Chelsea Wolfe! Geef toe, een mooiere artiestennaam heb je in lange tijd niet meer gehoord. Deze dame komt uit het Amerikaanse Los Angeles en bracht in 2010 en 2011 haar eerste albums uit. Naar verluidt betroffen het donkere, allesbehalve radiovriendelijke platen vol postpunkgitaren met de nodige gothic-invloeden.
Haar derde album kan niet anders dan een ommeslag betekenen want op ‘Unknown Rooms’ horen we negen akoestische tracks. Chelsea Wolfe brengt absoluut geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar dat wil geenszins zeggen dat dit een slechte plaat is, integendeel. De negen songs zijn stuk voor stuk zeer sober opgebouwd, meestal bestaan ze slechts uit een paar gitaarakkoorden die worden bijgestaan door zachte violen en een lichte bassdrum.
De sfeer die Wolfe met haar donkere folkmuziek weet te bereiken is donker, onheilspellend en zelfs wat creepy... Op ingetogen tracks als “Spinning Centers”, “Apalache” en “I Died With You” komen je haren gegarandeerd recht te staan.... Voeg daarbij nog de lijzige vocalen van deze singer songwriter (denk aan PJ Harvey in haar meest duistere dagen) en je hebt een opmerkelijk album dat perfect kan dienst doen als de soundtrack van een donkere horrorprent. Een veelbelovende dame!
The Offenders zijn vier flink uit de kluiten gewassen ska-liefhebbers. De heren resideren in Berlijn maar blijken over een Italiaanse zanger te beschikken ‘Lucky Enough To Live’ is hun vierde album en lijkt ons een degelijk visitekaartje om heel wat leuke optredens te scoren. Ambiance lijkt ons live verzekerd met de complexloze en frisse mix van ska, reggae en punk die The Offenders voortbrengen.
Tracks als “Leaders Fall Down”, “Sounds Form Undergrond”, “Lucky Enough To Live” en “I’m Not Giving up” zijn zo eenvoudig als opzwepend en bovenal uiterst meezingbaar door de vele koortjes.
Toch is dit geen plaat die wij binnen enkele maanden nog zullen herinneren, alles klinkt net iets te voorspelbaar en teveel volgens het boekje... Bovendien is de stem (en vooral het vreemde accent) van zanger Valerio vrij middelmatig. Het lijkt ons dat deze heren vooral live hun fans een leuke avond kunnen bezorgen!
Als er binnen het stoner rockgenre één band het predikaat pionier verdient, dan is het wel Colour Haze. Dit Duitse trio produceert al sinds midden jaren negentig kwaliteitsvolle stoner rock middels diverse albums en tourde over de hele wereld. De groep oefende heel wat invloed uit op gelijkgestemde formaties als Sungrazer, My Sleeping Karma, Hypnos69 en Arenna maar desondanks blijft ze bij het grote publiek vrij onbekend. Waarschijnlijk zal dit met dit tiende studio album niet veranderen want in de huidige, vluchtige tijden zijn uitgesponnen composities als die van Colour Haze slechts voor enkelingen weggelegd.
De heren uit Munchen wilden met ‘She Said’ hun opus dei maken (alleen al de lange tijd die verstreken is sinds hun vorige album bleek veelbetekend) en kozen voor een dubbelaar. Op de eerste schijf vinden we slechts drie tracks maar daarvan zijn er wel twee die boven de zestien minuten afklokken. Op het tweede plaatje staan er vijf nummers waarbij er twee moeiteloos de kaap van de tien minuten halen.
De uitgesponnen songs van Colour Haze zijn ideaal om ongestoord weg te dromen. Door de mix van zweverige stonerrifs en psychedelische jams kom je in een zeer bijzondere sfeer terecht lijkt het of je een reis maakt doorheen woestijnen, oceanen, bergen en andere denkbeeldige plaatsen.
De muziek van Colour Haze klinkt enorm rijk en gevarieerd ook al bedient de band zich meestal slechts van een eenvoudige mix van gitaar, bass, drums en hier en daar wat vocalen... Af en toe maken de Duitsers gebruik van wat keyboards (luister bijvoorbeeld naar de titeltrack of naar “Transformation”) maar dat gebeurt al bij al zeer schaars. Als je deze plaat echt wil ontdekken, dan dien je te gaan voor diverse luisterbeurten en dan bij voorkeur met je hoofdtelefoon aan.
Wie slechts tijd heeft voor een korte trip, kan er uiteraard opteren om slechts voor 1 song te gaan... Surf voor meer info naar http://www.colourhaze.de/ .
Voor de glorieperiode van deze reggaepunkers moeten we 30 jaar terug de tijd in, naar knallende hardcore platen als ‘Bad Brains’, ‘Rock for light’ en ‘I against I’.
In 2007 kwam Bad Brains al eens terug met ‘Build A Nation’ waarin de band met succes de draad van die drie kanjers terug opnam. Nu gaan de heren onverstoorbaar op hetzelfde elan door met het verduiveld pittige ‘Into the Future’, een voltreffer van punkrockers op leeftijd, zeg maar.
Snerende rocksongs met metal gitaren (waarop ook Living Colour destijds een patent had) als “Into the Future” “Popcorn” en “Earnest Love” wisselen af met supersnelle roodgloeiende hardcore knokkels à la Black Flag en Circle Jerks (“We belong together”, “Yes I”, “Suck Sess” en “Come Down”). Als welgekomen rustpunten krijgen we, naar aloude Bad Brains traditie, smeuïge (dub-) reggae songs als “Rub a dub love”, “Jah Love”, “Maybe a joyfull noise” en “Mca Dub”. Eén van onze favorieten is “Youth of Today”, dat begint met vlammende rockgitaren om dan over te slaan in een knappe reggae track, Bad Brains op zijn best.
Nog geen greintje venijn zijn ze verloren, hier zit evenveel vuur in als in de prille jaren 80.
Het derde album van The Heavy is wederom een boeiend mengpapje van retro 70’s rock, strakke soul en filmische muziek. Een kruisbestuiving tussen Barry Adamson, Black Keys, Gnarls Barkley en Frank Zappa.
Een horror soundtrack mondt uit in stevige rock in “Can’t play dead”, strijkers verzoenen met heavy gitaren in “Same Ol’” en een punkwind komt opsteken in “Just My Luck”. Er hangt een vette rand Tom Waits aan “The Lonesome Road” en er schuilt stokoude authentieke soul in “Blood dirt love stop”. U merkt het, The Heavy voelt zich thuis in verschillende vijvertjes.
‘The Glorious Dead’ is een boeiende en zeer gevarieerde plaat van een hoogst interessante band die met drie knappe albums een uniek geluid heeft weten uit te bouwen.
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd . De band nam een voornaam plaatsje in binnen de indiefolk/americana met hun magistrale, sfeervolle, opbouwende songs; een ontroerende popsound ondersteund door afwisselende en aanvullende stemmenpracht, beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden enkele goed in het gehoor liggende nummers en ze waren niet vies van experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
Ze werkten op een gezapig tempo aan de opvolger waarbij hun dromerige werk opnieuw subtiel is uitgekiend en keys en drums weten zich op te dringen; hier balanceert het materiaal tussen bevreemdende , complexe en toegankelijke structuren en verrassende wendingen .
Geen echt singlewerk bij een eerste beluistering al springen “Sleeping ute”, “Speak in rounds” en “Yet again” in het oog . Allerhande stijlen kruisen elkaar hier van indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica. Het kwintet zocht een evenwicht en het is een genot te luisteren naar al die elementen die de songs ondergaan als “A simple answer”, “What’s wrong” en “Sun in your eyes” . Een hobbelig muzikaal parcours dat inspanning vergt maar wat is het tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht.
In de GB muziekdoos van ‘Shields’ komt complexe grilligheid en eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor mooi samen .
De halfduistere elektronica op het debuut van Holy Other is te ervaren als een soundtrack. De man, te zien met een zwarte lap over het hoofd , schuilt in Manchester en Berlijn, en brengt een melodramatisch klankenspectrum van lome, slepende slowmotion beats en galm . De geluidsgolven en soundscapes worden met regelmaat verweven met abstracte zanggeluiden en stemsampling (deels Gregoriaanse zang) . Niet alledaags wat Holy Other weet te bieden, da’s zeker , maar met “(W)here”, “Love some 1”, “In difference” en de titelsong vallen er een paar pareltjes te noteren van mans donkere, duistere klankenwereld .
Iets apart is de muziek van Dead Can Dance, geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80 ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en het Chinese hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende (glossolalie) zang van Gerrard , de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats .
En in het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
Met het This Mortal Coil project kwam Dead Can Dance nog sterker in de picture ( “Dreams made flash” – “Waves become wings” door Gerrard , ( & remember ook de single “Song to the siren” van Cocteau Twin Elisabeth Frazer)).
De beëindiging van de persoonlijke relatie tussen Perry en Gerrard tijdens de opnames van een nieuwe cd in ’98, zorgde ervoor dat na ’96 ‘Spiritchaser ‘ geen materiaal meer te horen was . In 2005 kwamen ze voor een worldtour weer bij elkaar en ook later werkten ze terug samen; de cataloog verscheen in een box set.
Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met nieuw werk ‘Anastasis’ , letterlijk een wedergeboorte . Opnieuw hebben we te maken met een pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . Al meteen krijg je drie fijne, prachtige afwisselende songs in hun unieke genre “Children of the sun” , de beginselverklaringen en wijsheid van Perry , een DCD typerende “Anabasis”, en de sferische world op “Agape”. Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid en de schoonheid die in de nummers schuilt . Op die manier moet de rest niet onderdoen en hebben we iets verderop met “Kiko” en “The return of the she-king” opnieuw twee meesterwerken .
‘Anastasis’ straalt magie uit en het doet uitermate deugd dat ze nu terug op het voorplan zijn gekomen , nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen .
Psychedelic Pill
Neil Young & Crazy Horse
Na bijna tien jaar haalde onze americanaveteraan z’n Crazy Horse opnieuw van stal en komt uit met twee cd’s . Eerder verscheen ‘Americana’, een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs. Het was eerder een matig en wisselend album , waarbij hoogstens een handvol songs konden overtuigen en het oude vuur aanwakkerden.
Op de tweede plaat ‘Psychedelic Pill’ komen ze sterker voor de dag . Er staan enkele mammoetstukken van nummers op , waarbij Neil Young en z’n Crazy Horse elkaar ideaal weten aan te voelen, een sterk samenspel met de gepaste drive en energie. “Driftin back” is al meteen zo’n knaller , de dertig minuten voorbij en soli herhalingstoetsen. “Ramada Inn”, “She’s always dancing” en “Walk like a giant” zijn ook mooi uitgesponnen en zijn best spannend . Ze worden afgewisseld met kortere (lees songs met een gewone tijdsduur ) broeierige , sfeervolle songs als “Born in Ontario”, “Twisted road” , “For the love of man” en twee versies van de titelsong .
Overtuigende plaat , uiterst genietbare rockamericana en een terugblik naar het verleden met z’n Crazy Horse zoals het moet zijn … ‘The old man down the road’ is hier met z’n kompanen duidelijk nog niet versleten!
DIIV (vroeger Dive als groepsnaam) is afkomstig uit Brooklyn, NY en draait rond Zachary Cole Smith. We horen sfeervolle dreampop , chillwave , een combinatie van indie , wavepop en shoegaze. De songs worden gekenmerkt van rinkelend, tintelend , licht galmend en echoënd gitaargetokkel, keys , effects en ‘80s elektronica, deels instrumentaal , deels met een zwevende , vervormde zang . Bij DIIV horen we referenties naar The Sundays , Pale Saints , Slowdive , Durutti Culumn en The Sound .
We zijn sterk overtuigd van het eerste deel van de cd , met songs als “Druun”, “Past lives”, “Human” en “Wait” ; het tweede deel zakt wat ineen … ietwat teveel hetzelfde gitaarmotiefje, synths en effects . ‘Oshin’ klinkt mysterieus en hartverwarmend .
Met een knipoog naar de veelgeprezen producer Phil Spector lanceert de Londense Spector zich ergens tussen Pulp en Maxïmo Park in . Het kwintet rond Fred Macpherson debuteert met een afwisseling van een reeks uptempo springerige en sfeervol broeierige songs tussen indie – postpunk en synthpop. “True love”, “Chevy thunder” , “Grey shirt & tie” , “Celestine” en de single “Never fade away” zijn veelbelovende songs . Al veel van deze typical Britbands gehoord , maar Spector verdient zeker een vermelding!
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. Meteen ook sterke nummers op haar debuutplaat ‘Devotion’ .
Ze brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Het tweede deel van de cd legt de klemtoon op warme , intieme pop; het afsluitende “Something inside” boeit hier het meest.
De songs zijn goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vullen aan, en sommige songs krijgen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigt naar een Wendy & Lisa en Prince.
Dit is stijlvolle soulfulle r&bpop van een even stijlvolle dame , die een breed publiek bereikt!
Eurosonic - Noorderslag 2013 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2013 – 9 -12 januari 2013, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2013-01-14
Eurosonic - Noorderslag 2013 - The European Music Conference and Showcase Festival – 9 -12 januari 2013, Groningen - overzicht
Cijfers zeggen soms meer dan woorden: totaal aantal bezoekers (uitverkocht): 35.000, nationaliteiten: 45, acts: 304, aantal podia Eurosonic: 36, aantal podia Noorderslag: 12, media & journalisten: 404, radiostations: 31.
Dat is waar de 27ste editie van het muzikaal showcase festival Eurosonic/Noorderslag in het Nederlandse Groningen voor stond anno 2013. Een ware slijtageslag dus voor iedere muziekliefhebber die zoveel mogelijk bands wil meepikken en daarom continu in een onaangename gemoedstoestand verkeerd ergens op hetzelfde ogenblik op een ander podium ‘the next big thing’ te missen. Maar met wat voorbereiding, inzicht in de ruimtelijke ordening van Groningen en af en toe een vlugge kroket uit de muur lukt het toch om een eigenzinnig parcours uit te stippelen. Verslag van een persoonlijke verkenning.
Eurosonic
Donderdag 10 januari 2013
De eerste nummers van Temples, een nieuwe Britse ‘buzz band’ van NME, klonken aanvankelijk vooral als een doorslagje van The Last Shadow Puppets. Pas halverwege, op het moment dat hun Deep Purple orgeltje een prominenter rol ging spelen, werd duidelijk waarom dit jonge, met early seventies uitgedoste kapsels tot de muzikale ‘new psych’ lichting gerekend wordt. Wat volgde was een hypnotiserende set, niet in het minst omdat de T Rex lookalike frontman/zanger enkele verslavende gitaar riffs in de vingers had die ons geboeid bleven doen luisteren tot het eind.
We kunnen ons voorstellen dat een plaat opzetten van het Londense Stubborn Heart een aangename en inspirerende ervaring moet zijn. De hemelse stem van zanger Luca Santuci is ‘white soul’ pur sang en de combinatie ervan met hedendaagse dubstep en elektronica heeft eerder net als James Blake en Mount Kimbie haar nut en vernuft al bewezen. Live ging dit weinig charismatische duo helaas de mist in. Visueel gaat van een statische zanger en iemand achter de knopjes sowieso weinig aantrekkingskracht uit. Erger was dat de subtiele zang verdronk in een zee van opgefokte, luide beats en bleeps.
Hamferd uit de Faroër eilanden brachten ‘doom metal’ volgens de regels van de kunst: imponerend, onheilspellend traag en niet vies van een vleugje tragiek en pathetiek. Dat hun groepsnaam zou verwijzen naar hallucinaties van familieleden over overleden zeevaarders verwonderde ons niets. Echt schrik kregen we pas van hun uiterlijk: geen overdadige haargroei, tatoeages en stinkende leren jassen zoals doorgaans gebruikelijk in dit genre. Wel strak in het pak en das gestoken jongelui in kortgeknipte blonde haren als betroffen het meedogenloze Ijslandse bankbedienden. Hun debuutalbum is ergens onderweg. De talrijke Amenra fans van Musiczine weten bij deze waar naar uit te kijken.
Groningen viel dit jaar de eer te beurt het eerste optreden van Laura Mvula buiten de UK te mogen verwelkomen. De als ‘BBC sounds of 2013’ getipte zangeres uit Birmingham met Afrikaanse roots was overduidelijk gecharmeerd en bedankte het talrijk opgekomen publiek met een wat ons betreft muzikaal hoogtepunt van de avond. Met haar betoverende stem, die afwisselend jazzy, bedroefd en opgetogen klonk, maar meestal deze emoties tegelijkertijd verklankte, dachten we zelfs even getuige te mogen zijn van de officiële verrijzenis van wijlen Billie Holliday. Voeg daar nog een subtiel instrumentarium (viool, harp, contrabas,…) aan toe van een uitmuntende begeleidingsband die volop durfde experimenteren met vernieuwende ritmes en geluiden en je was getuige van een memorabele muzikale belevenis. Haar debuut moet nog altijd verschijnen, maar nu al ligt goud op de loer voor deze charismatische jongedame.
Lovende kritieken in o.a. The Guardian en Pitchfork zorgden voor een kleine stormloop voor Chvrches (spreek uit “Churches”), de nieuwste synth pop sensatie uit Schotland. Pas na lang aanschuiven eindelijk binnengeraakt maar wel vlug overtuigd: dit jonge trio heeft de songs én uitstraling om geestesgenoten Robyn of Roisin Murphy naar de kroon te steken. De delicate stem van de imponerende frontdame Lauren Mayberry liet een stevige indruk na. Maar ook de electro pop waarin af en toe een vleugje gitaar gemengd zat klonk lekker melodieus en ongekunsteld complexloos zoals het Schotten typeert. 2013 oogt nu al veelbelovend voor Chvrches!
Hoe meer zin de bandleden er zelf in kregen, hoe meer volk er voortijdig begon af te druipen. Die weinig benijdenswaardige eer viel te beurt aan Pegasus, een vrolijk opgewekt power rock viertal uit Zwitserland. De nette kostuums van deze jongelui konden niet verhullen dat hun clichématige rock sound heel wat minder om het lijf had. Het laatste album ‘Human Technology’ zou volgens de bio een ‘breuk zijn met de sound uit het verleden’, maar welke vernieuwingsdrang er van Pegasus precies uitging blijft nog altijd een raadsel.
Weinig bands die zo eclectisch voor de dag kwamen als Ghostpoet, de zwarte, enigmatische frontman/rapper die met een niet nader te definiëren bezwerende mix van hiphop, acid jazz, dubstep en grime al een Mercury Price nominatie in de wacht sleepte in thuisland Engeland. Met een experimenterende begeleidingsband op klassieke en elektronische percussie, keybords en gitaar verveelde dit optreden, dat trouwens perfect gecast was in het Groninger museum, geen seconde. Voor een grote doorbraak is deze muziek waarschijnlijk net iets te grillig en ongrijpbaar, maar laat dat vooral geen reden zijn om nu al uit te kijken naar zijn binnenkort te verschijnen tweede album.
Wie na het intensief doorbruisen van de Groningse binnenstad energie over had, kon nog eens stevig uit de bol gaan op Gnucci, een vrouwelijk dance hall duo dat vreemd genoeg uit Zweden bleek afkomstig te zijn. Veel meer dan een rode muts, een glitter bh, pompende dance hall beats en wat opruiend taalgebruik had Gnucci niet om het lijf, maar wat zou het op dit vergevorderde uur… een knotsgek feestje moet en zou er nog gebouwd worden die nacht!
Vrijdag 11 januari 2013
De volumineuze Grand Theatre was aardig volgelopen voor opener SX, het Kortrijkse trio dat in het thuisland geen voorstelling meer behoeft maar met haar retro hippe indiepop sound in 2013 ook op het buitenland mag mikken. Dankzij live percussie en galmende gitaarpartijen klonk SX die avond nog een stuk energieker en opwindender dan op de dromerige debuutplaat ‘Arche’. Al werd de show pas echt gestolen door de ravissante zangeres Stefanie Callebaut die behekst leek door haar zoemende keyboards. Toch bleef dit fel gesmaakte optreden niet bespaard van een beginnersfoutje. Voor een Eurosonic publiek dat gemiddeld na 5 nummers opgefokt op zoek gaat naar ‘the next big thing’ mocht doorbraaknummer “Black Video” gerust wat vroeger in de set zitten.
In thuisland Engeland moet hun debuut nog altijd verschijnen. Toch klonken de nummers van Treetop Flyers of ze al een eeuwigheid meegaan. Hun van harmonieuze, hemelse samenzang voorziene country soul putte schaamteloos uit het beste van Crosby, Stills and Nash en The Band, al vond ook het meer eigentijdse My Morning Jacket zeker een aandachtig luisterend oor. Dit bebaard gezelschap had de ambacht van het songschrijven al meer dan aardig onder de knie en het is niet verwonderlijk dat de Britse festivalorganisatoren nu al duchtig aan hun mouw trekken om de bezoekers deze zomer in een gelukzalige vervoering te brengen. Hopelijk volgt het vasteland snel.
De kans is vrij gering dat de dromen van Young Dreams op basis van hun Eurosonic optreden zullen waargemaakt worden. Daar was een dosis technische pech mee verantwoordelijk voor. Maar ook de psychedelische wall of sound van dit Noors zestal moet zeker nog wat meer uitgepuurd worden. Conceptueel zaten de nummers die knipoogden naar het ‘Merriweather Post Pavilion’ album van Animal Collective best ingenieus in elkaar. De live uitvoering, waarbij naast 3 gitaren ook nog een synthesizer prominent op de voorgrond gemixt werd, lag echter te zwaar op de maag. ‘Een kruising van The Beach Boys en Fleet Foxes’, schreef The Guardian, maar de weidse, uitgestrekte sound die beide bands typeert was die avond ver te zoeken. Niettemin benieuwd of hun Europese toer in het voorprogramma van Tame Impala een doorbraak mag opleveren.
Minstens even schuchter en bleek als landgenoten The XX en even radiovriendelijk als Jessie Ware, zo klonk en zag Elephant eruit. De melodieuze popdeuntjes van dit viertal rond zangers Amelia Rivas uit Yorkshire klonken bitterzoet en droomachtig maar nooit slaperig. Ze werden sfeervol gekruid met pittige baslijntjes en ijle gitaarmotiefjes al kregen de synths die afwisselend futuristisch als schaamteloos eighties klonken de meest prominente rol toebedeeld. Er zouden al enkele fel gesmaakte EP’s van Elephant circuleren en de kans is reëel dat hun nog te verschijnen debuutalbum niet onopgemerkt zal blijven.
Je kon maar best genoeg op voorhand arriveren voor Palma Violets, misschien wel de grootste hype van deze Eurosonic editie, en bijgevolg goed voor een stormloop op rockbunker Vera. Hun energieke debuutsingle “Best Of Friends”, die zich moeiteloos naast het beste van The Vaccines laat inschrijven, zou u al moeten kennen. Het was dus uitkijken of deze nieuwste rock & roll sensatie uit Engeland ook live zou bevestigen. En dat deden ze met verve! Palma Violets klonken even rauw en opwindend als The Clash en The Stooges in hun begindagen. De frontman/gitarist en bassist vochten op leven en dood voor de meeste aandacht op het podium, waarbij hun onderling aantrekking- en afstotingritueel onvermijdelijk deed terugdenken aan de strapatsen van Pete Doherty en Carl Barat in hun The Libertines hoogdagen. Een internationale veroveringstocht zit eraan te komen.
We hoorden eerlijk gezegd net iets te weinig nummers van Villagers om een deftig oordeel te kunnen vellen, maar soms heb je weinig nodig om overtuigd te zijn. Met zijn in 2011 verschenen sublieme album ‘Becoming A Jackal’ is deze Ier al lang geen nobele onbekende meer. Het publiek was dan ook massaal afgezakt naar het indrukwekkende Stadstheater om een voorproefje te krijgen van het nieuwe album. Dat belooft op basis van wat we te horen kregen rijkelijker geïnstrumenteerd te worden dankzij elektronische arrangementen, zonder evenwel die kenmerkende folky inslag de rug toe te keren. Het publiek genoot en leek ontroerd. De manier waarop Radiohead vernieuwend geweest is voor de rockmuziek, dat zou Villagers wel eens kunnen overdoen voor de folk.
Oostenrijkers staan niet meteen bekend om hun meest verfijnde smaak. We waren er dus niet echt gerust in toen Gasmac Gillmore de aftrap gaf met hun bij ons nog vaak eerder gehoorde Balkan Folk Metal. Ligt het aan de jaarlijkse Nederlandse volksverhuizing naar Sziget? Of aan de instroom van nieuwe Nederlanders vanuit de Balkan regio? Het publiek ging in ieder geval lekker uit de bol op een kruising van dansbare Gogol Bordello Balkan beats en snoeiharde Pantera speed metal riffs. De charismatische zanger met bezwerende System Of A Down vocalen keek geamuseerd toe voor zoveel gekte en heeft er die avond beslist enkele fans bij gewonnen.
Noorderslag
Zaterdag 12 januari 2013
Veel groepjes willen klinken als The Who en The Stones, te veel in het geval van The La La Lies. Aan goede intenties en power zeker geen gebrek, maar deze clichématige seventies rock kon ons maar enkele nummers blijven boeien. In Nederland speelden The La La Lies volgens de bio al in alle zalen en op alle festivals, maar de vraag is of iemand daarbuiten op dit viertal uit Alkmaar echt zit te wachten.
Dan beter nog vlug enkele nummers meepikken van The Horse Company, een band die zowel qua naam als qua geluid zwaar schatplichtig bleek aan die andere fameuze paardengroep, Band Of Horses. Een wijdse Americana sound kwam ons overgewaaid vanuit de onmetelijke poldervlaktes rond Zwolle. Niet bijster origineel maar wel intens en knap gebracht op een manier die nog beter tot haar recht moet komen in een stadion of op een festival.
Baardgroei is nog jaren niet in zicht bij Palio Superspeed Donkey, vier snotneuzen uit Amsterdam die bij het verschijnen van de debuutplaat van hun grote helden Arctic Monkeys hooguit acht jaar moeten geweest zijn. Bij onze noorderburen leeft er momenteel een lichte hype rond deze jongetjes en live bewezen ze alleszins waarom. Drammerige, puisterige tienerrock was in geen verten te bekennen, wel een overvloed aan geslaagde riffs en hooks binnen een samenspel dat opvallend volwassen klonk. Zowel op de vlugge punkrock songs als tijdens het meer bezwerende materiaal bewees Palio Superspeed Donkey hun instrumenten al aardig onder de knie te hebben. De talrijke aanwezigen die glimlachend bleven luisteren tot het eind leken maar al te graag bereid tot het uitreiken van een publieksprijs. De nogal onnozel klinkende groepsnaam zullen we hun als jeugdzonde maar vergeven.
De beste reclame voor nederwiet ging die avond naar Full Crate & Mar Live, een geestesverruimend trio dat de zwoele soul van Stevie Wonder of d’Angelo geslaagd koppelde aan de inventieve ritmes en toetsen van Flying Lotus. Een onthaasting concert dat lekker traag voortkabbelde met een op jazzmuziek geïnspireerde experimenteerdrift die af en toe naar een intensieve climax toewerkte. Volgens de bio mocht Full Crate & Mar Live al de afterparty van Erykah Badu verzorgen. Maar ook in de Oosterpoort leken meerdere dames in het publiek diezelfde avond nog van bil te willen gaan op deze sensuele muziek.
Was 2012 het jaar van de internationale doorbraak van Blaudzun, dan zou 2013 wel eens het jaar van Jacco Gardner kunnen worden. Wie de knappe debuutsingle “Clear The Air” al gehoord heeft weet dat deze jongeman uit de provincie vernuftige psychedelische barok pop fabriceert en gretig put uit The Beatles’ ‘White Album’ en Pink Floyd’s ‘Dark Side Of The Moon’. Al wist hij zijn composities dankzij een klavecimbel klinkend orgeltje ook eigenzinnig te omzomen om met een obscuur, donker randje. Muziek tussen droom en daad, al neigde Jacco Gardner enkele keren gevaarlijk naar de psychedelische overkill die ook MGMT op ‘Oracular Spectacular’ de das omdeed. Niettemin een bijzonder aangename verrijking voor het muzieklandschap in Nederland én daarbuiten.
Als je in de bio gelokt wordt door terminaal hippe invloeden als Chromatics en Julia Holter ligt ontgoocheling op de loer. Helaas deed Pien Feith dat ook. Een fraaie jongedame, daar niet van, maar vocaal wist ze ons niet echt in vervoering te brengen. Tot overmaat van ramp klonk ook haar begeleidingsband een pak minder geïnspireerd en vernieuwend dan mocht verwacht worden.
We trokken de deuren van deze Noorderslag editie achter ons dicht tijdens DeWolff. Wapperende lange blonde haren, strakke broeken in witte laarzen en ellenlange gitaarsolo’s… de juiste ingrediënten om het hart van iedere seventies hardrock fan een paar tellen te doen overslaan. De vraag is evenwel hoeveel er zo nog rondlopen vandaag. Zelf kregen we steeds meer het gevoel naar een gimmick te zitten kijken, en door het gebrek aan variatie van dit trio konden we een geeuw niet langer onderdrukken. Al kon het natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid die na zo een driedaags muziekcircus onvermijdelijk toeslaat.
Volgend jaar staan we weer uitgerust aan de start!
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
De EP van deze Antwerpse band rolt wel een lekker stuk door, het is doorleefde rock met een af en toe onstuimige gitaren (“Hate me break me”) en gretige vocals van Hanne Hofmans. De groep zelf probeert u listig om de tuin te leiden door hun muziek te bestempelen als een soort hedendaagse blues rock, maar dat is ons een beetje te veel naast de kwestie gezocht. Toch wel zeer de moeite.
Nederlands 
Français 
