Amper twee jaar geleden zag in het Duitse Munster een nieuwe punkband het levenslicht. Vijf jonge honden gaven hun band de naam Idle Class en besloten meteen alles op muziek te zetten en hun toenmalige jobs op te zeggen. Na een EP ‘Stumbling Home’ in de zomer van 2012 verschijnt met ‘The Drama’s Done’ een eerste full album. Het resultaat mag er zijn want het vijftal leverde een plaat op die de vergelijking met toonaangevende Amerikaanse bands moeiteloos weerstaat.
Idle Class kun je probleemloos in één adem noemen met formaties als Polar Bear Club, Make Do And Mend en The Flatliners. Wie de populariteit van genoemde bands in overweging neemt, beseft dat deze Duitsers kunnen uitgroeien tot een van de belangrijkste Europese namen in het genre. Dit eerste volledige album bestaat uit tien knallende songs die adjectieven als cathy, hard, melodieus en rauw perfect verzoenen. Het rauwe geluid wordt net als hun Amerikaanse grote broers in grote mate bepaald door de ‘raspende vocalen’ die de sound net dat tikkeltje extra geven.
Liefhebbers van energieke, positieve en eigentijdse punkrock mogen dit plaatje dus niet links laten liggen.
Meer info op www.idleclasse.de
Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen, legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’ kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .
Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith” en “Toxic” te horen zijn .
Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!
Heidenfest 2013 – zondag 6 oktober 2013
Heidenfest 2013
013
Tilburg
Heidenfest is ondertussen al lang geen geheim meer voor de pagan/folk metal fan. Ieder jaar passeert deze hoogmis (alhoewel ze deze term waarschijnlijk niet graag horen) van pagan/folk metal door onze contreien. Op zondag 6 oktober zakte ik af naar de 013 te Tilburg om te zien wat de pot deze keer schafte.
Hoewel het ernaar uitzag dat we het Finse Frosttide gingen missen door het verkeer raakten we toch nog net op tijd binnen en moesten we geen noot missen. Of we veel gemist gingen hebben door later toe te komen is nog maar de vraag. Slecht was het zeker niet maar de mix symfonische metal en vrij standaard folk metal was nogal saai. Het enige ietwat originele was de keyboard die helaas ook onmiddellijk het meest irritante instrument was van de set. Ik heb geen probleem met keyboards zolang je niet elke beschikbare seconde vult met nodeloos geriedel… Zowat het enige interessante aan de set waren de random kerels die verkleed wat op het podium kwamen dansen maar die kwamen bij quasi iedere band terug dus zo speciaal was het niet. Ik moet wel toegeven dat het een geboren live-band is en dat merkte je ook. Alhoewel dit de laatste show van de tour was straalden de heren van geluk en speelden ze alsof hun leven er vanaf hing. Ook het publiek kon ze best wel smaken. Ahja, misschien volgende keer beter.
Eostre was mij blijkbaar niet echt gunstig gezind vandaag. Ook de 2e band van de dag Winterstorm was niet onmiddellijk mijn ding en dat is nog zacht uitgedrukt. Naar eigen zeggen spelen ze een mix van power Metal, Epic Metal, Folk Metal en Viking Metal. Ik hou het eerder op typische Duitse power metal met een folky tintje en een keyboard ook wel gekend als “van die huppeltrut muziek die 20 keer op Wacken speelt waar enkel Duitsers van kunnen houden”. Het Nederlandse volk was dit blijkbaar met mij eens want naast wat bescheiden beweging op de eerste rijen was de rest niet echt geboeid gezelschap. Toen dan ook de vraag viel of ik niet achter een pitta wou gaan heb ik snel het hazenpad gekozen. De pitta was trouwens beter dan de band – alhoewel, nu ook weer niet zoveel.
Na de middelmatigheid van de eerste 2 bands was het tijd voor de band waar ik eigenlijk voor aanwezig was, Suidakra. Ik wou deze heren al een eeuwigheid eens aan het werk zien maar slaagde er nooit in om een showtje mee te pikken. Vandaag was dus de dag. Na de voorgaande bands was ik een beetje bang dat ook deze heren mij enorm teleur gingen stellen maar niets was minder waar. Ze speelden de pannen van het dak en bombardeerden zich onmiddellijk naar de op één na beste band van heel Heidenfest. Ook het publiek was daarmee akkoord en ging helemaal los op de Celtic metal van deze heren die je nog het best kan vergelijken met Unleashed. Ergens was het wel spijtig dat ze niet wat hoger op de affiche stonden, gezien je deze band als één van de grondleggers van het subgenre mag zien.
Nu was het de beurt aan het oer-hollandse Heidevolk. Vreemd genoeg had ik eigenlijk niet echt veel verwacht van hen, ik had ze al 4 keer gezien en muzikaal vind ik ze ook niet bijster boeiend. Toch slaagden ze er in om mij volledig weg te blazen, de beste band van de avond te worden en toch de helft van mijn favoriete nummers niet te spelen. Ze waren in topvorm en al vanaf de eerste song lieten ze mij luidkeels meebrullen. Vreemd genoeg was het aanwezige publiek niet zo bekend met de teksten als ik had verwacht, slechts de helft van de Nederlanders stond mee te brullen. Althans, dit was zo tot ze publieksfavorieten Saksenland en het o zo geweldige Vulgaris Magistralis speelden. Hoewel dit eigenlijk een cover is word het toch gerekend als één van de beste songs van de band en dat weten ze ook. Een andere band deze avond had dat helaas niet zo goed begrepen…
Ondanks de geweldige show miste ik toch nog wel nummers zoals “Koning Radboud”, “Zwaarden Geheven” en “Hulde Aan De Kastelein” maar ach… Ik kan niet altijd krijgen wat ik wil.
Equilibrium was nog zo’n band waar ik niet echt veel van verwachte. Zoals eerder aangegeven ben ik geen bijster grote fan van huppelende melodietjes aangebracht door een keyboard op ieder mogelijk moment. Daarnaast vind ik het wel een vrij goede band, maar ze slagen er op album toch altijd in om mij na 2 nummers de gordijnen in te jagen. Toen ze openden met mijn persoonlijke favoriet “Blut Im Auge” was ik blij en teleurgesteld tegelijk. Nu had ik geen reden om de rest van de set uit te kijken. Wat ben ik blij dat ik mij vergist heb. Hoe irritant de band ook kan zijn op album sluit allesbehalve hun geweldigheid op het podium uit. Nummers waarbij ik normaal instinctief op next zou drukken lieten mij nu allemaal bewegingen maken waarvan ik niet eens wist dat ik dat kon ( of wou kunnen). Het was dan ook onmiddellijk de enige band van de avond waarvan ik het oprecht jammer vond dat ik niet vrolijk kon gaan mee moshen dankzij mijn vers versneden kruisband. Veel te vroeg was het gedaan maar dat kon mij niet schelen want hierna was het de beurt aan de band waarvan ik verwachte dat ze een spetterende show gingen neerzetten.
Die band was Turisas (wie de review van PPM gelezen heeft zal weten dat ik absoluut omver geblazen werd door de spetterende show van deze band). Nu waren ze één van de headliners en ging er dus nog meer spektakel inzitten. Ondanks de vele klachten over het nieuwe album ‘2013’ keek ik ook uit naar die nieuwe nummers. Teleurgesteld, dit is toch wel het voornaamste dat ik kan zeggen. Ik was overduidelijk niet de enige met dit sentiment, mijn compagnone die mij en iedereen zonder enige twijfel zou offeren om te trouwen met de frontman was zelfs teleurgesteld. De nieuwe nummers pasten niet in de set en zouden beter gepast hebben in een integrale live-set van het hele album. Deze nieuwe nummers namen de plaats in van klassiekers zoals “One More” en “The March Of The Varangian Guard”. Afsluiten deden ze dit keer niet met “Battle Metal” maar met “Stand Up and Fight”, de meesten – waaronder mezelf – hoopten natuurlijk op één van de beste covers ooit “Rasputin”, maar nee. Ondanks dat zowat het gehele publiek “Rasputin” zat te roepen kregen we het niet te horen. De band was ook niet zo actief zoals we gewoon van hen zijn maar dat kan natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid van de tour. Spijtig…
Ten slotte was het de beurt aan Ensiferum. Ondanks het feit dat het grondleggers van het genre zijn en hun gigantische populariteit heb ik het toch niet echt voor deze band, de muziek is daar net iets te gewoontjes. Ook live slaagden ze er eerder niet in om mij te bekoren door de nogal statische performance en een zwak geluid. Hoewel ik moet toegeven dat ik ze beter vond dan op hun passage op Frostrock x-aantal jaar geleden zal dit nog steeds niet mijn favoriete band worden. De klachten die ik bij deze show had zijn zo een beetje dezelfde als degene die bovenaan staan maar ietsje afgezwakt. Ze slaagden er immers dit keer wel in om mij te doen mee brullen met enkele nummers. Het zwakke geluid bleef voor mij toch wel het grootste struikelblok te zijn, blijkbaar is deze sound juist kenmerkend voor Ensiferum maar de drums die veel luider gaan dan de gitaar en de zang is toch niet aan mij besteed. Toen er mij gevraagd werd of ik het super erg vond dat we wat vroeger vertrokken om niet vast te staan met de auto viel mijn keuze dus nogal vrij snel en was ik weg.
Op zich was het best wel een leuke avond en zie ik wel in waarom Heidenfest zo immens populair is, ook de 013 was best wel een leuke locatie. Alleen spijtig dat drinkhoors niet langer toegelaten waren en de vreemde manier van binnen- en buitengaan. Wel altijd tof om Jupiler te krijgen, ook al ben je niet in België en moest je er 2,50€ voor betalen. Ik had immers al nachtmerries van het idee dat ik op Heineken zou moeten overleven die dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4201
Organisatie: Heidenfest (ism 013 Tilburg)
Party on the stage, and everyone is invited! Zo is het concert van Rudimental zaterdagavond in de Ancienne Belgique in Brussel het best te beschrijven. Het Londense viertal en entourage zette een energieke, entertainende en vooral een erg leuke show neer, en zeg nu zelf: zijn er betere manieren om een zaterdagavond te spenderen?
Voorprogramma kwam in de vorm van Billie Kawende, een Belgische schone met roots in Congo. Billie is voor het concertseizoen 2013/2014 door de AB gekozen als één van hun Artists In Residence (in navolging van onder meer Selah Sue en The Black Box Revelation), en meer dan terecht, bleek al snel. Haar sound neigt vooral naar de soul, maar er zijn ook duidelijke invloeden van Afrikaanse muziek en gospel te bespeuren. Hoogtepunt van de set was vast en zeker de trage cover van Kelis's “Caught Out There”. Billie stelde haar kwaliteiten ruimschoots ten toon: een uitstekende stem, een vernieuwende sound en bakken vol talent. Belgische soul diva in de maak!
Als het publiek het voorprogramma al goedkeurde, dan ging het voor de hoofd act al helemaal uit de bol. Toen Rudimental in mei een concert moest annuleren was de teleurstelling groot en wanneer er een nieuwe datum werd aangekondigd, was de zaal dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Het publiek had er duidelijk zin in, en wat meer was: de goedgeluimde bende op het podium ook. Twee essentiële elementen voor een uitstekend concert, dus.
De set op zich bracht weinig verrassingen, maar dit kwam het concert niet ten nadeel. Ondanks hun korte bestaan heeft Rudimental al een paar hits die door bijna allen gekend zijn en de onbekende songs zijn aanstekelijk genoeg om het publiek aan te spreken. Ook de grote groep muzikanten op het podium (negen in het totaal) was nooit echt overweldigend. Zingen werd netjes afgewisseld tussen één mannelijke en twee vrouwelijke vocalisten en het was DJ Locksmith die het meeste vooraan op het podium stond om de verbroederen met het publiek.
De band was zich duidelijk aan het amuseren op het podium en dit gevoel verspreide zich onvermijdelijk doorheen de volledige zaal, met als gevolg dat de aanwezigen "I can feel the love, can you feel it too?" bleven schreeuwen tot lang nadat de bende al teruggekeerd was voor een encore.
Rudimental + Guests + Brussel: samen gooien, goed mixen en af en toe een vleugje disco of zelfs reggae erbij: het recept voor een eersteklas concert.
Setlist: Give You Up (feat. Alex Clare) - Right Here (ft. Foxes) - More Than Anything (ft. Emeli Sandé) - Spoons (ft. MNEK & Syron) - Baby (ft. MNEK & Sinead Harnett) - Not Giving In (ft. John Newman & Alex Clare) - Home - Hell Could Freeze (ft. Angel Haze) - Free (ft. Emeli Sandé) - Powerless (ft. Becky Hill) - Solo (featuring Ella Eyre & Mark Crown) - Ready Or Not (Fugees cover) - Feel The Love (ft. John Newman)
Encore: Now (Paramore cover) + Sun Is Shining (Bob Marley Cover) - Hide (featuring Sinead Harnett) - Waiting All Night (featuring Ella Eyre)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Billie Kawende - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4172
Rudimental - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4171
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Axelle Red – Geweldige sfeer!
Axelle red
Depot
Leuven
2013-10-05
Elien De Cock en Wouter Verplancke
Axelle Red - Als een gezonde jongeman roept Axelle Red alleen maar nostalgie op. De herinneringen gaan terug naar lange reizen richting het zuiden van Frankrijk, de vader die wel fan is van de roste vamp, en wij; de kinderen moesten het ook maar goed vinden. Nu zoveel jaren later lijkt dezelfde bewondering overgedragen te zijn, we trokken naar Het Depot. En we waren niet alleen, zelden stond er zo’n lange rij om het Depot te mogen betreden. Eenmaal in de zaal was het wachten geblazen, gelukkig konden we de tijd doden door ons te vergapen aan het opgestelde decor. Een prachtige rode vleugelpiano en een resem tl lampen waren genoeg om onze fantasie op hol te laten slaan.
Eindelijk was het zo ver, het concert begon. Axelle Red nam plaats achter de micro met haar gitaar en zette “Amour Profond” in. Hoewel het een mooie opening was, was de cd versie niet ver weg te denken. Gelukkig was de vrees voor een cd concert vlug verdwenen. Bij het tweede nummer leek Axelle Red wat losgekomen te zijn, hier startte de rode draad doorheen het concert. Ze stak van wal met een verhaal waarrond haar nieuwste cd opgebouwd is, namelijk het romantische scenario ala Romeo en Julia. Het tragische verhaal waarbij man en vrouw voor eeuwig verliefd zijn, maar niet bij elkaar kunnen zijn. “La Claque” wordt gekenmerkt door sterke blues invloeden die de krachtige stem van Axelle Red ondersteunen. Het cd gevoel verdween, de zaal zong lustig mee en de toon was gezet voor de rest van de avond. Vanaf hier kregen we een walk through memory lane, aangevuld met nieuwe nummers. De oude nummers “A Tâtons”, “Sensualité”, “Parce que c’est toi” sloegen in als een bom. Axelle Red dartelde over het podium alsof ze er op geboren was. Jaren ervaring straalden af op het publiek.
Het concert kende een goede afwisseling tussen oude en nieuwe nummers, tussen trage en snelle. Nummers als “Quelque Part Ailleurs”, “Si tu savais” brachten rust in de set. Axelle Red is niet alleen een showbeest, ze schuwt ook een intieme akoestische set niet. “Ce Matin” en “Je t’attend” werden door de akoestische begeleiding naar een hoger niveau getild.
Het was een concert die zowel jong als oud kon boeien, de perfecte mix tussen de nieuwe en de oude nummers zorgden voor een geweldige sfeer in de zaal en zelf hier en daar een kippenvel momentje. Het was een eer en een genoegen dat we hier bij mochten zijn.
Setlist: Amour Profond- La Claque- A Tâtons- Sur La Route Sablée- Elle Danse Seule- C’est Une Ville- Quelque Part Ailleurs-Sensualité- Temps pour nous- Si Tu Savais- Rester Femme- Je Te L’Avais Dit-Ce Coeur En Or-Jure-Ce Matin-Je T’Attend-Le Monde Tourne Mal- Ma Prière- De Mieux en Mieux- Rouge Ardent-Parce Que C’est Toi- Venez Vers Moi
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4186
Organisatie: Depot, Leuven
Fuck Buttons verbaasden een paar maanden terug door met ‘Slow Focus’ een nog betere plaat af te leveren dan in 2009, toen ze na het uitbrengen van ‘Tarot Sport ‘ alom geprezen werden door de muziekcritici. Heel veel sleutelde de band desondanks niet aan hun sound, en ‘Slow Focus’ voelde dan ook aan als een logische stap in hun ontwikkeling. Door een betere productie (die ze volledig in eigen handen namen) en een iets toegankelijkere en ook duistere sound zette de groep weer een stap vooruit. Hun grote minpunt blijft wel dat hun songs dynamiek missen, maar anderzijds is de massieve, pompende sound hun belangrijkste handelsmerk. De soms industriële, soms dromerige elektronica wordt recht in je gezicht gesmeten, en je moet zelf maar zien wat je ermee aanvangt.
De verwachtingen waren dan ook hoog, niet in het minst omdat Fuck Buttons eind juni op Best Kept Secret Festival een dijk van een set neerzetten. Helaas zijn we iets minder lovend over het optreden dat ze in de Ancienne Belgique brachten. Slecht was het absoluut niet, maar helaas slaagde Fuck Buttons er deze keer niet in om ons opnieuw volledig mee te zuigen in hun trippy elektronische noisetrip. Was het omdat de jongens zich moesten houden aan de rigide geluidsnormen van Schauvliege of was het de meer rechttoe-rechtaan aanpak - die op papier nochtans wel veelbelovend klonk-, die ervoor zorgde dat enkele songs niet helemaal tot zijn recht kwamen?
Neem nu bijvoorbeeld “Olympians”, op plaat één van hun sterkere nummers. Op Best Kept een euforische, adrenalineopwekkende trip die ons alle kleuren van de regenboog liet zien, in de AB een ietwat fletse bedoening waarbij we toch een aantal keer onze aandacht dreigden te verliezen. Het agressievere jasje dat de song kreeg aangemeten, zorgde ervoor dat elke zin voor nuance als sneeuw voor de zon verdween. De details geraakten zoek in het geheel en de song verzoop om nadien nooit meer boven water te komen.
Gelukkig was er genoeg materiaal dat wel voor de nodige opwinding zorgde. “Red Wing” was een onhoudbare stormram en zowaar zelfs dansbaar en “Hidden SX” klonk als een elektronische variant van een postrocksong met een melodie die ’s nachts nog steeds door je hoofd blijft spoken.
Ook visueel gezien was het genieten geblazen. De silhouetten van Andrew Hung en Benjamin John Power werden geprojecteerd op een doek, terwijl beide heren zijdelings hun kant van de draaitafel bedienden. Achter hen was een discobal opgesteld die lichteffecten de zaal injoeg, terwijl het duo hun nummers laagje per laagje opbouwde door nog wat meer knoppen open te zetten.
Al bij al leverde Fuck Buttons toch weer een straf optreden af, dat helaas net niet kon tippen aan hun acte de présence op Best Kept Secret. En in zo’n geval zijn we natuurlijk net even wat strenger dan gewoonlijk. Maar vergis je niet, Fuck Buttons blijft één van de strafste live elektronica-acts van het moment.
Pics homepag Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com - http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op een dinsdagavond, terwijl de zon ondergaat in Leuven, reist deze terug naar Het Depot. Juan Zelada, een singersongwriter uit Madrid, vult het hele podium met enkel zijn gitaar. Zijn feel good songs en catchy rhythms zorgen voor een zomers gevoel dat goed wordt onthaald door het publiek. Hij slaagt er zelfs in om de enthousiastelingen te laten meezingen met zijn ‘ooo-ooo-ooo-tjes’. Zijn Spaanse origine steekt hij niet onder de tafel en verrast het publiek met een nummer in zijn moedertaal. Als voorprogramma vond ik hem geslaagd, al vond ik dat er weinig variatie was tussen de verschillende nummers. Kort samengevat: leuke zomerse liedjes.
Maar dan gebeurde het. Daar verscheen de vijf koppige band Noisettes, begeleid door geroep en getier van een aanwezige fanclub, op het podium. Shingai Shoniwa, de frontvrouwe, opende het spektakel op haar knieën met het nummer “I want you back”. Direct draagt ze het publiek op haar handen en wanneer na het derde nummer “Sometimes” de band onverwachts een feilloze overgang maakt naar “Don’t upset the rhythm » werden de zitplaatsen van het Depot al snel ingeruild voor de dansvloer vóór het podium. Vanaf dat moment was het optreden één groot feest tot het einde !
Shingai Shoniwa heeft bewezen dat ze als frontvrouw een topper is. Continu maakte ze contact met het publiek en reageerde op situaties uit de zaal. Zo kreeg een jongeheer genaamd Stef twee dikke kussen en mocht een zekere Maria de intro van een nummer zingen. Aan energie had Shingai niets te kort. Zo huppelde ze continu in haar schattige kleedje heen en weer op het podium, met hier en daar een acrobatische stunt. En als dat nog niet genoeg was, stond ze plotseling tijdens de bis in het midden van de zaal tussen het staande en zittende publiek. Zij was duidelijk dol op ons, en wij op haar!
Muzikaal was de band tiptop in orde. Ze maakten onverwachte overgangen, brachten de nummers in gevarieerde versies, maakten het publiek stil voor een stukje akoestisch en als kers op de taart een smerige solo op de gitaar en een jazzy solo op de piano tijdens het nummer « Don’t give up ». Het publiek werd met andere woorden rijkelijk getrakteerd op veel afwisseling, waardoor niemand in de zaal zich ook maar 1 seconde verveelde.
Tijdens het optreden maakte Shingai vele quotes, waarvan één mij altijd zal bij blijven. Zo droeg ze aan het begin van het optreden een plastieken jas en werd ze belaagd door vele ‘mooie’ complimenten van haar mannelijke fans zoals ‘you’re hot’. Met haar geslepen tong wist ze hierop te reageren : ‘This jacket is making me so hot that in a few minutes I’ll be cooked and ready to eat’. En inderdaad twee nummers later roept ze het uit ‘I’m cooked, it’s time to party!’ waarna ze haar plastieken jas uitzwiert en haar beste dansmoves boven haalt. Wat een showbeest !
The Noisettes kwamen, zagen en veroverden het Depot ! Ze gingen de strijd aan met mijn dansheupen waardoor ik nu nog nageniet van een beetje spierpijn. Werkelijk een topconcert dat mijn verwachtingen oversteeg.
Setlist: I want you back, Wyld young hearts, Sometimes (acoustic), Don’t upset the rhythm
Hey hey , 24 hours « or » free , Every now & then, Rag top car (mandolin), Dont give up, Travelling light (dan piano), Prisoner of love, Never forget you
Bis: Atticus, Saturday
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4181
Organisatie : Depot, Leuven
De Australische broers Keith en Michael Jeffrey hadden al meteen een grote hit op zak met “Trojans” uit hun debuut ‘When it was now’ . Het album valt enerzijds op door z’n aanstekelijke electropop , vooral het eerste deel van de cd met o.m. “Electric” , “If so” en “Back seat” . Daarna creëren de broers meer ruimte voor fris tintelende, gevoelige popmuziek, waarbij het gitaarspel en de samenzang in de spotlights komt . “Through the glass” en “On a day” klinken hier het sterkst.
Atlas Genius heeft een hitgevoelig album uit, in de voetsporen van een Bastille en Imagine dragons . Het jonge publiekje kan er maar baat bij hebben!
Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica. Ze dateren al van 2008. Het vervolgverhaal van het duo Luke Steele – Nick Littlemore’s hun debuut ,’ Ice on the dune’ , is meer van hetzelfde en opnieuw zijn hier de eerste songs het sterkst, “DNA” en “Alive” .
De formule van Empire of the sum is uiterst herkenbaar, een sound van uit één of ander melkwegstelsel, kitscherige electropop , psychedelische tunes , dansbare , zalvende beats, softe elektronica en in galm verdronken zangpartijen . Daarna doen de meer dromerige songs theatraal en bombastisch aan en druipt de dramatiek van de nummers . Te gepolijst dus . Af en toe worden we in hun nevelige sound wakker geschud als op “Surround sound” .
Op plaat valt het nog mee , maar live verzuipen ze nog meer in die pompeuze electropoptunes!, en wordt de set vooral opgekrikt door spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Entertainment en show.
Een handvol goede nummers waarbij duidelijk is dat ze nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT zijn.
‘The Electric Lady’ begint precies in de cinema, zijn we hier in de nieuwste James Bond beland ? De intro “Suite IV : Electric Overture” laat inderdaad een ambitieuze en interessante plaat vermoeden. En dan komt het ! Een wonderbaarlijk fantastische song “Givin’ em what you love”, ingeblikt met de kleine grootheid Prince. Sublieme song !
Hier gaan we toch maar even voor zitten, denkt een mens dan, dit kan misschien nog wat worden, ook al hebben we het nooit echt gehad voor al die opgeblonken r&b teven. Helaas, een paar stappen verder zitten we alweer met onze koude kont op de wakke grond, want de rest is flauwe disco, afgetrokken seventies soul, stroperige b-movie muziek en platte r&b (ondanks de samenwerking met een paar spraakmakende gasten als Erykah Badu, Solange en Esperanza Spalding).
Geen idee waarom de verzamelde wereldpers hier zo lovend over doet, dit is en blijft r&b eenheidsworst die maar moeilijk te onderscheiden valt van het hitparade bandwerk dat ook overvloedig verspreid wordt door de Beyoncé’s en Rihanna’s van deze wereld.
‘The Electric Lady’ is volgepropt met funky, jazzy, hip hop en filmische uitstapjes die de plaat een extra cachet zouden moeten geven, maar al die prullaria missen volledig hun doel en maken er eerder een pretentieus vehikel van.
Toegegeven, Janelle Monae kan echt wel zingen, heel wat beter dan de omhooggevallen wichten Béyonce, Rihanna of Nicki Minaj, maar een goeie zangeres maakt daarom nog geen goede plaat (Adèle is lang niet de enige). Maar die ene song met Prince : jawadde !
Toch kan dergelijk plaatje ook nuttig zijn. Als u het ooit in uw hoofd zou halen om in eigen beheer een wazig porno filmpje te maken, dan is dit de perfecte soundtrack.
Neem uw platen van Hawkwind, MC5 en A Place To Bury Strangers, kieper ze in een inox kookpot en flikker die bij wijze van experiment op 600 Watt de magnetron in. De ravage die wordt aangericht krijgt van ons de naam Destruction Unit.
Zowel groepsnaam als albumtitel spreken boekdelen. Destruction Unit zuigt ons mee in een vernietigende storm van psychedelische noise en verschroeiende spacerock met een in your face punk attitude. Acht buffelstoten van songs rammen ze er door, zonder tussenpauze en met een genadeloze oerkracht. Ze komen binnen zonder kloppen en beuken meteen de voordeur aan diggelen.
‘Deep Trip’ is een bloeddorstige pitbull die 34 minuten lang onophoudelijk zijn tanden in uw hielen zet, of een op wraak beluste gevechtsstier die zonder weerga vakkundig uw ballen doorboort. Een geweldige trip waar geen mens heelhuids doorheen komt.
Destruction Unit raast op 19/10 door de Antwerpse Kavka en de dag erna door het groezelige kot The Pits in Kortrijk. ’t Zal er stuiven !
White people and the damage done
Jello Biafra and The Guantanamo School Of Medicine
Alternative Tentacles
Goeie ouderwetse kwade Amerikaanse hardcore punk, waar kan je voor zoiets beter terecht dan bij Jello Biafra ? 54 jaar oud, maar hij is nog altijd even boos als weleer, alsof The Dead Kennedys nooit zijn weggeweest. Biafra is een overblijver van een bijna uitgestorven soort punks, zo eentje die in de eerste plaats kwaad is op alles en iedereen en daarom zo hard mogelijk tegen ieders schenen schopt. Een groot contrast met de punks van vandaag die eerder begaan zijn met de nieuwe H&M collectie dan met alles wat er verkeerd loopt in de wereld.
Daarom is het des te leuker om nog eens een woeste Biafra te horen die met de nodige humor een blik energetische old school punk opentrekt. De man heeft nog genoeg woede, agressie, intensiteit en inspiratie in zich om er een zinderend album uit te puren. Met The Guantanamo School of Medicine heeft hij ook een vlijmscherpe band rond zich, een zootje ongeregeld die zonder omkijken Biafra’s songs in de juiste (lees ongecompliceerde) punkspirit brengt.
Op ‘White people and the damage done’ staan er tevens een paar geweldige motherfuckers van songs die boven de 5 minuten uitkomen (de titelsong en een driftig “Burgers of Wrath”). De ongeschreven tijdslimietwet voor punksongs (boven de twee minuten is uit den boze) heeft op Biafra duidelijk geen vat. Fuck that, gelijk heeft ie.
Jello Biafra, een man naar ons hart.
Nederlands 
Français 
