Amatorski bracht in 2011 met ‘TBC’ één van de strafste Belgische cd’s uit van het afgelopen decennium. Hun experimenteerdrang met elektronica pakte goed uit en leverde een intrigerende plaat op vol met bezwerende fluistermuziek. Het best te omschrijven als een melancholische kruisbestuiving van Sigur Rós, Portishead en Björk.
Dat de groep ook innovatief wil zijn op het podium bewijzen ze door al een half jaar rond te toeren met het multimediale project ‘Deleting Borders’. Daarmee wil Amatorski aantonen dat de grenzen in dit digitale tijdperk haast oneindig zijn. Live uit zich dat vooral in indrukwekkend mooie visuals, maar het project reikt verder dan dat. Aan hun laatste single “How Are You” kon elke fan meewerken door op de site deletingborders.com een inbreng achter te laten. Na een buitenlandse tour die hen in Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Engeland, Hongarije en Oostenrijk bracht, zette de groep afgelopen week terug voet op Belgische bodem. Eén van de tussenhaltes was de Handelsbeurs in Gent, waar de band een dijk van een optreden neerzette.
Van de nummers van hun debuut-EP ‘Same Stars We Shared’ was geen spoor meer te bekennen. De helft van het optreden bestond dan ook uit nieuwe nummers, die een mooie aanvulling vormden op het materiaal van ‘TBC’. Het vierluik “Soldier”, “22 Februar”, “Peaceful” en “8 November”, was al vroeg in de set een aanslag op je gemoed. De warme maar tegelijk ietwat afstandelijke zang van Inne Eysermans, de prikkelende elektronica en fantastische percussie kristalliseerden zich tot een ijzingwekkend geheel waar je het warm en koud tegelijk van kreeg. Buitenaardse magie, Sigur Rósiaans zouden we zelfs haast durven zeggen. Absolute uitblinker was “8 November”. De op plaat wat warrige climax, vormde live een waar hoogtepunt. Bijna achteloos schudde de drummer de intenste ritmes uit zijn polsen. We hadden er niet om gemaald mocht het nummer nog een tiental minuten langer geduurd hebben.
De nieuwe nummers klonken iets directer en minder abstract, maar dat betekent niet dat Amatorski haar drang om te experimenteren verloren is. Het klonk eerder als een lichte nuanceverschuiving in sound en in aanpak. Of en in welke vorm de songs op plaat zullen verschijnen is nog onduidelijk, maar de band kennende zullen ze wel weer een haast perfect eindproduct op de markt brengen. We zijn alvast benieuwd na hetgene we in de Handelsbeurs te horen kregen.
In de bisronde gaf de groep nog een prachtige versie van het beklijvende en melancholische “Never Told”. Het publiek kon zo met torenhoog kippenvel en een afgesneden adem weer naar huis vertrekken, hunkerend naar meer. Maar nu maar eerst die prachtplaat ‘TBC’ weer eens uit de kast halen.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Darkside ft. Dave Harrington & Nicolas Jaar - Niet van deze wereld
Darkside
Ancienne Belgique
Brussel
Tegenwoordig hoef je niet langer op de peperdure wachtlijst te staan bij Virgin om een onvergetelijke buitenaardse trip te maken. Darkside, het hernieuwde project van de uiterst eigenzinnige Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington, bracht ons voor nog geen twintig euro een heel pak voorbij de dampkring.
Nicolas en Dave staan al langer dan sinds deze debuutplaat samen op een podium. Dave Harrington was de vaste gitarist in de liveshows van Nicolas Jaar en vóór de geboorte van hun langspeeldebuut “Psychic” brachten ze al een selftitled EP uit en een herwerkten ze de allernieuwste van Daft Punk. De chemie tussen deze twee geniale muzikale breinen werd nu gebundeld in een geweldige spacerockplaat.
De intiem belichtte ABbox werd het geknipte decor voor het werelddebuut van het duo. Hun performance klonk net iets anders dan op plaat en het is duidelijk dat beiden nog op zoek zijn naar nog meer perfectie op het podium. Deze spaced out rock met flarden electronica en ambient klinkt vrij minimaal en kent hier en daar een dansbare uptempo stuiptrekking met die typerende bass drops. Wat we gisteren te horen kregen was echter niets minder dan geweldige buitenaardse seks zonder orgasme met een Lynchiaanse schone. De met een beetje verbeelding op Lynch lijkende Harrington heeft duidelijk de hoofdrol in dit verhaal. Nicolas Jaar draait aan de knoppen en neemt zoals altijd de zanglijnen voor zijn rekening. Ze bewijzen dat goede composities niet moeilijk hoeven te zijn en niet noodzakelijk naar hoogtepunten hoeven te zoeken. Darkside bracht ons één lang uitgesteld muzikaal orgasme en dat werd enorm gesmaakt bij de smeltende fans. We kregen zelf twee bisrondes. Bij de tweede encore waren de twee net iets te goed op elkaar ingespeeld om van een zogenaamde improvisatieronde te kunnen spreken.
Maar wat maakt het uit als je weet dat meneer Jaar telkens opnieuw zelf de krijtlijnen trekt voor het ontstaan van nieuwe stromingen. Bovendien kunnen we bijna met zekerheid zeggen dat het eigenwijze jonkie nooit zal bezwijken voor het geld en de daarbij horende dwingende richtlijnen van grote labels. Alsjeblief Nicholas, blijf gewoon doen wat je doet.
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Gabriel , Dominic en Nik vormen samen Factory Floor , één van de laatste ontdekkingen van het label DFA . Sterk punt van DFA, het opsporen van beloftevol talent. En het trio is geen uitzondering op de regel . Hun eerste LP , ‘éponyme’, ligt in de rekken sinds september jongsleden en zal zeker de top bereiken tegen het eind van dit jaar . Factory Floor toonde zich in de AB Club , en bewees dat hun sound even geweldig is op het podium als in de studio .
De AB Club was volledig uitverkocht op het moment dat de Londenaars het podium betraden. Voorafgegaan door een set van schreeuwende , maar veelbelovende East India Youth, begonnen de Londenaars met hun hybride mix van electro, harde noisy sounds en ander abstracte melodische exploraties. "Turn It Up " lanceerde een soort vijandelijkheid . Harde klappen op het openingsnummer dus. De percussie liet je trommelvliezen vibreren terwijl de verraderlijke beat je voeten verplichtte om mee te doen.
Op het podium , speelden de Londenaren los en speels zonder zich zorgen te maken over het publiek . De sound was evenwichtig, en dat was het belangrijkste voor hen. In het publiek viel er lichte danspas te noteren van enkele fans, maar zoals steeds in de AB, bleef de meerderheid van het publiek onbewogen. In het algemeen van weinig belang.
Maar het moet gezegd, de minder ‘coole’ kant van het trio, is niet bijzonder uitnodigend; ondanks de performance op de scene, zelfs de hits “Two different ways”, “Fall back” of “Reallove” hielpen niet.
Het trio verliet de set na bijna een 1h20 performen. Hoewel de set knallend begon, waren de laatste 20 minuten niet echt nodig of overtuigend. Vooral de sfeer in de zaal was opmerkelijk teruggevallen na de eerste 3 kwartier. Factory Floor is, op het moment, een groep die ongetwijfeld meer fans gaat maken op de festivals dan op scene. Goed, maar het kan zeker beter.
Redouane Sbai - Vertaling Gerrit van De Vijver
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fleetwood Mac is één van de ‘old time favorits’ die nog op het lijstje stond om aan het werk te zien . Terecht , van de huidige Brits – Amerikaanse rockband is van de originele bezetting uit 1967 alleen Mick Fleetwood, net de 70 voorbij btw, er nog bij. De drummer en oprichter van de band verzamelde doorheen de geschiedenis heel wat muzikaal talent , maar vaste vorm kwam er natuurlijk met John McVie , Christine McVie en verder de americanos Lindsey Buckingham en Stevie Nicks . Een straffe bezetting op gezegende leeftijd en door de jaren uitgegroeid tot topmuzikanten.
Een afspraak met de muziekgeschiedenis kregen we , want de band van Mick Fleetwood maakte met 'Rumours' het op drie na meest succesvolle album aller tijden, waarbij de hits “Dreams” , “Don’t stop” en “Go your own way” niet ontbraken .
Naast het eerste werk met Peter Green zit thuis een ‘Tusk’ of de 80s ‘Mirage’ , ‘Tango in the night’ en het 90s album ‘Behind the mask’ niet te ver verstopt.
Fleetwood Mac trad op voor een avondje nostalgie , en kwam naar hier om de sterke songs van hun repertoire te spelen , met een blik op de toekomst , want er is een nieuwe plaat op komst en daar hoorden we al een rockend “Sad angel” van .
Vier jaar na hun vorig optreden stonden ze opnieuw in het Sportpaleis . Op weg waren we benieuwd of Christine er zou kunnen bij zijn , gezien ze in Londen aanwezig was op twee gigs. Stiekem hoopten we het , maar nee, vanavond was ze er niet bij , waardoor hits als “Little lies”, “Everywhere” en “You make loving fun” in de kast bleven, naast de wondermooie instrumental “Albatross” .
Het gerespecteerde kwartet werd bijgestaan door een tweede gitarist , een toetsenist en twee backing vocalisten. In de bijna drie uur durende set werden we meegevoerd, - gedreven in hun rijkelijk gevulde oeuvre. We hadden een muzikale rit van pop , rock , roots, blues en psychedelica, waar ruimte was voor gesoleer, strakke drums , emotievolle vocals, subtiel uitgewerkt en gespeeld met een dosis sentiment en gevoeligheid . Het maakt hen zo invloedrijk en bepalend .
We kregen een gezapig optreden , een rockende en een sfeervolle , dromerige, breekbare Fleetwood Mac. De extraverte en intieme aanpak en de daarbijhorende prachtprojecties zouden in een zaaltje als de AB nog meer tot hun recht komen . Die projecties gaven extra dimensie aan de nummers en soms gaf het de indruk dat we Fleetwood Mac in 3D zagen spelen . Goed gevonden dus .
In het begin moest de band nog wat op dreef komen, ondanks de twee kleppers “Second hand news” en “Dreams” die al passeerden . Pas na het mooi uitgesponnen , uitgewerkte “Rhiannon” kwam de fluwelen doorleefde stem van Stevie er goed door . “Lets get the party started” riep ze . Imponerend was “Tusk”, retropoppsychedelica ten top, wat me even deed terugblikken naar die set van Camper Van Beethoven , die een kleine tien jaar terug in de AB de ganse plaat speelde.
Ergens kan je Stevie in één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith, met haar bezwerende danspasjes die ze o.m. op de sfeervolle “Sisters of the moon” , “Sara”, “Landslide” , “Gypsy” en het rockende “Stand back” uitvoerde . Lindsey op z’n beurt is een begenadigd gitarist en perste er alles uit als op “Never going back again” en “Big love” , die hij solo met die herkenbare akkoorden perfect beheerste ; of bij een “I’m so afraid” en “Gold dust woman” waar zijn gitaargepingel knap en indrukwekkend was. Kippenvelmomenten! Verder een McVie sterk geconcentreerd op z’n bas en Mick die er op de drums het tempo in hield . Natuurlijk kon hij de menigte eens prikkelen met het product van de jaren ’70, een ophitsende drumsolo; als een bezetene ging hij tekeer; zijn kreten tussenin en de samenhorigheidsquote “Are you with me” waren een toegevoegde waarde . Ook de duetten Lindsey – Stevie , zorgden steeds voor magie , “Without you” , “World turning” , “Don’t stop” en het afsluitende “Say goodbye” emotioneerden en pakten ons in .
Enkel de tien minuten uitleg hoe Stevie en Lindsey in de seventies bij Mick en John zijn geraakt is goed voor een babbel achterna , of bij een tv of radio interview , maar hier werd het op den duur vervelend en slaapverwekkend.
Fleetwood Mac is een succesvolle, geliefde band . Het is en blijft iets unieks, een optreden van bijna drie uur is niet niks , en weet naast (bijna) leeftijdsgenoten toch ook wat (nieuwsgierige) jongeren te bereiken . Deze tour valt samen met de 35ste verjaardag van ‘Rumours’ , in de spotlights vanavond met ruim vijf nummers.
Missie voldaan , we kregen een heerlijke, uiterst aangename , genietbare set! . TW Classic lonkt … “Take care , be kind to one another” , deze quote van Mick Fleetwood koesteren we .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4192
Organisatie : Live Nation
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost! De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op de repeatknop drukt.
The Stanfields combineren hun vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt.
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.
Je hoort meer van The Stanfields op www.rookierecords.de .
Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail. Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut. Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen. Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s. Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’. Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten. Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .
Nu JJ Cale het loodje heeft gelegd zal de ook al 70 jaar oude Tony Joe White het verder alleen moeten rooien in de velden van de laid back blues. Alhoewel, een herboren en bescheiden Mark Knopfler, die zijn ego even voor een tijdje aan de kant heeft gelegd, heeft op ‘Privateering’ zijn spelstijl ook in dezelfde richting laten vloeien. Trouwens, als Knopfler zijn grote voorbeelden ten volle wil erkennen, dan moest hij wel bij de uitvaart van JJ Cale op de eerste rij zitten, vlak naast TJ White bijvoorbeeld.
In zijn gekende swamp blues stijl en met die diepe bariton stem is TJ White ook op ‘Hoodoo’ uit de duizenden te herkennen. ‘Hoodoo’ is dan ook geen verrassing, wel meer van het klasrijke zelfde. Het mag al wat meer rocken dan op de verstilde voorganger “The Shine”, waarop TJ zich van zijn meest intieme kant liet horen, maar de gitaar gaat nu ook weer niet dwars door de muren scheuren, het is Tony Joe, niet Jack White, moet u weten.
‘Hoodoo’ is gewoon een oerdegelijk TJ White album gekenmerkt door die immer bruisende slide gitaar. Het is een plaat waarop een ervaren rot van op zijn barkruk in 9 knappe bluessongs zijn muzikale kunsten etaleert zonder in egotripperij te vervallen.
Een knappe aanvulling van een indrukwekkend repertoire.
Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Black Star Riders is Thin Lizzy zonder Phil Lynott die tracht te klinken als… Thin Lizzy met Phil Lynott. Nadat origineel Lizzy gitarist Scott Gorham en zijn gevolg al jaren de wereld rondtrekken onder de naam Thin Lizzy en al die tijdloze klassiekers live laten verder leven, hebben ze nu toch de keuze gemaakt om onder een nieuwe groepsnaam vers materiaal uit te brengen. Moedig, maar juist daarom is het des te jammer dat ze die stap niet doortrekken in de songs, want hier wordt hardnekkig geprobeerd om nog steeds Thin Lizzy te zijn, met een zanger Ricky Warwick die zijn geforceerde best doet om te klinken als Phil Lynott.
De songs zijn allemaal vakkundig gefabriceerd volgens het old school Lizzy hardrock recept en klinken best krachtig en vermakelijk, geregeld komt ook die wervelende gitaartandem voorbijrijden, maar niets op de plaat klinkt origineel of duidt op een gewaagde stap in het ongekende.
Naar verluidt was het uit respect voor de legendarische Phil Lynott dat de plaat niet onder de naam Thin Lizzy werd gemaakt, maar dan hadden ze beter uit datzelfde respect wat meer eigen smoel in dit album gestoken, wat Lynott volgens ons meer zou geapprecieerd hebben.
Op vandaag klinkt Black Star Riders als één van die zovele tribute bands, en dat is een beetje jammer voor een stel hard rock zwaargewichten die hun sporen verdiend hebben bij ondermeer Alice Cooper, Megadeth, Ted Nugent en Whitesnake.
In het kielzog van het fantastische Savages lijkt de weg wel vrijgemaakt voor post punk meidengroepen. Vanuit Manchester komt PINS overgewaaid en die hebben met ‘Girls Like Us’ een verdomd stevig debuut gemaakt. De titelsong is al meteen een schot in de roos, een onweerstaanbare riff, een diep dreigende bas en een aanstekelijk refrein maken er een hell of a song van. Met de naar bubblegum pop neigende surfgitaartjes van “Waiting for the end” neigen de vier heftige meiden naar de collega’s van Bleached, maar verder in het album komen steeds weer die duivelse Savages opdoemen.
Er moet dus nog wat meer naar een eigen smoel gezocht worden maar dat komt wel goed. Op de tweede plaats staan na Savages is dezer dagen trouwens geen blamage.
Nu het tot voor kort verloren gewaande genre helemaal terug is, springen een hoop beloftevolle groepen op de krautrock kar, denk aan Wooden Shjips, The Soft Moon, Suuns, Disappears, Traams,…. Zo begint de invloedssfeer van cultgroepen als Can en Neu alsmaar groter te worden. Ook TV Ghost mag zich voor een stuk schatplichtig achten aan deze pioniers. De groep heeft hun krautrock wel in een eighties- en postpunk bad ondergedompeld, met een knipoog naar Echo & The Bunnymen. Er zit nogal wat echo op de gitaren en die komen ook al eens binnen langs de garagerockpoort. In combinatie met vuile en zwevende keyboards neigt dit soms naar The Horrors (“Placid Deep”) en ook wel een naar een ruwere versie van Interpol (“Cloud Blue Moments”).
TV Ghost heeft zich op dit bijzonder boeiend album alvast een eigen geluid toegeëigend die drie kwartier lang een bedwelmend effect uitstraalt.
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre. Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen. In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient. Opvallend is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica.
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden. De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album. De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic. Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van deze band.
Nederlands 
Français 
