Ninamarie is zeer interessant zijproject van de twee bekende Duitse muzikanten Marten Ebsen (Turbostraat) en Thomas Götz (Beatsteaks). De heren jammen al sinds 2005 regelmatig in hun oefenruimte en brachten sindsdien twee singles en een mini-album uit. ‘Feuer in der Nachbarschaft’ is het nieuwste resultaat van hun samenwerking en telt zes diverse songs. Het duo mengt verschillende genres zoals punk, power pop, NDW (Neue Deutsche Welle), indierock en ethnorock door mekaar.
Het grootste gedeelte van deze plaat is bovendien louter instrumentaal. Ze gebruiken daarbij uiteraard stevige gitaren maar ook een dwarsfluit en een synthesizer. Wij waren vooral onder de indruk van opener “Das Hochzeitsgeschenk”, een prima popnummer met een catchy refrein en van “Der Fucking Kommandeur”, de lange afsluiter die start als melancholisch rocknummer en eindigt als een minimalistische, bezwerende postrocktrack.
Wie dit werk in zijn bezit wil, kan dat enkel als download of als vinyl.
Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A. Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’. We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger. Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af. De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op...
Love A is eigen land al razend populair, met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!
Megachurch is een drietal uit het Amerikaanse Cleveland dat zijn tweede langspeler in Europa uitbrengt via Stressed Sumo Records, het Britse label van ondermeer Neil Cooper (Therapy?). In tijden waar het verdomd moeilijk is voor bands om naast de platgetreden muziekpaden te lopen, slaagt Megachurch daarin wonderlijk wel. Het trio dat bestaat uit twee bassisten en een drummer maakt een eclectische mix van metal en stonerrock waarbij repetitieve, harde riffs systematisch en zelfs op een wiskundige manier worden herhaald. Mastodon meets Battles, zeg maar… Over de vocalen is ook wel wat te zeggen: Megachurch maakt voortdurend gebruik van samples waarop predikanten debiteren en/of politici fulmineren… Het resultaat van dit alles is ongewoon, catchy, creatief maar vooral geschift!
Wie in het laatste weekend van juni in Dessel verblijft voor het fijne Graspop-festival komt op zondag best niet te laat uit zijn muffe tent.
Om half twaalf opent dan de nieuwste belofte in Vlaams metal-land het podium van de Metal Dome. King Hiss is de naam en het gaat hier om vier mannen die hun sporen in de muziekwereld ruimschoots verdienden.
De bekendste naam binnen het viertal is ongetwijfeld die van Josh Fury oftewel de gitarist van het in hardcore-kringen legendarische Congress. De muziek die hij met zijn nieuwe kompanen maakt is echter totaal niet te vergelijken met die van deze H8000-band.
King Hiss staat voor een scherpe en afwisselende mix van stonerrock , metal en hardrock en valt verder op door de opmerkelijke vocalen. Zanger Jan Coudron haalt met zijn lange uithalen wat ons betreft het niveau van ene Franky DSVD van Channel Zero. Daarnaast is uiteraard het technische en complexe gitaarwerk van Josh Fury om vingers en duimen van af te likken.
Deze EP werd in eigen beheer opgenomen en telt zeven stevige songs. Als we er een favoriet moeten uithalen, dan is het opener “Snakeskin” die bij ondergetekende ondertussen is uitgegroeid tot een zogeheten oorwurm.
King Hiss is ontegensprekelijk een aanrader voor alle metal- en hardrockheads! Voor meer info: www.king-hiss.com of www.facebook.com/kinghissband .
Het is haast niet meer bij te houden hoeveel bandjes zich dezer dagen nestelen in de psychedelica en krautrock (The Soft Moon, Lumerians, Camera, Blaak Het Shujaa, Follakzoid, Moon Duo, Wooden Shjips, Psychic Ills,…). Ook het Britse Hookworms is serieuze potten mosterd gaan halen bij Hawkwind, Neu! en, iets dichter in de geschiedenis, bij The Warlocks (waar hangen die tegenwoordig eigenlijk uit?).
Met een ferme scheut shoegaze, een vleug punk en het ganse oeuvre van Primal Scream zijn ze aan het klussen geslagen en hebben ze het wonderlijke en geestesverruimende Pearl Mystic in elkaar gebokst, een knoert van een plaat die gaten dichtmetselt met mortel die samengesteld is uit vreemde plantenextracten, verdachte paddestoelen en verboden tabaksvruchten.
‘Pearl Mystic’ zet aan met een paar zwaar verslavende moordsongs als “Away/Towards” en het op adrenaline doorrazende “Form & Function”, twee lange loeiers die de toon zetten voor een vlijmscherpe en alles verzwelgende trip.
Jim Morrison en Syd Barret dwalen door duistere gangen met ongekende eindbestemming in “Since we have changed”, overstuurde gitaren snijden tergend hard door de ruimte in “Preservation” en half verdoofde onweerswolken hangen uiteengereten in drie stukken (“i”, “ii” en “iii”) overheen het album.
‘Pearl Mystic’ is een bedwelmende en formidabele plaat die zich ferm in onze kuiten vastbijt. Als dat maar goed komt, want we hebben het even opgezocht, hookworms (haakwormen) zijn genadeloze bloedzuigende parasieten die zich vastzetten in de huid en dan langzaam het hart en de darmen binnendringen om daar lelijk huis te houden, met mogelijke fatale gevolgen. Aartsgevaarlijk plaatje, dus.
Eén van de nieuwe Britse ontdekkingen is deze 26 jarige Laura Mvula . Met “Green garden” heeft ze meteen al een aardige hit op zak. Een song die haar talent onderstreept , zowel vocaal als in de muzikale aanpak . Haar sound wordt omschreven als ‘gospedelia’ , een combinatie van natuurlijk gospel , psychedelica en pop , soul , r&b .
We horen een afwisselende sfeervolle , dromerige , sprookjesachtige plaat , die sober , kaal uitgepuurd materiaal bevat , als sensueel prikkelende, trippende songs .
Ze staat al hoog aangeschreven in de BBC lijst . Ze zweeft ergens tussen Erykah Badu , Amy Winehouse en Bjork in .
Ze komt af met een handvol rake songs als “Like the morning dew” , “Can’t live with the world” , “Father , father” , “That’s allright”, “I don’t know what the weather will be” , “Flying without you” en die sterke single “Green garden” .
Wonderlijke plaat - Bezwerend debuut – artistiek talent dat kan omgezet wordzn in succes!
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala.
De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen . Het materiaal heeft een dromerige ondertoon , we ervaren hitgevoeligheid en soms kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het lichtjes als de instrumentatie meer ruimte krijgt .
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel.
Een handvol nummers sieren de afwisselende plaat als “Under cover”, “Timothy shy” , “Assistant director” en “Internatinal date line” .
Fijn tussendoortje van een inmiddels volwassen band !
Toch wel een uniek bandje, het trio uit Hoboken, NYC, Usa afkomstige Yo La Tengo . Ira Kaplan (gitaar), vrouwlief Georgia Hubley (drumster, knipoog naar Moe Tucker van V.U.) en James McNew op bas, zijn al ruim vijfentwintig jaar bezig in dromerige indie meets garagerock’n’roll meets noiserock.. Een eigen muzikale kijk hebben ze ontwikkeld op de gitaarpsychedelica, ontsproten uit de‘70’s VU en de ‘80’s Feelies.
We merken de laatste jaren dat het trio het houdt op sfeervolle , relaxte , zeemzoete , dromerige gevoelige indie en dat hun krachtige expressie en stormen wat op het achterplan zijn geduwd . Milde psychedelische stormen noteren we dus , waarbij ze enkel op de lange broeierige opener “Ohm” en de even lange afsluiter “Before we run” nog eventjes fors(er) uit de hoek kunnen komen .
Voor de rest een uitermate poppy, loungy, sfeervol geluid , waarbij de songs wel goed in elkaar steken , maar niet echt blijven hangen . Enkele worden zelfs orkestraal ondersteund . “I’ll be around” lijkt een voltreffer in het genre . De veertigplus indierockers nemen dus duidelijk wat gas terug .
Live durven ze nog wel eens loos gaan , en intrigeren ze door de repetitieve opbouw en explosieve ritmes, waarbij de pedaaleffects een tijdje stevig ingedrukt blijven .
Goede plaat , weinig verrassingen!
Al een paar platen werden we ondergedompeld in de snelle , dreigende , chaotische aanpak van het uit Sheffield afkomstige Rolo Tomassi , broer James en zus Eva Spence die een unieke mengeling brengen van noiserock, punkjazz en allerlei –core invloeden. De songs kunnen een opbouwende melodie hebben, gaan van hard naar zacht en zijn uiterst avontuurlijk en opzienbarend door de verrassende wendingen, bizarre kronkels en ontspoorde ritmes. We horen waanzinnige gitaar- en toetsenpartijen en opzwepende en strakke drums. En op de koop toe overstelpt de frontvrouwe ons met haar krijsende, schreeuwende en gillende zang. Maar ook deze frêle dame kan zacht klinken in haar vocals. En net precies al die tegengestelden maken de songs erg boeiend en spannend.
Op de nieuwe cd klinkt het vijfkoppig combo wel rauw melodieus , maar zalvender en toegankelijker . De tempowisselingen zijn minder overdreven en ook valt er meer afwisseling te noteren in haar zangpartijen, want onze bevallige dame kan daadwerkelijk zingen , voor wie twijfelde .
Ze hebben duidelijk hun horizont verbreed en brengen in de tien tracks een rits zorgvuldig opgebouwde composities , waarvan de afsluitende track “Illuminaire” elke modale popliefhebber zal kunnen bereiken .
Minder herrie en pletwals systematiek – de opwinding blijft en de popmelodie heeft z’n weg gevonden .
Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Muzikale diversiteit en iets meer zon kondigde de tweede dag van Groezrock aan. Een programma om U tegen te zeggen met een afwisseling van enkele zwaargewichten en opkomend, jong talent.
Aangezien er 4 stages zijn en een pak bands terzelfdertijd geprogrammeerd stonden , kozen we ervoor om die talenten op te zoeken. We waren uitermate tevreden , gezien een pak ons bij hun eerste kennismaking konden bekoren. Dit is ook de charme van Groezrock: er is ruimte voor nieuwe genres en nieuwe artiesten die even komen piepen; het festival kijkt vooruit en evolueert ieder jaar. Sjiek!
Strung Out uit de Fatwreck stal mag in één adem genoemd worden met generatiegenoten Lagwagon, Good Riddance en Face to Face. Het Amerikaans kwintet – hier vrij vroeg geprogrammeerd - mag volgend jaar 25 kaarsjes uitblazen. Als vanouds speelden ze hier een strakke set en toonden ze de nieuwe kids hoe melodieuze punkrock dient gespeeld te worden. Hun Europese tour werd hier geopend en nadien wordt hun nieuwe 9de plaat ingeblikt! Klassiekers “No voice of mine”, “Matchbook” en “Too close to see'” knalden nog steeds als in hun beste dagen; we kijken uit naar die nieuwe plaat.
Op de Impericon stage kregen we even later het Amerikaanse Attack Attack. Opvallend was de mengelmoes van stijlen die ons om de oren vloog ... Metalcore , posthardcore arrangementen en screamo , met daarbovenop flarden elektronica. De link met Enter Shikari was dan ook snel gelegd. Ook de meerstemmige zang viel op en was een mooie aanvulling op de mokerslagen in de stomende sound. Hondsbrutaal klonk het, maar af en toe ook melodieus; een gewaagd recept dat hier bleek te werken! Met meer dan 100.000 volgers op Twitter en hun Youtube kanaal is dit een band om in de gaten te houden.
Dik feest iets later want het prettig gestoorde gezelschap van Less Than Jake stond op de Monster Stage, één van de absolute publiekslievelingen van het Belgisch alternatieve publiek. Op hun skapunk kan je onmogelijk blijven stilstaan en de voorbije 20 jaar hebben ze overal een aardige fanbase weten op te bouwen. Ook hier noteren we tonnen sfeer en door de toevoeging van sax en trombone waanden we ons door de zachte zonnestralen even in de festivalzomer.
“Johnny Quest Thinks We're Sellout” en “All My Best Friends Are Metalheads” brachten een glimlach op ieders gezicht. De vrolijke melodietjes waren zo aanstekelijk dat de poppunkers nog 10 minuten extra speeltijd kregen.
De Etnies tent geraakte intussen vol voor het geweld van First Blood. Met ex leden van Terror en Merauder weet je dat je pure metalcore voorgeschoteld krijgt. All Out War en Hatebreed zijn naast goeie vrienden ook een voorname inspiratiebron.
De band beukte de ganse set in een hels ritme en legde de nadruk op het fel bejubelde 'Days of betrayal' album. Een zeer actieve moshpit was het gevolg. De kids gaven zich volledig aan de moddervette sound van het viertal. Een ruime Europese tour hebben ze de komende weken te verwerken!
Sparta is al een tijdje geen onbekende meer in het genre en is ontstaan uit de resten van At The Drive-In. Ze lagen een tijdje stil door de ATDI reünie tour maar zijn nu weer klaar om te touren en eind mei zullen ze hun nieuwe album releasen. Een valse start namen ze hier door technische problemen maar eenmaal de Sparta trein goed vertrokken was, toonde de band hun rauwe no-nonsense sound.
Nog steeds drijft de band op die typische post-hardcore golf die hen zo typeerde bij ATDI maar nu slopen ook andere stijlen binnen. Toch is het nu wat anders, iets meer doordacht en geraffineerd maar nog steeds zware materie waar je open moet voor staan. Geen grote opkomst maar we hadden een onderhoudend en catchy optreden van een volwassen band.
We verplaatsen ons naar een uitpuilende Etnies stage voor de Polar Bear Club, onbekend voor mezelf , maar nu geboekstaafd als grote belofte! En die woorden worden kracht bijgezet als we even later horen dat ze de vaste support zijn op de komende 'True North tour' van Bad Religion! Met een mix dat ergens het midden houdt tussen punkrock en post-hardcore gaf deze jonge band een alleraardigst visitekaartje af. De strakke performance en gedrevenheid verraden de ambitie van het New Yorkse kwintet. Hun energieke set werkte aanstekelijk op het publiek , want een pak divers en crowdsurfers werden vooraan.
Een aangename kennismaking van een band die we zeker in zaal nog zullen checken.
Op de Acoustic Stage troepte een pak volk samen voor Rocky Votalato. De Amerikaanse singer-songwriter kreeg met een geweldige présence en dito spel in no time de tent muisstil. De poprock met flarden folk, country en americana klonk fris en Rocky bewees in sommige composities over een schitterende stem te beschikken. Ook op mondharmonica ontroerde hij en toverde hemelse klanken door de speakers. De tent zwol meer en meer aan en was tegen het einde van de set goed gevuld. Alweer een aangename meevaller hier op de Acoustic Stage die dit jaar voor het eerst een volwaardige podium werd en een pak revelaties opleverde.
Zo zie je maar dat naast de onvermijdelijke hardcore en punkrockbands er ook een plaats is voor een bredere waaier die een meerwaarde kan bieden. Een geslaagd weekend dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
John Van De Putte – Johan Meurisse
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Op zaterdag 27 en zondag 28 april vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska. Voor de editie dit jaar was een dikke jas door de frisse temperaturen meer dan aangewezen. Het leek ons dat er daardoor iets minder bezoekers in Meerhout waren dan de voorbije jaren. Wie wel aanwezig was, kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterke en gevarieerde affiche.
Zelf probeerden we op zaterdag tijdig in Meerhout te arriveren. Dit had alles te maken met de openingsband op de Monster Stage: het Vlaamse The Rocket is één van de vaandeldragers van het leuke Funtime-Records en bracht vorig jaar met ‘Not Everybody Grows Up To Be An Anstronaut’ een zeer puike poppunkplaat uit. Het vijftal viel op Groezrock allereerst op door hun bijzondere dresscode. De heren zijn dan niet meer van de jongsten maar dit was aan hun schooluniform inclusief debardeur en lange, witte sokken niet te merken. De grote tent was tijdens deze show al vrij goed gevuld, en verschillende enthousiaste fans beleefden met songs “Ready To Make Waves,”, “Nervous”, “Things To Think About” en “Growing Pains” duidelijk veel plezier en waagden zich aan de eerste moshpit van de dag. Ook wij genoten van de leuke poppunkdeunen van een band die door het gebruik van goedgeplaatste keyboards onvermijdelijk aan The Motion City Soundtrack doet denken. The Rocket bleek een leuke opener en een prima begin van de festivaldag (LV).
Een eerste horde stagedivers vond de weg naar de gezellige Etnies-tent voor het optreden van het vijftal Attila. Deze heren uit het Amerikaanse Atlanta staan voor compromisloze maar catchy deathcore met een hoofdrol voor frontman Chriss Fronzak. De man beschikt over een ongelooflijke strot waarbij hij probleemloos cleane vocalen afwisselt met screams en andere geschifte geluiden. De combinatie van technische, complexe gitaarsolo’s met vele breakdowns zorgde voor een een gevarieerde en energieke show (LV).
Er waren hoorbaar heel wat West-Vlamingen aanwezig voor het eerste optreden in de Acoustic Stage. Niet zo verwonderlijk gezien de aanwezigheid van Minx oftewel Dieters Meyns, de frontman van het Brugse Flatcat. Strak in het pak, gel in de haren was rocken zijn simpele devies. De man beschikt over tonnen ervaring en charisma waardoor hij moeiteloos de halfvolle tent wist in te pakken. Het opperhoofd van Flatcat speelde uiteraard verschillende van zijn eigen songs waaronder “Wait And See”, “All Anchors Lost”, “Beautiful in Venice” en “The Great Escape”. Verder liet hij ons met “Taking Shelter” een nieuw nummer horen en vermeldde terloops dat de nieuwe Flatcatplaat door niemand minder dan Bill Stevenson zal geproduced worden! Opmerkelijk was verder dat ene Ann Lemmens in het midden van het optreden voor de nodige piano-ondersteuning zorgde bij “Diamonds” en “Videogames”, nummers van respectievelijk Rihanna en Lana Del Rey. Minx bewees hierbij dat de cover dikwijls een stuk beter is dan het origineel . (LV).
Vlaamse rockbands doen het traditegetrouw goed bij onze Nederlandse buren... Als er nu één Nederlandse band is die alles heeft om groot te worden bij ons, dan is het wel John Coffey. Het vijftal beschikt na twee platen over een collectie memorabele songs en combineert dat live met een ongelooflijke dosis passie, plezier en positieve energie. Op Groezrock startte John Coffey snedig met “ I've got a bastard virus and I don't even know where it came from”, “Bright Companions”, de single” Featherless Redheads”, (onze favoriet) “Whispers” en “The Well”: vijf songs uit hun recente plaat ‘Bright Companions’. Wie de band nog niet kende, was toen al over de streep getrokken. Vervolgens zongen heel wat mensen lekker mee met oudje “Vanity, got shot in the eye last night”. Met de cover “Breed” van Nirvana toonden de mannen van John Coffey daarna respect voor één van hun muzikale helden. Een opmerkelijk moment was er nog tijdens “Oh, Oh Calamity” waar de enthousiaste fans zorgden voor een leuke wall of death. Een eervolle vermelding tenslotte voor David Achter De Molen, de bebaarde man heeft duidelijk geen hoogtevrees en beschikt daarnaast over een ongelooflijke strot. John Coffey kwam, zag en won heel wat zieltjes op Groezrock! (LV)
Net als vorig jaar was Dennis Lyxzén te gast op Groezrock! Sloot hij vorig jaar het festival af met Refused, dan was hij dit jaar aanwezig met het veel minder bekende AC4. Allesbehalve een doorslagje van Refused want AC4 staat garant voor snelle, pretentieloze punkrock! Naast het spelen van snedige, simple songs als “Eye For An Eye”, “We Are The Kids”, “Diabolo” en Break Out” viel Lyxzén vooral door zijn vele gepraat tussen de nummers in. De man liet ondermeer weten de ambitie te hebben de wereld van een nieuwe ‘Gangnam style’ te voorzien... We vrezen ervoor maar genoten toch van dit Zweedse viertal (LV).
Op de Impericon Stage stonden dit jaar de punkveteranen van The Kids. De heren zijn uiteraard niet meer van de jongsten maar desondanks was het pas de eerste keer dat zij op het grootste punkfestival in hun eigen land stonden. Wij pikten enkele nummers mee van het viertal onder aanvoering van Ludo Mariman en zagen dat The Kids gewoonweg over heel wat prima rocksongs beschikken waar menig band ongetwijfeld jaloers op is. Hoogtepunten waren het leuke “Money Is All I Need” en uiteraard het legendarische “There Will Be Know Next Time”. (LV).
Van The Kids naar de leuke Mac Beth Stage waar jonge bands het beste van zichzelf mogen geven! Heel veel van de groepen die op dit kleine podium spelen, keren trouwens op een volgende editie terug in één van de grotere tenten.
Wij bekeken op de Mac Beth-Stage de show van de Zweden van Like Torches. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit samen met Nations Afire een van de twee gevestigde waarden was die zaterdag op dit podium speelde. Like Torches is eigenlijk de verderzetting van de band You Ate My Dog. Het vijftal weet perfect hoe je een prima posthardcore-song schrijft. Wij waren aangenaam verrast door nummers als “Missing It All” en “Keep Your Head High” en we bleken niet alleen: heel veel mensen zochten de zanger van In Torches na de show op om de nieuwe plaat aan te schaffen. (LV).
Op de Acoustic stage heerste er nu een huiskamergevoel door kroonluchters en een luchtig aangekleed decor. Een zeer relaxte setting werd gecreëerd. Onder leiding van Joey Cape ( Lagwagon) – die even daarvoor nog met Joey Cape's Bad Loud op de Impericon stage stond- betrad Scorpios de stage. Het voelde wat onwennig aan want bij hun vorige passage in ons land was Tony Sly nog actief in de band, de frontman van No Use For A Name, die vorige zomer plots overleed. Het optreden stond dan ook volledig in het teken van hem; het werd een pakkende set waarin meermaals gerefereerd werd aan Tony. Het trio, verder nog met John Snodgrass en Brian Wahlstrom, speelde voornamelijk ouder Lagwagon en NUFAN materiaal. We hoorden dus gestripte versies van “Violins” en “Coming to close”. Hier gingen harmonie, melodie en meerstemmigheid hand in hand samen, en “Justified black eye” - meegezongen door alle punkrockfans- bezorgde ons kippenvel.
Een ware hommage werd het , toen ook nog Tim Mcllrath ( frontman van Rise Against) vocaal kwam ondersteunen. De bitterzoete, akoestische songs bleven hangen en een fantastisch orgelpunt kwam er met “To all my friends” (JVDP).
Op het hoofdpodium verzamelden de festivalgangers zich intussen voor het vijfkoppig 'monster' Hatebreed. Jamey Jasta en zijn maats zijn hier graag geziene gasten en trokken van bij de start alle registers open. Naast het nieuwe materiaal uit 'The divinity of purpose' kregen we een pak tracks uit het classic album 'Rise of brutality'. Geen moment rust werd het publiek gegund. De pletwals Hatebreed ging als een bezetene tekeer. “A call for blood”, “Destroy everything”, “Perseverance” en “This is now” waren mokerslagen in de letterlijke zin.
Circle- en moshpits waren schering en inslag en veranderden het losgeslagen publiek in een kolkende massa. Hun beukende metalcore staat anno 2013 nog steeds als een huis, luister maar eens naar die nieuwe plaat!
Na bijna 20 jaar slagen ze erin nog steeds 'fris' in dit genre te klinken, wat niet makkelijk is. De power die de band uitstraalt en hun energieke sound maakten dat deze passage ook opnieuw een onvergetelijke performance werd. Uiteraard werd met slotakkoord “I will be heard” alles en iedereen met 'de grond gelijk gemaakt' en lieten ze enkelingen verweesd achter (JVDP).
Groezrock betekent dikwijls moeilijke keuzes maken. Op hetzelfde moment van Hatebreed stond de invloedrijke, Canadese hardcoreband Grade in de Impericon-stage terwijl in de Acoustic Stage Walter Schreiffels het beste van zichzelf gaf. Deze laatste heeft een CV om U te zeggen (bezoek maar eens z’n Wikipedia-pagina) en was (om het kort te houden) het creatieve brein achter legendarische bands als Youth Of Today, Gorilla Biscuits, CIV, Rival Schools en Quicksand.
De performance die Walter Schreiffels op Groezrock neerzette, was in één woord fenomenaal! Hij had zich in de koude tent lekker in een dikke pull geduffeld en met zijn elektrische gitaar, wat pedaaltjes en een indrukwekkende stem imponeerde hij de vele aanwezigen. Hij bracht songs van zijn soloplaat ‘An Open Letter To The Scene” en verschillende covers van ondermeer Quicksand, Rival Schools en Muddy Water. De versies van “Used For Glue” “en “Thorn On My Side” behoren tot onze favoriete momenten van Groezrock 2013! Ronduit indrukwekkend! (LV)
...And you will know us by de trail of dead was misschien wel de vreemde eend in de bijt op Groezrock, want hoeveel bands die hier speelden kunnen zeggen dat ze reeds op Werchter en 4x op Pukkelpop stonden...Door de concurrentie op de andere podia was er helaas geen al te grote opkomst maar de afwezigen hadden hier ongelijk. De Texanen trokken zich er niets van aan en speelden alsof hun leven er vanaf hing.
De experimentele indierockers brachten zopas hun achtste! album 'Lost songs' uit. De band wordt gekenmerkt door explosieve uitspattingen , waarbij de zangers Jason Reece en Conrad Keely elkaar afwisselen; ook de drums en de gitaren sloeg hier gensters. Met hun dynamische, gedreven aanpak gingen ze zoals steeds furieus te keer en was het genieten van “Will you smile again”, “Caterwaul” en “Mistakes & regrets”. Die turbulente sound en hun nooit aflatende inzet maakten hen geliefd. Intense live acts zoals deze zijn een verademing op dit soort festivals (JVDP).
De heren van Title Fight hadden de ondankbare opgave om op hetzelfde moment als Pennywise te moeten spelen. Wij lopen zeer hoog op met dit Amerikaanse viertal omdat ze staan voor een zeer moeilijk te definiëren en vrij unieke sound. De band speelt dan wel punkrock in het verlengde van bands als Jawbreaker, Kid Dynamite en Lifetime maar combineert dat met geluiden uit de nineties van bands als Nirvana en Sonic Youth. Heel wat fans hebben deze band al ontdekt want de Etnies-Stage was tot de nok gevuld.
Wij zagen slechts de eerste songs van Title Fight maar genoten van het broeierige, ritmische en energieke geluid met een hoofdrol voor de rauwe vocalen van frontmannen Jamie Rhoden en Ned Russin (LV).
Eén van de absolute headers en vaandeldragers van de punkrockscène Pennywise stond eens te meer op het hoofdpodium van Groezrock, met een erg opvallende wijziging in vergelijking met hun vorige komst ... of zoals gitarist Fletcher het zo mooi zei: “Jim Lindberg is back in the saddle”!
Lindberg één van de stichters van de band stapte in 2009 uit de band en werd vervangen door Zoli Teglas (Ignite) die de voorbije jaren meer dan een volwaardige vervanger was. Ook het laatste album 'All or nothing' werd met hem opgenomen. Door onduidelijke redenen – rugproblemen van Teglas werd opgegeven - werd Jim Lindberg op aandringen van Zoli weer in de band genomen. Dat de frontman nog niets aan kracht en charisma had ingeboet , bleek van bij het begin want “Wouldn't it be nice”, “My own country” en “Can't believe it” waren het startschot voor een uurtje ‘feelgood’ punkrock. De typisch snedige skatepunkrock gaat er nog steeds vlot in en met 10 full albums is er al aardig wat keuze uit Pennywise klassiekers.
Weinig verrassingen want traditioneel stonden ook “Peaceful day”, “Fuck authority” en “Society” op de playlist. In hun covers zat er meer variatie want Nirvana's “Territorial pissings” krijgt maar af en toe een plaatsje in hun indrukwekkend setlist.
In hun gekende drive en met de nodige sing-a-longs maken de Californische oerpunkers er weer een dik feest van. In no time passeerden een 20tal nummers de revue en bezorgden ze alle fans weer hun portie onversneden oldscoolpunkrockvibes.Een ruim uitgesponnen “Bro Hymn” was eens te meer het anthem die alles en iedereen deed verbroederen (JVDP).
We sloten de dag af in de akoestische tent met de Amerikaanse troubadour Dave Hausse. Er was opvallend veel volk samengekomen voor deze voormalige roadie van ondermeer Sick Of It All en Bouncing Souls. Tegenwoordig is hij een begenadigd singer/songwriter die al heel wat puike songs voortbracht. Op Groezrock bracht hij uiteraard “Time Will Tell”, Pray For Tusca”, “Melanine” en de klassieker “C’mon Kid” op zijn typische, energieke en ietwat hyperkinetische manier.
De man genoot zichtbaar, nipte af en toe van zijn fles rode wijn, gaf z’n trouwe fans de kans om de vocalen te verzorgen en maakte zelfs tijd om op de foto te staan met een van zijn aanbidders.
Een zeer degelijke show van een artiest die duidelijk zijn hart verloren heeft in Meerhout. Zo sloten we een weliswaar (te) koude maar uiterst geslaagde eerste festivaldag af. (LV).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Villagers bracht al vroeg in het jaar hun tweede plaat ‘Awayland’ uit, die overal goed ontvangen werd. De songs waren wat meer ingekleurd met elektronica en andere toeters en bellen dan die op hun debuutplaat, maar het belangrijkste was dat frontman Conor O’Brien opnieuw bewees dat hij een fantastische songsmid is. De toegankelijke indiefolk van de band ligt gemakkelijk in het gehoor, maar toch hebben we hier niet te maken met dertien-in-een-dozijn muziek. De grote kracht van de band is de begenadigde schrijver die O’Brien is. Hij slaagt erin om haarscherp taferelen en verhalen op je netvlies te tekenen en laat zijn personages echt tot leven komen.
Iets voor 22 uur kwam de frontman alleen het podium op en zette hij vervolgens a-capella “Cecelia & Her Selfhood” in. De zaal werd meteen muisstil, waardoor er een hele intieme sfeer ontstond. Meer dan een handvol gitaaraanslagen en zijn stem had O’Brien niet nodig om het publiek aan zijn lippen te laten hangen. De keyboardspeler kwam na de opener ook zijn plekje opeisen, en tot ieders verbazing begon het duo daarna een akoestische versie van “Nothing Arrived” te spelen. Je moet toch wel een flinke dosis lef en eigenzinnigheid bezitten om een nauwelijks ingeklede versie te brengen van je populairste en meest poppy nummer. Het was bovendien niet de laatste keer dat Villagers ons aangenaam verraste die avond. Het prachtige introspectieve “The Meaning of The Ritual” had voor de gelegenheid een alternatief einde gekregen en de finale van “The Waves” was veel steviger en indrukwekkender dan wat we in ons stoutste dromen durfden denken. Moedig dat de band zich live niet per se wil houden aan de studioversies.
De passie waarmee de band op het podium stond was indrukwekkend, zeker O’Brien ging helemaal op in zijn eigen songs. Hij sloot zijn ogen, schudde hevig met het hoofd en schreeuwde alsof de duivel hem op de hielen zat. Songs die ons op plaat niet helemaal overtuigden zoals “Passing A Message” en “Judgement Call” wegens te veel inkleuring, te weinig song, kregen daardoor live wat meer cachet en zorgden ervoor dat het optreden in een stroomversnelling geraakte. “Earthly Pleasure” profileerde zich als hoogtepunt door zijn broeierigheid en de manische praatzang van O’Brien en met het epische “Ship Of Promises” kregen we een mooi einde van de reguliere set.
In de bisronde kregen we nog drie nummers voorgeschoteld, die hetzelfde concept volgden als de drie openers van die avond. Een nummer alleen gebracht door O’Brien (“That Day”), een song samen met de keyboardspeler (“In a Newfound Land You Are Free”) en afsluiten met de hele band (“Becoming a Jackal”).
Villagers leverde een optreden af waar helemaal niets op af te dingen viel. Goeie songs, een strakke liveperformance, een perfecte sound en voldoende afwisseling. Meer vragen wij niet, 5-sterrenoptreden!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Terneuzen on Fire 2013 - Desertfest
Terneuzen on Fire 2013
Podium In Terneuzen (De Pit)
2013-04-27
De aftrap van Terneuzen on Fire werd vrijdagavond reeds geven met bands als Wo Fat, Idealus Maximus, Abrahma en Swamp Machine.
Vandaag prijken 44 Venom, These Mountains Are Ghosts, Forbidden Planet, Komatsu, Castle, The Shrine, Witch Mountain, Cough en headliner Victor Griffin’s In Graved op de affiche.
Bij aankomst is de opkomst minimaal maar ze hebben dan ook zware concurrentie met Groezrock.
Eerste band die we te zien krijgen is Forbidden Planet uit Nederland. Niet de meest originele band maar ze brengen wel de zuiverste vorm van stonerrock met catchy riffs, psychedelische solostukken van een gitarist die z’n instrument beheerst en een bijna monotone grauwe zang. Soms worden er fragmenten postmetal in verweven wat getuigt van creatiedrang maar het komt niet altijd samenhangend over. Het zou een goede coverband kunnen zijn en na drie nummers genieten we buiten nog even van de zon.
Volgende band in de rij is Komatsu, eveneens uit Nederland. Wat Komatsu boeiend maakt is dat ze een vrouwelijke drummer hebben die het ritme stevig vasthoudt terwijl haar elektronische onderdanen een soort doomerige stonerrock uit hun instrumenten slaan. Enkele keren verleiden ze ons tot stevig headbangen maar deze momenten zijn te kort en nemen je niet ten volle mee.
We hopen dat Castle, volgende band in de rij, ons verlossing brengt. Maar ook Castle uit de US overtuigd ons niet hoewel ze het publiek mee lijken te hebben. Ook hier speelt de vrouwelijke bassiste die tevens zangeres is de hoofdrol. Met een diepe, niet toonvaste stem maar pakken attitude brengt Castle een zware gestroomlijnde doom met knipogen naar de hardrockscène.
Fans van Black Sabbath, Judas Priest en Wolfmother kunnen deze band misschien wel pruimen.
De bands die na Castle op het toneel komen zijn allen afkomstig van de US en het wordt een echte desertfest. The Shrine, vorig jaar nog in het voorprogramma van Fu Manchu, brengt acid hardrock die de sfeer van de jaren 80 weer helemaal tot leven roept. We komen toch niet helemaal in de sfeer en zijn nog te veel onder de indruk van de optredens in het Donkey Kollektief en besluiten de avond te eindigen.
We zien dan ook toppers als Witch Mountain, Cough en Victor Griffin’s In Graved niet meer live maar wat we wel kunnen zeggen is dat Podium In Terneuzen een geweldige plaats is voor dergelijk stonerrock gebeuren. We hopen dat de opkomst tegen de avond toe talrijker werd, want de organisatie verdient toch zeker een pluim om bands uit de US een plaats te geven in dit kleine dorp.
Organisatie: Podium In Terneuzen (De Pit) , Terneuzen
Organisatie; Podium In Terneuzen
Donkey Kollektief 2013: Jason Van Gulick – Sequences - Thisquietarmy: The shizzle
Donkey Kollektief
Brugge
We treden voor de eerste keer binnen in het meest ondergrondse gewelf van Brugge, het Donkey Kollectief. Vanavond hebben ze gasten als Jason Van Gulick, Sequences (Niels Geybels) en Thisquietarmy (Eric Quach) op bezoek die samen op doortocht zijn in België. Onlangs speelden deze heren nog in Dok Gent en Magasin4. Wie fan is van het experimentele ambient genre weet dat deze affiche te mooi is om aan ons voorbij te laten gaan.
We worden vriendelijk ontvangen door de vrijwilligers van Donkey Kollektief en na een halfuur in de artistieke gangen en uithoeken van Donkey te zijn gewandeld, zijn onze zintuigen overtuigd dat de optredens van de avond de sfeer enkel nog meer zullen accentueren. Er heerst een vrijheid en verlatenheid, een individualiteit en collectiviteit, een openheid en geslotenheid in dit oud pand. Maar Brugge zou Brugge niet zijn want hoewel een affiche om U tegen te zeggen, is het publiek schaars.
We zagen Jason Van Gulick (zie pics homepag) zich mentaal focussen en plaatsnemen achter zijn minimalistische set; een pauk, enkele cimbalen, en een soort ijzeren tandwielen. De focus gaat verder terwijl Jason het ritme aanslaat. Hij brengt een experimentele set waar de nadruk ligt op de beweging van klank via instrument. Jason Van Gulick is duidelijk een artiest die de grenzen van klank opzoekt. De eenvoud siert zijn set en nadien hoorden we woorden als ‘poëzie’, ‘indrukwekkend’, ‘experimenteel’ en ‘transcendentaal’ weergalmen.
Intussen ademen we de kilte uit en bezinnen we vanbinnen wanneer Niels Geybels, man achter het soloproject Sequences in een andere ruimte plaatsneemt. Niels Geybels is naast muzikant ook grafisch designer en visueel artiest. Sequences is elektronische gitaar met een heleboel effectpedalen voorzien van visuals die de weidsheid van de tonen reflecteren. De set heeft verschillende bewegingen in zich, die laag na laag worden verweven met elkaar. Bijna onmiddellijk wordt je hele Zijn opgenomen in de atmosferische klanken wat je het ene moment bijna in slaap doet vallen van de samengebundelde kracht die ervan uitgaat en het andere moment wakker schudt, je bewust doet worden van het vertragen van je eigen ademhaling omdat de sound inwerkt al was het een meditatieve reis. Je bent tegelijk in het moment en ook weer daarbuiten. Dit schouwspel is meer dan fascinerend te noemen. Zij die het ondergaan blijven als in trance luisteren, zij die het niet begrijpen druipen af naar de bar. Sequences speelt een sublieme set en is zeker voor herhaling vatbaar.
Plots horen we de tonen van Syndrome uit de bar en met voeten die intussen als ijsklompen aanvoelen hopen we stiekem dat beweging het lichaam terug in stroom brengt. Halverwege ‘Now and Forever’ wordt iedereen aangemaand zich naar Thisquietarmy te begeven. Thisquietarmy is het soloproject van Eric Quach uit Canada waar soundscapes verweven worden met pulserende drones. Thisquietarmy zit onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. We zagen Thisquietarmy vorig jaar nog in Magasin4 maar hier, in de stilte van de nacht, in een nog meer ondergrondse plaats, beleven we Thiquietarmy ten volle. Even wanen we ons in een droom toen uit het niets een zwartgeklede zigeunerachtige man ten tonele kwam die in een soort trancedans even de aandacht kwam stelen. We betrappen ons op het oordelen en keren terug naar binnen, waar geen onderscheid is, naar de plaats waar niets en alles is.
Eric verrast ons door de set af te sluiten met een bisnummer. Het luisterend publiek was in de korte interval tussen eind en begin van een nieuw nummer een pratend publiek geworden, en na een welverdiend applaus verlaten we de onderkoelde gangen van het Donkey Kollektief. Jammer genoeg zijn de dagen van dit zelfgebouwd Kollektief ten einde, en scheiden de wegen van zij die Donkey Kollektief hebben gemaakt tot wat het vandaag is. Het is triest dat zo’n uniek project in eigen stad teloor gaat maar de ziel van Donkey Kollektief blijft niettemin leven in dit ondergronds pand.
Onze waardering voor soloprojecten krijgt deze avond een boost want het waren drie mannen met elk hun eigen talent. Zo zie je dat muziek van een hoog niveau gedragen kan worden door een enkele, en niet altijd een band behoeft.
Organisatie: Donkey Kollektief
Nederlands 
Français 
