Gabriël Rios probeerde afgelopen vrijdag zijn nieuwbakken songs uit in de Minardschouwburg in Gent. Na een regenachtige vrijdag gingen de zonnige klanken van Rios erin als zoete koek en kon men spreken van een geslaagde solo try-out.
Een meer dan onderhoudend voorprogramma van het getalenteerde Hydrogen Sea kon het publiek opwarmen voor wat komen ging. De ietwat dromerige stem van Bircen Uçar werd begeleid door PJ Seaux die instond voor de bijpassende melodieën.
Daarna was het de beurt aan Rios. Onder luid applaus werd de artiest verwelkomd na zijn avontuur in New York. Rios nam de pose van de singer-songwriter aan, namelijk helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Hij opende onmiddellijk door te zeggen dat hij wat nerveus was.
Dat bleek echter niet uit het begin van de set. “Voodoo Chile” werd mooi zacht gebracht en leek uit een trage Amerikaanse roadmovie weggeplukt. Voor het inzetten van “City Song” vertelde Rios – overigens steeds in het Engels pratend – over Amerika. De song ging over het feit dat het niet zo makkelijk is om New York met muziek te veroveren, dat er vele anderen het samen met hem toch probeerden, hoe er in de Rockwood Music Hall soms 6, soms 27 mensen aanwezig waren enzovoorts. De song zelf was intiem en vol gevoel.
Dat gold eigenlijk voor zo goed als alle nieuwe nummers. Rios slaagde erin de basis telkens simpel en eenvoudig te houden, om af en toe krachtiger uit de hoek te komen. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij “Black Diamond”. Het nummer maakte trouwens duidelijk dat het wel degelijk een try-out was, want Rios vergat even de volgorde van zijn afwezige setlist. Gelukkig werd hij vanuit het publiek geholpen. Die nonchalance had bovendien zijn charme en kon regelmatig op gegiechel en gekir van de vele vrouwelijke aanwezigen rekenen.
In “Burning Son” kon de singer-songwriter zijn fake nail even niet meer gebruiken. “Die werkt niet voor dit nummer”, zei Rios, waarna hij het nummer met fijne en snelle opeenvolgende hogere noten speelde. Het gaf de typische Rios-ballade een luchtig effect.
Op het einde van de tamelijk korte set (ongeveer 40 minuten, inclusief een aantal verhalen) speelde hij nog enkele op tempo nummers, waarbij de zanger de teugels van zijn stem nog eens helemaal liet vieren.
Na de set kwam Rios terug voor drie bisnummers. Enkele dames die mompelden “dat hij nu wel één van zijn hitjes” ging spelen kwamen bedrogen uit, want Rios wilde van geen wijken weten en bleef enkel de nieuwe nummers spelen. Het publiek kon die wel smaken en reageerde enthousiast, maar toch bleef er achteraf duidelijk wat ontgoocheling hangen.
Dit was dus bij al dus een erg succesvolle try-out van een erg getalenteerde muzikant. Het deed ons verlangen naar de release van het album, dat wel eens een schot in de roos zou kunnen worden.
Organisatie: Democrazy, Gent
Goose - !!! (Chk Chk Chk) - Aanstekelijk dansfeestje
Goose - !!! Aéronef
Lille
Een dubbelaffiche om U tegen te zeggen en een garantie voor een zweterig volgepakt huis, zouden wij dan denken. Maar daar was helemaal niks van aan, de l’Aéronef was lang niet volgelopen en deed het vanavond dan nog hoofdzakelijk met jolige West-Vlamingen die hun lievelingen van Goose kwamen aanmoedigen en ondertussen de Franse tapkranen op volle toeren lieten draaien.
Wij waren hier echter naartoe gekomen voor het fantastische !!! (Chk Chk Chk) die de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ kwam voorstellen, dit nog vòòr de releasedatum, ook voor ons was dit dus onontgonnen terrein. Hoewel, hun sound was nu ook niet zo veel veranderd, maar die was wel nog een nog een stukje heter geworden, zo bleek. De live kennismaking met het nieuwe materiaal was alvast zeer hoopvol. Het prikkelde en het swingde als een bende opgegeilde slingerapen die aan de wodka hebben gezeten. Dit was zeer aanstekelijke funky shit die zaal Aeronef moeiteloos aan het dansen kreeg. Zanger Nic Offer’s outfit was op zijn zachts uitgedrukt nogal on-rock’n’roll, maar de kerel zijn gekke act en dance moves brachten de zaal al snel op kookpunt. Zeer snel eigenlijk, want opener “Get that rhythm right” deed zijn naam alle eer aan en ontpopte zich tot een lange funky jam die steeds heter werd. Meteen een voltreffer van jewelste, hier was geen sprake van een opwarmingsronde, dit was knal er op. De temperatuur werd vervolgens een uur aangehouden met de meest tintelende funk die een mens zich dezer dagen kan voorstellen.
De veelbelovende nieuwe songs, en dat waren er nogal wat, klonken gretig, fris, uiterst catchy en funky as hell. Die nieuwe plaat wordt gegarandeerd een kanjer.
Wij hebben zo een ernstig vermoeden dat deze band met hun opzwepende funkrock menig zomerfestival in vuur en vlam zou kunnen zetten, maar we zien !!! voorlopig op geen enkele affiche staan.
Nu LCD Soundsystem er de brui heeft aan gegeven en Radio Four en The Rapture ook al een tijdje dood lijken, is !!! de nieuwe koploper in wereld van de punkfunk.
Binnenkort op Les Nuits Bota op 6 mei 2013 (http://www.lesnuits.be)
Nog een zekerheid wat opgejaagde dansfeestjes betreft is Goose. In België weten we dat al lang, maar Frankrijk moest nog overtuigd worden. Laten we hopen dat de Fransen in de vorige optredens van de tour al overstag zijn gegaan want hier in Lille, op een boogscheut van hometown Kortrijk, stond Goose voornamelijk voor eigen publiek te spelen.
De talrijke West-Vlamingen moesten uiteraard niet ontgoocheld huiswaarts keren, want Goose stond op scherp en speelde hun gretige dance-rock met power en vuur, én met gitaren deze keer. Deze werden na jarenlange verbanning terug toegelaten op het nieuwe album ‘Control Control Control’ en mochten dus ook sporadisch mee het podium op. Helemaal op het einde mondde “Words” zelfs uit in een ware gitaareruptie die we eerder van hun streekgenoten van Steak Number Eight zouden verwachten. Laat ons stellen dat die gitaren een verrijking waren voor de gekende Goose sound, de gonzende beats moesten er heus niet voor inboeten en uiteraard bleef de ophitsende dance- en synth rock de hoofdmoot uitmaken. De band spetterde in het heerlijke “Synrise” en in het absolute hoogtepunt “Can’t stop me now” waarin wederom alle registers werden opengetrokken en het boeltje uiteen spatte.
Goose is één van de meest opwindende Belgische acts van het moment. Rock Werchter en Pukkelpop mogen zich nog maar eens aan een uitbundig feestje verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-26-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/26-04-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
!!! (Chk Chk Chk) – Goose - Aanstekelijk dansfeestje
!!! - Goose
Aéronef
Lille
Een dubbelaffiche om U tegen te zeggen en een garantie voor een zweterig volgepakt huis, zouden wij dan denken. Maar daar was helemaal niks van aan, de l’Aéronef was lang niet volgelopen en deed het vanavond dan nog hoofdzakelijk met jolige West-Vlamingen die hun lievelingen van Goose kwamen aanmoedigen en ondertussen de Franse tapkranen op volle toeren lieten draaien.
Wij waren hier echter naartoe gekomen voor het fantastische !!! (Chk Chk Chk) die de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ kwam voorstellen, dit nog vòòr de releasedatum, ook voor ons was dit dus onontgonnen terrein. Hoewel, hun sound was nu ook niet zo veel veranderd, maar die was wel nog een nog een stukje heter geworden, zo bleek. De live kennismaking met het nieuwe materiaal was alvast zeer hoopvol. Het prikkelde en het swingde als een bende opgegeilde slingerapen die aan de wodka hebben gezeten. Dit was zeer aanstekelijke funky shit die zaal Aeronef moeiteloos aan het dansen kreeg. Zanger Nic Offer’s outfit was op zijn zachts uitgedrukt nogal on-rock’n’roll, maar de kerel zijn gekke act en dance moves brachten de zaal al snel op kookpunt. Zeer snel eigenlijk, want opener “Get that rhythm right” deed zijn naam alle eer aan en ontpopte zich tot een lange funky jam die steeds heter werd. Meteen een voltreffer van jewelste, hier was geen sprake van een opwarmingsronde, dit was knal er op. De temperatuur werd vervolgens een uur aangehouden met de meest tintelende funk die een mens zich dezer dagen kan voorstellen.
De veelbelovende nieuwe songs, en dat waren er nogal wat, klonken gretig, fris, uiterst catchy en funky as hell. Die nieuwe plaat wordt gegarandeerd een kanjer.
Wij hebben zo een ernstig vermoeden dat deze band met hun opzwepende funkrock menig zomerfestival in vuur en vlam zou kunnen zetten, maar we zien !!! voorlopig op geen enkele affiche staan.
Nu LCD Soundsystem er de brui heeft aan gegeven en Radio Four en The Rapture ook al een tijdje dood lijken, is !!! de nieuwe koploper in wereld van de punkfunk.
Binnenkort op Les Nuits Bota op 6 mei 2013 (http://www.lesnuits.be)
Nog een zekerheid wat opgejaagde dansfeestjes betreft is Goose. In België weten we dat al lang, maar Frankrijk moest nog overtuigd worden. Laten we hopen dat de Fransen in de vorige optredens van de tour al overstag zijn gegaan want hier in Lille, op een boogscheut van hometown Kortrijk, stond Goose voornamelijk voor eigen publiek te spelen.
De talrijke West-Vlamingen moesten uiteraard niet ontgoocheld huiswaarts keren, want Goose stond op scherp en speelde hun gretige dance-rock met power en vuur, én met gitaren deze keer. Deze werden na jarenlange verbanning terug toegelaten op het nieuwe album ‘Control Control Control’ en mochten dus ook sporadisch mee het podium op. Helemaal op het einde mondde “Words” zelfs uit in een ware gitaareruptie die we eerder van hun streekgenoten van Steak Number Eight zouden verwachten. Laat ons stellen dat die gitaren een verrijking waren voor de gekende Goose sound, de gonzende beats moesten er heus niet voor inboeten en uiteraard bleef de ophitsende dance- en synth rock de hoofdmoot uitmaken. De band spetterde in het heerlijke “Synrise” en in het absolute hoogtepunt “Can’t stop me now” waarin wederom alle registers werden opengetrokken en het boeltje uiteen spatte.
Goose is één van de meest opwindende Belgische acts van het moment. Rock Werchter en Pukkelpop mogen zich nog maar eens aan een uitbundig feestje verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-26-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/26-04-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Benjamin Biolay is een Franse singer-songwriter die al sinds begin jaren ’90 met eigen werk op de planken staat. Hij wordt beschouwd als één van veelzijdigste hedendaagse muzikanten in Frankrijk en zijn tegendraadse karakter gecombineerd met zijn knappe Zuiderse looks hebben al vele roddelblaadjes gevuld.
Vorig jaar kwam hij op de proppen met een zevende plaat ‘Vengeance’, waarin hij bewijst dat hij van alle markten thuis is: de plaat is een mix van rock, mierzoete ballads, hiphop en electronica. Op de plaat krijgt hij versterking van onder meer de Franse rapper Oxmo Puccino en de Engelse ex-Libertine Carl Barât. ‘Vengeance’ kreeg al vier sterren en werd geapprecieerd omwille van zijn experimentele karakter.
Heeft Biolay in Brussel de verwachtingen ingelost? Gedeeltelijk. Vooral de up-tempo nummers lokten veel reactie uit in de zaal. “Dans La Merco Benz”, “Laisse aboyer les chiens” en “Rendez-vous qui sais”, poppy nummers waarin een aanstekelijke melodie en nerveuze beat de hoofdrol spelen, laten niemand onberoerd. Ook “Qu’est-ce-que ça peut faire” en “A l’origine” zijn straffe nummers waarin Biolay handig electronica combineert met rock. De lichtpanelen rond het podium dragen bij tot het broeierige clubsfeertje in de zaal. Biolay raakt ook de gevoelige snaar met ballads à la Française zoals “La Pénombre des Pays-Bas”, “Aime mon amour” en “Chère inconnue”.
Met zijn ruige, diepe stem weet hij telkens een soort zenuwachtige staat van verliefdheid over te brengen, die op het punt staat uit te barsten. Toch kan Biolay niet altijd overtuigen. Vooral wanneer hij in één nummer van tempo of toonhoogte verandert of wanneer hij teveel experimenteert met andere genres (hij verwerkt zelfs een stukje van Gorillaz’ “Clint Eastwood” in een nummer), slaat hij de bal soms mis. “Ground Zero Bar”, “Ne regrette rien” en “15 Septembre” breken op dat vlak geen potten. Ook ballads zoals “La Superbe”, “Ton Héritage” en “Confetti” (op de plaat een duet met Julia Stone) gaan over de top in het mierzoeterige genre of komen erg flauw over. “Personne dans mon lit” is dan weer zo’n typische middelmatige Franse chanson, maar komt er dankzij de mooie melodie nog goed vanaf (zou hij het trouwens over zijn huidige burgerlijke staat hebben?!).
Een hoogtepunt van de avond was “Profite”, het eerste bisnummer en single uit ‘Vengeance’, een duet met Vanessa Paradis. Voor de gelegenheid was de zangeres helemaal vanuit de lichtstad afgezakt naar Brussel, een fijne verrassing voor de aanwezige muziekliefhebbers.
Ondanks de mindere momenten, hebben we erg genoten van dit concert, al was het omdat we dansend het weekend zijn ingegaan! De sympathieke Benjamin Biolay, die ooit bekend stond om zijn melancholisch oeuvre, slaagt er telkens in om zichzelf opnieuw uit te vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de l’Aéronef, Lille op 11 mei 2013 (Org: Vérone Productions, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/benjamin-biolay-11-05-2013/
Organisatie: AJA concerts
Na veertig jaar platen maken vonden de heren van The Residents de tijd rijp om een overzicht te geven van hun rijkgevulde carrière. Voor het eerst zouden de bandleden hun identiteit onthullen, iets wat in hun geval niks meer betekent dan dat men de zanger Randy, de toetsenman Chuck en de gitarist Bob als (hoogstwaarschijnlijk fictieve) naam meegeeft. De twee muzikanten betraden als eerste het podium. Qua outfit hadden ze geopteerd voor een donker masker waaruit een kapsel oprees waar George Clinton trots op zou zijn. Niet veel later besloop Randy het podium in een kerstpak. Het ‘gekke grijsaard’-masker wijkt vermoedelijk weinig af van de reële tronie van de zanger, na al die jaren zullen de heren immers al lang op tram 6 zitten.
Hun huidige ‘Wonder of Weird’-tour is gewoontegetrouw theatraal van opzet. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat niet enkel muziek- maar ook theaterliefhebbers de weg naar Het Depot vonden. Dezer dagen gooit Grace Ellen Barkey hoge ogen (of moeten we hier zeggen ‘oogballen’?) met Mush-room (eind mei nog te zien in het STUK te Leuven!), een Needcompany-productie waarvoor The Residents de originele soundtrack leverden. Zowel Jan Lauwers als vele acteurs/dansers van Needcompany waren tijdens hun vrije avond dan ook volop geïnteresseerd in hoe de vaak als avant-garde performance-band omschreven groep het er op het concertpodium vanaf bracht.
Een eerste hoogtepunt was het aanstekelijke “Picnic in the Jungle”, een nummer dat net als het later in de set gebrachte “The Man in the Black Sedan” op de wereld werd losgelaten door Snakefinger, de man die in 1987 tijdens een tour met The Residents de dood vond in het Oostenrijkse Linz. Al kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat Phil Lithman aka Snakefingers woensdagavond gewoon zichzelf verborg achter een masker op het podium van Het Depot. Met The Residents weet men immers maar nooit. Na “Give it to Someone Else” herinnerde Randy kort aan ‘The Commercial Album’ d.m.v. “The Simple Song” dat net als alle andere liedjes op die plaat slechts één minuut duurt (hetgeen meteen duidelijk maakt dat de titel van die plaat veeleer ironisch bedoeld was).
Na “The Confused Transsexual” mochten Bob en Chuck enkele minuutjes jammen hetgeen de frontman toeliet om wat te ontspannen achter de schermen. Niet enkel Randy maakte van de gelegenheid gebruik om een plaspauze in te lassen want echt veel schwung viel er na een tijdje niet meer te bespeuren in de iets te monotone performance van The Residents. Zo komen we meteen bij het grote minpunt van deze WOW-tour: al te lang beperken Bob en Chuck zich tot een weinig opvallende begeleiding van het door Randy gebrachte verhaal. Te weinig werden we verrast op wat variatie of uitspattingen waardoor er uiteindelijk soms meer te beleven viel in de zaal dan op het podium. Tot ergernis van de meer toegewijde fans enerzijds en tot vermaak van de gelegenheidsbezoekers anderzijds stolen enkele rare snuiters in het publiek meer de show met hun capriolen dan The Residents deden. We zijn van tijd tot tijd niet vies van een spooky soundscape, maar na een concert van twee uur hopen we vooral enkele onvergetelijke momenten te kunnen meenemen naar huis…quod non.
Af en toe kon er wel eens gegniffeld worden bij het aanhoren van Randy’s verhaal over zijn overreden doch niet overleden kat Maurice, over zijn 8ste vrouw die hem overhaalde om het te maken in Hollywood waar hij mede door Eddie Murphy faalde, over zijn 12de vrouw (Mandy met “The Black Behind”) die hij ontmoette tijdens zijn tot falen gedoemde pogingen om het te maken in de porno-business,…maar al bij al kon het verhalende luik te weinig boeien om ons tot op het puntje van onze trouwens best comfortabele Depot-zetel te brengen. Bovenop die hopelijk fictieve vertelsels herinnerde hij eveneens aan het succes dat The Residents in de jaren ’90 bij kritiek en publiek boekten met ‘Bad Day on the Midway’, een op CD-ROM uitgebracht spelletje dat de veelzijdigheid van (het team achter) The Residents illustreerde. Spijtig genoeg evolueert de technologie echter zodanig snel dat niemand 5 jaar na release het spel nog kon afspelen….
Tegen het einde van de set mocht gitarist Bob eindelijk nog eens een glansrol vervullen tijdens de glamrock-gitaarsolo in “Hanging by his Hair”. Ook het krachtige “March to the Sea” verdient een eervolle vermelding. Dit laatste lied stamt uit ‘Mark of the Mole’ dat de basis vormde voor hetgeen na ‘The Tunes of Two Cities’ de ‘Mole Show’ werd, de eerste waarmee The Residents ook buiten de Verenigde Staten optraden. Daarmee kon de cirkel als rond beschouwd worden en verliet het drietal rustig het podium.
De bisronde werd geopend met “Santa Dog” dat vier decennia geleden hun eerste single was. Terwijl het initiële decor (een opblaasbare kerstman, sneeuwman en twee snoepstokken) na anderhalf uur letterlijk in elkaar gezakt was, herrees op de achtergrond nu een kerstboom met als piek de iconische oogbal-met-hoed. Die kerstboom werd ritueel vereerd waarna het optreden definitief beëindigd werd middels het larmoyante “Dead Wood”. De openingszinnen daarvan vatten perfect de verzuchtigen van Randy samen: “I wish I was bigger, I wish I was tall”. Een gepast einde dus van het verhaal van de begrijpelijkerwijze gefrustreerde Randy.
Spijtig genoeg leidde deze laatste passage van The Residents echter ook bij ons tot wat frustratie want eerlijk gezegd hadden we op wat meer gehoopt dan de soms fletse bedoening die we nu gepresenteerd kregen. Wat meer variatie ware welkom geweest. Naar onze smaak weerklonk er namelijk te weinig rock’n’roll en te veel monotone elektronica. Sommigen beschouwen het veelvuldig gebruik van de Apple-computer misschien als een bewijs van het feit dat The Residents meegegaan zijn met hun tijd. Indien die hedendaagse sound echter maar tot een flauw aftreksel leidt van hetgeen vroeger veel prikkelender klonk, kan die ‘evolutie’ ons feitelijk gestolen worden. Maar bon, gelukkig verschillen smaken. Dat leidden we althans af uit de enthousiaste reacties van enkele opvallende toeschouwers. Al durven we te vermoeden dat zij aan dit optreden uiteindelijk nog een veel steviger kater hebben overgehouden dan wijzelf. Het Depot biedt dan ook niet enkel muzikaal vertier maar eveneens perfect getapte lokale producten….
Setlist: Loser = Weed, Picnic in the Jungle (cover van Snakefinger), Baby Sister, Give it to Someone Else, The Simple Song, Jelly Jack the Boneless Boy, The Confused Transsexual, Jam van Bob & Chuck – deel 1, (Let me be your) Teddy Bear (cover van Elvis Presley), The Monkey Man, Struggle, Mr. Lonely, The Man in the Dark Sedan (cover van Snakefinger), Hanging by his Hair, Jam van Bob & Chuck – deel 2, Bathsheba Bathes, Honey Bear, The Black Behind, March to the Sea
Bisronde: Santa Dog, Dead Wood
Organisatie: Depot, Leuven
Diep verborgen en vaak vergeten is er een persoon tijdens shows die onmisbaar is, maar toch even belangrijk als ieder ander bandlid. Zonder deze persoon zou de show hoogstwaarschijnlijk een ramp worden. Het is niet de barman (hoewel die natuurlijk ook onmisbaar is voor velen) maar de geluidstechnicus. Je weet wel, die kerel die achter dat paneel staat waarop er zich meer knopjes bevinden dan in het gemiddelde huis. Misschien is het voor u, beste lezer, onbekend wat een geluidstechnicus nu precies doet. Vandaar dat we Dieter “ Heavy-D” Bossaert tijdens PPM eens eventjes apart hebben genomen om hem zijn verhaal te laten doen. Helaas kwam de wet van Murphy lekker roet in het eten gooien en zorgde die ervoor dat mijn opnameapparatuur de geest gaf – en dat tijdens een interview met een technicus. Gelukkig hebben we het interview nog op de ouderwetse manier kunnen verder zetten.
Het leven van een geluidstechnicus heeft zijn up en downs, eentje van die downs is vaak dat je de geluidstechnicus hoort uitgescholden worden door de bands omdat het geluid niet goed genoeg is. Is dit iets dat je vaak overkomt en hoe ga je hiermee om?
Ja, dat gebeurt wel eens. Meestal is dat op de monitortechnieker gericht, maar als het op mij gericht is doet het me eigenlijk echt niets. Indien het terecht is kan ik er enkel maar uit leren en doe ik dat ook.
Bandleden hebben vaak een vast ritueel voor ze het podium opstormen en bereiden zich elk op hun eigen manier voor voor de show. Hoe bereid een geluidstechnicus zich hier op voor?
Een echt ritueel heb ik niet. Ik luister wat op mijn gemak naar de andere bands om het geluid van de zaal wat in te schatten, ik drink iets en rook een sigaretje. Ik zorg er ook voor dat ik eventjes kan zitten en dat het niet te druk rond me is, maar daarnaast doe ik niet echt iets speciaals.
De meesten onder ons krijgen al spontaan de rillingen als ze naar al die verschillende knopjes kijken en de verschillende manieren zien hoe ze van een show een ramp kunnen maken. Is er eigenlijk veel die mis kan lopen voor de technicus tijdens een show?
Simpel, letterlijk alles kan mislopen. Alles wat op elektriciteit werkt kan stuk gaan en alles wat ik gebruik werkt wel degelijk op elektriciteit. Er kan kortsluiting ontstaan, een mosher of crowdsurfer kan op de P.A. vallen, enz… De nachtmerrie van elke geluidstechnicus is dat er bier gemorst wordt. Eenmaal er bier op je installatie ligt mag je het meestal wel vergeten, vaak is dat het einde van de show.
Heb je als technicus de mogelijkheid om een band te weigeren? Ik kan me voorstellen dat er wel hoop eikels zijn die iedereen in de entourage het leven zuur maken?
Gohja, het staat mij vrij om te doen wat ik wil maar echt een band weigeren gebeurt nauwelijks. Ik zou wel eventueel weigeren het geluid te doen bij House, R&B,… maar daarnaast doe ik meestal alles.
Na wat rondgesnuffeld te hebben blijkt dat je eigenlijk heel bekend als technicus en dat je op tour met verscheidene grote bands gegaan bent, hoe is die bekendheid eigenlijk tot stand gekomen?
Mond op mondreclame, wat geluk en networking.
Ik deel bijvoorbeeld een groot aantal businesskaartjes per jaar uit en ook mijn facebook zorgt voor heel wat werk. Daarnaast heb ik gewoon ook wat geluk had dat ik het geluid voor specifieke bands mocht doen op het juiste moment. Andere ( lees: grotere bands) hoorden daar dan van en soms komt van het een het ander.
Zijn er bands waar je echt een moord zou voor plegen om het geluid voor te doen? Zoja, welke?
Pfff niet echt nee. Ik ben ook niet zo echt iemand die zot loopt van specifieke bands of ergens naartoe gaat om die ene band te zien. Het gaat mij om het totaalpakket. Zie nu Helloween die vanavond speelt, ik hoor ze wel graag maar toch ga ik ze niet zien. Ik zal ze nog wel eens kunnen zien. Ik ga gewoon naar huis straks.
Tenzij de band goedgemutst is en een applausje voor de geluidstechnicus vraagt krijgt een geluidstechnicus niet echt veel roem. In reviews zie je hoogstens staan dat het geluid goed was of dat het geluid klonk alsof het geluid van de band vermorzeld is terwijl de technicus eigenlijk wel een belangrijk persoon is tijdens de set. Heb je daar problemen mee?
Ik heb daar totaal geen problemen mee, ik blijf liever wat op de achtergrond. Mensen spreken mij soms aan en vragen ofdat ik het niet erg vind dat de hele band wordt voorgesteld en ikzelf niet. Het kan mij echt niet schelen, ik ben al blij als er in de review staat dat het geluid goed was. Het belangrijkste voor mij is dat de band en de managers het goed vonden, voor de rest hoef ik helemaal geen erkenning
Zijn er momenten die je echt bijgebleven zijn? Zowel positieve als negatieve natuurlijk.
De goeie momenten zijn natuurlijk als je in speciale zalen of uitzonderlijke locaties het geluid mag doen. Een zeer speciale gebeurtenis was toen ik onlangs het geluid mocht doen voor de Ijslandse Wacken metal battle in de grote zaal van het Symphonische orkest van Reykjavik. Dat was echt geweldig. Mee op tour gaan is ook altijd heel leuk. Mindere momenten? De frontline in Gent en ieder andere zaal ter wereld die daar op lijkt. Desondanks kan dat ook zeer leuk worden als de sfeer goed zit.
Wat moet een geluidstechnicus eigenlijk vooral doen tijdens de show, zijn er dingen waar specifiek opgelet moeten worden of spring je eigenlijk pas in als het misloopt?
Je hebt verschillende soorten geluidstechniekers. Je hebt er die enkel en alleen tijdens de show iets doen en voor de rest hun kont niet oplichten. Ik ben niet zo, ik help ook met de opzet. Ik heb altijd een kit bij als er een probleem is en na de show help ik ook wel met opruimen. Tijdens de show zelf moet je goed opletten, want – zoals ik al zei – alles kan mislopen. Als er een probleem is op het podium moet je wat geluk hebben, soms kan je via een microfoon praten met de stagemanager die het kan oplossen en anders mag je snel lopen naar het podium om dan hopelijk het probleem te kunnen oplossen
Je hebt al reeds het geluid voor een heel resem bands gedaan dus heb je ook een goed uitzicht over wat er een beetje rondloopt, wat is jouw mening over de metalscene van vandaag op vlak van bands?
Er lopen gigantisch veel jonge getalenteerde bands rond maar helaas is er ook veel te veel overgewaardeerde brol. Je hoort vaak dat de metalscene dood is maar dat vind ik zeker niet. Ze evolueert gewoon constant en festivals moeten dat ook doen. Je ziet nu tijdens PPM dat men heel wat verschillende bands geplaatst heeft en ook op grote festivals begint men heel wat metal te plaatsen. Ik vrees wel dat Graspop hier serieus door in de problemen zal komen. Veel grote namen gaan nu naar Werchter en Pukkelpop waardoor Graspop ofwel nog duurdere namen zal moeten boeken en de ticketprijs de lucht in moet jagen, ofwel meer kleinere bands zal moeten boeken en zo riskeren misschien minder volk te trekken.
We zien wel wat de toekomst brengt.
Is er een verschil in moeilijkheid voor het geluid bij bepaalde genres of ligt dat allemaal vrij gelijk?
Wel een geluidstechnieker is eigenlijk ook een muzikant en iedere muzikant heeft zijn eigen stijl. Dat heb ik ook, ik word vooral gevraagd om Black, Death en metalcore te mixen en dat merk je dan ook in mijn sound. Ik zal bijvoorbeeld ook het geluid doen van een bluesband, maar dan durft het wel eens gebeuren dat ze plots even met een death metal drumsound zitten.
Je hebt ook vaste bands welke?
Meestal boeken bands me als ze in Europa zijn en weten dat ik vrij ben, of ze boeken me als ze weten dat ik op een bepaald festival zal zijn waar zij moeten spelen. Daarnaast doe ik in het buitenland het geluid voor Vomitory en Pestilence. In het binneland ben ik vaste geluidsman voor Spoil Engine en Dyscordia. Ik ga ook soms mee op tour met tourmaatschappijen. Ik ga graag mee op tour, je ziet iets van de wereld, hebt weinig onkosten en je hebt elke dag variatie..
Zo, ik denk dat we hierbij eigenlijk kunnen afronden. Is er nog iets wat je wil meedelen met onze lezers?
Voor mensen die erover denken om hetzelfde te doen heb ik het volgende: Zorg ervoor dat je er echt door gebeten bent. Als dat niet zo is zoek je beter iets anders, het zijn lange dagen en ’t is zeker niet altijd maar feesten en plezieren.
Daarnaast: Bescherm je oren! Dit geldt een beetje voor iedereen. Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de 100db-wet. Pas op, ik ben voorstander tot in het uitvoerbare. In kleine zaaltjes of café’s is dit natuurlijk niet mogelijk want een akoestische drum gaat al hoger dan 100DB maar op grote shows of festivals is dit perfect doenbaar.
Compact Disk Dummies – EP voorstelling - Succes voor Dummies
Compact Disk Dummies - Soldier’s Heart
Charlatan
Gent
Nog fris ruikend naar wasverzachter, hoe kan het ook anders na een ‘Wasserette-tour’, kwamen de winnaars van Humo’s Rock Rally 2012 hun 1e EP voorstellen in de Charlatan.
Democrazy had zowaar nog recenter, onontgonnen talent op de affiche geplaatst. Namelijk de winnaars van Humo’s ‘De nieuwe lichting’ 2013 Soldier’s Heart. Een ideale gelegenheid dus om dit jonge talent samen aan het werk te zien. Het belooft een mooi aankomend era te worden, als deze 2 bands de podia gaan bestormen, en hun plaats gaan claimen. Lefgozers, zelfbewust, spontaan en een eigen sound. The future is ahead!
De fraaie affiche zorgde voor een bomvolle zaal. Nauwelijks ademruimte, laat staan om te manoeuvreren met je fototoestel zonder iemands tenen te vertrappelen. Soldier’s Heart was appetizer van dienst. Een bizarre naam met een toch wel persoonlijk tintje. Een Engelse benaming blijkbaar voor schijnhartaanvallen bij soldaten, waar één van de bandleden last van had/heeft. Zangeres Sylvie, met het prachtige ravenzwarte haar, is duidelijk het sterke wapen van deze indie/dreampop band.
De symbiose van haar zeer gevarieerde stem en de elektronische deuntjes geven het iets zweverigs, naar het ijle toe. Ze wordt uitstekend begeleid met dudes die weten waar ze mee bezig zijn, en waar de fun er van af spat. De die-hards kennen deze band ondertussen, maar met meer airplay ligt de weg volledig open voor een glansrijke carrière.
Nadat de zwoele stem van Sylvie de temperatuur op de juiste hoogte had gebracht, was het de beurt aan de broertjes Lennert en Janus Coorevits uit Kortrijk. De Compact Disk Dummies hadden hard gewerkt aan hun 1e EP, en na een ‘propere’ tournee, landden ze opnieuw in Gent. Door Sid en Nancy goed begeleid brengen de broertjes elektropop met een serieus rock-‘n-roll gehalte.
De kids met laptops, en een fisher price cassettedeck, alliëren de bits en bytes van de elektronica , samen met gitaarrifs tot een smeltkroes van jeugdige elektropoprock. Vergelijken met een andere band doet deze jongens oneer aan. Daarvoor hebben ze teveel een eigen, direct herkenbare sound. Vooral in “What You Want”, “Mess with us”, en “ F.E.E.R.S.” , welke we nog kennen van de Rockrally, tonen de broertjes dat ze de juiste knopjes weten staan. Vooral in “F.E.E.R.S.” rijgen de gitaarrifs dit nummer aan flarden. Maar dat Lennert een stem heeft toont hij aan met “ Pale Eyes”. In “Toxic” bewijzen ze dat ze ook hun stempel kunnen zetten op een cover. Zo gelijkgestemd het duo is over de muziekkeuze, zo verschillend zijn ze qua karakter. Zo timide en rustig Janus is, zo’n spring-in-het-veld is Lennert. Mocht er een schaal van Richter zijn voor enthousiasme, is dit een orkaan met verwoestende kracht. Lennert ging bijna stagediven, maar bedacht zich dan toch maar. Afsluiten werd er met de 1e single “ The Reeling”.
Daarna werd dit nog eens overgedaan , maar dan met de leden van Soldier’s Heart erbij. Heel attent.
Het is duidelijk dat deze jongens andere paden durven bewandelen, en duidelijk vlug volwassen worden. Dit als we vergelijken welke stappen ze gezet hebben na hun overwinning in 2012. De goesting en gedrevenheid is zo gigantisch groot, en dat stralen ze ook uit. 2 brothers on a mission.
De komende zomer zal uitwijzen of België al gauw te klein is of niet. Één ding is zeker: het boekje ‘Succes voor Dummies’ hebben ze uitgelezen. J
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soldiers-heart-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-23-04-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Met een heel zacht onschuldig stemgeluid en een nummer met bijpassende titel ‘Please don’t stare’ begint Imaginary Family aan een heel ingetogen voorprogramma van Marble Sounds in de labozaal in het Stuk. De nog vrij onbekende Joanna Isselé heeft haar eerste ‘Hidden’ EP uit en mocht deze onder andere op Studio Brussel bij Duyster reeds promoten. Ook op radio 1 kende ze al meerdere successen. Bij een aantal onder ons zullen de songs “Box” en “The bird watcher” dan ook bekend in de oren klinken.
Imaginary Family sluit muzikaal nauw aan bij de main act van de avond en zou het publiek dus meer dan moeten bekoren. Het beperkte publiek ging er echter snel bij zitten en al snel kwamen de eerste gezellige gesprekjes op gang. Joanna heeft het met haar heel breekbare stem moeilijk om alle aandacht naar zich te blijven trekken waardoor (luister)nummers zoals “Financial Crisis Blues” & “The professor’s wife”, stuk voor stuk prachtige teksten met een leuke persoonlijke anekdote niet tot hun recht komt.
Marble Sounds heeft net zoals Imaginary Family allesbehalve stilgezeten. Met hun tweede album, ‘Dear me, Look up’ probeert de groep rond Pieter van Dessel de lijn die ze in hun debuutplaat hebben uitgelegd, voort te zetten. Door de zeer vlotte afwisseling van nieuwe songs als kleppers “The time to sleep” & “A new breeze” merken we al heel snel dat dit meer dan gelukt is, misschien wel te goed. De nieuwe songs van het vervolgalbum ‘Dear me, Look up’ vallen dan misschien niet uit de toon, het publiek kent ze nog niet goed genoeg om volledig in op te gaan. Gelukkig kon Marble Sounds met “Dance Clarence Dance” de zaal in beweging krijgen.
Vaak wordt Marble Sounds vergeleken met een of ander obscuur post rock groepje, hier gaan we eigenlijk niet mee akkoord want deze mannen durven al eens stevig uit de hoek te komen. Hierbij denken we bijvoorbeeld aan het prachtige “My Friend” of “No one gave us the right”.
We kunnen concluderen dat de avond in het Stuk, een avond was die sterk op de emoties speelde, de gezellige zaal, de goede muziek vormden het perfecte sluitstuk van de dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-23-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marble-sounds-23-04-2013/
Organisatie: Stuk, Leuven
We horen voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en een meer extraverte, harde(re) aanpak .
Hun materiaal zit met finesse in elkaar en de snaren worden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur wordt verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. Check nummers als “Winter”, “Smother” , “Youth” en “Shallows” maar eens.
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Puike songs, die schipperen tussen zacht en hard en net niet ontploften en je weten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter van Daughter . Deze band heeft talent en gaat goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Mark E Everett, aka Eels, soigneert ons goed . Na het drieluik , waarvan ‘Hombre lobo’ het meest in de picture kwam , is hij er terug bij. Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar telkens verhaalt hij het in uitstekend plaatmateriaal, en hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web .
Op ‘Wonderful, Glorious’ hebben we een rockende, rammelende , rommelende , knallende, dreunende Eels, die een lichte, zalvende klankkleur toelaat door de sfeervolle toetsen en piano. Eels balanceert op die manier tussen een rauwe - lofi– melodieuze, gevoelige sound. Inderdaad , ingetogen songs als “Accident prone” , “The turnaround” , “True original” houdt hij hoog in het vaandel naast de toegankelijke, gruizige rock’n’roll met een peperkoeken hart, die we geserveerd krijgen vol melodieuze wendingen en ritmische wisselingen, als “Bombs away”, “Kinda fuzzy”, “Peach blossom”, “New alphabet” en “Stick together”.
De keuze viel voor deze plaat dus duidelijk op een directe , strakke, intense en gevoelige aanpak, leuk , speels, ontspannend, relaxt en emotievol!
Heel interessant debuterend bandje is Parquet Courts uit Texas . Het kwartet komt aandraven met een rauw puntig lofi indierockend plaatje , die ergens hangt tussen The Feelies – The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement en The Vaccines door de neurotische, ophitsende ritmes en tics van gitaren en drums . 15 songs in nog geen 35 minuten en dan weet je het wel, zeker !
Bijna elke song weet onze aandacht te trekken door de rauwe emotie , buiten het tussendoortje middenin de set . “Gold record diamond minds” , “Borrowed thyme” en het vijf minuten durende “Stoned & starving” zijn alvast drie kleppers , die het uitgangsbord zijn van deze beloftevolle band .
Sterke songs of ze nu uptempo , opwindend, broeierig, lofi , mistig zijn, één zaak is duidelijk het is alvast een bandje om te koesteren . Fijn debuut dus!
Daan Stuyven is een muzikale kameleon . Met de cd ‘Manhay’ bracht hij z’n popsongs weer tot z’n essentie . Het sing/songwriterschap neemt hier de bovenhand en de klemtoon kwam op puur , sober materiaal, al/niet met (een beperkte) orkestratie(s) . De synth/electropop die we op ‘Victory ‘ en ‘The player’ hoorden, zijn nu wel duidelijk op de achtergrond geduwd .
Ook op ‘Le Franc Belge’ spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, sigaret in de hand in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel – Arno .
De songs zijn in het Frans en in het Engels , houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg of ademen een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk . Ze zijn sfeervol , kunnen aanstekelijk en georkestreerd zijn. “Mes etats unis” en “La vrai decadence” hebben de meeste orkestratie om zich, “Everglades”, “The gates” en “The kid” zijn de popsongs , en met “Melodies paroles” en “La crise” ademt het Franse chanson; de andere nummers zijn eerder voor de nachtraven (onder ons)!
Een knipoog blijft naar z’n vroegere Dead Man Ray . Hij beschikt over een geoliede band .
Daan schrijft de zaken van zich af . Hij onderstreept op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koestert door de mix aan culturen !
Coeur de Pirate is amper drieëntwintig maar behoort nu al tot het selecte kransje van wereldsterren aan het Franstalig popfirmament. De getatoeëerde schone – ze deelt de lakens met een tattookunstenaar – bracht vorig jaar haar tweede album ‘Blonde’ uit, een plaat waar poppy nummers en ballads elkaar afwisselen in een origineel retro-arrangement.
Het Koninklijk Circus is de laatste halte van een Europese tournee, getiteld ‘En tournée solo’, waarin ze gestripte versies van nummers brengt uit haar debuutelpee ‘Coeur de Pirate’ en ‘Blonde’.
Coeur de Pirate bevindt zich op de bühne voornamelijk achter een zwarte vleugelpiano en onder het zachte licht van een circuszeil van gloeilampen. Met nummers als “Cap Diamant” en een akoestische versie van “Adieu” legt ze meteen haar hart op tafel, in zinnen zoals “Je crois bien que je suis seule à t'aimer, tes lèvres brûlent tant de mille mensonges”.
Het zijn vooral zielenroerselen die ze aanhaalt, met een stem die twijfelt tussen naïviteit en valse onschuld. Deze engelenstem leende zich ooit tot geschreeuw en getier in de post-hardcore band December Strikes First waarmee ze een aantal jaren geleden de straten van Montréal onveilig maakte. Niets van dat alles is echter nog van tel bij het aanhoren van “Ensemble”, een single die zelfs in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd, en het bloedmooie “Saint-Laurent”.
Ze waagt zich even aan de akoestische gitaar voor de meezinger “Verseau” en de elektrische gitaar voor “Hôtel Amour”, maar hangt de instrumenten dan weer aan de haak om zich neer te vleien achter de toetsen voor onder meer “Ava”, “Francis” en “Place de la République”.
Onder de hoogtepunten van de avond tellen we de Engelstalige covers van “You Belong to Me” van Sue Thompson en de fantastische intieme versie van het experimentele “I Love You” van artistieke duizendpoot Woodkid.
Na een klein uurtje en twee bisnummers – waarvan er één een verplichte “Exercise de chorale” - is het sprookje echter onherroepelijk voorbij.
De pianobegeleiding met eenvoudige akkoorden in mineur, die vaak doen denken aan het werk van Yann Thiersen, de vaak droefgeestige teksten en de wrange stem van Coeur de Pirate raken voortdurend nostalgische snaren, op gevaar van overbelasting. Afzonderlijk zijn het allemaal pareltjes, maar na tien nummers kan je wel even naar adem happen.
Toch kan je alleen maar bewondering hebben voor deze moedige singer-songwriter uit Québec die in Brussel bewees over voldoende troeven te beschikken om zich ook zonder band muzikaal staande te houden.
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Ieder zichzelf respecterend fan van atypische en atmosferische black metal kent de Amerikanen van Agalloch. Zij brachten ons landje een bezoek op maandag 22 april in Aalter. Die datum deed menig werkend of schoolgaand metalhart breken maar bleek ideaal te zijn, gezien het ervoor zorgde dat het toch wel eerder kleine zaaltje niet stampvol zat. Er was dus ruimte genoeg om van de muziek te genieten.
Het Britse Fen was opener van dienst (als je op een avond waar 2 bands spelen al van openers kunt spreken natuurlijk). Deze jongens brengen atmosferische black metal overgoten door een post-rock sausje om u tegen te zeggen. Ik was onder de indruk van hun albums tot nog toe , dus ik zag het zeker zitten om ze eens live te zien. Ze zetten de toon voor de avond al stevig in maar helaas niet zonder enkele probleempjes. Alhoewel Fen op zich vrij goed speelde , waren er doorheen de set enkele geluidsproblemen. De zang stond veel te luid waardoor de rest van de instrumenten naast de drum op sommige momenten amper hoorbaar waren.
Naast die kleine probleempjes slaagde Fen er wel in om een kanjer van een set neer te zetten. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste 2 full-CD’s ‘Epoch’ en ‘Dustwalker’, maar daar hoor je mij niet over klagen – het zijn namelijk excellente platen. Ze slaagden erin om mij zelfs min of meer in een soort van trance te krijgen tot op het moment dat bassist Grungyn even alleen mocht zingen. In dat korte stukje zaten helaas serieus wat valse noten. Naast dit euveltje was het een zeer goeie set en (hoewel ik al uitkeek naar Agalloch) mochten ze van mij toch iets langer spelen dan drie kwartier.
Als bands worden afgedaan als de beste van een bepaald genre ga ik er meestal van uit dat dit erg overdreven is. Dit was ook het geval bij Agalloch. Zelf was ik niet zo bekend met hun materiaal en had naast wat individuele songs nog nooit echt de moeite gedaan om een volledig album uit te luisteren. Toen ik van verschillende mensen hoorde dat dit zo ongeveer de beste Amerikaanse black metal band ooit moest zijn dacht ik dat het wel wat overdreven was. Wat heb ik mij gruwelijk vergist.
Al van bij de intro slaagde Agalloch er in om mij op mysterieuze wijze vast te grijpen en met open mond naar het podium doen gapen. Vervolgens werd ik bijna volledig onbewust van mijn omgeving en werd ik meegesleept in hun muziek. Ik kan met een gerust hart zeggen dat dit één van de beste shows was die ik al heb meegemaakt.
Doorgaans heb ik het concentratievermogen van een hamster – je mag het al een mirakel noemen als een band mijn aandacht een half uur lang volledig weet te behouden - , maar Agalloch slaagde erin om dit 2 uur lang te doen en mij dan nog hongerig achter te laten naar meer.
Enige storende factor waren enkele mensen in het publiek zelf die het blijkbaar nodig vonden om naast mij volledig vooraan te staan en bijna de gehele set door zaten te praten terwijl dit net het soort band is waarbij dit extreem storend is.
Ach, nu ben ik eigenlijk gewoon maar aan het muggenziften om iets negatiefs te vinden. Het was gewoon uitermate goed en ik zal ze zeker nog eens proberen te zien als ze ons landje nog eens aandoen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fen-22-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/agalloch-22-04-2013/
Organisatie: JC Kadans , Aalter
Nederlands 
Français 
