Er zijn intussen bijna vier jaar geslopen tussen het debuut’ Hands’ en de tweede , ‘Nocturnes’ van het Britse Little Boots , waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt. Toen zat haar toegankelijke , onschuldige en lieflijke elctropop zeer zeker in de lift , samen met La Roux , Lykki Li , Robyn en Ellie Goulding ; intussen hebben we al een rits artiesten in het genre als Charlie xcx en Chvrches .
De nummers worden gedragen door haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. ‘Nocturnes’ blijft natuurlijk in dezelfde sfeer van eighties dancepop in de voetsporen van Eight Wonder , Transvision Vamp , Pet Shop Boys , Human League, maar valt minder op . De sound is breder, en klinkt dromerig , lichtvoetig , fris en luchtig . Het zijn tien songs fijn om naar te luisteren die een lichtje Goldfrapp doen flikkeren . Goed afgewerkt fraai album , maar ook niet meer dan dat !
Mike Rosenberg aka Passenger is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit btw en kwam in de belangstelling met de emosingle “Let her go”.
Sing/songwriters zitten in de lift , denk maar even aan The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg of dichter bij ons Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
Wie houdt van elegante , gevoelige dromerige pop , komt hier duidelijk zijn trekken . Live worden z’n nummers solo gespeeld ‘one man – one voice - one guitar ‘. Op plaat kunnen de (semi-)akoestische songs spaarzaam omlijst worden met een piano , blazers , xylofoon of zalvende drums , wat de intensiteit , warmte en de gevoeligheid verhoogt en een kleurenpalet biedt . Je komt uit op beklijvend materiaal met een glimlach …
“Let her go” en “Holes” zijn de eerste smaakmakers en er valt veel moois te rapen.
De cd wordt nog aangevuld met live opnames wat het plaatje compleet maakt . De muzikale aanpak boeit en hij is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid. Passenger is ‘hot’ en heeft z’n plaatsje opgeëist!
Het Zweedse Ef is al tien jaar bezig en manifesteert zich de postrock , met langgerekte dromerige stukken . De songs mogen dan deels instrumentaal aangepakt zijn door gitaren en percussie, licht orkestraties en vervlogen zachte zangpartijen vullen aan en zweven over de sound . Ef geeft een gevoel van onthaasting, en biedt een toegevoegde waarde aan het postrockgenre door de zalvende, sfeervolle aanpak . De songs zijn verfijnd en subtiel uitgewerkt . De toevoeging van piano, cello , viool, trompet , trombone en klokkenspel zorgen voor een kleurrijk palet.
We noteren een afwisselende opbouw, die de repetitieve structuurlijn doorkruist, forser kan klinken , durft aan te zwellen en verder lichtjes explodeert. De nummers zijn op die manier best spannend en boeiend. Voor fans van Explosions in the sky , Mogwai en Sigur ros.
http://www.efmusic.se
Wiz Khalifa – HipHop in Vorst!
Wiz Khalifa
Vorst Nationaal
Brussel
30 september 2013, een mooie maandagavond in Vorst en perfecte omstandigheden voor een heerlijk hiphop feestje! …
Het zag alleszins niet zwart van het volk in Vorst Nationaal noch letterlijk, noch figuurlijk. De zaal was eigenlijk maar goed half gevuld (bovenste gedeelte was zelfs helemaal afgesloten) en het publiek bestond vooral uit jonge blanke hiphop liefhebbers terwijl ik toch meer een multiculturele bende had verwacht, tenzij die allemaal vooraan het podium stonden natuurlijk.
Het voorprogramma bestond uit een zekere Tuki. Een rapper uit de entourage van Mister Khalifa zo zou later blijken toen hij samen met Wiz een nummer mocht vertolken “Rise Above”. Diezelfde Tuki zet blijkbaar ook alle tattoos op de torso van Wiz! Wat de jonge kerel solo presteerde (geflankeerd door een DJ en een andere rapper) was misschien wel verdienstelijk maar toch redelijk zwak als je vergelijkt met wat daarna zou komen. Enkel het nummer “She said” bleef hangen.
Daarna was het de beurt aan Trinidad James, die naar eigen zeggen voor de eerste keer op een Belgische bodem stond. James ging de hiphop clichés niet uit de weg en stormde getooid met de obligate gouden halsketting, raar hoofddeksel en vergezeld van een stoere bodyguard, het podium op! Muzikaal was het al iets straffer dan Tuki maar ook hier een vrij eentonige set en ook heel wat moeite om het publiek in beweging te krijgen. Pas bij de iets gekendere nummers “All gold everything” en “Females welcomed” kwam de sfeer er een beetje in en werden zelfs enkele fans op het podium gelaten om mee te feesten.
Tijd voor de echte ster van de avond! Om 21u15 was het zover. Van bij de intro was duidelijk dat dit optreden van een heel andere orde zou zijn als de 2 opwarmertjes van daarnet : more sound, more light, more everything…en voor het eerst deze avond met live muzikanten! Het publiek liet van bij het begin enthousiast merken voor wie het naar Vorst was gekomen!
Wiz Khalifa verscheen in een bizarre zwart/wit outfit op het podium (inclusief een soort plooirok rond zijn achterwerk) en gaf meteen van jetje! Flarden “walking on a dream” van Empire of the Sun galmden door de boxen en heer Khalifa rapte er wat overheen tot groot jolijt van de fans. Vroeg in de set zat het nummer “Work hard, play hard” en zorgde meteen voor een eerste hoogtepunt! Heel de zaal brulde het refrein mee en dan ging zo door bij de nummers “Paper Bond” and “We own it”. In een sneltreinvaart werkte Wiz zich door een energieke set en bewees hij echt één van de huidige grootmeesters van het genre te zijn! “Let it go”, “Beat it” en vooral “Young wild and free” zette Vorst meermaals in lichte laaie! Heel aanstekelijk en plezant om zien, ook voor een niet hiphopper als ondergetekende!
Tijdens enkele minder gekende en meer ingetogen nummers liet Wiz Khalifa ook meermaals op overtuigende manier horen dat hij daadwerkelijk kan zingen en die avond echt wel goed bij stem was!
De uitsmijter zat natuurlijk helemaal op het einde met het duo “Black and yellow” en “Roll up”! Iedereen op de tribunes veerde recht en zong en danste heerlijk mee, terwijl op het podium het feestje compleet was door alle rappers van de avond samen de set te zien afsluiten!
Nooit gedacht dit ooit te zullen zeggen van een hiphop concert maar het was geweldig! Benieuwd of Lil Wayne dit over 2 weken kan evenaren in dezelfde zaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4158
Organisatie: Live Nation
Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende keys, die hier voor de bredere laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende nummers als “Kurt Vonnegut”, opener, “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!
Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.
Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang, genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .
Organisatie: Botanique , Brussel
Crocodiles – debuterend bandje? Nee hoor. Opkomend talent ? Jawel , het uit San Diego , Californië afkomstige kwintet in intussen al een kleine vijf jaar bezig en heeft nu al hun vierde cd uit, ‘Crimes of passion’. Een klein uur lang waren we in hun muzikaal web verweven van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop, met een pak goede melodieus songs , in de aanpak nergens overdreven , wat er net voor zorgde dat we geboeid bleven .
Ze waren vorig jaar al te gast in de Witloof Bar van de Bota . Spijtig genoeg hebben ze niet aan fans gewonnen , maar wie houdt van bochtenwerk tussen Echo & the Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & Mary Chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels, moet toch eens gaan kijken wat dit respectvol bandje te bieden heeft . Op gemoedelijke wijze worden deze invloeden verwerkt in hun songs!
We waren meteen bij de leest bij “Hearts of love”, “Teardrop guitar” en “Cockroach” , die live duidelijk venijnig, pittig , snedig en opwindend klonken . De gitaarlicks – riedels , het psychedelisch orgeltje en de bezwerende , hitsende drumpartijen gaven extra dimensie . De moedige zangpartijen van Welchez doen niet erg Amerikaans aan , integendeel hier komt de Britpop voor de geest.
Het kwintet ging gretig te werk en de broeierig slepende songs , onderhuids gepast voorzien van een dosis fuzz , galm en een echoënde zang , volgden elkaar snel op . “Refuse angels” , “Neon Jesus” en “Marquis de sade” , één van de twee bissen , wakkerden het vuur nog eens aan door de opbouwende, licht exploderende ritmiek , waarbij we enkel maar kunnen vaststellen dat hier een vindingrijk , creatief en gemotiveerd bandje te zien was , op basis van hun materiaal en hun extraverte liveset .
Crocodiles houden we in het oog ; deze band verdient meer airplay!
Organisatie: Botanique, Brussel
Dat Gent Dok Noord gaat missen is wel heel duidelijk. Zondag werd de zomer én DOK definitief uitgewuifd met twee fantastische Belgische topbands op het programma. Dans Dans zorgde voor een zinnenprikkelende set in DOKarena en in laatste instantie werd 50 Foot Combo aan de affiche toegevoegd. Een betere avond om ons geliefde DOK vaarwel te zeggen konden wij ons niet inbeelden.
Een zachte nazomeravond, een steeds vroeger invallende duisternis en de intieme gezelligheid van de arena vormden het perfecte decor voor de ingetogen sound van deze Gentse jazzrockers. Dans Dans wordt sinds een paar maanden in de nationale en internationale pers de hemel in geprezen. Met hun tweede album ‘I/II‘ lijken ze echt hun doorbraak te forceren. Gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), bassist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) experimenteren op dit nieuwe album met nummers van onder andere Bowie, Tom Waits, Morricone en Sun Ra. Ze vallen moeilijk in een vakje te duwen maar hun experimentele jazzrock is ingetogen, soms psychedelisch en hun zinderende gitaarwerk is ronduit meeslepend. Alsof ze je meenemen naar gortdroge en broeierige woestijnlandschappen. Het gitaarwerk van Bert Dockx tast voortdurend de technische mogelijkheden af: live detunen, gebruik van vocal samples op cassetjes die hij door de snaren van zijn gitaar jaagt. Broze nummers als “Au Hasard” en hun versie van Morricone’s “The Sicilian Clan” zorgden voor een extra piek in hun act dat eigenlijk één langgerekt hoogtepunt was.
Om het afscheid van DOK helemaal legendarisch te maken werden in extremis de immer aanstekelijke mannen én vrouw van 50 Foot Combo gevraagd om er een lap te komen op geven. Terwijl Dans Dans ons mentaal wist te prikkelen, veroorzaakten de Gentenaars van 50 Foot Combo voor een ware aanslag op onze heupen. Die spreekwoordelijke lap was eerder een aangename uppercut dat zeker zal blijven nazinderen zijn bij het begin van de nieuwe werkweek.
Bedankt Democrazy voor deze prachtige avond. Bedankt DOK voor de fantastische zomeravonden dat we er konden beleven. Wij gaan dit keihard missen.
https://soundcloud.com/undayrecords/sets/dans-dans-i-ii
https://soundcloud.com/urgent-fm-official/dans-dans
Organisatie: Democrazy, Gent
Odegand by Night 2013 - Begin van een nieuwe traditie?
Odegand by Night 2013
Diverse Locaties
Gent
Eerste editie van Odegand by Night, een tweetal weken na de intussen klassieke versie bij dageraad. Op 6 locaties op loopafstand in de Gentse binnenstad waren een aantal artiesten uitgenodigd die ergens de grenzen tussen klassieke muziek en hedendaagse elektronica aftasten.
Jef De Neve begon in de Minard met een aantal pijnlijk mooie stukken, die iedereen stil kreeg. Maar een beetje duiding bracht hij halverwege het concert dan toch wel. Leuk hoe hij het publiek toen wat uitleg verschafte over de stukken die hij speelde, en nog leuker was het om te zien dat hij zo een beetje overal de mosterd vandaan had gehaald, ook bij jonge artiesten als Goose en Netsky, van wie het origineel toch wel enigszins anders klinken dan deze bewerkte versies. Open geesten zijn misschien eerder zeldzaam, maar leveren dan ook meer op.
De Luxemburgse pianist Francisco Tristano is zo iemand die graag buiten de lijntjes kleurt. Hij wist al enige bekendheid te verwerven met pianoversies van technoklassiekers als “Strings of Life” en ook live bracht hij een mengeling van klassieke piano met sequencerklanken, en met een beat. Een soort live uitgevonden tracks. Niet altijd onvergetelijk, soms wat te weinig subtiel, maar hij wist het niet al te talrijke publiek wel te boeien.
Afsluiter en absolute top-of-the-bill was Jeff Mills, die zich zijn passages in de jaren 90 in Gent nog herinnerde en die zich tegenwoordig naast het componeren van soundtracks voor imaginaire sci-fi-films ook soms bezig houdt met het begeleiden van symfonische versies van zijn technoklassiekers. Het is een kant die minder bekend is bij het publiek dat hem vooral kent van zijn hard-as-nails techno met Underground Resistance en later solo.
De Sint-Annakerk was een grandioos decor voor deze avond, met een mooie verlichting die het neo-byzantijnse interieur heel mooi tot zijn recht deed komen. Mills hield zich nogal op de achtergrond en gaf de beats die de melodieën moesten ondersteunen. Het is soms moeilijk om de originele nummers te herkennen, maar dat geeft ook maar aan hoeveel vrijheid hij het Symfonieorkest van Vlaanderen had gegeven om zijn nummers te bewerken. Af en toe ging er een opgewonden kreet van herkenning door het publiek als er een bekend of vermeend bekend nummer passeerde en dat waren dan waarschijnlijk wel de technoheads. Aan de andere kant was het ook heel mooi om te zien dat een heel divers publiek de gelegenheid kreeg om het werk van Jeff Mills te leren kennen. Het zal trouwens ook wel zo zijn dat veel Millsfans deze kant van hem ook niet zo echt kennen, en het blijft ook een zeldzame gelegenheid dat je een symfonische Mills ten gehore krijgt.
Deze avond was iets heel anders dan een dj-set waarbij een ontelbaar aantal nummers door de mangel gedraaid worden. er was tijd en ruimte om de stukken tot hun recht te laten komen. Het publiek luisterde geboeid en respectvol, er was enkel herkenning bij de versie van “The Bells”, die ook nog eens hernomen werd in de encore. Mooi was ook hoe Mills een absolute disco-klassieker als “Bourgie bourgie” opdiepte en het publiek ook toonde waar ook zijn roots en die van de techno liggen.
Ik veronderstel dat het aangeeft dat je muziek niet in hokjes mag opdelen. Op een of andere manier is techno full circle gekomen.
Het is blijkens deze avond wel degelijk de klassieke muziek van deze tijd.
Organisatie : Playout – Odegand by Night
Bozar Electronic Arts Festival 2013 – dag 3 - zaterdag 28 september 2013
Bozar Electronic Arts Festival 2013
PvsK
Brussel
Bozar Electronic Arts Festival (BEAF), voorheen Bozar Electronic Weekend, werd sinds vorig jaar in een nieuw jasje getooid. De focus in deze tweede ligt niet alleen op elektronische muziek maar de nieuwe naam verklapt meteen ook dat de nieuwste technologische ontwikkelingen in de beeldende kunsten , film en fotografie in de spotlight worden gezet. Het zou ons iets te ver leiden om alle bezigheden uit deze driedaagse hoogmis voor elektronische kunsten aan bod te laten komen. Daarom concentreren we ons op dag drie vooral op de muzikale hoogtepunten.
De headliners voor deze zaterdag waren ongetwijfeld Jon Hopkins en Moderat (Modeselektor + Apparat). Spijtig genoeg werd de organisatie door overmacht genoodzaakt de albumvoorstelling van Moderat van de affiche te schrappen. Sascha Ring aka Apparat belandde na een motorongeluk in het ziekenhuis en de geplande concerttour werd afgelast. Gelukkig is de man na een operatie wel weer op de been. Het Berlijnse duo Modeselektor was zo vriendelijk om het gat in de affiche op te vullen. Wie wil er nu ook niet die fantastische Henri Le Boeuf-zaal eens volledig op stelten zetten? En dat heeft de schijnbaar nog steeds in festivalmodus verkerende Modeselektor met opener “Blue Clouds” ook netjes voor mekaar gekregen. In een mum van tijd werd de Le Boeuf-zaal een omgetoverd tot een bruisende danstempel. De lichtjes geschifte mannen van Modeselektor weten perfect hoe ze de tot de nok gevulde zaal in beweging moeten houden. Soms vragen wij ons af hoe ze telkens opnieuw wegkomen met hun gekende, op het randje van het platvloerse balancerende sets.
Onze absolute held van de avond had met zijn grand piano-show niet meteen de bedoeling de tent volledig op zijn kop te zetten zoals Modeselektor. De adembenemende en met emotie gevulde audiovisuele liveset van Jon Hopkins sloeg menig toeschouwers met verstomming. Dreigende en aardverschuivende drones wisselt hij in het begin van zijn set af met wondermooi en breekbaar pianospel. Zijn broze toetsenwerk ontaardt uiteindelijk in een aanstekelijke technoset dat ten top wordt gedreven met de single “Open Eye Signal”. De uitmuntende akoestiek in de Henri Le Boeuf-zaal maakte onze bewondering voor Hopkins alleen maar groter.
Deze derde dag van BEAF was een volstrekt goed gemikt schot in de roos. Horta zou echter wel een hartaanval krijgen indien hij zou zien dat Henri Le Boeuf in zekere zin wordt mismeesterd door een uitzinnige massa.
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4173
Org: PvsK (Bozar), Brussel
De muziek van de uit Brugge afkomstig Carneia is nauw verbonden met de progmetal rock van Tool; verder sluimert Channel Zero en de stoner van Kyuss ergens rond . Net als de groepsnaam is heel wat beeldspraak verweven en wordt er muzikaal lekker oorlog geleverd voor ‘The tongues of Babel’.
We horen die zelfde donkere slepende broeierige intensiteit , dynamiek en opwinding wat overtuigend spannend materiaal oplevert , waarbij de nummers durven te exploderen ... Lovend zijn we over de acht songs van dit tweede album.
‘Carneia’ bijt van zich af , knalt, intrigeert , overweldigt en won terecht al eens eerder een Vi.be on Air op StuBru .
Info op https://www.facebook.com/carneiaband
Forward - Jong West –Vlaams bandje uit de omgeving Avelgem – Moen geeft zich volledig met een reeks broeierige snedige en gedreven rocksongs . Ze klinken spannend en zitten melodieus goed in elkaar, wat een overtuigend geheel oplevert . In de zang dwaalt Ian Astbury van The Cult rond . De band rijpt nog, en is zoekende naar een eigen identiteit. Wordt vervolgd …
http://www.forwardmusicband.be
65daysofstatic is één van die bands die moeilijk onder één noemer te vangen zijn, en als je op het publiek van de erg drukke Handelsbeurs afging, zal het wel zo zijn dat het onder postrock valt, dan toch qua doelpubliek. Gasten in ieder geval die hun muziek ernstig nemen. Ze zijn onderhand een 10-tal jaar bezig en in de vroege jaren bouwden ze op hun platen gigantische gitaarexplosies op die zo ongeveer organisch groeiden, zonder dat je er nog echt songstructuren in kon herkennen. Muziek voor heads dus.
Op hun laatste platen, onder meer hun laatste worp ‘Wild Light’, zijn ze ook wat meer dan vroeger met elektronica beginnen experimenteren, wat wel de trend van het nieuwe millenium zal zijn, of een begin van gebrek aan inspiratie. De eerste nummers live hadden dat wel wat meer, en op één of andere overtuigde het niet helemaal. Het ging meer om het klankexperiment of de vervorming van het geluid dat ze in hun hoofd hadden dan om het bouwen van een groove. Geweldige feedback, dat wel. Het was niet de sound waar ze in het post-rockwereldje groot mee waren geworden.
65daysofstatic heeft het concept song al lang verlaten, zoals elke goede post-rockband en hun slepende composities dienen dan ook meer als mantra voor een meditatie-oefening.
Hoe verder het concert vorderde hoe meer de band terug ging naar hun vertrouwder sound, met lange introspectieve stukken piano die opbouwen naar een explosie van feedback. Loeihard gespeeld trouwens.
Muziek om je echt in te verliezen. Wat dan ook collectief door het publiek gedaan werd.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Graham Parker - The Bastard of Belgium strikes again
Graham Parker
Minardschouwburg
Gent
2013-09-26
Dirk van Eyken
Er is iets vreemd met voorprogramma Tiny Legs Tim. Als je je ogen dicht doet, dan klopt het allemaal. Zijn bluesgitaar klopt, zijn stem klopt en de teksten kloppen. Maar op één of andere manier rijmt het niet met het beeld van die tengere jonge West-Vlaming. Niet aantrekken, Tim, het ligt aan mij. In elk geval heeft hij het wachten op de hoofdact een stuk korter gemaakt.
Eind jaren zeventig was er Elvis Costello, Joe Jackson en er was Graham Parker. Het is niet de eerste keer dat ze in één adem worden genoemd. Maar terwijl de twee anderen tot nu toe met ups en downs in de spotlight gebleven zijn, is Parker al heel lang uit de actualiteit verdwenen. Nochtans toonde hij in die dagen minstens even veel talent en energie, en was hij net als zijn twee collega’s zeer bedreven in het schrijven van geweldige songs. Maar toen de samenwerking met zijn groep The Rumour in 1980 stopte, werd het stil rond hem en kreeg hij de status van cultartiest.
Op donderdagavond stond hij na 15 Jaar nog eens op een Belgisch podium. De laatste keer dat hij hier was, in de Ancienne Belgique, was hij blijkbaar zo opgetogen dat hij het concert op 2 live albums zette. (‘Live Alone: The Bastard of Belgium’ en ‘Live Alone: The Belgium Bastard’s Brother’).
Voor ik naar Gent trok bekeek ik nog een paar YouTube filmpjes van de angry young man Graham Parker, en ik moet zeggen, het is een heel andere performer die we in de Minard te zien kregen.
Vandaag is hij een zeer aangename en grappige entertainer die niet nalaat de wereld rondom hem te relativeren. In de eerste plaats zichzelf. Tussen de songs door ging hij de dialoog aan met het publiek en vertelde over zijn verleden, over zijn visie op de Amerikaanse politiek (“Sommige parlementsleden zijn letterlijk ziek in hun hoofd”) maar ook over de UFO hype die een hele tijd geleden in België opleefde. Ook grappig was toen hij vertelde dat hij de Gentse Vrijdagsmarkt had herkend als de Oude Markt van Leuven waar hij in 1986 nog optrad.
Maar laten we het vooral over zijn muziek hebben. Opener “Watch the Moon come down” uit zijn album ‘Stick to Me’ (1977) zette meteen de toon. Het rocknummer werd herleid tot zijn essentie en GP, zoals hij zichzelf noemde, gooide het met zijn akoestische gitaar en zijn scherpe stem in het theater. En dat was eigenlijk zijn plan voor de ganse avond. Zo maakte hij van “Fool’s Gold” een walsje en bracht ook nog mooie versies van bijvoorbeeld “You Silly Thing” en “Problem Child”.
”Black Honey” noemde Graham één van de mooiste liedjes die hij ooit schreef, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. “Waiting for the UFO’s” leidde hij dan weer in als ‘de slechtste song die hij ooit maakte’ en ook tijdens het nummer, waarin hij de zaal aan het meezingen probeerde te krijgen, bleef hij ons geruststellen dat het zo meteen over zou zijn.
Halfweg de set schakelde hij over op zijn elektrische gitaar. Een gitaar trouwens die voor hem gemaakt werd en waar hij nog wat reclame voor maakte omdat, zei hij, elke verkochte gitaar goed was voor honderd pond in zijn zak.
Er volgde onder andere een heel mooie versie van “Love gets you twisted” en ook “Black Lincoln Continental” waarvan hij trots vertelde dat Nick Lowe het ooit coverde.
Het stilst in de zaal werd het wellicht tijdens “Long Emotional Ride “ uit het comebackalbum van Parker met zijn Rumours uit 2012, dat vertelde hoe hij terugkeek op zijn carrière.
Wie wachtte op zijn bekendere nummers was er aan voor de moeite. Toen iemand uit het publiek tijdens de bisronde vroeg om “You can’t be too strong”, zei hij “Nee, dat is veel te triestig zo laat op de avond”. Alleen bij zijn allerlaatste bisnummer kregen we een zeer mooi “Hey Lord, don’t ask me questions” te horen.
Vóór het concert begon , herinnerde ik me Graham Parker als een jonge rocker met het mes tussen de tanden. Nu heb ik vooral een aangename man voor ogen, waarmee het waarschijnlijk heel fijn moet zijn om eens aan de toog te hangen. Blij dat ik er was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Graham Parker - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4157
Tiny Legs Tim - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4168
Organisatie: Greenhouse Talent ism Democrazy, Gent
Ik heb iets met Japan, zijn mensen en zijn cultuur, die vreemde mengeling van traditionele waarden en hoogtechnologische samenleving, die heel veel Westerse invloeden omarmt, maar daar een heel eigen twist aan geeft, en die voor ons toch altijd ondoordringbaar en lichtjes bizar blijft: waar eten ze nu bijvoorbeeld rauwe vis, gepekelde groenten en gefermenteerde bonen als ontbijt, waar hebben de toiletten een verwarmde bril en sproeikoppen, en waar begon een fenomeen als ‘Cosplay’, je verkleden en leven als een manga-personage? Juist, Japan.
Eind de jaren zeventig, begin de jaren tachtig, stak punk de Stille Oceaan over, en bereikte die ook het land van de rijzende zon. Twee zusjes, Naoko en Atsuko Yamano, en hun vriendin Michie Nakatani, waren gek op The Ramones, en richtten in 1981, in Osaka, Shonen Knife op, een pop-punk powertrio dat meer dan dertig jaar later nog altijd bestaat. In de jaren negentig werd Shonen Knife plots de lievelingen van de alternatieve scene, zo mochten ze onder meer het voorprogramma van Nirvana doen, en nu zijn ze terug. Van de originele bezetting blijft enkel nog Naoko Yamano over op gitaar, in 2009 kwam Ritsuko Taneda er bij op bas, terwijl de huidige drumster Emi Morimote Shonen Knife in 2011 vervoegde.
Het is ook in deze bezetting dat Shonen Knife in 2011 als Osaka Ramones een volledige Ramones-coverplaat uitbracht. Vorig jaar kwam hun nieuwste plaat uit, ‘Poptune’, die ze vanavond in Opwijk kwamen voorstellen.
De Nijdrop was aardig gevuld vanavond, zowel jong als oud, punk en metalhead, wou dit Japans powertrio wel eens aan het werk zien. Zo rond halftien klonk de intromuziek, en Shonen Knife maakte een spectaculaire intrede: de drie dametjes, nauwelijks een meter vijftig groot, alle drie in mouwloze Yves Saint-Laurent sixties Mondriaan-jurkjes , zwarte Shonen Knife polsbandjes, gingen wijdbeens op het podium staan en staken hun Shonen Knife-sjaaltjes boven hun hoofden, om daarna een traditionele Japanse buiging te maken.
Shonen Knife omgordde de instrumenten, en vroeg het publiek : “Konichiwa, are you ready to rock?”, wat meteen ook het eerste nummer was van een set die er aan Shinkansen tempo van door ging, The Ramones indachtig. Bassiste Ritsuko stal de show vanavond, alle rock en metalposes haalde ze van stal, inclusief het duivelsteken met pink en wijsvinger: iedereen in het publiek had een brede glimlach op het gelaat door zoveel enthousiasme: ook de simpele, bijna idiote songteksten deden iedereen grijnzen: zangeres Yamano vroeg in grappig Engels of we snoep lustten, waarna de tekst van Banana chips als volgt ging: “Banana chips for you! Banana chips for me! In the afternoon, banana chips and tea”.
Vergeleken met Shonen Knife waren The Ramones intellectuelen. Een echt vuil punkgeluid heeft Shonen Knife niet, het is eerder Powerpop met punk-attitude; geïnspireerd door de girl bands van de jaren zestig: stel je voor dat The Ronettes nummers van The Ramones zouden spelen, en je komt aardig in de buurt van hun sound. Naoko was blij dat ze voor het eerst in “Opwiek, Opwijk Rock City” mocht spelen, en zette daarna “Osaka Rock City” in. Ook drumster Emi mocht een nummertje zingen: “ I am a cat” bracht ze met zoveel overtuiging en lachebekjes dat het enthousiasme oversloeg op het publiek.
Natuurlijk mochten The Ramones ook niet ontbreken vanavond: we werden getrakteerd op “Rockaway beach”. Vervolgens vroeg Naoko of er in Opwijk een Sushi bar was, waarna de volgende onvergetelijke songtekst volgde: “Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar. Suuuushiiiiiii! Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar.” Hilarisch en geniaal. Ook het typische Japanse instituut van de onsen, het publieke badhuis, kreeg een gepaste ode, volledig met sixtiesgitaarklanken en de volstrekt geflipte tekst:” I like public baths, i like public baths, baths are very good for my body. I’m looking forward to eat ice cream after my bath time”.
Shonen Knife was vanavond onvergetelijk, bizar en grappig, een optreden waarvan je een week later nog altijd met een glimlach op je gezicht rond loopt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Polaroid Fiction - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4140
Shonen Knife - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4139
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Nederlands 
Français 
