Het blijft een vreemd kereltje, die Tav Falco. Een ijdeltuit ook : strak in het pak, halverwege de set toch maar eens de kam door de stijf gespoten haardos halen en met een perkamenten huid die me aan die andere kwast, Berlusconi, deed denken. Maar Tav Falco is ook de man die met zijn Panther Burns begin jaren '80 oude vergeten songs recycleerde tot een mix van rockabilly en blues en zo samen met The Cramps toch voor wat rock-'n-roll zorgde in dat akelige decennium. Met o.a. Jim Dickinson en Alex Chilton in zijn groep maakte hij in die tijd enkele schitterende platen om in 2000 nog eens verschroeiend uit te halen met ‘Panther Phobia’ waarop ene Jack Oblivian op bas en orgel speelde. Sindsdien lukt het op plaat niet zo best meer en ook zijn laatste ‘Conjurations: séance for deranged lovers’ van vorig jaar klinkt wat halfslachtig. Ik had dus op zijn minst wat reserves toen ik me naar het Franse Wattrelos begaf.
Het begon al goed: aangekondigd om 18u en de deuren pas openen om 19u20! Maar geen mens die daarom morde. Openers van dienst waren het Frans-Belgische Blindhorses dat opgericht werd in Halluin maar tegenwoordig Lille als uitvalsbasis heeft. Lome woestijnrock die me deed denken aan Calexico en Giant Sand werd ons deel met een trompet die voor een serieuze meerwaarde zorgde. Halverwege wisselde de zanger zijn gitaar voor een banjo en switchte de band naar springerige folkrock. Niet meteen hun beste zet.
Drumster Giovanna Pizzorno bracht eerst nog een halve striptease vooraleer Tav Falco and The Unapproachable Panther Burns schitterend met een gemuteerde blues van start gingen. Daarna volgden al snel de gekende covers "Funnel of love" (Wanda Jackson) en "Tobacco road" (John D Loudermilk). Het ene moment klonken ze als een nijdige rock-'n-rollband om even later als een heerlijk decadent zwalpend balorkest uit de hoek te komen. Hoewel dat laatste niet altijd slaagde met als pijnlijk dieptepunt een verschrikkelijke cover van het Bond-nummer "Goldfinger", inclusief het misselijk makende bombast dat de toetsenman uit zijn nochtans klein instrument wist te halen. Maar op zo'n dooie momenten kon ik me nog altijd concentreren op het steeds te voorschijn priemende slipje van Giovanna Pizzorno.
Die uitstapjes naar meer exotische dansmuziek (wat hij al altijd heeft gedaan) bleken meestal de mindere momenten behalve dan die zinderende tango waarin er een danspartner voor Tav op het podium verscheen. En de man kan dansen! Alsof we daaraan hadden getwijfeld. Maar het liefst hoor ik toch de vuige rock-'n-rollnummers waarin hij soms behoorlijk tekeer ging op gitaar.
Hoogtepunten waren het lange "Gentlemen in black" van de laatste plaat en ‘Tina the go-go queen’ waarin het liefje van bassist Laurent Lamouziére mocht komen meekwelen. Maar het moment van de avond was evenwel het tweede en laatste bisnummer waarin Tav Falco en zijn overigens steeds superbe gitarist, Grégoire Cat, helemaal op het randje vooraan van het podium ellenlang verzengend uithaalden op gitaar en iedereen met een kamerbrede grijns achterlieten. Alleen dat ene nummer was al mijn verplaatsing waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Tav Falco (support act Jon Spencer Blues Explosion op 3 mei 2013 – Trix, Antwerpen)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tav-falco-03-05-2013/
Organisatie: Boîte à Musiques, Wattrelos
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: How to dress well – British Sea Power – Cold War Kids
Les Nuits Botanique 2013
Botanique
Brussel
Les Nuits Botanique houdt ons alert qua opvolging van jonge artiesten, opkomend talent en bands die al wat honneurs hebben door de jaren .
Vanavond hielden we halt in de Rotonde , waar we onder de indruk waren van de hartverscheurende trippy soundscapes van How to dress well , en in de Chapiteau kwam de noemer op toegankelijke gitaarrock, met enkele snedige , pittige soli. Leuke Les Nuits dus …
Meteen was de aandacht gescherpt door het Canadese Plants & Animals (Chapiteau) uit Montreal, die intensiteit , dynamiek, gretigheid en emotionaliteit samenbalden in fris gedreven rocksongs . We genoten van het bedreven gespeeld materiaal en de prachtige, vaardige, weerbarstige soli. Tja, hier versmolten bands als Neil Young & Crazy Horse , Dinosaur Jr en Arcade Fire. Btw, ze zijn al een kleine vijf jaar bezig, maar hun talent mag nu toch wel eens de verdiende erkenning krijgen .
In de Rotonde werden we meegenomen, meegevoerd op een huiverende , adembenemende trip van How to dress well , het muzikaal laptop project van de Amerikaan Tom Krell . Bijgestaan door een tweede elektronicatechneut, die af en toe ook viool speelde , werden we overdonderd door een pak indringende , smachtende , trippende elektronica, die sfeervol, loungy, dromerig als grimmig, grillig kon zijn; knisperende sounds , zalvende en krachtige beats, reverbs en een variërende falesetto zang vulden aan. Krell experimenteerde gretig met z’n 2 micro’s en hallucinante projecties waren te zien op de achtergrond.
Dagdagelijkse indrukken , gevoelsbeleven en de chaos die we kunnen ervaren, werd muzikaal in een ‘joy of sounds’ omgezet!
Vriendelijk, los, spontaan en speels dropte hij ons in dit muzikaal spel, en loodste ons door de niet eenvoudige set heen. Op het eind werden we zelfs overspoeld door harde staalverwerkende geluiden en liet hij ons verweesd achter. Puike prestatie!
British Sea Power - Buitenbeentje in de Britpop brengen elementen als grilligheid, eigenzinnigheid en toegankelijkheid samen. Een geheel van dwars, tegendraads, beklemmend, bedreven, groots en meeslepend uitgekiend materiaal dat sfeervol en hitsend klonk en in die afwisseling trokken ze ook in de zangpartijen , tussen de gitarist en de bassist, deze lijn door.
We waren op die manier uitermate geboeid in songs als “Machineries of joy”, “Loving animals” , “Carrion” en “All in it” en het belegen oudje “Remember me” . De bombast en de orkestraties die we op plaat kunnen horen , waren op het achterplan geduwd . Af en toe werden songs onderstreept door enkele uitwaaierende partijen. Een kleurrijke vioolpartij voegden ze aan het gevoelige dromerige, rockende materiaal toe .
Niet in 1 hokje te duwen deze Britten, en een referentie aan het miskende An Emotional Fish en Pavement was op z’n plaats!
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids (zie pics homepag), onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarop een handvol uitstekende singles te horen waren als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Dat is nu al een pak jaren geleden, en eerlijk gezegd, ze konden nooit meer tippen aan dit debuut en niveau zowel qua plaatmateriaal als live . De intimiteit en de extravertie die elkaar uniek kruisten in 1 song , raakten op de volgende platen onvoldoende, ook al probeerden ze tintelende ritmes en een warm, aanstekelijke sound te creëren, door de hotsende, botsende en emotievolle pianopartijen en gitaarriedels .
Gelukkig staan ze op het podium nog niet gestald als een stel tuinkabouters , gezien de energie die het kwintet uitstraalt . Dat maakt veel goed bij de gigs. Naast blijvers “Hang me up to dry”, “Hospital beds” en “St-John” – “We used to vacation” werd doodleuk links gelaten , konden maar een handvol songs overtuigen waaronder een “Occupation”, “Royal blue” , “Relief” en “Fear & trembling” .
Op de koop werd hun set eerder dan voorzien besloten, en kon er zelfs geen bis meer van af. Na een deugddoende avond , kregen we hier wel een koude douche over ons heen , en sloten ze op een eerder trieste manier af .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cold-war-kids-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/british-sea-power-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/plants-and-animals-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/milo-greene-04-05-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zondag 5 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux beleefde een derde 'zonnige' dag. Het terrein werd omgetoverd in een prachtig zomerterras waar jonge gasten konden klinken op de vriendschap, waar kleuters werden geschminkt en waar grootouders het van op afstand goedkeurend bekeken. Intussen klonken uit de tenten en op het plein instrumenten uit de vier windstreken. Bretoense klanken uit Boulogne-sur-Mer of zomerse speedfolk van Radio Negra. De grote tent werd zelf opengemaakt aan de zijkant zodat de verhitte toeschouwers wat koelte kregen. Want daar werd het een muziekfestijn van de middag tot de avond. Toen Raymond iedereen nog een fijne avond had gewenst, was het weer voorbij voor een jaartje. De organisatoren mogen een flinke pluim op hun hoed steken!
Shantalla
Labadoux baadde in een zonnige vakantiesfeer toen we het drukke terrein op zondag verstaken in de richting van de Schots-Ierse geluiden uit de grote concerttent. De Schotse Helen Flaherty genoot zo mogelijk nog meer van haar optreden dan het publiek. Met een brede glimlach zong ze haar ballads die door de kenners in de tent graag meegezongen werden. De stemmen werden alvast opgewarmd voor het optreden van Luka Bloom. De band (die verder uit Ieren bestaat) speelde de pannen van het dak (van de tent). Dit is Labadoux op zijn best: Keltische folk van de bovenste plank op een lazy sunday afternoon.
Toen het optreden goed en wel afgelopen was, zagen we zangeres Helen al langszij de tent binnen komen. Ze was nog in extase en kon dat moeilijk verbergen. Achter in de tent ging ze aan het standje met cd’s een poolshoogte nemen. Na een vijfjarige pauze tussen 2005 en 2010 nam de groep die zijn basis in België heeft hij derde cd “Turas” (=”reis”) op. Met zijn fijne balans van melodische ballades en uptempo reels en jigs in complexe nbewijst deze cd dat Shantalla een internationale ster is aan het folkfirmament!
Bagad An Alarc’h
We steken het grasplein over en de organisatoren zullen dit wel graag zien. Komt het doordat je slechts 8 euro betaalt om op zondag naar Labadoux te komen? Of zit de zon met haar zomerse temperaturen er voor iets tussen? In ieder geval is de sfeer optimaal: vrienden zitten of liggen te babbelen en drinken op de vriendschap, kleuters zoeken hun weg met leuk geschminkte gezichtjes terwijl de moeders hen van op afstand volgen.
Rondom de de weide trekken de standjes heel wat nieuwsgierigen en tussen al dat gekrioel bouwen de Fransen uit Boulogne-sur-Mer (150 km rijden van hier) gewapend met hun slagwerk, doedelzakken en bombardes in het midden van de peloeze een feestje: een echte Bretoense Fez Noz. Ze werden reeds aangekondigd door Alan Stivell die het programma goed bekeken had. “Bagad” is het Bretoense woord voor “groep” terwijl “An Alarc’h” “zwaan” betekent en de zwaan is het symbool van de stad Boulogne. Ze spelen Schotse en Ierse melodieën en Bretoense standards. Maar toch stellen wij ons de vraag hoe een Bretoense muziekgroep uit Pas-de-Calais kan komen. Wat opzoekwerk leert ons dat de twintigkoppige groep, opgericht in 2007, voor de helft uit Bretoenen bestaat. Ze zijn gegroeid uit een begeleidingsband voor dansers, maar wilden zelf meer op het voorplan treden. Gratis lessen doedelzak leverden nieuwe jonge muzikanten op. . Hier kan je een repetitie bijwonen.
Radio Negra
Wat verder was reeds een zuiders feestje aan de gang met een kruidige mix van reggae, ska, salsa en rock. Radio Negra speelde de perfecte soundtrack bij dit zuiderse zondagse weertje en zette de pubtent op stelten. Het was een hele toer om ons nog een weg te banen tot vóór het podium. Daar stonden de die-hards blootsvoets te dansen (opgepast jongedames voor splinters in de houten vloer!) op de tonen van nummers als “Demasiado Corazon” van Mink de Ville of “Clandestino” van Manu Chao. Het jonge volkje was kon de muziek van ouwe jongens Buena Vista Social Club goed smaken. Het is een echte cocktail en die smaakt naar meer!
Sarah Ferri
Als je de fiere moeder bent van een paar radiohits, dan is het fijn om hiermee live uit te pakken. Met “On My Own” heeft ze ongeveer elke Vlaamse zender gecharmeerd. Voor velen klonk het nog “Sarah Wie?” als je haar tipte als een hoogtepunt op Labadoux, terwijl ze reeds in de zomer van 2008 het concours Jonge Wolven won. In 2010 speelde Sarah Ferri op het Dranouter festival. Vervolgens werd ze op sleeptouw genomen als gaste bij Pieter Embrechts & The New Radio Kings en verzorgde ze supports voor grootheden als Jools Holland en Simply Red. Sarah groeide op in een warm Belgisch-Italiaans nest en geïnspireerd door dames als Ella Fitzgerald, Billie Holiday en Nino Simone begon ze met het schrijven van eigenzinnige en creatieve songs. Het is een mengsel geworden van folk en zonnige gipsy jazz. Haar stem heeft een heel ruim bereik en verandert voortdurend van timbre. Dat is duidelijk te horen in “The Man Who was bored”, een song met Django-ritmes en een stemgeluid dat ons doet denken aan Eddi Reader van Fairground Attraction. Op haar website lezen we dat ze op 13 mei is vertrokken naar Yokohama! Way to go Sarah!
Raymond van het Groenewoud
Net zoals op vrijdag en zaterdag, sluit de concerttent op zondag af met een man die er al een carrière van 40 jaar heeft op zitten. En net zoals Angelo en Alan maakt Raymond er geen routinezaak van! Al zong hij zelf “Ik ben God niet”, het is toch goddelijk om te zien hoe een stel jonge leeuwen elkaar vóór het podium verdringt om mee te brullen met oude nummers zoals “Maria” of “Vlaanderen boven”.
In al die jaren veranderde er wel één en andere want nu vult hij zijn dagen met vegetarisch eten en zijn nachten met de Chachacha.
Het eerste half uur mag iedereen vijf frank in de jukebox steken en horen we de ene na de andere hot. Daarna trekt de band een psychedelisch muziekgordijn op en wordt het even stil. Maar dan draait de hitmachine weer op volle toeren en zingt iedereen uit volle borst(en) mee! Zoonlief Leander mocht ook even frontman zijn. Opvolging is verzekerd!
Wie achteraf nog met verzoeknummers wil komen die niet gespeeld werden, wordt nu al door de cynicus het gras voor de voeten weggemaaid: “Voilà, ik heb álle liedjes gespeeld en kom achteraf niet zagen!”
We keerden in de avond zon moe maar tevreden huiswaarts en zetten daar nog eens zijn cd “Tot morgen” op om nog eens naar het gestoorde “Formulieren” te luisteren. Dat had hij niet gespeeld...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 4 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Zaterdag 4 mei - Labadoux programmeert traditioneel enkele verrassend goede nieuwkomers. De verrassing van 2013 is voor ons niemand minder dan Aissata Djiby! Daar horen we zeker nog meer van. De dag kon niet meer stuk want ook Luka Bloom en Alan Stivell losten alle verwachtingen in!
Aissata Djiby (+E-Liese)
Dit was hun tweede optreden in West-Vlaanderen... Inderdaad, wij waren bij de gelukkigen die ook het eerste gehoord en gezien hadden. Deze revelatie van Labadoux stond op 28 april 2013 al op het podium bij de 7evende namiddag in Sint-Eloois-Winkel.
De achttienjarige Belgisch-Senegalese Aissata Djiby zingt de ‘blues’ zoals we ze vandaag nog zelden horen. Ze brengt een mix van covers (“Way Down in the Hole” van Tom Waits, “Mellow Down Easy” van Little Walter of “Maggie’s Farm” van Bob Dylan) én eigen nummers. Ze schrijft eigen teksten zoals “I’ll Follow My Feet” en “When I Call Your Name”. Begeleid door een aantal briljante muzikanten -Koen Van der Gucht en Tom de Poorter op gitaar, Jef(frey) Thielens op mondharmonica, Dirk Pluim op contrabas en Krisken D’hooghe op drums zijn de Fujirama Blues Band- bewijst deze jongedame dat ze klaar is voor de grote podia. Ze zijn hier in ieder geval onder goed gesternte gestart: de 7de namiddag programmeerde Lady Linn toen zij nog een nobele onbekende was en het Zesde Metaal stond bij hen al op het podium toen niemand in Vlaanderen Wannes Cappelle kende.
Net vóór Aissata en groep eraan begonnen, bedankte E-Liese de organisatie dat ze na de pubtent in 2012 nu op het grote podium mochten betreden. Dan moet men in 2014 Aissata ook op het grote podium programmeren! Doén!
O ja..., gitarist Koen meldde nog dat de groepsleden niet meer weg willen uit West-Vlaanderen... heeft iemand een huis te koop voor hen?
Luka Bloom
‘An Irish man and a guitar’! Meer moet dat niet zijn. In ‘90 en ‘94 stond hij reeds in Dranouter. Toen stond hij scherp en had nog veel te bewijzen. Nu heeft hij al een buikje en is hij een gevestigde waarde, maar hij is met plezier blijven terugkomen en speelt tot op vandaag nog de nummers van “Riverside”, zijn eersteling van toen. Op zijn eentje kan hij een volle tent begeesteren. Hij laat het publiek meezingen want zijn fans kennen de teksten! Achteraf wist hij te vertellen dat ze in Vlaanderen nog net iets beter zingen dan elders. (Of vertelt hij dat overal?)
Hij stelde ons voor aan zijn nieuwe gitaar uit Australië en als er plots een snaar uit de toon viel, werd die opnieuw gestemd tijdens het nummer met de laconieke opmerking “Hey that’s a cool note!”. Ook nu was er een storend geroezemoes achter in de zaal, maar in tegenstelling tot de kleine Italiaan van vrijdag, stoort deze grote Ier er zich niet aan. Hij zet ze te kakken met “I can perfectly hear you in the back!” Als de spionkop vooraan roept dat hij iedereen in de tent op de been moet roepen, is zijn antwoord “It’s a free country, everyone can do as they please.” Niks moet, alles mag...
Het was genieten van het begin en na een uur had hij er in zijn enthousiasme geen benul van hoe lang hij al aan het zingen was: “I’ve got the impression I’m only warming up”. Van ons mocht hij nog een uur doorgaan!
Voor de organisatie van Labadoux had hij ook een boodschap: “It’s five years ago I was at Labadoux. I hope I don’t have to wait another five years to come back!” En toen sloot hij toepasselijk af met “You couldn’t have come at a better time!”
Rapalje
Wij wisten het al. Als je het woord rapalje opzoekt komt je volgende mooie synoniemen tegen 1) Geteisem 2) Gepeupel 3) Gespuis 4) Tuig 5) Gemeen volk 6) Gajes 7) Janhagel 8) Plebs 9) Schorremorrie, enz...
De vier langharige kerels van Rapalje leken weggelopen figuranten van “Bravehaert” of “Highlander”. Maar het zijn gewone jongens uit Groningen die een flink stukje doedelzak, viool of bódhran kunnen spelen. Ze zijn “doorgewinterde” muzikanten wat volgens hen betekent dat ze in alle weer kunnen spelen. Dat was maar goed ook want de vier Groningse Schotten en de drieste dansers vóór het podium uitgezonderd, verkleumde iedereen in de gure avondwind. En (het) Rapalje op het podium speelde als tribute een cover van Luka Bloom en vroegen om geen vergelijking te maken. Dat hoeven we dan gelukkig ook niet te doen...
IK had graag eens het oordeel van de meester gehoord die zich op dat moment aan de andere kant van de Wantebrug bevond. Naast het podium merkten we de aankondiging voor een heus Keltisch feest op in het Stadspark in Groningen waarop alle rapalje is uitgenodigd. Alleen daarheen op 1 en 2 juni!
The Blues Vision
The Blues Vision op Labadoux, …het zal bij velen blijven nazinderen! De set van 45 minuten werd ingezet met het titelnummer van hun 2de cd ‘Counting sheep’ en de sfeer zat er onmiddellijk in. In een mum van tijd liep de foyertent vol! Het gehele optreden werd het uitzinnig publiek verrast met een stomende mix van eigen nummers en covers. “Mushroom”, “Mary had a little lamb”, “When I Get Drunk”, “Funky Shit”, “Hey Joe”,… een resem nummers passeerden in sneltempo de revue in het veel te korte tijdsbestek dat ze toegemeten kregen…Een knallende bis was meer dan terecht, het publiek kreeg er maar niet genoeg van. Hanne, Klaas en Arne bewezen met dit optreden dat ze hun plaats in de Foyer van het Labadouxfestival meer dan verdiend hadden. Wie hen moest missen kan hen de komende maanden nog aan het werk zien in de streek!
Alan Stivell
Op zaterdag sloot de grote tent af met de tweede legende van dit weekend. In 1972 stond de Bretoense bard voor het eerst in de Olympia in Parijs. Daarmee begon de wereldroem en om dit deze veertigste verjaardag te vieren kwam er een dubbele best of-cd uit met een geremasterde versie van de eerste plaat.
De Keltische harp stond centraal op het podium en ook in het optreden. Stivell mogen we gerust de voedstervader van dit instrument noemen. Toen het bijna vergeten was halfweg de vorige eeuw heeft hij ze opnieuw tot leven gewekt.De klanken van een harp doen toch altijd wat bovenwerelds aan. Alsof je terug in de tijd gaat of naar een ander universum van feeën en hobbits voor mijn part.
Maar met Stivell blijf je niet hangen in vervlogen tijden. Als de gitarist zijn akoestisch instrument inruilt voor een elektrische en de violist de snaren van zijn eveneens elektrische fiddle martelt, komen we meteen in de folkrock terecht. Op het einde evolueerde dit zelfs naar een soort ‘speedmetalfolkrock’. Voor ons niet gelaten. De jongeren in het publiek zijn gebleven en de ouderen konden het ook verteren. Als de spionkop, vooraan in de tent meebrulde met ‘Tri Martolod”, zag Stivell de tijd gekomen voor een meezinger: “Son Ar Chistr”. Zegt u niets? Dit nummer was zijn eerste single in 1970 en in 1976 werd het een hit voor Bots als “Zeven Dagen Lang”. De spionkop brulde mee, maar Stivell liet het meezingen, maar niet echt losbarsten zoals Luka Bloom dat wel doet... Toch gingen we voldaan en tevreden huiswaarts. De Bretoen stond toch bijna twee uur op het podium. De man verkeert in uitstekende conditie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek - vrijdag 3 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux editie 2013 is er eentje om in te kaderen! Elke avond hadden ze een supergroep op de affiche. Branduardi, Stivell, en Raymond. Ook was er telkens iets nieuws te ontdekken voor de fijnproevers. Uit de Foyer en de Pubtent van dit jaar kunnen ze al rekruteren voor de grote concerttent van volgend jaar! We denken maar aan Aissata Djiby of The Blues Vision. Het publiek werd niet teleurgesteld en heel wat artiesten waren zelf in hun nopjes: Luka Bloom en Sarah Ferri kwamen na hun optreden in opperbeste stemming hun publiek backstage begroeten. Alles kreeg een gouden kadertje door de zon die er vooral op zondag een zomerse dag van maakte!
dag 1 - vrijdag 3 mei 2013
Vrijdagavond startte Labadoux onder een stralende zon. Sioen slaagde er als opener in om de tent helemaal vol te laten lopen. Maar toch bleek Angelo Branduardi de man te zijn waarvoor heel wat volk naar Ingelmunster kwam afgezakt. De Italiaan ontgoochelde niet en speelde zowel zijn hits als enkele religieuze "songs" uit de middeleeuwen. Het belooft een mooi weekend te worden!
Mystic Moose
Mystieke Eland klinkt als een scoutstotem. Als ‘scouts’ doen denken aan zomerkampen, dan kan dit misschien kloppen want Mystic Moose dompelde ons direct onder in een vakantie-festivalsfeer! De zanger-gitarist kon aanstekelijk energiek de tent meeslepen en de eerste dansers waagden zich tot voor het podium. Met eigen songs en covers van bv. Absynthe Minded en de Levellers brengen deze jonge gasten aanstekelijke akoestische cross-over. Zij vermengen folk, pop, rock, gipsy, jazz ... tot een bijna vanzelfsprekend geheel. Akoestische nummers met een behoorlijke drive, doorspekt met hier en daar een rustige noot zijn ons handelsmerk. (http://www.mysticmoose.be/ ) Ze eindigden hun optreden met een swingende dansmix waarin de viool “Enola Gay” en “The Final Countdown” vertolkte. Van mix gesproken!
Sioen ft Binti
Voor ons was het ‘long time, no see’ met Sioen. Hij trad ooit op in onze gemeente bij een benefiet in 2006. Toen was hij nog het ‘jongetje van de buren’ achter zijn piano. Op Labadoux was een heel andere Sioen te zien. Nu staat er een man die zijn publiek kan meeslepen; het resultaat van een andere manier van songs schrijven: vroeger alleen op zijn piano terwijl de nieuwe plaat ‘Sioen.’ (mét punt) het gevolg is van tientallen ideeën die geduldig door de juiste mensen zijn gevijld en geperfectioneerd.
Frederik Sioen stond centraal aan de microfoon met de gitaar omgord en liet de piano aan: Peter Lesage. verder line-up: op gitaar: Frederik Segers, bas: PJ Seaux en drum: Pieter De Wilde. Halfweg de set kwamen de zes zingende zussen van Binti de groep vervoegen. Ze brachten onder andere Blackout dat ze in 2012 ook al speelden bij Studio Brussel. Later op de avond (lees: nacht) zouden ze nog hun eigen ding doen op het podium van de pubtent.
We hoorden “Cruisin” en “Ease your mind” uit de beginjaren maar ook nieuwe nummers zoals “Johnny, Mary, Tommy and the sun”. Dit optreden dat eerst een rustig begin voor Labadoux leek te worden, eindigde met het oorverdovende “Reign” waarvoor geen enkele grungeband zich zou schamen! De bomvolle tent werd niet ontgoocheld... Graag meer van dat!
(Met dank aan Sioen.net)
Angelo Branduardi
“Hij stamt nog uit de tijd dat platen in een grote hoes zaten die kunstwerkjes op zich waren. Men noemde dat toen nog een album...” Zo werd de menestreel uit Italië aangekondigd. Wij brachten zelf een exemplaar mee uit 1979 dat inderdaad een prachtig stukje artwork is. En ja hoor, nog vóór het optreden lukte het ons een handtekening te versieren.
Voor dit optreden kwam heel wat volk naar Ingelmunster afgezakt. Sinds “Alla fiera dell'est" uit 1976 is Branduardi een gevestigde waarde waarvoor je naar de grote zalen moet. Labadoux kan terecht trots zijn dat ze hem op de affiche hebben. Na een eerste nummer stamelde de Italiaan “Goede avond en welkom”, waarna hij zich verontschuldigde voor zijn gebrekkig (onbestaand) Nederlands. Hij snapte ook dat Italiaans nog niet door 1% van de tent gesproken werd en vond dan weer dat Engels spreken voor een publiek dat niet Engelstalig is, niet zinvol is. “Dus”, besloot hij, “zal ik niet veel spreken maar vooral veel muziek spelen...”
De bomvolle tent werd op haar wenken bediend: zowel de bekende hits als esoterische nummers werden geserveerd. Het was doodzonde dat er achter in de tent volk stond dat alleen maar gekomen was om te kletsen met elkaar. Blijkbaar hadden ze de pub tent niet gevonden? Branduardi prevelde iets in het Italiaans dat klonk als een vervloeking. En hij had gelijk: het is heel eenvoudig voor 5% van het publiek om 95% van het geluid te maken, terwijl de overige 95% van de mensen ademloos zit te genieten. Maar misschien lopen we nu het risico om ‘onverdraagzaam’ genoemd te worden?
De drummer van de groep zat in een (plexi)glazen kooi, waarschijnlijk om het geluid wat te dempen? Toch beschikte de man ook over een gong die hij regelmatig bediende zoals bij “Il signori di Baux”, een nummer uit “Cogli la prima mela”. Ik maak mezelf graag wijs dat hij dit nummer bracht omdat hij die platenhoes vóór het optreden in handen kreeg. De titelsong van die plaat werd ook het laatste bisnummer! Het was genieten van begin tot einde!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Nee, er was geen treinwagon met wijwater ontspoord en in de Kortrijkse riolen gelopen, maar toch zat de Sint-Maartenskerk vol vanavond. Het Festival van Vlaanderen organiseerde een concert met Jóhann Jóhannsson en de Belgian Brassband onder leiding van Geert Verschaeve. Het is al een tijdje geleden dat de IJslandse componist nog reguliere albums uitbracht, van het schitterende doorbraakalbum ‘Fordlandia’ uit 2008, om precies te zijn. Sindsdien componeerde Jóhannsson vooral soundtracks, en één van die soundtracks, bij een film van de Amerikaanse avant-garde regisseur Bill Morrison, ‘The Miners Hymns’, opgenomen in Durham Cathedral, in het Noordoosten van Engeland in 2010, werd vanavond uitgevoerd door Belgian Brass, samen met Jóhannsson. Dus eerder dan een concert, kregen we vanavond een stomme film, met een live uitvoering van de soundtrack, door een uitgebreide koperblazersband, met lichte percussie en de ondersteuning van Jóhannsson op orgel/keyboard.
De Sint-Maartenskerk als cinemazaal dus voor de documentaire ‘The Miners Hymns’. Bill Morrison maakte deze documentaire met zwart-wit-archiefbeelden uit de Noordengelse mijnstreek tussen Newcastle en Sunderland, van de vroege jaren van de twintigste eeuw, tot de midden jaren tachtig, toen er confrontaties waren tussen de bobbies van de onlangs overleden Engelse first lady Margaret Thatcher, en stakende mijnwerkers over de sluiting van de mijnen in de regio.
De film begon in kleur, en we kregen luchtbeelden van mijnsites die twintig jaar na de sluitingen, ofwel wel of niet een reconversie gekregen hadden naar shoppingcentra, voetbalstadia (Sunderland AFC), skipistes of gewoon in hun geruineerde staat stonden te verkommeren. Tijdens deze introducties speelden de blazers gewoon trage tonen, als een soort ambient soundscape om de film op gang te trekken. Pas toen we zwart-wit fragmenten kregen van tachtig, negentig jaar geleden, ontplooiden de composities zich traag maar zeker.
Zo emotioneel en trefzeker als de strijkerscomposities van Forlandia waren de composities van ‘The Myner’s Hymns’ niet, omdat ze toch vooral een dienende rol hadden: de drones van Jóhannsson en het gestoot van de blazers bootsten de geluiden van de mijn na. De muziek was echt op de beelden geschreven, en werkt wellicht niet zo goed alleenstaand, in ieder geval, ik was niet geneigd om mij de cd aan te schaffen en deze ’s avonds op te leggen. Maar bij de beelden werkte dit wonderwel: de emotionaliteit zat misschien minder in de muziek, maar de beelden compenseerden dit ruimschoots.
Bill Morrison wist met de keuze van zijn archieffragmenten ontroering, troost en melancholie op te roepen, met beelden die dit op zich niet hoefden op te roepen, maar dit door de montage en de ondersteunende muziek toch deden. Eén van Morrison’s centrale thema’s is de onomkeerbaarheid van de tijd: gewone mensen, mijnwerkers, mijnwerkersvrouwen en kinderen uit het Noordoosten van Engeland van zeventig jaar geleden, keken ons verwonderd maar vertrouwend in de ogen. De regisseur schiep zo een directe maar onmogelijke band tussen de toeschouwer in de zaal en een gemeenschap in het Noordoosten van Engeland, die al lang niet meer bestaat, en dat ontroerde.
‘Miner’s Hymns’ duurde amper 54 minuten, maar liet ons verwonderd achter. Het Kortrijkse publiek gaf Belgian Brass en Jóhannsson een minutenlange ovatie, wat wel het beste bewijs was dat deze combinatie van beelden en muziek werkte. Maar toch zou ik de plaat nooit kopen, en hoop ik dat Jóhannsson binnenkort weer eens een volwaardig album met strijkers uitbrengt van het niveau van ‘Fordlandia’.
Organisatie: Kreun , Kortrijk ism Festival van Vlaanderen
Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.
Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB).
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.
Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/
Organisatie : Greenhouse Talent
Wie in de jaren 80 fan was van hardrock en metal kent ongetwijfeld de band Ostrogoth uit Gent. Samen met o.a. Crossfire, Killer en (iets later) Cyclone maakten zij namelijk het mooie weer in het toenmalige ‘heavy Belgium’.
Welnu deze oude rotten treden terug op… en ook nu was het mooi weer in Antwerpen! Van de originele line-up uit 1976 zijn er nog 2 leden over : Mario & Marnix! Rudy ‘Whiteshark’ op gitaar vervoegt iets later de rangen! Zanger Josey en gitarist Dario zijn pas sinds het ‘2de leven’ van Ostrogoth betrokken bij de band maar verdienden al in heel wat andere bands en projecten hun strepen! Wie echt meer info over het vroegere en het huidige Ostrogoth wil checkt best hun mooie vernieuwde site.
Genoeg geschiedenis! Over naar de orde van de dag. De bar van Trix was goed gevuld met zowel jonge metalfans als oude rockers van dienst. De jeugd kwam duidelijk supporteren voor de 2 bands in het voor programma :
Solenoid uit Genk mocht de spits afbijten en deed dat met veel overtuiging en lef. Hun stevige rock met subtiele punk en stoner invloeden stond als een huis en de invloeden van Motorhead, Maiden & Saxon waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gemak waarmee de zanger krachtig stond te brullen is me bijgebleven en ook de samenzang met de bassist was sterk! Zeker een band met potentieel, die al zo’n 10 jaar aan de weg timmert en half mei een 2de CD op ons loslaat! Tourden ooit met Anvil.
Daarna was het de beurt aan Evil Invaders, die duidelijk uit een ander vaatje tapten. De band met roots in Limburg bestaat al zo’n 2 jaar in de huidige line-up en speelt vooral snelle heavy metal die soms naar trashmetal neigt. Hun geluid deed met denken aan een mix van Priest, Exodus en enkele typische Duitse bands als Kreator en Destruction. De zanger vertelde me dat ze recent enkele optredens in Italie, Oostenrijk en Duitsland hadden gedaan. De set van Evil Invaders bestond uit 7 nummers hoofdzakelijk van de EP die sinds februari uit is. Ze namen een vliegende start met ‘Speed’ en speelden met veel overgave en energie! De zanger haalde met gemak zowel hoge noten als grunts en klonk heel geloofwaardig en furieus. Het jonge publiek reageerde enthousiast en had zin in meer. Nummers als “Tortured” en “Victim” klonken als in de hoogdagen van de trashmetal. Na een half uur werd de set besloten met “Evil” en moest het jonge volkje plaats maken voor het oude geweld uit Gent.
Dat Ostrogoth garant staat voor ‘kwaliteits’ hardrock zal wel niemand verbazen. Zeker niet als je weet dat James Hetfield van Metallica al geruime tijd fan is en daar ook soms mee uitpakt.
De nummers op de setlist waren een uitgebalanceerd mix van werk uit de 3 full CD’s/vinyl en de legendarische EP Full ‘Moon’s Eyes’ die de band tussen 1983 en 1987 uitbracht.
Van bij de start met “Too hot” was duidelijk dat deze kerels er nog steeds veel zin en plezier in hadden. De hardrock die ze speelden klonk echt wel jaren 80 maar kwam op geen enkel moment gedateerd of voorbijgestreefd over. Integendeel! Nummers als “Scream Out” en het bluesy “Do it right” trotseerden met brio de tand des tijds en zullen nog menig rockliefhebber, van welke leeftijd ook, bekoren! Het fijne samenspel van de beide gitaristen, de strakke drums en de veelzijdige zang van mister Hindrix laten de succesvolle jaren 80 weer helemaal opleven en tal van oude rockers staan zichtbaar te genieten.
Het plezier zowel op als voor het podium is het beste bewijs van een geslaagde avond. De up-tempo nummers worden vakkundig afgewisseld met enkele ballads en ook het instrumentale “Lords of thunder” zit in de set. In de 2de helft van het optreden zitten enkele kanjers als “Ectasy & Danger”, “Queen of desire” en “Paris by night” maar het meest lof oogst de band toch met het alom gekende en meegezongen “Full moon’s eyes”…een echte klassieker in het genre en ook het hoogtepunt van de avond.
Na meer dan een uur is het welletjes en besluiten de heren van Ostrogoth om de set af te sluiten met “Rock Fever” om daarna als toegift nog een stevige cover van Judas Priest te spelen (Metal Gods) en het slotnummer “Samurai”.
Dankbaar dat ik getuige mocht zijn van deze unieke gelegenheid en een pak jeugdsentiment opnieuw kon beleven! Wie ook nog een optreden van Ostrogoth wil meepikken kan nog terecht in Gent en in Oostende. Het zou me echter niet verbazen dat ze deze zomer nog wel her en der worden toegevoegd aan de affiche en dat er zelfs nieuwe nummers worden uitgeprobeerd. Misschien met het oog op een CD? Let’s hope so!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/solenoid-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ostrogoth-02-05-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
"Ik snap niet hoe jullie ons in België kennen, maar jullie zijn fantastisch!" Frontman Dan Reynolds van Imagine Dragons wist dan wel niet goed wat hem overkwam toen hij en zijn band geconfronteerd werden met een hoop schreeuwende fans, maar dat had zeker geen slechte invloed op het concert, integendeel.
Imagine Dragons is een pop/rock band uit Las Vegas die sinds kort succes kent met catchy singles "It's Time" en "Radioactive". In de Verenigde Staten zijn ze uitgeroepen tot de nieuwe hype, reden genoeg voor een passage door Europa en dus ook Brussel. De AB was omgetoverd tot Box voor de avond, verrassend uitverkocht en met een intieme sfeer dat bij concerten het verschil kan maken tussen 'goed' en 'zeer goed'.
Voorprogramma werd verzorgt door Projection Patrol Pinkerton, een West-Vlaamse indie rock band met een beloftevolle toekomst en een beduidend aantal fans aanwezig in het publiek. Single "Future = Our Home" is hun bekendste song, een vrolijk deuntje met bedrieglijk veel inhoud, en was dan ook het hoogtepunt van de set. Toch slaagde de band er in om in een groot halfuur de aandacht van het publiek te grijpen én te houden, waaronder de nieuwe single “This City” te horen is , wat voor een voorprogramma niet altijd evident is. Een band om in de gaten te houden!
Na een uitstekende opwarmer was het dan de beurt aan de hoofd act: Imagine Dragons. De band had zich duidelijk niet aan zo'n grote en uitbundige opkomst verwacht, maar genoot zichtbaar van de aandacht en gaf met vreugde de energie terug aan de toeschouwers. Imagine Dragons is een soort mix van indie, pop en rock met duidelijke dramatische invloeden. De stempel van Vegas, laten we maar zeggen. Hun muziek loont zich dan ook tot live optredens.
Zanger Reynolds was in zijn nopjes en sprong levendig van de ene kant van het podium naar de andere, ondanks het gips rond zijn rechterarm. Het contact met het publiek zat goed, de muziek kwam vlotjes en het merendeel van het publiek was al uit volle borst aan het meezingen vanaf het eerste nummer. Het absolute hoogtepunt van de set was ongetwijfeld "Radioactive", waarbij het zingende publiek zowat de band overstemde.
Toch waren er nog enkele schoonheidsfoutjes. Lange, uitgerekte intro's spelen is een goede truc als je geen uitgebreide catalogus hebt, maar wanneer je dit bij elk nummer gaat doen, wordt het toch een beetje irritant. Ook de ontelbare momenten waar de band het publiek aanmaande om te zingen of te klappen, zorgden ervoor dat de set naar het einde toe wat momentum verloor.
Maar het merendeel van het publiek bleef aandachtig en enthousiast, en het concert was zeker een onverwacht succes te noemen. Imagine Dragons doet met momenten aan bands als The Killers denken (niet toevallig ook afkomstig uit Las Vegas), laten we hopen dat ze mits wat bijschaven een even mooie toekomst tegemoet gaan.
Setlist: Round And Round - Amsterdam - Tip Toe - Hear Me - Cha-Ching (Till We Grow Older) - Rocks - Radioactive - Lay Me Down - Bleeding Out - Demons - Underdog - On Top Of The World - It’s Time
Encore: Nothing Left To Say
Pics homepag dank aan Tina Herbots (ABconcerts)
Organisatie: Ancienne Belgique
De lichtjes hese stem van Ellie Goulding is in België bij het overgrote deel van de bevolking vast wel al bekend. Na debuut single "Under The Sheets", ondertussen al een kleine 4 jaar oud, en de nog succesvollere opvolgers "Starry Eyed" en "Lights" kan de Britse schone in ons land op een trouwe aanhang rekenen. Het was dan ook geen verrassing dat de Ancienne Belgique woensdagavond volledig uitverkocht was en er een zeer enthousiast publiek op Ellie stond te wachten.
In het voorprogramma van de avond twee artiesten: Matthew Koma, een singer-songwriter uit New York; en Charli XCX, een Britse synthpop zangeres.
Koma speelde vooral catchy pop deuntjes met een hoog Ultratop gehalte. Hij slaagde er niet in om het publiek volledig naar zijn hand te zetten, maar zette toch een goede performance neer met toonvaste stem en groeiende stage presence.
Charli XCX daarentegen slaagde er voornamelijk in om het publiek te bevreemden. Met een bizarre outfit en overdreven sexy dansen hakkelde ze door een middelmatige set met als enige lichtpunt de bekende single "I Don't Care", een collaboratie met Icona Pop.
Ondanks het middelmatige voorprogramma was de zaal toch volledig klaar voor een heerlijke avond, en die kregen ze ook. Hoewel Ellie Goulding in het begin toch een beetje verlegen en afstandelijk leek, bloeide ze in de loop van de set open met anekdotes over eerdere concerten (onder andere de trouw van Prince William en Kate), interacties met het publiek en vrolijk gebabbel met haar eigen muzikanten. Ellie was in een zelfverklaarde 'great mood' en hoe verder in de set, hoe meer dat duidelijk werd.
Openers "Don't Say A Word" en "Halcyon" warmden het publiek mooi op voor het eerste hoogtepunt: de laatste single "Figure 8". Handen in de lucht en zoveel dansen als de beperkte ruimte in de AB toeliet: het concert was onderweg. De eerste helft van de set was iets rustiger, misschien een bewuste keuze om de overschakeling naar de ballads in het midden van de set beter te kunnen maken. Ellie Goulding die met enkel een akoestische gitaar "Guns And Horses" brengt, het is een belevenis. Ook de Elton John cover "Your Song" werd goed gesmaakt.
Daarna ging het tempo weer omhoog en sprong de set van de ene uitstekend gebrachte song naar de andere: geen toeschouwer die niet in z'n handen klapte tijdens "My Blood" en "Only You"; een licht aangepaste versie van "Under the Sheets" werd unaniem meegezongen; en een halve seconde nadat de bekende intro van "Anything Could Happen" begon, was de volledige zaal al aan het springen. Afsluiten deed Ellie met "Starry Eyed", opnieuw een schot in de roos. Daarna nog de encore: een samenwerking met Calvin Harris ("Need Your Love") en de bekendste single tot nu toe ("Lights").
Ellie Goulding zette een fantastische en energieke performance neer, met een heldere stem, heerlijke songs en een geweldig contact met het publiek. Ze maakte haar reputatie als goede live artieste meer dan waar, en dat is iets dat altijd bejubeld moet worden.
Setlist: Don't Say a Word - Halcyon - Figure 8 - Salt Skin - Hanging On - Joy - Explosions - Guns & Horses - I Know You Care - Your Song (Elton John cover) - My Blood - Only You - Under The Sheets - Anything Could Happen - Animal - Without Your Love - Starry Eyed
Encore: I Need Your Love – Lights
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ellie-goulding-1-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/charlie-xcx-1-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Roots & Roses Festival 2013 – Rootsmuziek op zijn plaats!
Roots & Roses Festival 2013
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
De Dag van de Arbeid betekent in Lessines niet enkel kermis, maar ook het Roots & Roses Festival dat zich afficheert als het festival waar men zich goed voelt. En ook deze editie illustreert hoe men daar telkens beter in slaagt. Op het gezellig ingericht sportterrein aan de Ancien Chemin d’Ollignies staan twee ruime concerttenten voor Roots en Roses, een ruime restauranthal met kraampjes waar enkel kwaliteitsvolle producten worden aangeboden. Nee, hier geen veel te duur aangeboden festivalrommel, maar een pallet aan gerechten en dranken (ook trappisten !) om u tegen te zeggen. Er is zelfs een weide met ligzetels en met het zonnetje paraat werden die gretig ingenomen.
Musiczine liet Lode (L) en David (D) van de Ndl redactie los op dit festival. U leest hieronder hun relaas.
De opener van het festival was onaangekondigd Rockin’ and drinkin’ guys (B). Blijkbaar had Hillbilly Moon Explosion moeten afzeggen, waardoor er wat in het programma geschoven is. Dit Doorniks drietal brengt goedgemutste rock’n’roll uit de jaren ’50 en rockabilly en deed de Roses tent al eens shaken. Best een aangename start voor een festival. (D)
Daarna was het de beurt aan Larry & His Flask (VS) in de Rootstent. Deze bende Amerikanen brengt een mix van blues, folk en punk op een stevig energiek tempo. Niemand zit op zijn gat bij deze band, zelfs de drummer niet! We lopen al de tourdata af om nogmaals te kunnen genieten van deze zotte bende. (D)
Door het verdwijnen van Hillbilly Moon Explosion was Bertrand Lani & Band (B) aan de beurt. Bertrand Lani is de jongere broer van Fred ‘& The Healers’ Lani. Beide broers speelden samen bij Superslinger, ondertussen werkt Bertrand solo met een heel persoonlijke stijl, gebaseerd op hedendaagse Americana folk. Iets minder onze meug, hoewel we hun Ramones cover “I don’t wanna grow up” vanop de zonnige ligweide wel konden smaken. (D)
Bij de prospectie van de festivalaffiche had het zootje ongeregeld van The Urban Voodoo Machine (UK) onze nieuwsgierigheid gewekt. Aangekondigd als een even onwaarschijnlijke als geslaagde mengeling van een blues druipend van rock’n roll en gipsyklanken en feest op het podium, lagen de verwachtingen hoog. En wow werden die ingelost. De elfkoppige band brengt een burleske carnavalshow vol sexy majoretten, zigeuners en zelfs een groene door Frankenstein gefabriceerde drummer. Goed amusement waar het publiek van aan het dansen ging en dat achteraf resulteerde in een hoge merchandiseverkoop. Albums te plaatsen bij Bourbon soaked gypsy blues bop’n’stroll. Hoewel, toen we de groene drummer tegen kwamen in de restauranthal het eerder Bush soaked gypsy blues bop’n’stroll was. (D)
The Urban Voodoo Machine (UK) kwamen rechtstreek vanuit de Uk hun carnaval verder zetten. Deze gimmick hangt samen van de flauwe grappen en clichés en doet een poging tot een feestelijk balkanorkest, die echter bijlange niet het niveau van onze Kortrijkse Vetex haalt. Daarvoor spelen ze iets te onsamenhangend. Maar met hun elven op het podium weten ze het publiek heel goed te amuseren. Je krijgt zowaar zin in whisky. Varieté van je reet dus. (L)
Het opkomend Belgisch talent Madé J deed wat van hem werd verwacht. Hij is zoals die dekselse Gotye ook half Australisch, maar brengt gelukkig welgemeende rechttoe rechtaan punk met een bluesy en rockabilly onderbouw. The Cramps dus. Zelfs zijn stem deed aan wijlen Lux Interior denken. Zijn “Down On The Street” cover van The Stooges miste wel wat power, maar over het algemeen een puik concert. (L)
We kregen niet alleen een palindroom met Amarak IAB met Bai Kamara (B), maar vooral een portie secure Chicagoblues bezongen met een soulstem. Deze perfecte muziek is perfect voor perfecte mensen, maar alles is te puur en te clean waardoor we de bezieldheid missen. Blues in een Armani-pak, maar het mag best iets ruiger. (L)
John Schooley & his one man band (VS) zorgde voor de eerste grote verrassing van dit zeer sympathieke festival. Hij loopt, tapet, dubt en speelt als de beesten, . Heerlijk, eerlijke, rauwe en traditionele blues, alles door één man gespeeld die een fantastische unieke sound creëert. Splitten zal hij niet. (L)
Tegen 17u was het de beurt aan Slim Cessna’s Auto Club (VS). Van deze band hadden we in 2010 zo genoten dat we ze deze keer niet wilden missen, al was het maar om te zien of ze terug zouden dollen met de security en oh yes they did! Het is duidelijk dat deze Baptisten bekend staan als één van de beste live acts in de huidige Amerikaanse scène. Hoewel het verrassingseffect natuurlijk niet hetzelfde was als in 2010, was dit terug een sterk concert en deze keer konden we meezingen. Get a little higher, get a little higher … (D)
Slim Cessna’s Auto Club (VS) deed mij nog het meest aan de beginnende Sixteen Horsepower denken. Banjo, contrabas en verschillende stijlen (folk, rock, soul en country) door elkaar. Passie en vuur, door twee zangers gebracht. Eugene Edwards on speed. Heel bezwerend en zeker een van de beste live bands. Halverwege viel het concert wel even stil toen ze even zoals hun godfather persé the preachy stuff wilden en zowaar een gebed begonnen. Jezus! Gelukkig hebben deze voortreffelijk muzikanten zich snel herpakt. (L)
Daarna stonden de The Godfathers (UK) op het programma. Heel eerlijk, ze zouden er beter mee ophouden. Fout gevoerde nostalgie zonder enig spoor van begeestering. Een beetje als De Kreuners die een ode aan Johnny Cash brengen. Ze kenden een verdienstelijke surfing start, maar enkele minuten later viel het concert als een kaartenhuisje in elkaar. Het was lang wachten op een heel (f)lauwe versie van hun wereldhit “Birth, school, work, dead”. Helaas zijn ze vooral dat laatste en op de koop toe krijgen we nog een waanzinnige verkrachting van Lennon’s “Cold Turkey” in de strot geramd. (L)
The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) is in één woord: GREAT! Een ware verademing na de losers, hierboven beschreven Waanzin op het podium met americana, deltablues en hillbilly. Heerlijke interactie met het publiek, dat Peyton al rap op de handen droeg. Op het podium een drummer die alles als een welgeoliede locomotief stuurt, een gezellige dame met een wasbord en een bebaarde en behaarde medemens die de leukste dingen uit allerlei gitaren, de ene al wat specialer en zelfgemaakter dan de andere, haalt. Nikske truuk, nikske computergestuurd, zijn duim bast en de andere vingers doen de rest. Heerlijk begeesterend, maar zo energievretend dat het zowaar moeilijk een volledig concert vol te houden valt. (L)
Tijd voor kwaliteitsvoedsel om de innerlijke mens te versterken hadden wij The Godfathers links laten liggen, maar The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) wilden we zeker zien. Dit was een excellente keuze. Dit drietal uit Indiana brengt een energieke show op unieke muziekinstrumenten; het wasbord en een reeks (zelfgefabriceerde) gitaren. Het publiek was mee! (D)
Jim Jones Review (UK) kwam nieuw werk voorstellen en deed dat met verve. Een Bonn Scott voice en ouderwetse rock met piano worden in een nieuw jasje gegoten. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren ‘70 een dikke negenhonderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly a la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Lessen nog geen Schauvlieghes rondlopen en de band zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten. Laat mij het maar georkestreerde chaos noemen. Het klinkt allemaal rommelig, maar het is het absoluut niet. Tot slot bracht deze bastaard zoon van Scott en Robinson nog een heerlijke Elvis-ode. (L)
The Stranglers (UK) vormden de afsluiter van Roots & Roses 2013. De organisatie had hen gevraagd een semi-akoestische act te brengen, zoals op hun live-album dat ze opnamen in Brugge (2012). Alle respect voor de jaren ervaring en grote naam, maar dit leek totaal zinloos. Een volledige ster van dit mooie festival gaat verloren door het belachelijke unplugged optreden van een vijftal dat zich The Stranglers noemt, maar in de verste verten er niets meer mee te maken heeft. Dit is eerder goed voor recepties van malafide banken of ergens in een naar oude vesten ruikende casino aan de Opaalse kust. (L)
Een dagje Roots & Roses gaf ons niet enkel wat kleur door de aanwezige zon, maar maakt duidelijk dat heel wat festivals hier kunnen uit leren wat sfeer en cathering betreft. Geen grote merken die de weide kleuren met banners en vlaggen. Enkel fruitsap en water uit de regio, regionale bieren (Maredsous, Trolle, Bush, Rose, Chouffe, Moinette etc...) en pils van Brouwerij Dupont. Een vijftigtal koks die het eten ter plaatse klaar maken. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar. Verder een relaxte sfeer met een goed programma, tegen een eerlijke prijs. Graag tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-roses-2013/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Het waren de monsters van Lordi die deze week present gaven in de club van Trix. “Bestaan die gasten nog?” kreeg ik veel als vraag toen ik vertelde waar ik op de vooravond van het feest van de arbeid naartoe reed…Ja hoor! Die bende gekken uit Finland rocken nog altijd als ‘beesten’ en hebben sinds enkele maanden zelfs een nieuwe schijf uit : ‘To beast or not to beast’!
Het heeft nochtans niet veel gescheeld of Lordi was inderdaad ter ziele gegaan…na de plotse dood van de drummer en het vertrek van de toetseniste. Maar kijk, mister Lordi herpakte zich en besloot verder te doen met dat wat hij het beste kan : carnaval in de hel spelen en catchy rocknummers schrijven die de voorstanders lusten als pap en de tegenstanders een aanfluiting van het (hard)rockgenre vinden.
De club was maar half gevuld voor het voorprogramma Reverse Grip uit Toronto…en zou ook half gevuld blijven voor het hoofdprogramma!
Reverse Grip bracht verdienstelijke doch ouderwetse metal die me niet echt kon overtuigen. Was het de middelmatige zang, de voorbijgestreefde sound, de voorspelbare nummers? Ik weet het niet precies maar enkel het nummer “Nasty reputation” kon me echt boeien, ook al deden die gasten hun stinkende best om het publiek mee te krijgen.
Over naar het hoofdmenu dan! Rond 21u45 was het zover en palmden de 5 gedrochten van Lordi het podium in met hun wapens en instrumenten. Hoe die gasten dat doen in zo’n verschrikkelijk warme zaal is me een raadsel maar ze gaven behoorlijk van jetje en dat voor zo’n anderhalf uur! Zweten!
In het begin van de set vooral nummers van de laatste cd met als uitschieters “We’re not bad for the kids (we’re worse)” en de single “The Riff”. Daarna volgde een eerste reeks van gekende nummers uit het verleden ; “Who’s your Daddy?”, “Blood red sandman”, “This is heavy metal” enz…Het geluid zat vrij goed, mister Lordi had een goede stem bij en de muzikanten kweten zich met veel overgave van hun taak!
De nummers werden in snel tempo afgewisseld met tussendoor enkele obligate circusnummertjes waarvan het één al beter lukte dan het andere! Het publiek smaakte naast de muziek ook wel de onthoofding met een bijl, de sneeuw uit de hel, het rookkanon, de ‘Toy Repair’ act van nieuwe toetseniste Scarbie en het gedoe met de cirkelzaag. Ook de drummer mocht zijn ding doen en laste een solo in net voor het nummer “Something wicked this way comes”.
Het moet gezegd dat het geheel wel klopte en dat mister Lordi en zijn bende een stevig op elkaar ingespeelde show ten beste gaf die, wat mij betreft, nauwelijks verveelde. Luister maar eens naar “They only come out at night…”, toch wel een fijn nummer voor wie fan is van catchy en poppy rockmuziek met een vette knipoog.
De set werd afgesloten met “Devil is a loser” en toen was het wachten op de toegift waarvan iedereen al kon raden welke nummers niet mochten ontbreken : “Hard rock Hallelujah” en “Would you love a monsterman”, aangevuld met “Hulking Dynamo”, een nummer dat werd geschreven voor hun debuutplaat van zo’n 11 jaar geleden maar nu terug werd heropgevist omdat het toen de plaat net niet haalde!
En de meezinger “Sincerely with love” met het christelijke refrein “fuck you asshole” dat op vraag van het oppermonster luidkeels werd meegebruld door alle aanwezige fans!
Voor mijn part een geslaagde avond vermaak! Niet zo hoogstaand als Cirque du soleil qua kostumering en geen muzikale meesterwerken à la Muse…maar een amusante partij kostelijke verkleedrock uit Finland naar voorbeelden als Kiss en Alice Cooper!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reverse-grip-30-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lordi-30-04-2013/
Organisatie: Rock Inc ism Rocklive en Trix, Antwerpen
Les Nuits Botanique 2013: Valerie June - Oude wortels, jonge scheuten
Valerie June
Les Nuits Botanique 2013
Wat heeft Dan Auerbach van The Black Keys in hemelsnaam bezield om de rauwe bluesrocker “You Can’t Be Told” als producer uit te lenen in plaats van er “El Camino”, het internationale doorbreekalbum, nóg meer glans mee te geven? Wellicht de jeugdige, zuiderse charmes van Valerie June. Maar zeker ook vertrouwen in haar onmiskenbare talent waarmee ze de 20ste editie van Les Nuits Botanique mocht openen.
Valerie June kreeg blues, folk, soul en gospel in haar thuiswieg Tennessee met de paplepel ingegoten, al vat ze deze traditionele invloeden zelf nog het liefst samen onder de noemer ‘organic moonshine roots music’.
Met volle overgave nam ze opener “Twined And Twisted” solo en akoestisch voor haar rekening, blind vertrouwend op haar meest dierbare instrument: een karakteristieke ‘Memphis voice’ die afwisselend krachtig en weemoedig klonk.
Wat eveneens indruk maakte: haar ontwapenende, van lange dreadlocks voorziene présence. Meer vrolijke hippie girl dan melancholische country madam, al moest het vrouwelijke geslacht tijdens “Somebody To Love” en “Workin’ Woman Blues” toch de nodige ontberingen en beproevingen doorstaan: “I ain’t fit to be a mother / I ain’t fit to be no wife yeah / I been workin’ like a man y’all / I’ve been workin’ all my life", klonk het veerkrachtig op dit laatste nummer.
Valerie June bekende tussen de songs door al vijf venten te hebben versleten, maar diep ongelukkig leek ze daar gelukkig niet te zijn door geworden.
Het nieuwe album ‘Pushing Against A Stone’ verschijnt pas op 6 mei - haar entourage was gelukkig zo attent om naast de Rotonde al enkele exemplaren te koop aan te bieden - maar de heupwiegende soulpop liedjes “The Hour” en “Wanna Be On Your Mind” suggereerden nu al dat deze plaat wel eens vlotjes over de toonbank zou kunnen gaan.
Stond hier een nieuwe Amy Winehouse op het podium? Meestal zat Valerie June met haar fraaie appelblauw zeegroene laarsjes (nog) net iets te stevig vastgezogen in het moeras rond de Mississippi rivier. Maar doorleefd, authentiek en traditioneel klonk het zeker, en is dat niet juist hetgeen waar veel mensen naar op zoek zijn in onzekere tijden?
Wie Valerie June helaas gemist heeft kan haar nogmaals aan het werk zien op 19 juli 2013 tijdens Gent Jazz Festival.
Pics homepag - Met dank aan Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
De immer productieve Noorse prog- en hardrockers van Motorpsycho hebben nog maar eens een plaat gemaakt, ‘Still Life with Eggplant’ heet het ding en het is alweer een kanjer. Deze keer werden ze een handje geholpen door Reine Fiske, gitarist van het Zweedse psychedelische zweefcombo Dungen.
Fiske mag ook mee op tournee en zijn freaky gitaarpartijen zijn een aangename meerwaarde voor de zweverige monsterrock van Motorpsycho. Het viertal maakt er in de 4 AD een heuse rockmarathon van met een overvloed aan moordende riffs, gierende en bronstige gitaren, loodzware bassen en gortige drums. Met de vocale kwaliteiten van zowel Hans Magnus Ryan als Bent Saether is het wat minder gesteld, maar dat weten we al langer dan vandaag en bovendien beperken ze wijselijk de zangpartijen tot een minimum.
Naar goede gewoonte naait Motorpsycho de songs soms met flarden aan elkaar en verweeft er wat muzikale kunde van andere grootheden door. Deze keer horen we een streep Zappa en een vleug Wishbone Ash.
Motorpsycho live is altijd een avontuurlijke gelegenheid, de band klinkt steevast anders dan op hun platen en is altijd onvoorspelbaar, maar steeds mogen we ons aan een kanjer van een set verwachten (vorig jaar trouwens nog met volle teugen genoten van hun passage in de Kreun, de band zorgde er in het gezelschap van de freaky maar geniale keyboardspeler Stale Storlokken voor een unieke mengeling van jazz en progrock).
Vanavond krijgen we meer volumineuze massieve rock die wordt gebracht met geniale instrumentenbeheersing, passie en tonnen speelplezier. Een flinke graai uit het nieuwe album (4 songs, goed voor drie kwartier virtuoze rock met branie en ballen) doorspekt met geniaal ouder materiaal waaronder opvallend veel werk uit het 17 jaar oude ‘Blissard’ (“Greener”, “Nerve Tattoo”, “Manmower” en “Fool’s Gold”).
Motorpsycho weet van geen ophouden, maar liefst twee en een half uur houden ze de 4AD in hun greep met hun mix van progrock en stomende hardrock. Wederom hebben we het gevoel dat we in een geniale jam sessie zijn beland. Voor sommigen iets te veel van het goede, voor ons alweer een oppermachtig en verbluffend concert van een band die steeds zichzelf heruitvindt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-30-04-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
