Kortrijk leek aanvankelijk niet warm te lopen voor Ebo Taylor, een Afrikaanse legende van maar liefst 76 lentes. Uiteindelijk daagden toch genoeg warmbloedige adepten/nieuwsgierigen op om de winterse kou te verdrijven. En Ebo had er zin en zon in.
Bijna twee uur zou de Ghanees, oude muzikale vriend van de Nigeriaanse topmuzikant Fela Kuti, De Kreun laten wiebelen en dansen. Hij had er zonder meer veel goesting in, was meer dan wakker, wat van de klankman niet kon gezegd worden, want de volumeknop van de micro van de legende stond bij het eerste nummer nog dichtgedraaid.
Taylor – met hoedje en traditionele outfit - liet het na een korte misprijzing met hoofd en armen niet aan zijn enthousiasme komen en zette met zijn zevenkoppige band de set in. De oude knar staat bekend om zijn ‘Highlife’, een dansmuziek die zwemen van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz combineert. In De Kreun gooide hij nog wat andere genres in zijn smeltkroes en gaf hij zijn muzikanten soms vrije baan.
De drummer had al snel door dat het Kortrijks publiek nog moest opwarmen. ‘You are a bit cold and quiet’, al had Taylor zelf al bij zijn tweede nummer een meezingmoment ingelast, wat hem door de lauwere reactie een ondeugend lachje ontfutselde. Trouwens, die blinkoogjes bleven het hele concert door glinsteren.
Af en toe laste hij een filosofische quote in (‘The river was there before the path’) maar centraal bleven zijn meeslepende tunes, waarin hij zich zo erg onderdompelde, dat hij zelfs net voor hij een rondedansje om zijn staander maakte, die micro omver liep.
Supersaxofonist Ben Wolff (één van de twee blanken in de band) haalde van meet af aan al verschroeiend uit, maar ook de percussionist en de drummer bepaalden het ritme en de grooves. Halverwege het concert stapte iedereen - alsof voor een plaspauze - van het podium, behalve de man achter de drums die de stijl van concert plots een andere richting insloeg en met de toetsenist-zanger-danser wat gratis Afrikaanse danslessen ten berde gaf. ’The ladies in front’, was het stigma.
Toen ‘good old’ Ebo weer op het podium kwam, zette hij zich voor het drumstel, staarde genietend de zaal in en begon te flirten met het vrouwelijke schoon, met het blonde jonge ding in het bijzonder. Hij genoot, zag dat het goed was en was zo onder de indruk dat hij even op zoek moest naar zijn gitaar.
Na het voorlaatste nummer (“Appia Kwa Bridge”, de titelsong van zijn laatste cd) was het 22 uur geworden. ‘White man invented the watch. And he added: 10 o’clock is the end’, verontschuldigde de black man zich voor het nakende einde.
Maar het was duidelijk, den Ebo had er plezier in, noemde zichzelf generous en bleef alleen op de bühne, wat later geassisteerd door de percussionist voor een mooie ballade. En erna riep hij letterlijk om zijn guys waarop de drummer eraan toevoegde dat Ebo de ‘hardest working man in show business’ was. Overuren dus, maar geen seconde had je dat gevoel. Taylor sprong (jawel) tijdens het allerlaatste nummer van het podium en ging iedere toeschouwer persoonlijk begroeten: een handdruk, een klopje, een dansje (met die blonde ook natuurlijk).
‘Heaven’, zo fantastisch voelde het nu wel niet, maar het was close. En dat was meteen het laatste nummer en de laatste kwinkslag: ‘Wil je naar de hemel? Wel, sterf dan !’ Ons gedacht? De man verkiest (voorlopig nog) de hel want we zien hem nog niet meteen zijn Afrikaanse pijp aan Maarten geven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-13-02-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
“Ho hey”, meteen wordt de aandacht naar de song en naar de band gevestigd … Een eenvoudige , frisse , opbeurende, goed in het gehoor liggende popsong toont een band die in het verlengde ligt van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver, Colorado, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo - drums – cello vormt; het getokkel, de stampende ritmes , de handclaps en de meerstemmige zangpartijen bieden een ontspannend ‘campfire’ gehalte . De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire . De songs op hun debuut liggen in het verlengde van de single ; op die manier hebben we reeks fijne lichtvoetige songs als “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” en “Big parade” . Af en toe valt er minder vaart te noteren en klinkt het gezelschap ingetogen en gevoelig, met een donker kantje , “Slow it down”, “Charlie boy” en “Flapper girl”.
Een afwisselend , leuk , sprankelend en emotievol debuut .
Het Noord-Ierse Two door cinema club zit in het geheugen gegrift met dat aanstekelijke debuut ‘Tourist history’ , een plaat om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, gekenmerkt van gillende gitaarlijntjes, en gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn”, mooie singles! Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.
En dan komt die opvolger op hun muzikale noemer van fris, twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock. Geen paniek , TDCC heeft een goede tweede plaat uit , ‘Beacon’, volwassen en meer uitgebalanceerd , een album dat een meer gevarieerde, brede aanpak kent, meer diepgang , zonder z’n grooves , jeugdig enthousiasme en euforie te verliezen. De eerste reeks nummers “Next year”, “Handshake”, “Wake up” , “Sun” en “Someday” gaan de hoogte in die sprankelende ritmiek. Daarna vermindert de vaart, is er minder bubbelpop en zijn de nummers gebaad in een sfeervoller geheel , maar zijn nog steeds de moeite. Deze gerespecteerde band kan groots worden en optimisme en levenslust spat er van !
Ze ging meer richting akoestische folk en de elektronica werd tot een minimum herleid . De vorige cd ‘Comfort of stangers’ , al van 2006 intussen ging wat aan ons voorbij. Ze is intussen moeder van twee kinderen en op haar comeback horen we sfeervolle semi-akoestische pop, aangevuld met fiddle , viool of piano; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs , maar ook enkele zwierige songs als “Call me the breeze” en “See through blue”. Bepalend in de sound is haar droeve , breekbare , melancholische stem .
Beth Orton staat garant voor een warme folky landelijk- en huiselijkheid. Dromerige pop , in een pure , eerlijke vorm !
Neurosis - Al ruim 25 jaar bezig én uniek; Neurosis - post-, sludge en experimentele metal met een pak volgers in het genre . Invloedrijk dus! Neurosis biedt een filmische, huiveringwekkende trip door hun slepende en krachtige melodieën en grauwe vocals. Lang uitgesponnen stukken , grommend, slepend , opbouwend , exploderend waarin voldoende rustpunten te noteren vallen. We horen een aanhoudende spannende dreiging , verzengend hard , ingehouden mooi; de sound wordt op gepaste wijze omgeven van een strijkorkest en Oosterse flutes .
De band rond Steve Von Till en Scott Kelly hebben opnieuw een overtuigende plaat uit van 7 werkstukken , die niet direct het daglicht kunnen verdragen; ze zijn een intense (pijnlijke) ervaring en ze zijn net als Swans Isis, Sunn O))) en Amenra uniek in hun stijl.
Jonge groepjes die zich laten bedwelmen door de psychedelica en de acid gekte van de sixties zijn weer alomtegenwoordig, denk aan Tame Impala, Thee Oh Sees, Foxygen, Allah-Las, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Jacco Gardner en ook deze Unknown Mortal Orchestra. De band begeeft zich op het open minded pas tussen The Mothers Of Invention, Syd Barrett, Love, The Byrds, The Beatles, Jimi Hendrix, 13 th Floor Elevators en Funkadelic.
Op hun tweede plaat staan sprankelende songs die lijken te zijn gemaakt in de meest geestesverruimende periode van de sixties. Veelzijdigheid, gekte en geschift vernuft liggen aan de grond van verfrissende groovy songs met heerlijke tempowisselingen en muzikale verassingen. Zappateske gitaartjes mengen zich met spacy Flaming Lips geluidjes en ondergedompelde T-Rex riffs. Dit is zonder meer een plaatje die het moet hebben van zijn zweverige sound, maar die ook pareltjes van songs herbergt. Zo kan het prachtige “Monki” doorgaan als iets van Sparklehorse, maar dan met een ietwat minder gekwelde geest aan het roer. Waarmee we willen zeggen, mocht de betreurde Mark Linkous het leven iets rooskleuriger hebben ingezien, dan had hij die song ook wel uit zijn mouw kunnen schudden.
Verder staat hier geen enkele stinker op, integendeel, de songs ademen allemaal een andere fleurige bloemengeur uit zonder daarom dat fletse flower power gevoel van de hippies op te roepen.
Blik op oneindig, verstand op nul, gaspedaal volledig ingedrukt en vooruit met de geit. Dat is zowat de ingesteldheid bij de in your face punkrock van Fidlar. Het refrein van de openingssong spreekt boekdelen : ‘I drink cheap beer, so what, fuck you !’
FIDLAR staat trouwens voor “Fuck it, dog, life’s a risk”. U hoeft dus geen uitzonderlijk intellect te hebben om te kunnen volgen. Maar dat moest ook niet bij The Ramones, en hoe geniaal waren die niet ? Waarmee we al onmiddellijk een eerste referentie hebben, denk verder nog aan Circle Jerks, The Germs, Howler en vroege Replacements, en u weet zo een beetje hoe Fidlar klinkt.
Niet echt origineel, zegt u ? Ok, so be it, maar wel duizend keer efficiënter dan de banale prefab punk van groepjes als Blink 182 en Sum 41. Fidlar is stukken opwindender en vooral vuiler, zoals in de vettige garagerockers “Stoke and broke” en “Wait for the man” die ons doen denken aan The Nomads in hun smerigste dagen. “Max Can’t surf” en “Blackout Stout” halen op hun beurt de frisheid van pakweg The Vaccines naar boven en de rotvaart die Fidlar bereikt in kopstoten “White on White”, “Wake Bake Skate” en “5 to 9” nodigt uit tot wilde pogo feestjes en circle pits.
Het is simpele garagepunk, niet meer of niet minder, maar het werkt bijzonder aanstekelijk en dat is wat telt.
Voor zij die een heus punkfeestje willen bouwen en eens goed tegen elkaar willen aanbotsen, Fidlar komt naar de Antwerpse Trix op maandag 4 maart.
Akoestisch blijkt de laatste tijd nogal in te zijn... Waarschijnlijk zal dat niet de beweegreden zijn van de heren Kotipelto & Liimatainen om met een volledig akoestische plaat te komen gezien het duo al een heel tijdje dergelijke shows speelt. Voor wie de twee mannen niet kent: Timo Kotipelto is de frontman van de metalband Stratovarius en van Kotipelto, Jani Liimatainen speelde voorheen bij Sonata Arctica. Omdat nogal wat fans hun optredens met een smartphone registreerden, vonden ze het opportuun om zelf een plaat met de nodige geluidskwaliteit te maken.
Op ‘Blakoustic’ staan de meeste nummers die ze ook live brengen. Daaronder uiteraard de bekende Stratovarius-covers zoals “Black Diamond” en “Hunting High And Low” maar ook tracks zoals “Serenity” en “Sleep Well” uit de solo-albums van Kotipelto. Daarnaast vinden we covers van bekende tracks zoals Pete Townshends “Micky Blue Eyes” en Deep Purples “Perfect Strangers”. Er is ook ruimte voor een nieuwe compositie, nl de ballad “Where My Rainbow Ends”. We kunnen stellen dat de Finnen geslaagd zijn in hun opzet en een mooi klinkende plaat met prim gitaarpartijen en dito vocalen hebben geproduceerd. We plaatsen er wel de kanttekening bij dat ze duidelijk op safe speelden en dat ‘Blackoustic’ zelden spettert of spannend wordt...
Ook het West-Vlaamse Roeselare telt vanaf heden een opmerkelijke rockgroep. I The Explorer is al sinds 2007 actief maar komt nu pas na heel wat experimenteren en enkele personeelswissels met een eerste tastbaar gegeven op de proppen. ‘Separate Ways’ is de naam van de zeer gevarieerde debuutep waarbij opvalt dat I The Explorer niet zomaar in een bepaald hokje te stoppen is. Zelf zijn we opgegroeid in de nineties en daardoor horen we wel dat het vooral bands uit deze periode zijn die belangrijk waren voor de sound van dit vijftal. Zo zou de opmerkelijke openingstrack “... Words From The Mountaintop” perfect passen als opener bij een show van Dog Eat Dog of Mucky Pup. Ook duidelijk zijn de invloeden van grungegrootheden als Alice In Chains en Soundgarden. Zo zijn er de opmerkelijke vocalen van Titus Monteyne die refereren naar wijlen Layne Staley en de verschillende stevige, donkere riffs waar de band een patent op heeft (luister maar naar de fantastische openingsakkoorden van ‘Separate Ways’).
Daarnaast is ook een hardere gitaarband als Queens Of The Stone Age (check de gitaren op “Hundred Songs”) nooit ver weg, de mannen houden er duidelijk van om regelmatig stevig van jetje te geven.
Een puike debuutplaat dus en een mooi visikaartje voor deze Roeselarenaren. We eindigen met het uitreiken van een bonuspunt voor het zeer verzorgde artwork. Surf snel naar www.itheexploder.be .
Opnieuw kwaliteitsvolle punk van eigen bodem, zo kunnen we in enkele woorden de tweede plaat van het Belgische The Fellows omschrijven. ‘Decay’ is na ‘Passion, Pleasure & Pain’ uit 2009 de tweede worp en bevat negen korte en snelle punksongs. Het is duidelijk dat de vijf heren hun inspiratie haalden bij Amerikaanse punkgrootheden als Bad Religion, No Fun At All, Pennywise en The Descendents. Dit stoort ons echter voor geen seconde want The Fellows brengen hun muziek op een uiterst vermakelijke en catchy wijze. De verschillende nummers zijn goed opgebouwd en knallen lekker uit de speakers. The Fellows weten duidelijk hoe je een prima punksong in mekaar knutselt! Onze uitschieters zijn opener “Decay”, “Never Again”, het uiterst meezingbare “Low Rain” en afsluiter “Late At Night. Wedden dat je na een handvol luisterbeurten lekker meebrult met The Fellows?
Dinosaur Jr - Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd.
Mascis omringt zich met Marschall torens en moet persé na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieën en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio ‘right in the face’ een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig.
Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decennia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Helaas is deze geoliede machine niet vies van enige routine en vond ik het publiek eerder wat lauw reageren. Nou ja, ondergetekende had net de explosie van Goose in de AB achter de kiezen. We werden al ras getrakteerd op het nieuwe ‘I bet on Sky’, dat moeiteloos naast vroeger werk kan staan. Mooie single, die “Don’t pretend you didn’t know”, zonder de arrangementjes met synths en viooltjes.
Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: Zijne Retestrakheid gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”.
Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou in de bisronde ons nog eens knock out te slaan, wat ‘eizona’ lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dinosaur-jr-11-02-2013/
Pics van hun set in Trix Antwerpen op 9 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/dinosaur-jr-believo-trix-antwerpen-op-9-februari-2013-pics/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu een tweetal jaar hun eigen weg. Iets wat er eigenlijk al was voordat het samen vonken spatte op de platen ‘A book like this’ en ‘Down the way’. Dromerige freefolky songs, die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Ideale onthaastingmuziek. Zowel als duo als solo zijn ze erg populair . Het optreden samen in het KC is in het geheugen gegrift en de aparte concertreeks zijn even succesvol, met het bordje uitverkocht .
Angus is solo al een tweede keer te gast ; na de Bota, vanavond in de AB, vinden we overwegend een jong publiek voor die dromerige, retro nostalgische sound . Met z’n band manifesteert Angus zich als de ultieme hippie voor wie het leven bestaat uit de eenvoud , stilstaan bij de dagdagelijkse dingen, de natuur , mijmering , samen-zijn , genot en leuke en trieste lovestories , waarin vooral ‘afscheid nemen van’ aan bod komt . Het zijn ontroerende , emotievolle hippies , mannen met baarden , lang (en vet) haar , een vestje en een pluim in de hoed. Droom, psychedelica en een zorgeloos bestaan kruisen het pad . En why not ? het zijn elementen in deze stresserende, opgefokte maatschappij, die ons even doen stilstaan.
We kunnen niet omheen een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal op Angus’ soloplaat ‘Broken brights’, in de beste Amerikaanse folk en country traditie van Crosby, Stills & Nash , The Eagles , The Band, Dylan en het werk van Devandra Banhart. Toegegeven, niet alle songs overtuigen in het rustige genre , “The wolf & the butler” en “Be what you be” , wat z’n weerslag had op het concert, dat wat sloom, braaf , voortkabbelend ervaren wordt . Maar geen nood , hij en z’n band konden rekenen op een sterke respons en werden op handen gedragen .
Er vielen uitmuntende momenten en pareltjes te noteren als “River love” , “It was blue” (met een “I wanna be your dog” slowcore riff) , “Clouds above” en “Hard to let go” , die variëren in akoestische , elektrische gitaren , mandoline en banjo, een repetitieve tune hebben , aanzwellen en forser durven klinken door de toetsen en de percussieve ritmes , gedragen door de nasale dromerige stem van Angus en een kleuren palet van cello en meerstemmige zang.
We hielden meer van het intense materiaal van het opbouwende type ,die hier op het eind werden gespeeld , met enkele verrukkelijke broeierige en potige (akoestische) grooves , galmeffects en een knipoog naar een Steve Miller, John Cougar Mellencamp, Velvet Underground , The Doors of een ingehouden Crazy Horse, als “End of the world”, “Yellow brick road” (van hen beiden) en een eigen oudje “Jewels & gold” . Sterke songs die ons wisten te raken .
En die intensiteit hielden ze vast , want in de bis hadden we “Smoking gun” , eentje nog van z’n pseudoniem Lady of the Sunshine , dat overtuigde door de rauwe schoonheid en de slepende opbouw; het obligate boeiende “Big jet plane” , de hit van broer en zus , werd eerst minimaal ingezet en dan omgeven door een mooie, bredere instrumentatie; een terugkeer naar die oude situatie van broer en zus moet niet levenslang uitblijven in de toekomst.
De kampvuur vertelverhalen, de “I love youuhhs” , de ‘peace’ lofbetuigingen, de smileys en de ontroering , het loslaten vormen de cultuur bij een gig van het soort van Angus Stone . Hun hoopvolle rootsrockende indiefolk toont een helderblauwe hemel met enkele schaapjeswolken . Een goed optreden zondermeer , maar niet direct verrassend , beklijvend of memorabel als de magische sound van broer en zus samen.
Ook de support Tom Freund kon sterk performen; nu zeker gezien sing/songwriter duidelijk in de lift zit , werden de nummers solo goed en warm ontvangen. Op het eind boeide hij al een goed volgelopen AB met een uitstekende uitgeklede versie op ukelele van “Let my love open the door” van Pete Townshend!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Onze zondagse 2BE/Vier Avond hebben we omgeruild voor een concert van Amenra . Een concert van Amenra is iets bijzonders . In ons landje zijn de West-Vlamingen de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan .
Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs bijna steevast met de rug naar het publiek gekeerd.
En als de lichten zo goed als gedoofd zijn vóór het optreden moet je weten dat het optreden eigenlijk al is begonnen . Er zou een ‘silent code ‘ moeten zijn dat er absolute stilte heerst nog voor de eerste noot door de gitaren blaast, want de stilte is onderdeel van de show. De stilte is deel van de storm. Enkel wanneer de storm uit hun instrumenten raast , lijkt het publiek tot stilte gedwongen te worden, maar de stilte die altijd aanwezig is , wordt vaak niet gezien. Dat zou een optreden van Amenra echter nog completer maken, als er een soort bezinningsmoment optreedt want het geheel is telkens meer dan de som der delen.
Dat bepaalde mensen door de volle leegte die door de boksen blaast onvervuld blijven door in praten te vervallen, of een sigaret op te steken is eveneens een raadsel. Zij die Amenra toelaten tot in de diepte van de ziel, zoeken niet langer naar vervulling buiten zichzelf maar vinden die binnen in zichzelf. Amenra brengt je in een tornadostorm die op volle kracht woedt, en net door die vernietigende kracht verlicht. De volheid van emoties wordt uitgedrukt via de primitieve vorm van klank. Zoiets vereist een bepaalde diepgang, een puurheid, leven. Amenra is op dit vlak dan ook de zuiverste band. Elke emotie geven ze in z’n volledige gedaante weer zodat deze doorleefd, doorvoeld kan worden en er ruimte wordt gecreëerd om een andere emotie te doen ontstaan, of te transformeren. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, die net als het leven zowel veranderlijk als wederkerig is. Als je vanbinnen heel stil wordt, voel je de subtiele opbouw van hun nummers. Dan bén je de muziek. Dan is er geen jij en zij, maar is alles Eén. Amenra vraagt geen voorkennis, Amenra vraagt stil te Zijn, zonder verhaal te zijn en nodigt je uit om hun verhaal te aanhoren. Wie goed luistert herkent telkens de gelijkenis met z’n eigen levensverhaal.
Amenra berust dus op een intense ervaring, een beleven, een katharsis , een adembenemende verstilde en exploderende Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt door de slepende herhaling een oerenergie op, o.m. gekend bij de gigs van Sunn O))), Swans of Godspeed.
De show in hun thuisbasis kwam zwaarder over dan in de AB hoewel het decor meer sober was. De zaal werd gevuld door de geur van kerkwierook waardoor de Kreun transformeerde in een soort heilige tempel. Deze zintuiglijke prikkel creëerde een extra dimensie, riep een sacraal gevoel op.
Je wordt meegezogen in die unieke trip , die weinig ademruimte en pauze toelaat. Totaalspektakel, muzikaal als visueel , door de zwart-wit visuals , tot in het detail uitgekiend.
Amenra is existentieel , een onvoorwaardelijke overgave. Je wordt opgeslorpt door dat bezwerend, beukend en helend, zalvend geluid. Maar ze is minder vernietigend, meedogenloos dan vroeger . Een dik uur werden we in die unieke wereld vastgehouden en dan een plotse, onverwachtse stop . Eventjes staan we perplex , zijn we achtergelaten, en worden we opnieuw gedropt in de wereld van vandaag …
Amenra - Een beklemmende sfeer en een volwassen sound . Met de nieuwe cd ‘Mass V’ wint het gezelschap aan belangstelling en is de clubtour een groot succes . Niet bevorderlijk voor verliefden deze dagen, maar zeker te checken …
Ook al een pak jaar bezig was de support Eleanora , die deels binnen dezelfde stijl te situeren is, met lange stukken en meer op de voorgrond liggende screamo vocals . Met hen werd je alvast in de juiste sfeer geduwd.
Musiczine.net: Fleur Coevoet - John Van De Putte - Johan Meurisse
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Verleden week schreven we over Clutch : ‘Een band die zich binnen het Stoner Rock genre en aanverwanten onderscheidt van de rest van de spelers’. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat er nog zo één is, zij het weliswaar met een andere, maar evenzeer unieke aanpak : de –stilaan legendarische- Amerikaanse band Karma To Burn grossiert reeds sinds 1997 (zij het met een 7 jaar hiatus ergens tussenin) in moddervette instrumentale kick-ass stoner rock. Ondanks, of net dankzij, de basic 3-mans line-up gitaar-bas-drums, zonder zanger, weten zij zowel live als op plaat - 6 CD's tot nu toe- geen moment te vervelen !
Nog unieker was de setting waarin de band zondag laatstleden te zien was. Als afsluiter van hun huidige Europese tour waren de heren te zien in jeugdhuis ‘Den Over’ in Menen ! Daar waar ze bij hun laatste passages in onze regio nog het Depot in Leuven en de Vk* in Molenbeek aandeden -in 2009 stonden ze zelfs op Graspop - waande deze topband zich blijkbaar niet te min om de ziel uit hun lijf te spelen in een zaaltje met een capaciteit van niet meer dan een goeie 100 man en een paardekop ! Pet af voor de organisatie, hoe hebben ze dit voor mekaar gekregen ?! Het beloofde een show zonder franjes te worden : Klein podium, geen lichtshow, het contact met het publiek was bijna fysisch. Maar KTB beweest eens te meer wat een topband ze zijn : een dik uur onvervalste vettige instrumentale stoner, geen noot gezongen, gitarist en oprichter Will Mecum die ons nekhaar overeind deed komen met de ene na de andere monster riff (géén solo’s!), en toch continu kunnen blijven boeien : er komen er niet veel mee weg. Ook een pluim voor de onvermoeibare en immer enthousiaste Rich Mullins : Een groot deel van de oerkracht van de huidige KTB incarnatie, is ook aan dit basbeest te danken.
De setlist , voor zover je die bij een KTB show -met simpelweg genummerde songs - kan plaatsen, mocht er zijn. We herkenden alvast met enige zekerheid "Eight", "Nineteen", "Thirty", "Three", "Thirty Two" en "Twenty" + de nieuwe ‘nummers’ "Fifty Three" & "Fifty Four" ! Die nieuwe tracks staan ook op hun zopas uitgebrachte ‘Live in Brussels’, een registratie van de daarnet vermelde Vk* show in Molenbeek, oktober verleden jaar …
Zie review http://www.musiczine.net/nl/review-festivals/festival/revenge-of-the-rock-n-roll-monsters-met-peter-pan-speedrock-karma-to-burn-en-honky/ ).
Organisatie: Den Over, Menen
Nederlands 
Français 
