intussen al behoorlijk ver achter ons, toch was van enige oubolligheid geen sprake. Zo werd “This Is Not A Love Song” geïnjecteerd met tribal beats alsof de heren van Leftfield deze duffe 80ies song door de remix mangel hadden gehaald. “Warrior” was een ander hoogtepunt dat dan weer bol stond van de etnische invloeden en het publiek langzaam maar zeker meezoog in een hypnotiserende trance.
De weinige radiovriendelijke songs die Lydon & co op hun kerfstok hebben waren netjes opgespaard tot de toegiften. De hitsige postpunk van “Public Image” en de rustig voortkabbelende meezinger “Rise” stammen uit de tijd dat er nog regelmatig kwaliteit in de hitparades te bespeuren viel. “Open Up”, een trancy breakbeat classic die oorspronkelijk werd ingeblikt door Leftfield & Lydon, kreeg een fraaie PiL make over maar werkte niet echt als afsluiter. Eén schoonheidsfoutje op een set van bijna twee uur, daar maalt niemand om.
Wat we vooral onthouden is dat Lydon & co zorgzaam omspringen met hun cultureel erfgoed én stevig op weg zijn naar een tweede jeugd. Wie nog een pakje hoeveboter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4227
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al voor de tweede keer dit jaar kregen we de kans om Steven Wilson op een Belgisch podium te zien. Nadat hij in februari een verbluffend concert gaf in de Arenbergschouwburg (Antwerpen) speelde hij deze keer in het gezellige Depot in Dijlestad Leuven.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’, een album dat nog steeds groeit na elke nieuwe luisterbeurt. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson en band op deze plaat de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve prog-fusion rock van vandaag. Een uitverkochte Depot wou het allemaal wel eens live meemaken en zowel jong als oud waren het na het optreden unaniem eens: de man is een genie, al moesten we de complexiteit van enkele voorgeschotelde werkstukken nadien toch even doorspoelen met een stevige Leuvense pint.
Ook Wilson was blij en maakte zijn entree met de profetische woorden: “It is always nice to come to a place you've never heard of and sell it out”.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam quasi dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en nieuweling Chad Wackerman, een befaamde jazz-fusion rockdrummer. Samen met Wilson vormden deze heren een hecht en onverwoestbaar sextet!
De start van het optreden begon eigenlijk al 15 minuten voor het optreden begon (volgt U nog?) met een donker maar speels introductiefilmpje dat net iets te lang duurde om onze aandacht vast te houden. Maar toen Steven Wilson aan het eind van het filmpje de gitaar aansneed om “Trains” in te zetten kregen we hem ook synchroon live op het podium te zien met een akoestische, echter weinig overtuigende versie van de bekende Porcupine Tree song. De echte start kwam er nadien met het knotsgekke “Luminol”, doorspekt met wilde jazzklanken, een progressief werkstuk om U tegen te zeggen. Het duurt even voor je door hebt hoe deze song in elkaar steekt maar eenmaal je mee bent laat de song je niet meer los. De band liet een indrukwekkende perfect gebalanceerde sound los op het Leuvense publiek en laat dit nu net een zeer grote pluspunt zijn in de verrassende, mooie akoestische omgeving van deze kleine zaal.
Wat volgde was het sterk georkestreerde “Postcard” uit Steven Wilson’s tweede soloalbum: ‘Grace For Drowning’, één van de weinige Steven Wilson songs die onder de vijf minuten klokt. Hierna werd er opnieuw stevig van leer getrokken met “The Holy Drinker”. Allesbehalve een hapklare brok maar wel een waanzinnig experimenteel epos dat zijn gelijke niet kent. Wilson mag dan wel (voorlopig) zijn buik vol hebben van het metalgenre, tijdens dit epos werd er zeer stevig gemusiceerd. Absoluut hoogtepunt van de avond kwam er nadien met het dromerige, melancholische “Drive Home”. Steven beschreef zich als de ‘lonely Swede in the woods’ en liet voorafgaand aan de song Guthrie Govan enkele diverse sferen uit gitaar toveren. De fijne, droge Britse humor van Steven zorgde voor een grappig intermezzo. Het waanzinnig mooie animatiefilmpje zette de song nog wat kracht bij. “Drive Home” is misschien wel de allermooiste song van 2013 en ook de live versie was subliem!
Een nieuwe song aangekondigd als “German Bite” bleek nog niet echt afgewerkt, boeide minder en was zelfs hier en daar saai en langdradig. Hier kwam ook de verduidelijking van Wilson waarom er die avond absoluut geen foto’s noch video’s genomen mochten worden. Hij probeerde ons te overtuigen hoe oneerlijk het wel is om via een smartphone een opname te maken en die dan in belabberde kwaliteit op het internet te gooien. “Laten we gewoon de verrassing houden voor iedereen die naar de show komt kijken”, klonk het. Trouwens, een niet mis te verstane waarschuwing aan de ingang van de zaal liet weten dat iedereen die foto’s of video’s nam (inclusief smartphone!) het risico liep om uit te zaal gezet te worden. Een advies dat zeer goed werd opgevolgd.
De introductievideo van “The Watchmaker” kondigde na een korte adempauze het tweede deel aan. Het grote projectiedoek viel naar beneden en zorgde voor nog mooiere visuals en effecten. Ook muzikaal was dit tweede deel misschien nog een stukje sterker. Hoogtepunten waren het met een creepy grafstem aangekondigde, donkere: “Index” en het naar Porcupine Tree refererende “Harmony Korine”.
Na een ingekorte versie van “Raider II” sloot de band de set af met de sfeervolle titeltrack: “The Raven That Refused To Sing”, voorafgaand door een leuke les over de fascinerende wereld van het elektrische muziekinstrument de mellotron.
Nog eenmaal kwam de band terug om onder nucleaire dreiging te bissen met “Radioactive Toy” uit het Porcupine Tree debuut ‘On The Sunday Of Life’ (1992), alsof Steven Wilson een statement wilde maken dat Porcupine Tree definitief begraven is.
Maar treuren doen we zeker niet want deze Steven Wilson band is echter een evenwaardig alternatief en als het even minder complex mag zijn hebben we ook nog Blackfield, ook al een geesteskind van de grote meneer Steven Wilson. Subliem optreden!
Setlist:
*Trains *Luminol *Postcard *The Holy Drinker *Drive Home *Untitled New Song Introduced as "German Bite" *The Watchmaker *Index *Sectarian *Harmony Korine *Raider II *The Raven That Refused To Sing
*Radioactive Toy
Organisatie: Depot, Leuven
De temperamentvolle Britse meidengroep Savages mag gerust dé sensatie van het jaar genoemd worden. Hun debuut ‘Silence Yourself’ is nog steeds in de running voor de titel plaat van het jaar (deze van debuut van het jaar is quasi zo goed als binnen) en hun live sets behoren tot de categorie legendarisch. Eerder dit jaar waren wij danig overweldigd door hun wervelend optreden op Les Nuits Botanique dat wij er nu alleszins terug moesten bij zijn.
Het is wonderbaarlijk dat zo een jonge band zo een live performance kan neerzetten, alsof ze hier al jaren mee bezig zijn. De overtuiging en de passie druipen er af. Alles heeft te maken met de krachtige verschijning Jehnny Beth (echte naam Camille Berthomier), een vurige madam met pit, présence en een fameus vocaal bereik. Zij is de stem en hét gezicht van de band, maar de ruggengraat is al even belangrijk. Gemma Thompson beheerst met de nodige cool haar gitaar en haalt er de meest snedige akkoorden en echo’s uit, de eighties toets die de songs in zich hebben is dan ook voornamelijk haar verdienste. Met de frontale aanpak van drumster Fay Milton en de diepe bassen van Ayse Hassan krijgt de post punk van Savages een volledig eigen en zeer intens karakter.
De band vlamt er in met drie van hun sterkste tracks “I am here”, “City’s full” en “Shut up”, drie gloeiende songs die de Grand Mix bij het nekvel nemen om voor de rest van de avond niet meer te lossen. Met de slepende en zinderende postpunk van “Strife” en het wondermooie en innemende “Waiting for a sign” komt er een pakkende dreiging boven de Grand Mix hangen, de gepassioneerde inleving van de sensationele Jehnny Beth laat diepe sporen na.
De band komt nadien zowaar nog een stuk feller tevoorschijn met de ziedende punk van “She Will”, “No Face” en “Hit me”, drie striemende songs die ultragemeen, briesend en messcherp richting zaal worden afgeschoten. Als apotheose heeft Savages nog het brandende “Husbands” in petto, waar de hartstochtelijke Beth er een tijdje de spanning inhoudt om de song in een bijtende explosie te laten eindigen. Een doordringend “Fuckers” (niet op de plaat, wel al voorgoed in onze kop gegrift) zet er met een ware noise eruptie een kanjer van een punt achter. “Don’t let the fuckers get you down”, sneert Jehnny Beth. Dit pittig meidencombo is door niemand te stoppen.
Wij zijn nu nog meer overtuigd, dit is met voorsprong de revelatie van het jaar.
By the way, support act van dienst was net als in de Botanique de Franse elektro-rocker Johnny Hostile. De man denkt nog steeds dat hij de reïncarnatie van Alan Vega is. En dat terwijl de echte nog leeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4250
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Hi Cretins, here we are with an interview of CJ Ramone on cows, Kim Kardashian, crowdsourcing and his brand new album ‘Reconquista’. Setting up the interview with our beloved bass player/singer involved phone calls, Facebook, Les’ (close friend of the Ramones and local teddy bear, ed.) superhuman powers, a lounge VIP tent, a press room, a photographer from On the Rocks (Danny, ed.), an iPhone with a fatal memory error containing the interview and a very friendly press lady from Rock Ternat’s organization to make it all work out. 1,2,3,4… Hey ho, let’s go!
Ramones.be: Hi!
CJ: Hi!
Ramones.be: So, your new album is called ‘Reconquista’. How did you come up with the title?
CJ: Actually, I was reading a history book and I came across that word. It really fit what I was trying to do. It stands for taking the name ‘CJ Ramone’ back and get myself back on track in music. It fit exactly for that purpose.
Ramones.be: On the album there’s a number of punk celebrities playing a part. How did that work out? Did you just take your rollerdex and said: hmm, I wanna play with these people… or how did that work out?
CJ: No, I wish I could say they were all in my rollerdex but it’s actually Steve Soto (The Adolescents, ed.) who co-produced the album that called in a bunch of his friends of Southern California. As soon as they heard it was a ‘Ramone’ project, they were all immediately happy to step in. That’s how we got Billy Zoom from X, Dennis Casey from Flogging Molly, Matt Katz from Blondie, … In short, a whole bunch of good players are on the record and it’s Steve Soto’s hard work to bring them together.
Ramones.be: You did the funding through PledgeMusic. Any particular reason you chose that path?
CJ: The reason I chose to do it through Pledge is because it’s my first album as CJ Ramone and I wanted to do it as DIY as I possibly could, you know. I also want(ed) to make it more personal between me and the fans. After all, the album is a tribute to the Ramones and the Ramones fans. It seemed to make sense to me to do it that way.
I packed all that up myself… stuffed the box, wrote labels on it. It’s definitely a more personal way to get the music to the fans.
Ramones.be: There are songs on the album such as ‘Three angels’, ‘Low on ammo’. Do these contain a message that you try to convey on the inheritance of the Ramones and that you were looking for a closure of that era?
CJ: yeah, part of it is that, well... after Johnny, Joey and DeeDee were dead a lot of books came out, films and stuff, .. and they just portrayed the guys personal lives in a bad light, in my opinion. To put it bluntly, who is fucking whose wife, who is doing drugs. You know, all that type of stuff. It felt like it took the attention of of what made the Ramones great… which was their music. They’re musicians, not politicians! They don’t necessarily need to be morally upright. It would be good if they were but that’s not part of being in a band. That’s what ‘Three angels’ is about. My relationship with them, what type of guys they were…
‘Low on ammo’ is about what takes place after the band is dead and the family members are running things. Their lawyers are involved and … how nasty it gets. It is also about how everything becomes about money and profit margin. The band’s legacy or worth is really diminished a lot because of that. Via the song I wanted to include the fans in what is going behind the scenes. I think it’s a good way to let them know that it’s not the band anymore but these other people that are in charge of selling their songs to commercials, putting $60 shirts in high-end stores.
Ramones.be: There’s a song on the album called ‘King Cobra’. When I listen to that song, I think ‘YEAH, that’s a CJ Ramone song’. Why is it not included in the set list?
CJ: It’s kind of difficult to choose songs from the record to play live because I’m matching my songs up to the Ramones songs.
Ramones.be: so, you’re always looking for a trade-off…
CJ: (laughs) It’s kind of intimidating to do that. But the songs I chose to play live, I’ve strictly chosen based on the people’s opinions I trust. I had them listen to the record and I said ‘If you want to hear a song of the record, what would like to hear?’. I asked about 10-15 people and these were the songs the most often picked. I might be doing King Cobra on the next tour. It’s one of my favorite songs but it was just not everybody’s favorite.
Ramonesbe: Well, I’ll be at the next to tour to hear you play it! Any concrete future plans? You had the Warm Jets, Los Gusanos, now you brought this band together. What is the future bringing us?
CJ: January and February (2014) I have no touring booked. I’m going to finish up writing a record. As a matter of fact, I have a record about half written right now. In March, I hope to record with Ed Stasium, who did the early Ramones records. I’m going to try to do an album a year for the next 4 years to make up for all the years in between that I was gone. I was gone for almost 10 years. Trying to make up for all that lost time! So that’s my plan, an album a year in the next 4 year. Whether my body will actually be able to deal with that is a different story… (laughs)… but that’s my plan anyway.
Ramones.be: Hearing all those plans, when are you going to retire as a musician and what will that retirement look like?
CJ: Going to retire as a musician… (thinks)
Ramones.be: Well, can one retire being a musician?
CJ: Yeah, I’ll retire from doing this when I feel I’m not keeping up anymore. If I feel that I’m starting to slow down, if am really losing my voice or if I have to start bringing in other musicians to make up for my shortcomings. At that point I would probably pack it in. But I’m actually writing a book right now; It’s about 3 quarters in a way written. Depending on how well this book does, I would give a second book a try. But my wife is an attorney, so I don’t have to worry about another career… my wife is my retirement plan! (laughing out loud)
Ramones.be: If you could re-do one Ramones concert, which one would it be and why?
CJ: I guess my first one. Yes, that would probably be a good one. Not because it was comfortable or it played great but nothing ever matches the feeling that you go out for the first time on a big stage.
Ramones.be: When following you on the Net and Facebook I’ve noticed that you’re still participating in these ‘Walks for autism’. When meeting you a couple of years ago, you told me that one of your sons was dealing with autism. Is this still on top of your priority list?
CJ: YES! This is the first one in 5 years that I’ve missed because I have to do a show but we usually walk for ‘Autism speaks’ every year. We do fundraising. I say we, because the whole family is involved. I picked that organization because they use almost 100% of their money in research to find the cause for autism. There’s a lot of other organizations that raise money to help parents, pay the bills, … In the States I think it’s about 1 in 65 kids that have autism. This year, the Center of Disease Control (CDC) recognized Autism as an epidemic. So when the CDC, which is a governmental organization, lists it as an epidemic, that opens up funding from the government for research into the cure. It was big year this year!
Ramones.be: I guess your son needs a very structured life. Is that a good combination with your touring?
CJ: He very much did so when he was young. That’s when I turned down Metallica two times. I had to turn them down because raising a kid with autism, the structure is not negotiable. The structure is absolutely the most important part of their life. You really have to keep them regimented and when he was first diagnosed, he was severely autistic. He was non-verbal. He didn’t start talking till he was 7 years old and participate in a normal conversation. In those early years it was really a struggle but because we kept his life so regimented… he woke up in the same bed, he ate the same things, he to the same school and the same program, I put him on the bus and took him off the bus,… well, that paid off and if you would see meet now, you wouldn’t even know he’s autistic. He’s an athlete, he’s on the track team, he’s competing in a state wide competition, he’s at the high honor roll at school, he already picked out his college, … and he’s got a girlfriend. He’s got a totally normal life. And I’m not saying it’s that way because I turned down Metallica, but the fact to the matter is that if would not have been there and kept him moving along… he would not have had as a good shot.
Ramones.be: Back to music again. If you could put together an all-stars band with yourself on the bass, who would you put in that band and which type of music would you play?
CJ: (laughs) I would have different bands with different styles of music. I would love to do something with Tom Waits… he’s probably at the top of my list because I’m a huge Tom Waits fan. Like punk rock… I’m playing with Jonny Two Bags and David Hidalgo Jr. from Social Distortion right now. So that absolutely a good one! I would like to something with Mike Ness for whom I have a lot of respect and I think he’s a great songwriter. He has great and long career doing punk rock. I’d like to do something with Lemmy (Kilmister, Motörhead, ed.) at some point.
Ramones.be: Do you want to point us to an upcoming band that is worth checking out?
CJ: I don’t really listen too much new music. I’ve actually gone backwards and listen to stuff from when I was young. I think the music you listen to when you’re in your teens, that really impacted your life, is always what you go back to. So every once in a while I hear a song or a band and I think it’s ok but I can’t relate to them on any type of intellectual level because they’re writing about stuff that affects kids now.
Ramones.be: If somebody would shove a mic under your nose and ask you ‘what is the one message you want to share with the world?’:
CJ: RAMONES FOREVER!
Ramones.be: We’re almost there. What’s your favorite knock-knock joke?
CJ: (laughs) Old boy, that’s a rough one. My daughter tells them all the time.
Knock-knock
Ramones.be: Who’s there?
CJ: Interrupting cow.
Ramones.be: Interrupting…
CJ: MOO
(laughter)
Ramones.be: To finsish up, we’ll do a shotgun round. I’ll give you a dilemma and you just pick one or the other.
Heaven or hell
CJ: Heaven
Ramones.be: Digital or analog
CJ: Analog
Ramones.be: Talent or passion
CJ: Passion
Ramones.be: Pork chops or apple pie
CJ: Pork chops
Ramones.be: Grease or Saturday Night Fever
CJ: (Oh lord) Grease
Ramones.be: Kim Kardashian or Paris Hilton
CJ: Kim Kardashian
(funny comment in the room about PH and body of teenage boy – laughter)
Ramones.be: Singer or bass
CJ: Bass
Ramones.be: Vanilla or chocolate
CJ: Chocolate
Ramones.be: Lemmy or Ozzy
CJ: Lemmy
Ramones.be: Beer or wine
CJ: Wine
Ramones.be: New Kids On The Block or One Direction
CJ: (no comment) (https://www.youtube.com/watch?v=Vky5_kaDArA , ed.)
Ramones.be: Needles or Pins
CJ: Needles
Ramones.be: Thanks for the interview and hopefully see you soon on your next tour!
Infos http://ramones.be
Hun 20ste verjaardag vieren, en bijgevolg een bloeiende carrière, vertrokken Tindersticks recentelijk voor hun zoveelste tour, met een verplichte passage bij ons , om de goede band met ons land te versterken . Want het is vooral een kwestie van liefde en respect tussen het Belgische publiek en de band van Stuart Staples sinds de start. De groep is ons oneindig dankbaar, en heeft nooit een kans laten liggen om ons te bedanken met bijzondere prestaties.
Een avond ‘in het licht van de herinnering’, hangend aan de lippen van Chronos, de melodieën meefluitend terwijl de herinneringen passeren op het scherm. Met een beetje nostalgie natuurlijk, maar met een voor de hand liggende conclusie: de vriendschap verbetert door de jaren en hun tijdloze muziek heeft geen last van de tand des tijds.
Een kleine terugblik om zich dan op de toekomst te gooien.
Samen met hun oeuvre, en de solo zijsprongetjes, neemt Stuart ons bij de hand en overloopt hij de voorbije 20 jaar. Dit zorgt voor een set in 2 afzonderlijke delen.
We kunnen comfortabel kijken naar de Tindersticks’ teletijdmachine en zijn klaar voor een totale overgave.
Het concert opent met “Tricklin”, een eerste stop van de jaren 2000; hierbij komt de stem, door de effects van de verschillende echo’s, de sensuele stem van de zanger heel mooi door. Vervolgens krijgt “Marseilles Sunshine” een plaatsje onder de zon, (een bewolkte zon ), met z’n prachtig solostukje. Het optreden gedijt rustig verder tot aan de pauze, en we sluiten met een bevend hart af met “Dancing”. De setlist ( zie hieronder ) werd verkort tot verbazing van enkele bandleden.
Het 2e deel vangt aan met “Sometimes it hurts”, een weg wordt geplaveid langs pastelachtige landschappen, in een roes doordrongen van een sound , die naar z’n top wordt gebracht. Een hoogtepunt van hun kunnen! Staples onthult z’n talent om de liedjes nog mooier te maken op een onherkenbare manier. “Another Night In” wordt ten berde gebracht en dat geeft meer omvang aan de sound . Hier komt het uitgebreide combo ideaal aan bod met de weelderige arrangementen …Het publiek geniet en rilt vanaf de eerste noten gespeeld op de cello gevolgd door een opwaartse spiraal die de groep in de hemel bracht, waar kopers en strijkers elkaar omarmen met ingehouden tranen.
We blijven gekluisterd in onze zetel. De groep blijft wat hangen bij zijn laatste album ‘The Something Rain’, ( het laatste als we ‘Across Six Leap Years’ uitsluiten en uitgebracht dit jaar, met sommige heruitgebrachte titels , die men ook terugvindt op de soundtrack van de film ‘Les Salauds’, een laatste samenwerking met de productieve filmmaker Claire Denis ), verder “City Sickness” en vervolmaakt onze wandeling in de mist van “My Oblivion”.
De encore was verwacht . De stem van de zanger (Staples , de gehele avond al relatief diskreet), neemt meer omvang en hij zet het duet “Travelling Light” in , een mooie samenvatting van deze avond.
Op de vraag “Can WeStart Again”, antwoorden we unaniem ja, terwijl “Sister” de avond afsluit. Een sprong in het prachtig universum verdeeld in 2 decennia.
Onder een daverend applaus, gepaard gaand met staande ovatie, verlaten Stuart en de zijnen het podium met een brede lach. “We gaan naar huis, en beginnen al aan morgen, zodat gisteren nog niet gedaan is”.
Setlist:
Tricklin (Can Our Love)
Marseilles Sunshine (Lucky Dog Recordings, stuart solo project)
A Night So Still (The Something Rain)
Hushabye Mountain (Dick Van Dyke Cover from Songs For The Young At Heart, Stuart Side project)
Come Feel The Sun (The Hungry Saw)
She’s Gone (II)
Dancing (Curtains)
Friday Night (7”) Non interprétée
The Organist Entertains (The Hungry Saw) non interpretée
Sometimes It Hurts (Waiting For The Moon)
Iif You’Re Looking For A Way Out (Simple Pleasures)
Another Night In (Curtains)
Show Me Everything (The Something Rain)
This Fire Of Autumn (The Something Rain)
City Sickness (I)
My Oblivion (Waiting For The Moon)
Sleepy Song (II)
Say Goodbye To The City (Waiting For The Moon)
A Night In (II)
I Know That Loving (Simple Pleasure)
Slipping Shoes (The Something Rain) Non interprétée
What Are You Fighting For? (7”)
Travelling Light (II)
Can We Start Again? (Simple Pleasure)
My Sister (II)
Akim Serar – vertaling Gerrit Van de Vijver
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Drie jaar terug wisten we het echt niet goed meer wat er van te denken ; minder boeiende, intrigerende, nieuwe nummers en een half feestelijke kracht .
We hebben dus uitermate genoten van de return van (Alison) Goldfrapp . Samen met haar vaste rechterhand Will Gregory hadden we hier muzikaal twee gezichten: een innemende, pakkende, sfeervolle , ijzige sound waarvan het pas verschenen melancholische ‘Tales of us’ een naadloos vervolg is van haar debuut ‘Felt mountain’ uit 2000 en de eerdere elektro/disco/pop, de danstoer op ‘Black cherry’, en ‘Supernature’. Haar ‘7 th tree’ hing ergens tussenin en de vorige, het fletse ‘Head fist’ werd letterlijk doorgespoeld , zeker nu ook bij haarzelf , want die inwisselbare nummers bleven vanavond opgeborgen .
Twee gezichten - De eerste 40 minuten kwam de recente plaat in de spotlights , een dromerige, ingetogen sound , gedragen door haar helder , indringende, hemelse stem . Die songs werden live mooi uitgewerkt, sober of een beetje majestueus op z’n Hooverphonics door de keys , de cello, viool , bas en orkestratie , maar nergens over de top . De emotie was sterk als je de eerste reeks “Jo”, “Drew”, “Stranger”, “Alvar” “Annabel” en “Clay” op nahoudt . Een mistige , mystieke sfeer creëerden ze door de elegante , subtiele , spaarzame sounds , de repetitieve ritmes of de aparte spanningsopbouw. Een adembenemende trip kregen we hier al meteen …
Dan kwamen die kenmerkende synthbeats en haar zwoele sexystem op het voorplan, de verbeelding kon worden aangesproken en een (heup/dans) pasje kon worden verzet . “Yellow halo” was de aanzet van die dynamiek en groove . En iets verderop “Thea” , de enige meer danstrack op ‘Tales of us’, die ergens in de regio hangt van een Trentemöller/The Knife.
Na de slepende , grimmige, bezwerende opbouw en ritmes van “Little birds” en “You never know” kwam je uit op die sensuele , erotiserende electro pop van “Ride a white horse” en “Oohlala”.
Het échte electrofeestje kregen we in de bis met die broeierige , opbouwende , hitsige, pompende “Train” en “Strict machine”. Het blijven twee dansbare kleppers die mooi verweven zijn in de Goldfrapp introvertie van een net eerder gespeelde “Clowns” en oudje “Lovely head”, die haar groot hebben gemaakt door haar stemvariaties en de ambient triphoppende soundscapes.
De balans is rechtgetrokken . Goldfrapp is terug op niveau en daar zijn we uitermate blij om. Goldfrapp prikkelt en klinkt koel als sensueel , zoals het moet …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4239
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
